Sukta 97

Mantra 1

अस्य प्रेषा हेमना पूयमानो देवो देवेभिः समपृक्त रसम् । सुतः पवित्रं पर्येति रेभन्मितेव सद्म पशुमान्ति होता ॥

அவனுடைய உந்துதலாலும் பொன்னொளி வலிமையாலும், தேவனான சோமன் தூய்மையடைந்து, தேவர்களோடு தன் ரசம் (ஆனந்தச் சாரம்) கலக்கிறான். பிழிந்தெடுக்கப்பட்ட அவன் பவித்ரம் (வடிகட்டி)-ஐச் சுற்றிச் சென்று, ரேபன்—பாடி ஒலிக்கிறான்; அளவோடு உறுதியானவன் போல, மந்த்ர ஒளி நிறைந்த இல்லத்தில் நுழைகிறான்—மாடுமந்தை செழித்த; அந்தர்யஜ்ஞத்தின் ஹோதா (புரோகிதன்) அவனே.

Mantra 2

भद्रा वस्त्रा समन्या वसानो महान्कविर्निवचनानि शंसन् । आ वच्यस्व चम्वोः पूयमानो विचक्षणो जागृविर्देववीतौ ॥

மங்கலமும் ஒற்றுமையும் கொண்ட ஆடை அணிந்து, அந்த மாபெரும் கவி உள்ளத்தின் வாக்குகளைப் பிரகடனம் செய்கிறான். தூய்மையடைந்து, சமு (பாத்திரங்கள்)-களில் உச்சரிக்கத் தக்கவனாக ஆகு; விவேகமிக்க, எப்போதும் விழித்திருப்பவன் தேவவீதி (தேவர்களை அடையும் வழி)-யில் செல்கிறான்.

Mantra 3

समु प्रियो मृज्यते सानो अव्ये यशस्तरो यशसां क्षैतो अस्मे । अभि स्वर धन्वा पूयमानो यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

அன்புக்குரிய (சோமன்) ஊன்ச் சிகரத்தில் (உல்லின் மேட்டில்) தூய்மைப்படுத்தப்படுகிறான்; புகழ்மிக்கோரில் மேலும் புகழ்மிக்கவனாய், நமக்காக ஒளிர்கிறான். தூய்மையடைந்து, விரிந்த தன்வா (பரப்பு)-வெளியில் தெளிந்த குரலால் முழங்குகிறான்; நீங்கள் எப்போதும் எங்களை ஸ்வஸ்திபிஃ—நலநிலைகளால்—காத்தருளுங்கள்.

Mantra 4

प्र गायताभ्यर्चाम देवान्त्सोमं हिनोत महते धनाय । स्वादुः पवाते अति वारमव्यमा सीदाति कलशं देवयुर्नः ॥

பாடுங்கள்; தேவர்களை நோக்கி நாம் ஸ்தோத்திரம் பாடுவோம்—மிகுந்த செல்வத்திற்காக சோமனை முன்னே செலுத்துங்கள். இனிய சோமன் ஊன்-வடிகட்டியைத் தாண்டி ஓடிப் பாய்ந்து, தேவர்பிரியனாய் நமக்குத் தெய்வத்தை நாடுபவனாய் கலசத்தில் வந்து அமர்கிறான்.

Mantra 5

इन्दुर्देवानामुप सख्यमायन्त्सहस्रधारः पवते मदाय । नृभिः स्तवानो अनु धाम पूर्वमगन्निन्द्रं महते सौभगाय ॥

இந்துவெனும் ஒளிரும் துளி தேவர்களின் நட்புறவினை நோக்கி வருகிறது; ஆயிரம் ஓடைகளாய் மயக்க-ஆனந்தத்திற்காகத் தன்னைத் தூய்மைப்படுத்துகிறது. வீரர்களால் புகழப்பட்டு, பழமையான நிலையங்களைப் பின்பற்றி நடந்து, மிகுந்த நல்வாழ்விற்காக இந்திரனை அடைகிறது.

Mantra 6

स्तोत्रे राये हरिरर्षा पुनान इन्द्रं मदो गच्छतु ते भराय । देवैर्याहि सरथं राधो अच्छा यूयं पात स्वस्तिभिः सदा नः ॥

ஸ்தோத்திரத்திற்கும் செல்வ-வளத்திற்கும், ஹரி, தூய்மையடைந்து ஓடிப் பாய்வாயாக; உன் மயக்க-ஆனந்தம் இந்திரனிடம் சென்று, அவன் வலிமையைத் தாங்குவதற்காக அமையட்டும். தேவர்களுடன் ஒரே ரதத்தில் ராதஸ் (தானம்/அருள்) நோக்கிச் செல்; மேலும் நீங்கள் எங்களை எப்போதும் ஸ்வஸ்தியால் காத்தருளுங்கள்.

