Adhyaya 67
आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः (Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition)
Upa-parva: Śakuntalopākhyāna (Episode of Śakuntalā and Duḥṣanta)
Chapter 67 records a structured negotiation between King Duḥṣanta and Śakuntalā. Duḥṣanta proposes immediate union, offering royal gifts and explicitly recommending gāndharva-vivāha as superior among marriage forms for their context. Śakuntalā initially requests deference to her father Kaṇva’s return, but Duḥṣanta argues from dharma and self-agency, introducing the doctrinal list of eight vivāhas and their varṇa-specific acceptability, while rejecting paiśāca and āsura as impermissible. Śakuntalā then sets a binding condition: Duḥṣanta must acknowledge that her future son will hold succession immediately after him. Duḥṣanta assents, takes her hand according to due form, and departs promising later escort to his city. Kaṇva returns and, through ascetic insight, confirms that the union is not a dharma-violation for a kṣatriya; he blesses the outcome and foretells the birth of a powerful son destined for universal sovereignty. Śakuntalā requests Kaṇva’s favor toward Duḥṣanta; Kaṇva grants a boon, and she prays for Duḥṣanta’s steadfast righteousness and stable kingship.
Chapter Arc: Janamejaya, eager to know the true origins of the great-souled men among humans, asks Vaishampayana to narrate—step by step—the births and deeds of those beings whose splendor seems more than mortal. → Vaishampayana begins the vast catalogue of aṁśāvataraṇa: devas, dānavas, gandharvas, and other celestial orders descending into earthly kingship. Name after name is laid like a genealogical thundercloud, hinting that these births are not random but arranged for a coming cosmic reckoning. → The roll-call swells to famous, fate-heavy figures—Jarāsandha and other formidable rulers—revealing that many ‘human’ monarchs are in truth embodiments of older powers, destined to collide in pride and war. → The narrator closes the enumeration by affirming its fruit: hearing this descent of portions (aṁśas) grants clarity about rise and fall, steadies the wise in distress, and frames worldly conflict as part of a larger design. → The listener is left poised for the next movement of the epic: how these incarnate powers will converge into alliances, rivalries, and the inevitable great war.
Shlokas
Verse 1
(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ४ ३ श्लोक मिलाकर कुल ७६३ “लोक हैं) #फशलारल (0) अन्अान- > मनुस्मृतिमें प्रजापति दक्षको ही पुत्रिका-विधिका प्रवर्तक बताकर उसका लक्षण इस प्रकार दिया है-- अपुत्रो&नेन विधिना सुतां कुर्वीत पुत्रिकाम् । यदपत्यं भवेदस्यां तन््मम स्यात् स्वधाकरम् ।।
ஜனமேஜயன் கூறினான்—தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்; சிங்கம், புலி மற்றும் பிற மிருகங்கள்; மேலும் பன்னகர்கள், பறவைகள்—இவர்களைப் பற்றி (எனக்குச் சொல்லுங்கள்)।
Verse 2
सर्वेषां चैव भूतानां सम्भवं भगवन्नहम् । श्रोतुमिच्छामि तत्त्वेन मानुषेषु महात्मनाम् । जन्म कर्म च भूतानामेतेषामनुपूर्वश:
ஜனமேஜயன் கூறினான்—பகவனே! எல்லா உயிர்களின் தோற்றத்தை உண்மையின்படி கேட்க விரும்புகிறேன்; குறிப்பாக மனிதர்களில் மகாத்மாக்களின் தோற்றத்தை. இவ்வுயிர்களின் பிறப்புகளையும் செயல்களையும் வரிசையாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 3
वैशम्पायन उवाच मानुषेषु मनुष्येन्द्र सम्भूता ये दिवौकस: । प्रथमं दानवांश्वैव तांस््ते वक्ष्यामि सर्वश:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—மனிதர்களின் தலைவனே! மனிதர்களிடையே வெளிப்பட்ட தெய்வீகச் சத்துவங்களைப் பற்றி நான் உனக்குச் சொல்வேன்; முதலில் தானவர்களைப் பற்றியே முழுமையாக உரைப்பேன்.
Verse 4
विप्रचित्तिरिति ख्यातो य आसीद् दानवर्षभ: । जरासन्ध इति ख्यात: स आसीन्मनुजर्षभ:
வைசம்பாயனன் கூறினான்—தானவர்களில் சிறந்தவனாக ‘விப்ரசித்தி’ என்று புகழ்பெற்றவன், மனிதர்களிடையே ‘ஜராசந்தன்’ என்று பெயர்பெற்று நரசிறந்தவனாகப் பிறந்தான்.
Verse 5
दिते: पुत्रस्तु यो राजन् हिरण्यकशिपु: स्मृतः । स जज्ञे मानुषे लोके शिशुपालो नरर्षभ:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! திதியின் புதல்வன் என ஹிரண்யகசிபு என்று நினைவுகூரப்படுபவன், மனித உலகில் நரசிறந்தவன் சிசுபாலனாகப் பிறந்தான்।
Verse 6
संह्ाद इति विख्यात: प्रह्मादस्यानुजस्तु यः । स शल्य इति विख्यातो जज्ञे बाह्लीकपुज्रव:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பிரஹ்லாதனின் இளைய சகோதரன் ‘ஸம்ஹ்ராத’ எனப் புகழ்பெற்றவன், பாஹ்லீகர்களில் முதன்மையானவன் ஆக ‘சல்ய’ என்ற பெயருடன் பிறந்தான்।
Verse 7
अनुह्वादस्तु तेजस्वी यो5भूत् ख्यातो जघन्यज: । धृष्टकेतुरिति ख्यात: स बभूव नरेश्वर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஒளிமிக்க வீரத்துடன் விளங்கிய அனுஹ்வாதன், இளையவன் ஆயினும் புகழ்பெற்று, ‘த்ருஷ்டகேது’ என்ற பெயரால் அறியப்பட்டு மனிதர்களிடையே அரசனானான்।
Verse 8
यस्तु राजज्छिबिरनाम दैतेय:ः परिकीर्तित: । द्रुम इत्यभिविख्यात: स आसीदू भुवि पार्थिव:,राजन्! जो शिबि नामका दैत्य कहा गया है, वही इस पृथ्वीपर ट्रुम नामसे विख्यात राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! ‘சிபி’ என்று புகழப்பட்ட அந்த தைத்யன், இப்பூமியில் ‘த்ரும’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான்।
Verse 9
बाष्कलो नाम यस्तेषामासीदसुरसत्तम: । भगदत्त इति ख्यात: स जज्ञे पुरुषर्षभ:,असुरोंमें श्रेष्ठ जो बाष्कल था, वही नरश्रेष्ठ भगदत्तके नामसे उत्पन्न हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களில் அசுரர்களில் முதன்மையானவன் ‘பாஷ்கல’ எனப்பட்டவன்; அவனே மனிதர்களில் உத்தமன், ‘பகதத்த’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று பிறந்தான்।
Verse 10
अयःशिरा अश्वशिरा अय:शड्कुश्च वीर्यवान् तथा गगनमूर्धा च वेगवांश्षात्र पजचम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அயஃசிரா, அச்வசிரா, வீரியவான் அயஃசங்கு, மேலும் ககனமூர்தா மற்றும் வேகவான்—இந்த ஐந்து பேரும் பேராற்றல் கொண்ட மகாதானவர்கள்; கேகய நாட்டில் முதன்மை மிக்க உயர்ந்த உள்ளம் கொண்ட அரசர்களாகப் பிறந்தனர்.
