Sukta 170

Mantra 1

न नूनमस्ति नो श्वः कस्तद्वेद यदद्भुतम् । अन्यस्य चित्तमभि संचरेण्यमुताधीतं वि नश्यति ॥

ఇప్పుడు కాదు—రేపూ కాదు; ఆ అద్భుతాన్ని ఎవరు తెలుసగలరు? ఇతరుని చిత్తం సంచరించదగిన క్షేత్రమే; అయినా అధీత (నేర్చుకున్నది) కూడా నశించిపోవచ్చు; అందుచేత అన్వేషకుడు జ్ఞానాన్ని స్థిరమైన ఋత (ఋత/సత్య-నియమం) లో ప్రతిష్ఠించాలి, చిత్తపు చంచల క్రీడలో కాదు.

Mantra 2

किं न इन्द्र जिघांससि भ्रातरो मरुतस्तव । तेभिः कल्पस्व साधुया मा नः समरणे वधीः ॥

ఓ ఇంద్రా, మరుతులు నీ సహోదరులే కదా; అప్పుడు నీవు మమ్మల్ని ఎందుకు హింసించదలచుకున్నావు? వారితో సాధు విధంగా నిన్ను సమన్వయపరచుకో; సమరసంఘర్షంలో మమ్మల్ని వధించకు.

Mantra 3

किं नो भ्रातरगस्त्य सखा सन्नति मन्यसे । विद्मा हि ते यथा मनोऽस्मभ्यमिन्न दित्ससि ॥

ఓ భ్రాత అగస్త్యా, సఖుడై ఉండి కూడా నీవు ఎందుకు అతిమితంగా అనుకుంటున్నావు? నీ మనస్సు ఎలా ఉందో మాకు తెలుసు; నీవు నిజంగా నిన్ను మాకు అర్పించదలచుకోలేదు. కాబట్టి స్నేహం స్వచ్ఛంగా, సంకల్పం సూటిగా కావాలి.

Mantra 4

अरं कृण्वन्तु वेदिं समग्निमिन्धतां पुरः । तत्रामृतस्य चेतनं यज्ञं ते तनवावहै ॥

వేదిని యథోచితంగా సిద్ధం చేయనివ్వండి; ముందుగా అగ్నిని ప్రజ్వలింపజేయనివ్వండి. అక్కడే మేము నీకోసం అమృతత్వ-చేతన జాగరణమైన యజ్ఞాన్ని విస్తరింపజేద్దాం—దేహంలో అమరత్వానికి ద్వారం తెరచే ఆ సచేతన విధిని నిర్మిస్తూ.

Mantra 5

त्वमीशिषे वसुपते वसूनां त्वं मित्राणां मित्रपते धेष्ठः । इन्द्र त्वं मरुद्भिः सं वदस्वाध प्राशान ऋतुथा हवींषि ॥

హే వసుపతే! వసువుల ధనసంపదలపై నీవే అధిపతి; హే మిత్రపతే! మిత్రత్వాలలో నీవే అత్యంత దృఢమైన, శ్రేష్ఠ స్వామి. హే ఇంద్రా! మరుతులతో సమ్మతంగా సంభాషించు; ఆపై ఋత క్రమానుసారంగా హవిష్యాలను ప్రాశనం చేయు—మాలో కూడా సక్రమమైన ఋత-వ్యవస్థ స్థాపితమగునట్లు.