Mantra 7

प्र काव्यमुशनेव ब्रुवाणो देवो देवानां जनिमा विवक्ति । महिव्रतः शुचिबन्धुः पावकः पदा वराहो अभ्येति रेभन् ॥

உசனஸ் போல ஊக்கமுற்ற காவியவாணியை உரைத்து, அந்த தேவன்—தேவர்களின் பிறப்புகளையும் (ஜன்ம இரகசியங்களையும்) வெளிப்படுத்துகிறான். மகாவிரதன், சுசி-பந்துவான, பாவகன்—ரேபன் (ஸ்துதி பாடுபவன்) ஆகி—அடி எடுப்பில் வராகம் போல முன்னே சென்று, இலக்கைத் துளைத்து அடைகிறான்.

Mantra 8

प्र हंसासस्तृपलं मन्युमच्छामादस्तं वृषगणा अयासुः । आङ्गूष्यं पवमानं सखायो दुर्मर्षं साकं प्र वदन्ति वाणम् ॥

ஹம்ஸ-சக்திகள் உக்கிரமான திரிபல (மூவகை வலிமை)யை அதன் இல்லத்தினை நோக்கி ஓட்டுகின்றன; வ்ருஷ-கணங்கள் இலக்கை அடைந்துவிட்டன. நண்பர்கள் ஒன்றாகப் பவமானனின் வாணியை உரைக்கின்றனர்—ஆங்கூஷ்ய (ஊக்கப் பாடல்) நிறைந்த, துர்மர்ஷ (எதிர்க்க இயலாத)து.

Mantra 11

अध धारया मध्वा पृचानस्तिरो रोम पवते अद्रिदुग्धः । इन्दुरिन्द्रस्य सख्यं जुषाणो देवो देवस्य मत्सरो मदाय ॥

அப்போது மதுரஸத்தின் தாரையுடன் கலந்தவனாய், அத்ரி (அழுத்துக் கல்) யிலிருந்து பிழிந்தெடுக்கப்பட்டவன், திரோ-ரோம (வடிகட்டும் மயிர்/மெத்தை) மீது வழிந்து ஓடுகிறான். இந்து, இந்திரனின் நட்பை ஏற்றுக்கொண்டு—தேவனுக்கே தேவ-மத்ஸர (தெய்வ ரதி/உன்மாதம்)—மதத்திற்கான தூண்டுந் திளைப்பாகிறது.

Mantra 16

जुष्ट्वी न इन्दो सुपथा सुगान्युरौ पवस्व वरिवांसि कृण्वन् । घनेव विष्वग्दुरितानि विघ्नन्नधि ष्णुना धन्व सानो अव्ये ॥

ஓ இந்து (சோமா), எங்களுக்குப் பிரியமாய் ஒப்புக்கொண்டு—எங்களுக்கு நல்ல பாதைகளையும் எளிய செல்லுதல்களையும் அமைத்துக் கொண்டு—விரிந்த வெளியில் தூய்மையடைந்து பாய்வாயாக. சுத்தியல்போல் எங்கும் உள்ள துரிதங்களை நொறுக்கி, மயிர்மயமான வடிகட்டி (அவ்ய) மீது அமர்ந்த ஓட்டத்துடன் (சானு) வேகமாய் முன்னே செல்க.

Mantra 17

वृष्टिं नो अर्ष दिव्यां जिगत्नुमिळावतीं शंगयीं जीरदानुम् । स्तुकेव वीता धन्वा विचिन्वन्बन्धूँरिमाँ अवराँ इन्दो वायून् ॥

எங்களுக்காக தெய்வீக மழையை—வலிமையின், இலக்கை விரைவில் அடையும்—பாய்ச்சுவாயாக; அது இளா-செல்வமுடையது, மங்களம் தருவது, நலன் அளிப்பது, ஆர்வமுடன் தானம் வழங்குவது ஆகட்டும். செலுத்தப்பட்ட அம்புபோல், ஓ இந்து, விவேகமாய் விரிந்து சென்று, இவ்வீழ்நிலை ஆற்றல்களையும் காற்றோட்டங்களையும் தேர்ந்து திரட்டி, அவற்றை ருதத்தின் சரியான இயக்கத்துக்கு உயர்த்துவாயாக.