Verse 11
पज्चैते जज्ञिरे राजन् वीर्यवन्तो महासुरा: । केकयेषु महात्मान: पार्थिवर्षभसत्तमा: | केतुमानिति विख्यातो यस्ततो<न्य: प्रतापवान्
அரசே! இந்த ஐந்து வீரியமிக்க மகாசுரர்கள் கேகயர்களிடையே உயர்ந்த உள்ளம் கொண்டவர்களாக, அரசர்களில் சிறந்தவர்களாக (பார்த்திவவிருஷபர்கள் போல) பிறந்தனர். அவர்களிலிருந்து வேறுபட்ட இன்னொரு வல்லமைமிகு ஒருவன் ‘கேதுமான்’ எனப் புகழ்பெற்றான்.
Verse 12
जनमेजयने कहा--भगवन्! मैं मनुष्य-योनिमें अंशतः उत्पन्न हुए देवता
ஜனமேஜயன் கூறினான்—பகவனே! மனித யோனியில் ஓரளவு பிறந்த தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராக்ஷசர்கள்; மேலும் சிங்கம், புலி, மான், பாம்பு, பறவை—எல்லா உயிர்களினதும் பிறப்புக் குறிப்பை உண்மையாகவும் வரிசையாகவும் கேட்க விரும்புகிறேன். மனிதர்களில் உள்ள மகாத்மர்களின், மேலும் இவ்வனைத்தினதும் பிறப்பு-செயல் (ஜன்ம–கர்ம) வரிசையையும் எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
Verse 13
उग्रसेन इति ख्यात उग्रकर्मा नराधिप: । यस्त्वश्व इति विख्यात: श्रीमानासीन्महासुर:
‘உக்ரசேனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற, கொடுஞ்செயல்கள் உடைய ஒரு மனித அரசன் தோன்றினான். மேலும் ‘அச்வ’ எனப் பெயர்பெற்ற செல்வமிக்க மகாசுரனும் இங்கே மனித உலகில் (அரச வடிவில்) பிறந்தான்.
Verse 14
अशोको नाम राजाभूनन््महावीर्योडपराजित: । तस्मादवरजो यस्तु राजन्नश्वपति: स्मृत:
‘அசோகன்’ என்ற பெயருடைய ஒரு அரசன் இருந்தான்—மிகுந்த வீரியமுடையவன், வெல்லப்படாதவன். அரசே! அவனுடைய இளைய சகோதரன் ‘அச்வபதி’ என நினைவுகூரப்பட்டான்.
Verse 15
दैतेय: सो5भवद् राजा हार्दिक्यो मनुजर्षभ: । वृषपर्वेति विख्यात: श्रीमान् यस्तु महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்த தைத்யன் மனிதர்களிடையே ஹார்திக்யன் என்னும் அரசனாகப் பிறந்தான்; மனிதர்களில் சிறந்தவன். மேலும் வ்ருஷபர்வன் எனப் புகழ்பெற்ற ஸ்ரீமான் மகாசுரனும் மனித உலகில் அதே பெயரால் பிரசித்தி பெற்றான்।
Verse 16
दीर्घप्रज्ञ इति ख्यात: पृथिव्यां सोडभवन्नूप: । अजक स्त्ववरो राजन् य आसीद् वृषपर्वण:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவன் பூமியில் ‘தீர்கப்ரஜ்ஞன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான். அரசே, வ்ருஷபர்வனின் இளைய சகோதரன் அஜகன் இங்கே ‘அனூபன்’ என்ற பெயரால் அரசனாகப் பிறந்தான்।
Verse 17
स शाल्व इति विख्यात: पृथिव्यामभवन्नूप: । अश्वग्रीव इति ख्यातः सत्त्ववान् यो महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அந்த அஜகன் பூமியில் ‘சால்வன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான். மேலும் ‘அஷ்வக்ரீவன்’ எனப் பெயர்பெற்ற, சத்துவமிக்க மகாசுரனும் பின்னர் மனித உலகில் தோன்றினான்।
Verse 18
रोचमान इति ख्यात:ः पृथिव्यां सो5भवन्नूष: । सूक्ष्मस्तु मतिमान् राजन् कीर्तिमान् यः प्रकीर्तित:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவன் பூமியில் ‘ரோசமானன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான். அரசே, ‘சூக்ஷ்மன்’ எனப் போற்றப்பட்ட அறிவும் புகழும் உடைய தைத்யன் இங்கே ‘ப்ருஹத்ரதன்’ என்ற பெயரால் அரசனாகப் பிறந்தான்।
Verse 19
बृहद्रथ इति ख्यात: क्षितावासीत् स पार्थिव: । तुहुण्ड इति विख्यातो य आसीदसुरोत्तम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அவன் பூமியில் ‘ப்ருஹத்ரதன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான். மேலும் ‘துஹுண்டன்’ எனப் பெயர்பெற்ற அசுரர்களில் சிறந்தவனும் இங்கே தோன்றினான்।
Verse 20
सेनाबिन्दुरिति ख्यात: स बभूव नराधिप: । इषुपान्नाम यस्तेषामसुराणां बलाधिक:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களுள் ‘சேனாபிந்து’ எனப் புகழ்பெற்றவன் மனிதர்களிடையே அரசனாகப் பிறந்தான். மேலும் அசுரர்களில் வலிமையில் முதன்மையான ‘இஷுபாத’ என்னும் அசுரன் இப்பூமியில் மகாபராக்கிரம மன்னனாகப் பெயர்பெற்றான்.
Verse 21
नग्नजिन्नाम राजासीद् भुवि विख्यातविक्रम: । एकचक्र इति ख्यात आसीद्ू यस्तु महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘நக்னஜித்’ என்னும் அரசன் இருந்தான்; அவன் வீரப் புகழால் விளங்கினான். மேலும் ‘ஏகசக்ர’ எனப் பெயர்பெற்ற மகா அசுரன் இங்கு மனித உலகில் அதே பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 22
प्रतिविन्ध्य इति ख्यातो बभूव प्रथित: क्षितौ । विरूपाक्षस्तु दैतेयश्चित्रयोधी महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘பிரதிவிந்த்ய’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் தோன்றினான்; அவன் எங்கும் பரவலாகப் பெயர்பெற்றான். மேலும் வித்தியாசமான முறைகளில் போரிடும் ‘விரூபாக்ஷ’ என்னும் தைத்யன்—அந்த மகா அசுரன்—இங்கு ‘சித்ரதர்மா’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 23
चित्रधर्मेति विख्यात: क्षितावासीत् स पार्थिव: । हरस्त्वरिहरो वीर आसीद्ू यो दानवोत्तम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘சித்ரதர்மா’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் இருந்தான். மேலும் பகைவரை அழிக்கும் வீர தானவச் சிறந்தவன் ‘ஹர’—அவனே இங்கு அதே உருவில் அந்த அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 24
सुबाहुरिति विख्यात: श्रीमानासीत् स पार्थिव: । अहरस्तु महातेजा: शत्रुपक्षक्षयंकर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘சுபாஹு’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த அரசன் செல்வச் செழிப்புடன் விளங்கினான். மேலும் ‘அஹர’ மகாதேஜஸுடன், பகைவர் படைகளை அழிப்பவனாக இருந்தான்.
Verse 25
बाह्लीको नाम राजा स बभूव प्रथित: क्षितौ । निचन्द्रश्नन्द्रवक््त्रस्तु य आसीदसुरोत्तम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘பாஹ்லீக’ன் என்னும் ஒரு அரசன் தோன்றினான்; அரசர்களிடையே அவன் புகழ்பெற்றவன். மேலும் சந்திரனைப் போன்ற அழகிய முகத்துடன் ஒளிவீசும் அசுரசிறந்தவன் ‘நிசந்திர’னும் மனிதர்களிடையே அரசருருவில் பிறந்தான். இவ்வாறு கதை உணர்த்துவது—தானவ–அசுர வம்சத்தின் கடும் வலிமைகளும் மானுட அரசாட்சியில் பிறந்து வெளிப்படலாம்; ஆகவே வெறும் செல்வமும் புகழும் பார்த்து அரசனை மதிப்பிடாமல், தர்மபுத்தியால் அவன் செயலும் நடத்தையும் கொண்டு தீர்மானிக்க வேண்டும்.
Verse 26
मुञ्जकेश इति ख्यात: श्रीमानासीत् स पार्थिव: । निकुम्भस्त्वजित: संख्ये महामतिरजायत
வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘முஞ்சகேச’ன் எனப் புகழ்பெற்ற, செழிப்புடைய ஒரு அரசன் பிறந்தான். மேலும் பேரறிவும் போரில் அஜேயத்தன்மையும் கொண்ட ‘நிகும்ப’னும் பூமியில் பிறந்தான். இப்பகுதியில் வம்சவரலாற்றோடு ஒரு நெறிக் குறிப்பு இணைகிறது: தானவ–தைத்ய இயல்புடைய வலிமைகள் மனித அரசர்களில் பிறந்து பழைய பகைமைகளை அரசியலும் போரும் வழியாக மீண்டும் எழுப்புகின்றன; ஆகவே அரசனின் இயல்பும் செயல்களும் நுண்ணறிவால் ஆராயப்பட வேண்டும்.
Verse 27
भूमौ भूमिपति: क्षेष्ठो देवाधिप इति स्मृतः । शरभो नाम यस्तेषां दैतेयानां महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் அரசர்களில் முதன்மையானவன் ‘தேவாதிப’ என்ற பட்டத்தால் நினைவுகூரப்படுகிறான். மேலும் அந்த தைத்யர்களிடையே ‘சரப’ன் என்னும் ஒரு மகா அசுரன் இருந்தான். இங்கு உணர்த்துவது—உலகிய அரசாட்சி என்பது முன்வினை, இயல்பு, செயல் ஆகியவற்றின் பிணைப்பால் உருவாகிறது; ஆகவே பெருமையும் புகழும் தர்மத்தால் கட்டுப்படாவிடில், அதுவே அழிவின் நிழலாகிறது.
Verse 28
पौरवो नाम राजर्षि: स बभूव नरोत्तम: । कुपटस्तु महावीर्य: श्रीमान् राजन् महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனிதர்களிடையே ‘பௌரவ’ன் என்னும் சிறந்த ராஜரிஷி தோன்றினான். மேலும் அரசே, பேர்வீரியமும் செல்வச்சிறப்பும் கொண்ட மகா அசுரன் ‘குபட’னும் மனித உலகில் வலிமைமிக்க அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 29
सुपार्श्व इति विख्यात: क्षितौ जज्ञे महीपति: । क्रथस्तु राजन् राजर्षि: क्षितौ जज्ञे महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் ‘சுபார்ஷ்வ’ன் எனப் புகழ்பெற்ற ஒரு அரசன் பிறந்தான். மேலும் அரசே, மகா அசுரன் ‘க்ரத’னும் பூமியில் ராஜரிஷியாகப் பிறந்தான்.
Verse 30
पार्वतेय इति ख्यात: काउज्चनाचलसंनिभ: । द्वितीय: शलभस्तेषामसुराणां बभूव ह
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘க்ரத’ என்னும் மாபெரும் தானவன் மனிதர்களிடையே ‘பார்வதேய’ எனப் புகழ்பெற்றான்; அவன் உடல் பொன்னிற மலைபோல் பேரளவானது. மேலும் அந்த அசுரர்களில் இரண்டாவனாகிய ‘சலப’ எனப் பெயர்பெற்றவனும் மனித உலகில் பிறந்தான். இந்த அவதாரப் பட்டியலில் காவியம் ஒரு நெறிச் சுட்டுரையைத் தருகிறது— அழிவின் சக்திகள் மனித உருவம் எடுத்தால், அவை பெரும்பாலும் புகழ்மிக்க அரசர்களாகவே தோன்றும்; அவர்களின் செல்வச் செழிப்பும் ஒளியும், பின்னாளில் தர்மத்தின் சமநிலையைச் சிதைக்கும் அநீதியின் மறைமுகத் தூண்டுதலை மறைத்துவிடும்।
Verse 31
प्रह्दो नाम बाह्लीक: स बभूव नराधिप: । चन्द्रस्तु दितिजश्रेष्ठो लोके ताराधिपोपम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘ப்ரஹ்த’ என்னும் அரசன் பாஹ்லீகர் வம்சத்தில் பிறந்தான். மேலும் திதி-புத்ர தைத்யர்களில் முதன்மையான ‘சந்திர’—உலகில் நட்சத்திரங்களின் அதிபதி (சந்திரன்) போல் ஒளிவீசுபவன்—அவனும் அரசராகப் பிறந்தான். இச்சூழலில் இந்தப் பட்டியல் கூறுவது: அரசாட்சியும் போர்வலிமையும் நெறியளவில் இருமுகம் உடையவை; வம்சமும் வலிமையும் மட்டும் தர்மத்தின் உத்தரவாதமல்ல—ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் தான் அரசனை அளக்கும் அளவுகோல்।
Verse 32
चन्द्रवर्मेति विख्यात: काम्बोजानां नराधिप: । अर्क इत्यभिविख्यातो यस्तु दानवपुड्रव:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— காம்போஜர்களிடையே ‘சந்திரவர்மன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசன் தோன்றினான். மேலும் ‘அர்க’ எனப் பெயர்பெற்ற—தானவர்களில் முதன்மையானவன்—இங்கே மனிதர்களிடையே உயர்ந்த அரசரிஷியாகப் பிறந்தான். இப்பகுதி உணர்த்துவது: பூமியின் அரசியல் வெறும் மனிதக் காரணங்களால் மட்டும் இயங்குவதில்லை; பழமையான, சிலவேளை இருள்மயமான சக்திகளும் சிங்காசனத்தை அடைந்து போர்களின் விதைகளை விதைக்கின்றன।
Verse 33
ऋषिको नाम राजर्षिबभूव नृपसत्तम: । मृतपा इति विख्यातो य आसीदसुरोत्तम:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘ரிஷிக’ எனும் பெயருடைய அரசரிஷி, அரசர்களில் சிறந்தவன், தோன்றினான். மேலும் ‘ம்ருதபா’ எனப் புகழ்பெற்ற அசுரர்களில் முதன்மையானவனும் மனித உலகில் பெயர்பெற்றான். இந்த மரபு உணர்த்துவது: தைத்ய-அசுர வலிமை அரசுருவில் பூமியில் வெளிப்பட்டு, பின்னாளில் ஒடுக்குமுறையின் காரணமாகலாம்; ஆகவே தர்மக் காவலின் அடித்தளம் ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் தான்।
Verse 34
पश्चिमानूपकं विद्धि तं नूपं नृपसत्तम | गविष्ठस्तु महातेजा य: प्रख्यातो महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அரசர்களில் சிறந்தவனே, ‘ம்ருதபா’ மேற்குப் அனூப நாட்டின் அரசன் என அறிக. மேலும் ‘கவிஷ்ட’ எனும் பேரொளி கொண்ட, புகழ்பெற்ற மகா அசுரன், பூமியில் ‘த்ருமசேனன்’ என்ற அரசனாகப் பிறந்தான். இதுபோல அயஃசிரஸ், அஸ்வசிரஸ், அயஃசங்கு, ககனமூர்தா, வேகவான் முதலிய பல தைத்ய-அசுரர்கள் கேகய, சால்வ, காம்போஜ, காசி முதலிய நாடுகளில் தலைசிறந்த அரசர்களாகப் பிறந்தனர். இப்பகுதி தர்மக் கண்ணோட்டத்தில் கூறுவது— அரசச் செழிப்பு வம்சத்தின் தூய்மைக்கான சான்று மட்டும் அல்ல; கொடூர இயல்புகளும் சிங்காசனத்தைப் பெற்று உலக ஒழுங்கை கலக்குகின்றன. ஆகவே அரசனின் தர்மம் அவன் ஒழுக்கமும் கட்டுப்பாடும் கொண்டு தான் அளவிடப்படுகிறது।
Verse 35
ट्रुमसेन इति ख्यातः पृथिव्यां सो5भवन्नूष: । मयूर इति विख्यात: श्रीमान् यस्तु महासुर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே, அசுரர்களிடையே த்ருமசேனன் எனப் புகழ்பெற்றவன் பூமியில் மனித வடிவில் அரசனாகப் பிறந்தான். அதுபோல மயூரன் எனப் பெயர்பெற்ற அந்தச் செல்வமிகு மகாசுரனும் இங்கே பிறந்து நரபதியாக ஆனான். அரசே, அயஃசிரா, அச்வசிரா, வீரமிகு அயஃசங்கு, ககனமூர்தா, வேகமிகு ஒருவன்—இவ்வைந்து பராக்கிரமமிக்க மகாதைத்யர்கள் கேகய நாட்டில் முதன்மை மிக்க மகாத்ம அரசர்களாகப் பிறந்தனர். இவ்வுரையாடல், அமானுஷ சக்திகள் மனித வம்சங்களில் புகுந்து அரசியல் உலகை வடிவமைத்ததைச் சொல்கிறது; மேலும் அரச அதிகாரத்தின் வழியே உள்ளார்ந்த தெய்வீக/ஆசுர இயல்புகள் வெளிப்படலாம் என்ற தர்ம எச்சரிக்கையையும் உணர்த்துகிறது.