Mantra 18

ग्रन्थिं न वि ष्य ग्रथितं पुनान ऋजुं च गातुं वृजिनं च सोम । अत्यो न क्रदो हरिरा सृजानो मर्यो देव धन्व पस्त्यावान् ॥

கட்டைப் போல் முடிச்சை அவிழ்ப்பதுபோல்—தூய்மையடைந்து கொண்டே—சிக்கியதை அவிழ்த்து விடு, ஓ சோமா; நேர்பாதையையும் வளைந்த பாதையையும் தெளிவாக்கு. குதிரை கனைப்பதுபோல், ஹரி-செம்மை வலிமை விடுபட்டு பாய்கிறது; ஓ தெய்வ இளைஞனே, இல்லச் செல்வம் உடையவனாய் (பஸ்த்யாவான்) முன்னே ஓடு.

Mantra 20

अरश्मानो येऽरथा अयुक्ता अत्यासो न ससृजानास आजौ । एते शुक्रासो धन्वन्ति सोमा देवासस्ताँ उप याता पिबध्यै ॥

இவை கட்டுப்பாடற்ற (அரச்மான) ரதங்களைப் போல; போர்ப்போட்டியில் விடப்பட்ட குதிரைகள் போல, யோகமாயும் விடுதலையாயும் வேகமாகச் சுழல்கின்றன. இவ்வொளிமிகு சோமங்கள் முன்னே பாய்கின்றன. தேவர்களே, இவற்றருகே வந்து பானம் செய்யுங்கள்—வெற்றியோடு நகரும் இப்பரிசுத்தத் தேஜஸை உங்களுள் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

Mantra 22

तक्षद्यदी मनसो वेनतो वाग्ज्येष्ठस्य वा धर्मणि क्षोरनीके । आदीमायन्वरमा वावशाना जुष्टं पतिं कलशे गाव इन्दुम् ॥

ஆசைமிகு மனத்தால் உந்தப்பட்ட வாக், உச்சமான தர்மத்தில்—பாலின் ஒளிரும் முகத்தில்—அவனை வடிக்கும்போது, வரத்தை நாடும் தேடுபவள் சக்திகள் அவனை நோக்கி வருகின்றன. கலசத்தில் கதிர்களாகிய பசுக்கள், பிரிய ஆண்டவன்—இந்துவை—குடத்தில் ஏற்றுகின்றன.

Mantra 23

प्र दानुदो दिव्यो दानुपिन्व ऋतमृताय पवते सुमेधाः । धर्मा भुवद्वृजन्यस्य राजा प्र रश्मिभिर्दशभिर्भारि भूम ॥

தெய்விய தானுதன்—ஓடைகளின் தானம் அளிப்பவனும் அவற்றை வளர்ப்பவனும்—முன்னே செல்கிறான்; சுமேதா, சத்தியத்திற்காகச் சத்தியமாகப் பவித்ரமாய் பாய்கின்றான். அவன் தர்மமாகிறான், செயற்புலத்தின் அரசனாகிறான்; பத்து ரஷ்மிகளுடன்—சுமையில் பெருமையுடன்—முன்னே விரைகின்றான்.

Mantra 24

पवित्रेभिः पवमानो नृचक्षा राजा देवानामुत मर्त्यानाम् । द्विता भुवद्रयिपती रयीणामृतं भरत्सुभृतं चार्विन्दुः ॥

பவித்ரங்கள் (வடிகட்டிகள்) வழியே பவமானன், மனிதர்களைக் காணும் த்ருஷ்டாவாக இருந்து, தேவர்களுக்கும் மானிடர்களுக்கும் அரசனாகிறான். அவன் இருவிதமாக ரயி/செல்வங்களின் அதிபதியாகிறான்; அழகிய இந்து நம்முள் நன்கு தாங்கப்பட்ட ‘ருத’ (சத்திய-நியதி) யைச் சுமந்து கொண்டு வருகிறது.

Mantra 25

अर्वाँ इव श्रवसे सातिमच्छेन्द्रस्य वायोरभि वीतिमर्ष । स नः सहस्रा बृहतीरिषो दा भवा सोम द्रविणोवित्पुनानः ॥

புகழுக்காக விரையும் குதிரைபோல், வெற்றியை நோக்கி, இந்திரன் மற்றும் வாயுவின் வரவேற்பு/அழைப்பை நோக்கி பாய்ந்து ஓடு. வளர்ச்சிக்கான ஆயிரம் பெரும் ‘இஷஸ்’ (உந்துதல்கள்/போஷணங்கள்) எங்களுக்கு அளி; ஓ சோமா, பவமானனாகத் தூய்மையடைந்து, எங்களுக்கு உண்மையான செல்வத்தின் கண்டுபிடிப்பாளன் (த்ரவிணோவித்) ஆகு.