Verse 36
स विश्व इति विख्यातो बभूव पृथिवीपति: । सुपर्ण इति विख्यातस्तस्मादवरजस्तु य:
அவன் ‘விச்வ’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று பூமியின் அதிபதியானான். அவனுடைய இளைய சகோதரன் ‘சுபர்ண’ எனப் பெயர்பெற்றவனும் இங்கே அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 37
कालकीर्तिरिति ख्यात: पृथिव्यां सो5भवन्नूप: । चन्द्रहन्तेति यस्तेषां कीर्तित: प्रवरोडसुर:
அவன் பூமியில் ‘காலகீர்த்தி’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனானான். மேலும் ‘சந்திரஹந்தா’ (சந்திரனை அழித்தவன்) எனச் சொல்லப்படும் முதன்மை அசுரனும் மனித உலகில் அவதரித்தான்.
Verse 38
शुनको नाम राजर्षि: स बभूव नराधिप: । विनाशनस्तु चन्द्रस्य य आख्यातो महासुर:
‘சுனக’ என்ற அரசரிஷி மனிதர்களிடையே அரசனானார். மேலும் ‘சந்திரவிநாசனன்’ எனப் புகழ்பெற்ற அந்த மகாசுரனும் அரச வடிவில் மனித உலகில் பிறந்தான்.
Verse 39
जानकिरननम विख्यात: सो5भवन्मनुजाधिप: । दीर्घजिद्वस्तु कौरव्य य उक्तो दानवर्षभ:
அவன் ‘ஜானகி’ என்ற பெயரால் மனிதர்களிடையே அரசனானான். ஓ கௌரவா, ‘தீர்கஜிஹ்வ’ என அழைக்கப்பட்ட அந்த தானவச் சிறந்தவன் இப்பூமியில் ‘காசிராஜன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான். இவ்வாறே பல தானவர்கள், அசுரர்கள் பூமியில் உயர்ந்த அரசர்களாகப் பிறந்தனர்—மனிதப் பெயர்களை ஏற்றாலும் தங்கள் கடும் தேஜஸும் கடின இயல்பும் உடன் இருந்தன. இப்பகுதியின் வலிமை இதுவே: வரவிருக்கும் மோதல் வெறும் அரசியல் அல்ல; ஆசுரப் போக்கு அரச அதிகாரத்தில் அவதரித்து அதர்மமும் போரும் வளரத் தளமிடுகிறது; மேலும் அதிகாரமும் அரச பதவியும் நற்குணத்திற்கான உத்தரவாதமல்ல என எச்சரிக்கிறது.
Verse 40
काशिराज: स विख्यात: पृथिव्यां पृथिवीपते । ग्रहं तु सुषुवे यं तु सिंहिकार्केन्दुमर्दनम् । स क्राथ इति विख्यातो बभूव मनुजाधिप:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பூமிபதியே! காசியின் அந்த அரசன் உலகில் புகழ்பெற்றவன். சிங்கிகை பெற்ற, சூரியனையும் சந்திரனையும் தாக்கும் ‘ராகு’ எனும் கிரகம், இங்கே மனிதர்களிடையே ‘க்ராத’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 41
दनायुषस्तु पुत्राणां चतुर्णा प्रवरो5सुर: । विक्षरो नाम तेजस्वी वसुमित्रो नृप: स्मृत:,दनायुके चार पुत्रोंमें जो सबसे बड़ा है, वह विक्षर नामक तेजस्वी असुर यहाँ राजा वसुमित्र बताया गया है
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தனாயுவின் நான்கு புதல்வர்களில் முதன்மையானவன் ஒளிமிக்க ‘விக்ஷர’ எனும் அசுரன்; இவ்வரலாற்றில் அவனே ‘வசுமித்ர’ என்ற அரசனாக நினைவுகூரப்படுகிறான்.
Verse 42
द्वितीयो विक्षराद् यस्तु नराधिप महासुर: । पाण्ड्यराष्ट्राधिप इति विख्यात: सो5भवन्नूप:,नराधिप! विक्षरसे छोटा उसका दूसरा भाई बल, जो असुरोंका राजा था, पाण्ड्य देशका सुविख्यात राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—விக்ஷரனின் இரண்டாம் சகோதரன், பெருவலிமை கொண்ட அசுரனும் நராதிபதியும், பாண்டிய நாட்டின் அரசனாக உலகில் புகழ்பெற்றான்.
Verse 43
बली वीर इति ख्यातो यस्त्वासीदसुरोत्तम: । पौण्ड्रमात्स्यक इत्येवं बभूव स नराधिप:,महाबली वीर नामसे विख्यात जो श्रेष्ठ असुर (विक्षरका तीसरा भाई) था, पौण्ड्रमात्स्यक नामसे प्रसिद्ध राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘பலீ வீர’ என்று புகழப்பட்ட அசுரர்களில் சிறந்தவன், மனித உலகில் ‘பௌண்ட்ரமாத்ஸ்யக’ என்ற பெயரால் அரசனானான்.
Verse 44
वृत्र इत्यभिविख्यातो यस्तु राजन् महासुर: । मणिमाजन्नाम राजर्षि: स बभूव नराधिप:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ அரசே! ‘விருத்ர’ என்று புகழப்பட்ட அந்த வல்லமைமிக்க அசுரன், பூமியில் ‘மணிமான்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்ற ராஜரிஷி-அரசனாகப் பிறந்தான்.
Verse 45
क्रोधहन्तेति यस्तस्य बभूवावरजो5सुर: । दण्ड इत्यभिविख्यात: स आसीन्नूपति: क्षितौ,क्रोधहन्ता नामक असुर जो उसका छोटा भाई (कालाके पुत्रोंमें तीसरा) था, वह इस पृथ्वीपर दण्ड नामसे विख्यात नरेश हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவனுடைய இளைய சகோதரன் ‘க்ரோதஹந்தா’ எனப்படும் அசுரன்; பூமியில் ‘தண்ட’ என்று புகழ்பெற்ற அரசனானான்।
Verse 46
क्रोधवर्धन इत्येवं यस्त्वन्य: परिकीर्तित: । दण्डधार इति ख्यात: सो5भवन्मनुजर्षभ:,क्रोधवर्धन नामक जो दूसरा दैत्य कहा गया है, वह मनुष्योंमें श्रेष्ठ दण्डधार नामसे विख्यात हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மற்றொருவன் ‘க்ரோதவர்தன’ என்று சொல்லப்பட்டவன்; மனிதர்களில் சிறந்தவனாய் ‘தண்டதார’ என்று புகழ்பெற்றான்।
Verse 47
कालेयानां तु ये पुत्रास्तेषामष्टी नराधिपा: । जज्ञिरे राजशार्दूल शार्टूलसमविक्रमा:,नृपश्रेष्ठत कालेय नामक दैत्योंके जो पुत्र थे, उनमेंसे आठ इस पृथ्वीपर सिंहके समान पराक्रमी राजा हुए
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசர்களில் புலியே! காளேயர்களின் புதல்வர்களில் எண்பது பேர் இப்பூமியில் அரசர்களாகப் பிறந்து, புலி ஒப்பான வீரத்துடன் விளங்கினர்।
Verse 48
मगधेषु जयत्सेनस्तेषामासीत् स पार्थिव: । अष्टानां प्रवरस्तेषां कालेयानां महासुरः,उन आठों कालेयोंमें श्रेष्ठ जो महान् असुर था, वही मगध देशमें जयत्सेन नामक राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகத நாட்டில் ‘ஜயத்சேன’ என்ற அரசன் தோன்றினான்; அவனே அந்த எட்டு காளேயர்களில் முதன்மையான மஹா அசுரன்.
Verse 49
द्वितीयस्तु ततस्तेषां श्रीमान् हरिहयोपमः । अपराजित इत्येवं स बभूव नराधिप:,उन कालेयोंमेंसे जो दूसरा इन्द्रके समान श्रीसम्पन्न था, वही अपराजित नामक राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களில் இரண்டாவன், செல்வச் சிறப்புடன் ஹரிஹயன் ஒப்பானவன்; அவன் ‘அபராஜித’ எனும் அரசனானான்।
Verse 50
तृतीयस्तु महातेजा महामायो महासुर: । निषादाधिपतिर्जज्ञे भुवि भीमपराक्रम:,तीसरा जो महान् तेजस्वी और महामायावी महादैत्य था, वह इस पृथ्वीपर भयंकर पराक्रमी निषादनरेशके रूपमें उत्पन्न हुआ
மூன்றாவன் மகாதேஜஸ்ஸும் மகாமாயையும் உடைய மகாசுரன்; பூமியில் பயங்கரப் பராக்கிரமம் கொண்ட நிஷாதர்களின் அதிபதியாகப் பிறந்தான்.
Verse 51
तेषामन्यतमो यस्तु चतुर्थ: परिकीर्तित: । श्रेणिमानिति विख्यात: क्षितौ राजर्षिसत्तम:,कालेयोंमेंसे ही एक जो चौथा बताया गया है, वह इस भूमण्डलमें राजर्षिप्रवर श्रेणिमान्के नामसे विख्यात हुआ
அவர்களில் (காலேயர்களில்) நான்காவனெனக் கூறப்பட்டவன், பூமியில் அரசரிஷிகளில் சிறந்த ‘ஷ்ரேணிமான்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.
Verse 52
पजञ्चमस्त्वभवत् तेषां प्रवरो यो महासुर: । महौजा इति विख्यातो बभूवेह परंतप:,कालेयोंमें जो पाँचवाँ श्रेष्ठ महादैत्य था, वही इस लोकमें शत्रुतापन महौजाके नामसे विख्यात हुआ
அவர்களில் ஐந்தாவன்—சிறந்த மகாசுரன்—இவ்வுலகில் பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் ‘மஹௌஜா’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.
Verse 53
षष्ठस्तु मतिमान् यो वै तेषामासीन्महासुर: । अभीरुरिति विख्यात: क्षितौ राजर्षिसत्तम:,उन कालेयोंमें जो छठा महान् असुर था, वह भूमण्डलमें राजर्षिशिरोमणि अभीरुके नामसे प्रसिद्ध हुआ
அவர்களில் ஆறாவன் அறிவுடைய மகாசுரன்; பூமியில் அரசரிஷிகளில் சிறந்த ‘அபீரு’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்.
Verse 54
समुद्रसेनस्तु नृपस्तेषामेवाभवद् गणात् । विश्रुत: सागरान्तायां क्षितौ धर्मार्थतत्त्ववित्
அதே குழுவிலிருந்து ‘சமுத்ரசேனன்’ என்ற அரசன் தோன்றினான்; கடல் எல்லை வரைப் பரந்த பூமியெங்கும் அவன் புகழ்பெற்றவன், தர்மமும் அர்த்தமும் ஆகிய தத்துவங்களை அறிந்தவன்.
Verse 55
बृहन्नामाष्टमस्तेषां कालेयानां नराधिप । बभूव राजा धर्मात्मा सर्वभूतहिते रत:,राजन! कालेयोंमें जो आठवाँ था, वह बृहत् नामसे प्रसिद्ध सर्वभूतहितकारी धर्मात्मा राजा हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மனிதரின் தலைவனே! அந்த காலேயர்களில் எட்டாவது ‘பிருஹத்’ எனப் புகழ்பெற்றவன். அவன் தர்மமுள்ள அரசனாய் விளங்கி, எல்லா உயிர்களின் நலனில் ஈடுபட்டிருந்தான்.
Verse 56
कुक्षिस्तु राजन् विख्यातो दानवानां महाबल: । पार्वतीय इति ख्यात: काउज्चनाचलसंनिभ:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! தானவர்களிடையே ‘குக்ஷி’ எனப் புகழ்பெற்ற மிகுந்த வலிமையுடைய அரசன் இருந்தான். பின்னர் அவன் ‘பார்வதீய’ எனப் பெயர்பெற்று, பொன்ன்மலையைப் போல உயரமும் ஒளியும் கொண்டவனாயிருந்தான்.
Verse 57
क्रथनश्न महावीर्य: श्रीमान् राजा महासुर: । सूर्याक्ष इति विख्यात: क्षितौ जज्ञे महीपति:,महापराक्रमी क्रथन नामक जो श्रीसम्पन्न महान् असुर था, वह भूमण्डलमें पृथ्वीपति राजा सूर्याक्ष नामसे उत्पन्न हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மிகுந்த வீரியமும் செல்வமும் கொண்ட மகா அசுர அரசன் ‘க்ரதநஷ்ன’ பூமியில் நிலத்தலைவனாகப் பிறந்து ‘சூர்யாக்ஷ’ எனப் புகழ்பெற்றான்.
Verse 58
असुराणां तु यः सूर्य: श्रीमांश्नैव महासुर: । दरदो नाम बाह्लीको वर: सर्वमहीक्षिताम्,असुरोंमें जो सूर्य नामक श्रीसम्पन्न महान् असुर था, वही पृथ्वीपर सब राजाओंमें श्रेष्ठ दरद नामक बाह्लीकराज हुआ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அசுரர்களில் ‘சூர்ய’ எனப் பெயர்பெற்ற செல்வமிகு மகா அசுரன் இருந்தான். அவனே பூமியில் ‘தரத’ எனும் பெயருடன் பாஹ்லீக அரசனாகப் பிறந்து, எல்லா அரசர்களிலும் சிறந்தவனெனப் போற்றப்பட்டான்.