Mantra 29

शतं धारा देवजाता असृग्रन्त्सहस्रमेनाः कवयो मृजन्ति । इन्दो सनित्रं दिव आ पवस्व पुरएतासि महतो धनस्य ॥

தேவஜாதமான நூறு தாரைகள் விடுபட்டு ஓடுகின்றன; ஆயிரம் களங்கங்களை கவிகள் (ரிஷிகள்) கழுவி நீக்குகின்றனர். ஓ இந்துவே, விண்ணின் ‘சனித்ர’ (நிதி/களஞ்சியம்) நோக்கித் தூய்மையடைந்து பாய்ந்து ஓடு; நீ மகத்தான செல்வத்தின் ‘புரஏதா’ (முன்னோடி) ஆவாய்.

Mantra 32

कनिक्रददनु पन्थामृतस्य शुक्रो वि भास्यमृतस्य धाम । स इन्द्राय पवसे मत्सरवान्हिन्वानो वाचं मतिभिः कवीनाम् ॥

கர்ஜித்து நீ ருத (சத்திய-நியம) பாதையைத் தொடர்ந்து செல்கிறாய்; சுத்த-ஒளியாய் நீ அம்ருதத்தின் தாமத்தைப் பிரகாசப்படுத்துகிறாய். இந்திரனுக்காக நீ உன்னைப் புனிதப்படுத்திக் கொள்கிறாய்; மತ್ಸரவான் (பரவச ஆனந்தம் நிறைந்தவன்) ஆகி, கவிகளின் மதிகளால் வாக்கைத் தூண்டுகிறாய்.

Mantra 33

दिव्यः सुपर्णोऽव चक्षि सोम पिन्वन्धाराः कर्मणा देववीतौ । एन्दो विश कलशं सोमधानं क्रन्दन्निहि सूर्यस्योप रश्मिम् ॥

ஓ சோமா, தெய்வீக சுபர்ணன் (அழகிய இறகுடையவன்) கீழே நோக்கிக் காண்கிறான்; தேவவீதி (தேவர்கள் வருகை தரும் யாகம்) யில் கர்மத்தால் ஓடைகளைப் பெருக்குகிறான். ஓ இந்து, சோமதானக் கலசத்தில் நுழை; உரக்க அழைத்தபடி சூரியனின் கதிரை அணுகி வா—அவனது ரஷ்மி-வரிசையில் ஏறு.

Mantra 35

सोमं गावो धेनवो वावशानाः सोमं विप्रा मतिभिः पृच्छमानाः । सोमः सुतः पूयते अज्यमानः सोमे अर्कास्त्रिष्टुभः सं नवन्ते ॥

சோமத்திற்காக காவः (கதிர்-பசுக்கள்) மற்றும் தேனவः (போஷிக்கும் பால்-சக்திகள்) கூவி அழைக்கின்றன; விப்ரர்கள் (ஒளியுற்ற ரிஷிகள்) தங்கள் மதிகளால் சோமத்தைத் தேடுகின்றனர். சோமன், சுத (பிழிந்தெடுக்கப்பட்டவன்), அப்யஞ்சனம் செய்யப்படும்போதே புனிதப்படுத்தப்படுகிறான்; சோமத்தில் திரிஷ்டுப்-அர்க்கங்கள் (திரிஷ்டுப் சந்தஸின் ஸ்தோத்திரங்கள்) ஒன்றுகூடி புதிதாய் பிறக்கின்றன.

Mantra 36

एवा नः सोम परिषिच्यमान आ पवस्व पूयमानः स्वस्ति । इन्द्रमा विश बृहता रवेण वर्धया वाचं जनया पुरंधिम् ॥

ஓ சோமா! எங்களுக்காக—எங்கும் பரிசேசிக்கப்படுகின்றவனாய்—நலனுக்காகத் தூய்மையடைந்து இங்கே பாய்ந்து வா. பேரொலிக்கும் உன் மகத்தான நாதத்துடன் இந்திரனுள் புகு; எங்கள் வாக்கை வளர்த்து, புரந்தி—நிறைவு/செழிப்பு—யை உருவாக்கு.