Verse 59
गण: क्रोधवशो नाम यस्ते राजन् प्रकीर्तित: । तत: संजज्षिरे वीरा: क्षिताविह नराधिपा:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! நான் முன்பே கூறிய ‘க்ரோதவச’ என அழைக்கப்படும் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்தே, இப்பூமியில் சில வீர மனித அரசர்கள் பிறந்தனர்.
Verse 60
मद्रक: कण्विष्टश्ष॒ सिद्धार्थ: कीटकस्तथा । सुवीरश्न सुबाहुश्च महावीरो5थ बाह्विक:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மத்ரகன், கண்விஷ்டன், சித்தார்த்தன், கீடகன்; மேலும் சுவீரன், சுபாஹு, மகாவீரன்; அதோடு மகாவீரியன் பாஹ்லிகனும் அரசர்களில் இருந்தான்.
Verse 61
क्रथो विचित्र: सुरथ: श्रीमान् नीलश्न भूमिप: । चीरवासाश्न कौरव्य भूमिपालश्न नामत:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ கௌரவ்யா! பெயர்ப் பெயராக இவ்வரசர்களும் இருந்தனர்—க்ரதன், விசித்ரன், சுரதன், புகழ்மிக்க நீலன், சீரவாசன், பூமிபாலன்.
Verse 62
दन्तवक्त्रश्न नामासीद् दुर्जयश्वैव दानव: । रुक्मी च नृपशार्दूलो राजा च जनमेजय:
தந்தவக்த்ரன் எனப் பெயருடைய ஒரு தானவன் இருந்தான்; அதுபோல துர்ஜயன் எனப் பெயருடைய மற்றொரு தானவனும் இருந்தான். அரசர்களில் புலியெனத் திகழ்ந்த ருக்மியும், அரசன் ஜனமேஜயனும் இருந்தனர்.
Verse 63
आषाढो वायुवेगश्च भूरितेजास्तथैव च । एकलव्य: सुमित्रश्न वाटधानो5थ गोमुख:
ஆஷாடன், வாயுவேகன், பூரிதேஜஸ்; மேலும் ஏகலவ்யன், சுமித்ரன், வாடதானன், கோமுகன்—இவர்களும் (அங்கே) இருந்தனர்.
Verse 64
कारूषकाश्न राजान: क्षेमधूर्तिस्तथैव च । श्रुतायुरुद्वहश्चैव बृहत्सेनस्तथैव च
காரூஷ நாட்டின் அரசர்களும் (வந்தனர்)—க்ஷேமதூர்த்தி; மேலும் ஸ்ருதாயு, உத்வஹன், ப்ருஹத்சேனன் ஆகியோரும்.
Verse 65
क्षेमोग्रतीर्थ: कुहर: कलिज्ेषु नराधिप: । मतिमांश्व मनुष्येन्द्र ईश्वरश्वेति विश्वुत:ः
வைசம்பாயனர் கூறினார்—கலிங்க அரசர்களில் குஹரனும் க்ஷேம-உக்ரதீர்த்தனும் இருந்தனர்; மேலும் மனிதர்களில் பரம புத்திமான் எனப் புகழ்பெற்ற ஆண்டவன் ஈஸ்வரனும் இருந்தான். இவர்களுடன் பல அரசர்கள்—மத்ரகன், க்ருணவேஷ்டன், சித்தார்த்தன், கீடகன், சுவீரன், சுபாஹு, மகாவீரன், பாஹ்லிகன், க்ரதன், விசித்ரன், சுரதன், ஸ்ரீமான் அரசன் நீலன், சீரவாசா, பூமிபாலன், தந்தவக்த்ரன், தானவ-துர்ஜயன், ந்ருபச்ரேஷ்டன் ருக்மி, அரசன் ஜனமேஜயன், ஆஷாடன், வாயுவேகன், பூரிதேஜா, ஏகலவ்யன், சுமித்ரன், வாடதானன், கோமுகன்; மேலும் கரூஷ தேசத்தின் பல அரசர்கள்; அதோடு க்ஷேமதூர்த்தி, ஸ்ருதாயு, உத்வஹ, ப்ருஹத்ஸேனன் முதலியோரும் வந்திருந்தனர். இவ்வாறு கூடிய அரசர்களின் பெயர்கள் விரிவாகக் கூறப்பட்டன.
Verse 66
गणात् क्रोधवशादेष राजपूगो5भवत् क्षितौ | जात: पुरा महाभागो महाकीर्तिमहाबल:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—‘க்ரோதவச’ எனப்படும் கணத்திலிருந்து இவ்வரசர் கூட்டம் ஒருகாலத்தில் பூமியில் தோன்றியது. அவர்கள் முன்னாளில் மிகுந்த பாக்கியமுடையவர்களாகவும், பெரும் புகழும் பேராற்றலும் உடையவர்களாகவும் பிறந்தனர்.
Verse 67
कालनेमिरिति ख्यातो दानवानां महाबल: । स कंस इति विख्यात उग्रसेनसुतो बली
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தானவர்களில் ‘காலநேமி’ எனப் புகழ்பெற்ற மகாபலவன், அதுவே உக்ரசேனனின் வலிமைமிக்க மகனாக ‘கம்சன்’ என்று உலகில் அறியப்பட்டான்.
Verse 68
यस्त्वासीद् देवको नाम देवराजसमझ्युति: । स गन्धर्वपतिर्मुख्य: क्षितौ जज्ञे नराधिप:,इन्द्रके समान कान्तिमान् राजा देवकके रूपमें इस पृथ्वीपर श्रेष्ठ गन्धर्वराज ही उत्पन्न हुआ था
வைசம்பாயனர் கூறினார்—முன்பு ‘தேவகன்’ என அழைக்கப்பட்டு தேவராஜன் இந்திரனைப் போன்ற ஒளியுடையவன், இப்பூமியில் மனிதர்களின் அரசனாகப் பிறந்தான்—கந்தர்வர்களின் முதன்மைத் தலைவனாக.
Verse 69
बृहस्पतेर्बृहत्कीरतेंदिवर्षेविद्धि भारत । अंशाद् द्रोणं समुत्पन्नं भारद्वाजमयोनिजम्,भारत! महान् कीर्तिशाली देवर्षि बृहस्पतिके अंशसे अयोनिज भरद्वाजनन्दन द्रोण उत्पन्न हुए, यह जान लो
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாரதா! மகத்தான புகழுடைய தெய்வரிஷி ப்ருஹஸ்பதியின் அंशத்திலிருந்து த்ரோணன் தோன்றினான் என்பதை அறிந்துகொள்—பரத்வாஜரின் மகன், யோனியின்றிப் பிறந்தவன்.
Verse 70
धन्विनां नृपशार्दूल यः सर्वस्त्रिविदुत्तम: । महाकीर्तिमिहातेजा: स जज्ञे मनुजेश्वर
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசர்களில் புலியே, மனிதர்களின் ஆண்டவனே, அரசர்களில் சிறந்த ஜனமேஜயனே! வில்லாளர்களில் முதன்மையும், முழு ஆயுதவித்தையின் உத்தம அறிஞனுமாகிய மகாகீர்த்தி, மகாதேஜஸ்சுடைய துரோணாசாரியர் பிறந்தார்; அவரது புகழ் தூரத் தூரம் பரவியது.
Verse 71
धनुर्वेदे च वेदे च यं त॑ वेदविदो विदु: । वरिष्ठ चित्रकर्माणं द्रोणं स्वकुलवर्धनम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—வேதங்களை அறிந்தோர் துரோணரை தனுர்வேதத்திலும் வேதத்திலும் முதன்மை என அறிந்தனர். அவர் அபூர்வச் செயல்களில் சிறந்தவரும், தம் குலத்தின் மரியாதை மற்றும் பெருமையை உயர்த்தியவருமாயிருந்தார்.
Verse 72
महादेवान्तकाभ्यां च कामात् क्रोधाच्च भारत । एकत्वमुपपन्नानां जज्ञे शूर: परंतप:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—ஓ பாரதா! மகாதேவன், அந்தகன் (யமன்), மேலும் காமமும் கோபமும்—இவற்றின் அங்கங்கள் ஒன்றாய் இணைந்தபோது, பகைவரைச் சுட்டெரிக்கும் வீரன் பிறந்தான்.
Verse 73
अश्वत्थामा महावीर्य: शत्रुपक्षभयावह: । वीर: कमलपत्राक्ष: क्षितावासीन्नराधिप
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அஸ்வத்தாமா மகாவீரியன்; பகைவர் படைக்கு அச்சமூட்டுபவன். தாமரை இதழ்போன்ற கண்களுடைய அந்த வீரன் இப்பூமியில் வாழ்ந்தான்.
Verse 74
जज्ञिरे वसवस्त्वष्टौ गज़ायां शान्तनो: सुता: | वसिष्ठस्य च शापेन नियोगाद् वासवस्य च,महर्षि वसिष्ठके शाप और इन्द्रके आदेशसे आठों वसु गंगाजीके गर्भसे राजा शान्तनुके पुत्ररूपमें उत्पन्न हुए
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகரிஷி வசிஷ்டரின் சாபத்தாலும், வாசவனாகிய இந்திரனின் ஆணையாலும், எட்டு வசுக்கள் கங்கையின் கருவில் அரசன் சாந்தனுவின் புதல்வர்களாகப் பிறந்தனர்.
Verse 75
तेषामवरजो भीष्म: कुरूणामभयंकर: । मतिमान् वेदविद् वाग्मी शत्रुपक्षक्षयंकर:
அவர்களில் இளையவன் பீஷ்மன்—குருவம்சத்தை அச்சமற்றதாக்கியவன். அவன் மிகுந்த மதியுடையவன், வேதவித்தகன், வாக்காற்றல் மிக்கவன், பகைவரின் படைகளை அழிப்பவன்.
Verse 76
जामदग्न्येन रामेण सर्वास्त्रिविदुषां वर: । योब्युध्यत महातेजा भार्गवेण महात्मना
அனைத்து ஆயுதவித்தை அறிந்தோரிலும் சிறந்த மகாதேஜஸ்வி பீஷ்மன், பார்கவ குலத்து மகாத்மா ஜாமதக்ன்ய ராமன் (பரசுராமன்) உடன் போரிட்டான்.
Verse 77
यस्तु राजन् कृपो नाम ब्रह्मूर्षिरभवत् क्षितौ । रुद्राणां तु गणाद् विद्धि सम्भूतमतिपौरुषम्
அரசே! இப்பூமியில் ‘கிருப’ எனப் புகழ்பெற்ற பிரம்மரிஷி தோன்றினார்; அவரது வீரியம் அளவற்றது. அவரை ருத்ரகணத்தின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து பிறந்தவன் என அறிக.
Verse 78
शकुनिर्नाम यस्त्वासीद् राजा लोके महारथ: । द्वापरं विद्धि तं राजन् सम्भूतमरिमर्दनम्
அரசே! இவ்வுலகில் மகாரதனாக ‘சகுனி’ எனப் புகழ்பெற்ற அரசனை, துவாபர யுகத்தின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து பிறந்தவன் என அறிக. அவன் பகைவரின் பெருமிதத்தை நசுக்கும் வீரன்.
Verse 79
सात्यकि: सत्यसन्धश्न योडसौ वृष्णिकुलोद्वह: । पक्षात् स जज्ञे मरुतां देवानामरिमर्दन:,वृष्णिवंशका भार वहन करनेवाले जो सत्यप्रतिज्ञ शत्रुमर्दन सात्यकि थे, वे मरुत्- देवताओंके अंशसे उत्पन्न हुए थे
விருஷ்ணிகுலத்தின் பாரத்தைத் தாங்கும், சத்தியவிரதன், பகைவரை மடக்கும் சாத்தியகி—மருத் தேவர்களின் ஒரு அங்கத்திலிருந்து பிறந்தவன்.
Verse 80
द्रुपदश्चैव राजर्षिसतत एवाभवद् गणात् | मानुषे नृप लोकेडस्मिन् सर्वशस्त्रभूृतां वर:,राजा जनमेजय! सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ राजर्षि द्रपद भी इस मनुष्यलोकमें उस मरुदगणसे ही उत्पन्न हुए थे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே ஜனமேஜயா! இந்த மனித உலகில் அரசரிஷி துருபதன் எப்போதும் எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் முதன்மையானவன்; அவன் அந்த மருத்கணத்திலிருந்தே பிறந்தவன் என்று அறிக.
Verse 81
ततश्न कृतवर्माणं विद्धि राजज्जनाधिपम् । तमप्रतिमकर्माणि क्षत्रियर्षभसत्तमम्,महाराज! अनुपम कर्म करनेवाले, क्षत्रियोंमें श्रेष्ठ राजा कृतवर्माको भी तुम मरुदगणोंसे ही उत्पन्न मानो
அதன்பின், அரசே! மக்கள்தலைவன் கிருதவர்மனை அறிக—அவனுடைய செயல்கள் ஒப்பற்றவை; க்ஷத்திரியர்களில் சிறந்த காளை. மகாராஜா! அந்த ஒப்பற்ற செயல்வீரன் கிருதவர்மனும் மருத்கணத்திலிருந்தே பிறந்தவன் எனக் கருது.
Verse 82
मरुतां तु गणाद् विद्धि संजातमरिमर्दनम् | विराट नाम राजानं परराष्ट्प्रतापनम्,शत्रुराष्ट्रको संताप देनेवाले शत्रुमर्दन राजा विराटको भी मरुदगणोंसे ही उत्पन्न समझो
மருதர்களின் கணத்திலிருந்தே பிறந்தவன் என்று அறிக—எதிரிகளை நசுக்கும் ‘விராட’ என்னும் அரசன், பகை நாடுகளுக்கு துன்பம் விளைவிப்பவன்.
Verse 83
अरिष्ायास्तु यः पुत्रो हंस इत्यभिविश्रुत: । स गन्धर्वपतिर्जज्ञे कुरुवंशविवर्धन:
அரிஷ்டாவின் மகன் ‘ஹம்சன்’ என்று புகழ்பெற்று, கந்தர்வர்களின் தலைவனாகப் பிறந்து, குருவம்சத்தை வளர்த்தவன் ஆனான்.
Verse 84
धृतराष्ट्र इति ख्यात: कृष्णद्वैपायनात्मज: । दीर्घबाहुर्महातेजा: प्रज्ञाचक्षुर्नराधिप:
அவன் ‘திருதராஷ்டிரன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்றான்—கிருஷ்ண த்வைபாயனன் (வியாசன்) மகன். நீண்ட கரங்களும் மாபெரும் ஒளியும் உடையவன்; ஞானமே கண்களாகக் கொண்ட மனித அரசன்.