Mantra 37

आ जागृविर्विप्र ऋता मतीनां सोमः पुनानो असदच्चमूषु । सपन्ति यं मिथुनासो निकामा अध्वर्यवो रथिरासः सुहस्ताः ॥

விழித்தும் காவலுடனும், மனங்களின் ‘ऋत’த்தை அறியும் விப்ரன்—தூய்மையடையும் சோமன்—சமூக்களில் (பாத்திரங்களில்) அமர்ந்தான். அவனை அத்வர்யவர்கள்—இணையாய், ஒரே நோக்குடன்—வேகமாய் முன்னே செலுத்துகின்றனர்; யாகக் கிரியையில் தேர்ந்தோர், தேரோட்டிகள் போல் விரைவு, நல்விரல்கள் உடையோர்.

Mantra 38

स पुनान उप सूरे न धातोभे अप्रा रोदसी वि ष आवः । प्रिया चिद्यस्य प्रियसास ऊती स तू धनं कारिणे न प्र यंसत् ॥

அவன் தூய்மையடையும் போது, சூரியன் அருகே உள்ள தாதா (நிறுவுநர்) போல, இரு விரிந்த ரோதஸீ—வானும் பூமியும்—தனித்தனியாகப் பரந்து நிறையச் செய்கிறான். அவனுக்குப் பிரியமானது—அவனுடைய பிரிய உதவிகளும் ஊதிகளும்—அவற்றையும் அவன் தடுக்கான்; செயற்படுவனுக்குத் (காரிணே) செல்வத்தை அளிக்கிறான்.

Mantra 39

स वर्धिता वर्धनः पूयमानः सोमो मीढ्वाँ अभि नो ज्योतिषावीत् । येना नः पूर्वे पितरः पदज्ञाः स्वर्विदो अभि गा अद्रिमुष्णन् ॥

அவன்—வளர்ந்தவனும் வளர்ப்பவனும்—புனிதமடைந்து வரும் தானவான் சோமன், ஒளியுடன் எங்களிடம் வந்தான். அவனால் எங்கள் பண்டைய பிதர்கள்—பாதை அறிந்தோர், ஸ்வர்லோகத்தை அறிந்தோர்—அத்ரி (பாறை)யை உடைத்து, கதிர்-வடிவ பசுக்களை வென்று கொண்டார்கள்.

Mantra 40

अक्रान्त्समुद्रः प्रथमे विधर्मञ्जनयन्प्रजा भुवनस्य राजा । वृषा पवित्रे अधि सानो अव्ये बृहत्सोमो वावृधे सुवान इन्दुः ॥

தர்மத்தை நிறுவும் முதல் விதியில் சமுத்திரம் முன்னேறியது—பிரஜைகளைப் பிறப்பித்துக் கொண்டு, புவனத்தின் அரசனாய். பவித்ரத்தின் மேல், கம்பளச் சானு (மேடு) மீது, காளைபோல், பெரும் சோமன்—பிழிந்தெழும் இந்து—வளர்ச்சி பெற்றான்.

Mantra 41

महत्तत्सोमो महिषश्चकारापां यद्गर्भोऽवृणीत देवान् । अदधादिन्द्रे पवमान ओजोऽजनयत्सूर्ये ज्योतिरिन्दुः ॥

மிகப் பெரிய செயலை வலிமைமிகு சோமன் செய்தான்: நீர்களின் கருவாக இருந்து அவன் தேவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தான். பவமானன் இந்திரனில் ஓஜஸை நிறுவினான்; இந்து சூரியனில் ஒளியைப் பிறப்பித்தான்.

Mantra 42

मत्सि वायुमिष्टये राधसे च मत्सि मित्रावरुणा पूयमानः । मत्सि शर्धो मारुतं मत्सि देवान्मत्सि द्यावापृथिवी देव सोम ॥

தேவ சோமா! பவமானனாய் எங்கள் இஷ்டி (யாக வேண்டுதல்) மற்றும் ராதஸ் (செல்வ-வளமை) பொருட்டு வாயுவில் மகிழ்வாயாக. மித்ர-வருணரிலும் மகிழ்வாயாக. மருத்-கணத்தில் மகிழ்வாயாக, தேவர்களிலும் மகிழ்வாயாக; மேலும், தேவ சோமா, த்யாவா-பிருதிவி (வானும் பூமியும்) யிலும் மகிழ்வாயாக.

Mantra 43

ऋजुः पवस्व वृजिनस्य हन्तापामीवां बाधमानो मृधश्च । अभिश्रीणन्पयः पयसाभि गोनामिन्द्रस्य त्वं तव वयं सखायः ॥

சோமா! நேராக (ர்ஜு) பாய்ந்து பவஸ்வ—வ்ருஜின (வஞ்சகம்/பாவம்) அழிப்பவனே; நோயை அகற்றியும் பகைவரின் தாக்குதலைத் தடுத்தும். பாலைக் பாலால் அபிஷ்ரீணன் (செழுமைப்படுத்தி), கோனாம் (கோக்களின்) ரஷ்மி/ஒளிக்கதிர்களை வளர்த்து; நீ இந்திரனுடையவன், நாங்கள் உன் சఖாக்கள் (நண்பர்கள்).

Mantra 44

मध्वः सूदं पवस्व वस्व उत्सं वीरं च न आ पवस्वा भगं च । स्वदस्वेन्द्राय पवमान इन्दो रयिं च न आ पवस्वा समुद्रात् ॥

எங்களுக்காக மதுரஸத்தின் சூதம் (இனிய பிழிவு) பவஸ்வ; வசு (செல்வம்) எனும் ஊற்றையும் எங்களுக்காகப் பவஸ்வ; எங்களுக்காக வீர-வலமும் பக (பாக்கியத்தைப் பகிர்வோன்) யும் பவஸ்வ. பவமான இந்தோ! இந்திரனுக்காக ஸ்வதஸ்வ (இனிமையாவாய்); மேலும் சமுத்ராத் (ஆழ்கடலிலிருந்து) எங்களுக்காக ரயி (செல்வ-நிறைவு) யையும் பவஸ்வ.

Mantra 45

सोमः सुतो धारयात्यो न हित्वा सिन्धुर्न निम्नमभि वाज्यक्षाः । आ योनिं वन्यमसदत्पुनानः समिन्दुर्गोभिरसरत्समद्भिः ॥

பிழிந்து எடுத்த சோமன், ஓடையில் பொழிந்து பாய்கிறான்; வேகக் குதிரை போல வழியை விட்டுவிடான், நதி போல ஆழத்தினை நோக்கி செல்கிறான். தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு தன் இயல்பான யோனி (மூலம்)-இல் வந்து அமர்கிறான்; இந்து (துளி) கோ-கதிர்கள் (ஒளிக்கதிர்கள்) மற்றும் நீர்களுடன் சேர்ந்து ஒன்றாகப் பாய்கிறான்.

Mantra 46

एष स्य ते पवत इन्द्र सोमश्चमूषु धीर उशते तवस्वान् । स्वर्चक्षा रथिरः सत्यशुष्मः कामो न यो देवयतामसर्जि ॥

இந்த சோமன் உமக்காக, இந்திரனே, தூய்மையடைந்து பாய்கிறான்—சமூக்களில் (பாத்திரங்களில்) திடநிலை உடையவன், ஆவலுடன், வலிமை நிறைந்தவன். அவன் ஸ்வர்சக்ஷ (ஒளி-நோக்கு உடையவன்), ரதியன் போல நகர்வான், ஸத்ய-ஷுஷ்ம (உண்மையான, தடுக்கமுடியாத வேகம்) உடையவன்; தேவரை நோக்கி நிற்போர்க்கு அவன் காமம் (வேட்கை) போல விடுவிக்கப்படுகிறான்.

Mantra 47

एष प्रत्नेन वयसा पुनानस्तिरो वर्पांसि दुहितुर्दधानः । वसानः शर्म त्रिवरूथमप्सु होतेव याति समनेषु रेभन् ॥

இந்த சோமன், பழமையான வயஸ் (புராதன உயிர்வலிமை) கொண்டு தன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டு, துஹிதா—அப்ஸுரூபமான நீர்க் கன்னி—யின் ரூபங்களை, மறைகளைக் கடந்து, அணிகிறான். அப்ஸு (நீரில்) திரிவரூத (மூவகை காவல்) அமைதியை ஆடையாக அணிந்து, ஹோதா போல சமனங்களில் (கூட்டங்களில்) செல்கிறான்—ரேபன், ஸ்தோத்திரம் பாடி, சபைகளில் ஒற்றுமை-ஒழுங்கை நிறுவுகிறான்.

Mantra 48

नू नस्त्वं रथिरो देव सोम परि स्रव चम्वोः पूयमानः । अप्सु स्वादिष्ठो मधुमाँ ऋतावा देवो न यः सविता सत्यमन्मा ॥

இப்போது, தேவரான சோமா, ரதம் செலுத்துபவனே, எங்களுக்காக சம்வூ (பாத்திரங்கள்) நோக்கி எல்லாத் திசைகளிலும் பாய்ந்து வா—உன்னைத் தூய்மைப்படுத்திக் கொண்டே. அபஸ் (நீர்) இல் நீ மிக இனிமையானவன், மதுமான், ருதாவா; சவிதா தேவனைப் போல, சத்திய-சங்கல்பம் கொண்ட தேவனாய், எங்களுள் சத்திய-மனம் (சத்தியச் சிந்தனை) எழுப்புகிறாய்.

Mantra 49

अभि वायुं वीत्यर्षा गृणानोऽभि मित्रावरुणा पूयमानः । अभी नरं धीजवनं रथेष्ठामभीन्द्रं वृषणं वज्रबाहुम् ॥

புகழ்ந்து பாடிக்கொண்டே, ஊக்கத்தின் வேகத்துடன், நீ வாயுவை நோக்கிப் பாய்ந்து வா; தூய்மையடைந்தபடியே மித்ர-வருணரை நோக்கிப் பாய்ந்து வா. நரனை நோக்கி—தி (ஊக்கமூட்டும் அறிவு) யால் விரைவானவன், ரதப் பாதையில் உறுதியானவன்—பாய்ந்து வா; மேலும் இந்திரனை நோக்கி—விருஷபன், வஜ்ர-பாஹு—பாய்ந்து வா.

Mantra 50

अभि वस्त्रा सुवसनान्यर्षाभि धेनूः सुदुघाः पूयमानः । अभि चन्द्रा भर्तवे नो हिरण्याभ्यश्वान्रथिनो देव सोम ॥

தூய்மையடைந்தபடியே நீ சு-வஸன (நன்றாக அணியப்பட்ட) ஆடைகளைக் நோக்கிப் பாய்ந்து வா; சு-துகா (மிகுதியாகப் பால் தரும்) தேனுக்களை நோக்கிப் பாய்ந்து வா. எங்கள் தாங்குதலுக்காக சந்திர (ஒளிவீசும்) ஹிரண்ய (பொன்) நிதிகளை நோக்கிப் பாய்ந்து வா; மேலும், தேவரான சோமா, ரதின அஸ்வங்கள்—ரத-வலிமைகள்—நோக்கியும் பாய்ந்து வா.

Mantra 51

अभी नो अर्ष दिव्या वसून्यभि विश्वा पार्थिवा पूयमानः । अभि येन द्रविणमश्नवामाभ्यार्षेयं जमदग्निवन्नः ॥

ஓ பூயமான சோமா! தெய்வீக வசுக்களின் செல்வங்களுடன் எங்களிடம் பாய்ந்து வா; எல்லாப் பார்திவ வளங்களுடனும் எங்களிடம் பெருகி வா. எதனால் நாம் த்ரவிணம்—உண்மையான லாபச் செல்வம்—அடையக்கூடுமோ, அதனுடன் எங்களிடம் பாய்ந்து வா; ஜமதக்னி வம்சம்போல் ரிஷி-பாரம்பரியத்தின் ஊக்க சக்தியுடன் எங்களுக்காக ஓடி வா.

Mantra 52

अया पवा पवस्वैना वसूनि माँश्चत्व इन्दो सरसि प्र धन्व । ब्रध्नश्चिदत्र वातो न जूतः पुरुमेधश्चित्तकवे नरं दात् ॥

இந்தப் பாவனப் பாதையால், ஓ இந்து, நீ உன்னைப் புனிதப்படுத்து; அதே வழியால் சரஸி—இருப்பின் ஏரி/சரோவரில்—இந்த வசுச் செல்வங்களை முன்னே செலுத்து. இங்கே ஒளிமிக்கவன் (சோமன்) கூட காற்றுபோல் வேகமாய் நகர்கிறான்; மேலும் புருமேதன் தகவே—திறன் மிக்க கைவினைஞனுக்கு—நர-வலிமையை அளிக்கிறான்.

Mantra 53

उत न एना पवया पवस्वाधि श्रुते श्रवाय्यस्य तीर्थे । षष्टिं सहस्रा नैगुतो वसूनि वृक्षं न पक्वं धूनवद्रणाय ॥

எங்களுக்காகவும், இதே பாவனையால், நீ உன்னைப் புனிதப்படுத்து—கேட்கத்தக்கதின் கடத்தல் எனப் புகழ்பெற்ற அந்தத் தீர்த்தத்தில். நைகுதனின் அறுபதாயிரம் வசுக்கள்—பொருள்செல்வங்கள்—போருக்காகப் பழுத்த மரம் கனிகளை உதிர்ப்பதுபோல் எங்களுக்காக உதிரச் செய்.

Mantra 54

महीमे अस्य वृषनाम शूषे माँश्चत्वे वा पृशने वा वधत्रे । अस्वापयन्निगुतः स्नेहयच्चापामित्राँ अपाचितो अचेतः ॥

இவனுடைய வृष-வலத்தின் இம்மகத்தான வீர்யங்கள் மிகப் பெரிது—‘மாஂஶ்சத்வ’யிலோ, ‘ப்ருஷன்’யிலோ, அல்லது ‘வதத்ர’யிலோ. மறைந்திருப்பதை அவன் உறங்கச் செய்கிறான்; அதை நெய்மையாக்கி நெகிழச் செய்கிறான்; மேலும் பகைவர்களை—அறிவிலா, சிந்தனையிலா அசேத இயக்கங்களை—நம்மிடமிருந்து விரட்டி அகற்றுகிறான்.

Mantra 55

सं त्री पवित्रा विततान्येष्यन्वेकं धावसि पूयमानः । असि भगो असि दात्रस्य दातासि मघवा मघवद्भ्य इन्दो ॥

மூன்று விரிந்த பவித்ரங்கள் (வடிகட்டிகள்) வழியாகச் சென்று, ஹே சோமா, நீ தூய்மையடைந்து ஒரே பாதையில் விரைந்து ஓடுகிறாய். நீ ‘பக’—இன்பமும் பகிர்வும் அளிக்கும் சக்தி; நீ தானத்தின் தாதா; ஹே இந்து, செல்வமுடையோர்க்கும் செல்வம் அருளும் செழுமைமிகு வலிமை நீயே.

Mantra 56

एष विश्ववित्पवते मनीषी सोमो विश्वस्य भुवनस्य राजा । द्रप्साँ ईरयन्विदथेष्विन्दुर्वि वारमव्यं समयाति याति ॥

இச் சோமன்—அனைத்தையும் அறியும் ‘விஶ்வவித்’—மனீஷை (விவேகச் சங்கல்பம்) உடன் பாய்ந்து வெளிப்படுகிறான்; அவன் எல்லாப் புவனங்களின் அரசன். சபைகளில் தன் ஒளிமிகு த்ரப்ஸ்களை (துளிகளை) எழுப்பி அனுப்பி, இந்து ஊன்வடிகட்டி ‘அவ்ய’ உடனும் செல்கிறான், அதற்கு அப்பாலும் செல்கிறான்—விடுதலையின் வாசல்களை ஆளுமையாகக் கைப்பற்றுகிறான்.

Mantra 57

इन्दुं रिहन्ति महिषा अदब्धाः पदे रेभन्ति कवयो न गृध्राः । हिन्वन्ति धीरा दशभिः क्षिपाभिः समञ्जते रूपमपां रसेन ॥

ஏமாற்றமறியாத, மகிஷம் போன்ற வலிமைமிக்க சக்திகள் ஒளிரும் இந்து (சோமம்) யை நக்கி எடுத்துக்கொள்கின்றன; கவிஞர்-ரிஷிகள் பாதத்தில், காட்சிக்காக ஏங்கும் கழுகுகள் போல முழங்குகின்றனர். திடநிலை உடையோர் அவனை பத்து விரைவு அடி/அடிகளால் முன்னேற்றுகின்றனர்; அவன் உருவத்தை ‘அபாம் ரஸ’—நீரின் சாறு—ஆல் அபிஷேகம் செய்து பூசுகின்றனர்.

Mantra 58

त्वया वयं पवमानेन सोम भरे कृतं वि चिनुयाम शश्वत् । तन्नो मित्रो वरुणो मामहन्तामदितिः सिन्धुः पृथिवी उत द्यौः ॥

பவமான சோமா! உன்னுடன் நாம் வாழ்வைத் தாங்கும் பாரத்தில் பெற்ற, நிறைவேறிய லாபத்தை எப்போதும் சேகரித்து ஒழுங்குபடுத்துவோமாக. அதை எங்களுக்காக மித்ரனும் வருணனும் பெருக்கட்டும்; அதிதி, ஓட்டத்தின் சிந்து, பூமி மற்றும் த்யௌ (வானம்) கூட.