Verse 85
मातुर्दोषादृषे: कोपादनन््ध एव व्यजायत | अरिष्टाका पुत्र जो हंस नामसे विख्यात गन्धर्वराज था
வைசம்பாயனர் கூறினார்—தாயின் குற்றத்தாலும் முனிவரின் கோபத்தாலும் அவர் குருடனாகவே பிறந்தார். அரிஷ்டகாவின் மகனாகிய ‘ஹம்ஸ’ எனப் புகழ்பெற்ற கந்தர்வராஜன், வியாசரின் மகனாகி குருவம்சத்தை வளர்க்கும் ‘திருதராஷ்டிரன்’ என்ற பெயரால் பிரசித்தி பெற்றான். திருதராஷ்டிரனின் புயங்கள் மிகப் பெரிது; பெருந்தேஜஸுடைய அரசனாயினும் ‘ப்ரஜ்ஞாசக்ஷு’—அதாவது குருடன். இவ்வாறு தாய்க்குற்றமும் மகரிஷியின் கோபமும் காரணமாக அவன் பார்வையின்றி பிறந்தான். அவனுடைய இளைய சகோதரன் மகாசத்துவமும் மகாபலமும் உடையவன் ‘பாண்டு’ எனப் பெயர்பெற்று, சத்தியமும் தர்மமும் பற்றியவன், நடத்தையில் தூயவன். மேலும் விதுரனை—ஞானிகளில் சிறந்தவன், பரம சௌபாக்கியவான்—இந்த உலகில் தர்மத்தின் அंशத்தால் பிறந்தவன், சூரியபுத்திரன் என அறிக.
Verse 86
स पाण्डुरिति विख्यात: सत्यधर्मरत: शुचि: । अत्रेस्तु- सुमहाभागं पुत्र पुत्रवतां वरम् । विदुरं विद्धि तं लोके जात॑ बुद्धिमतां वरम्
அவன் ‘பாண்டு’ எனப் பெயர்பெற்று—சத்தியமும் தர்மமும் பற்றியவன், நடத்தையில் தூயவன் ஆனான். மேலும் விதுரனை இந்த உலகில் பரம சௌபாக்கியவான் என அறிக—புதல்வரால் பாக்கியமுற்றவர்களில் சிறந்தவன், ஞானிகளில் முதன்மை—தர்மத்தின் அंशத்தால் பிறந்த சூரியபுத்திரன்.
Verse 87
कलेरंशस्तु संजज्ञे भुवि दुर्योधनो नृप: । दुर्बृद्धिर्दुर्मतिश्वैव कुरूणामयशस्कर:,खोटी बुद्धि और दूषित विचारवाले कुरुकुलकलंक राजा दुर्योधनके रूपमें इस पृथ्वीपर कलिका अंश ही उत्पन्न हुआ था
இந்தப் பூமியில் அரசன் துரியோதனன் கலியின் அंशமாகப் பிறந்தான்—கெட்ட புத்தியும் களங்கமான எண்ணமும் உடையவன்; குருகுலத்திற்கு அவப்பெயர் விளைவித்தவன்.
Verse 88
जगतो यस्तु सर्वस्य विद्विष्ट: कलिपूरुष: । य: सर्वा घातयामास पृथिवीं पृथिवीपते,राजन्! वह कलिस्वरूप पुरुष सबका द्वेषपात्र था। उसने सारी पृथ्वीके वीरोंको लड़ाकर मरवा दिया था
ஓ பூமிபதி அரசே! அந்தக் கலிச் சுரூபமானவன் உலகமெங்கும் வெறுப்புக்குரியவனாயிருந்தான்; அவனே பூமியின் வீரர்களை ஒருவரையொருவர் மோதச் செய்து அழித்தான்.
Verse 89
उद्दीपितं येन वैरं भूतान्तकरणं महत् | पौलस्त्या भ्रातरश्नास्य जज्ञिरे मनुजेष्विह
அவனாலேயே பகைமை எனும் பெருநெருப்பு தூண்டப்பட்டது—அது எண்ணற்ற உயிர்களின் அழிவுக்குக் காரணமானது. மேலும் இம்மனித உலகில் அவனுடைய சகோதரர்கள் புலஸ்த்ய வம்ச ராக்ஷசர்களாகப் பிறந்தனர்.
Verse 90
शतं दुःशासनादीनां सर्वेषां क्रूरकर्मणाम् । दुर्मुखो दुःसहश्नैव ये चान्ये नानुकीर्तिता:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—துஃசாசனனை முதலாகக் கொண்டு, கொடுஞ்செயல்கள் புரியும் அவர்களின் எண்ணிக்கை முழு நூறு. அவர்களில் துர்முகன், துஃசஹன் மற்றும் இங்கு பெயர் கூறப்படாத பலரும் இருந்தனர்.
Verse 91
दुर्योधनसहायास्ते पौलस्त्या भरतर्षभ । वैश्यापुत्रो युयुत्सुश्न धार्तराष्ट्र: शताधिक:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரதரிஷபா, அந்தப் பௌலஸ்த்ய வம்சத்தார் துரியோதனனின் துணையினர். மேலும் வைசியப் பெண்ணில் பிறந்த யுயுத்ஸுவும் த்ருதராஷ்டிரனின் மகனே; ஆகவே எண்ணிக்கை நூற்றை மீறியது.
Verse 92
जनमेजय उवाच ज्येष्ठानुज्येष्ठतामेषां नामधेयानि वा विभो । धृतराष्ट्रस्य पुत्राणामानुपूर्व्येण कीर्तय,जनमेजयने कहा--प्रभो! धृतराष्ट्रके जो सौ पुत्र थे, उनके नाम मुझे बड़े-छोटेके क्रमसे एक-एक करके बताइये
ஜனமேஜயன் கூறினான்—பிரபுவே, த்ருதராஷ்டிரனின் மக்களின் பெயர்களையும், யார் மூத்தவர் யார் இளையவர் என்பதையும் முறையாக எனக்கு ஒன்றொன்றாகச் சொல்லுங்கள்.
Verse 93
वैशम्पायन उवाच दुर्योधनो युयुत्सुश्न राजन् दुःशासनस्तथा । दुःसहो दुःशलश्चैव दुर्मुखश्च॒ तथापर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே, (த்ருதராஷ்டிரனின் மக்களில்) துரியோதனன், யுயுத்ஸு, மேலும் துஃசாசனன்; அதுபோல துஃசஹன், துஃசலா, துர்முகன், இன்னொருவனும் இருந்தான்.
Verse 94
विविंशतिर्विकर्णश्व जलसन्ध: सुलोचन: । विन्दानुविन्दी दुर्धर्ष: सुबाहुर्दुष्प्रधर्षण:
விவிம்சதி, விகர்ணன், ஜலசந்தன், சுலோசனன்; விந்தன், அனுவிந்தன்; துர்தர்ஷன், சுபாஹு, துஷ்ப்ரதர்ஷணன்—இவர்களும் இருந்தனர்.
Verse 95
दुर्मर्षणो दुर्मुखश्न दुष्कर्ण: कर्ण एव च । चित्रोपचित्रौ चित्राक्षक्षारुक्षित्राड्रदश्ष ह
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களில் துர்மர்ஷணன், துர்முகன், துஷ்கர்ணன், கர்ணன்; மேலும் சித்ரோபசித்ரன், சித்ராக்ஷன், க்ஷாருக்ஷித்ரன், அத்ரதசனும் இருந்தனர்.
Verse 96
दुर्मदो दुष्प्रधर्षश्व विवित्सुर्विकट: सम: । ऊर्णनाभ: पद्मनाभस्तथा नन्दोपनन्दकौ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—துர்மதன், துஷ்ப்ரதர்ஷன், விவித்ஸு, விகடன், சமன்; ஊர்ணநாபன், பத்மநாபன்; மேலும் நந்தன், உபநந்தனும் இருந்தனர்.
Verse 97
सेनापति: सुषेणश्न॒ कुण्डोदरमहोदरौ । चित्रबाहुश्नित्रवर्मा सुवर्मा दुर्विरोचन:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—சேனாபதி சுஷேணன்; குண்டோதரன், மகோதரன் என்ற இருவரும்; மேலும் சித்ரபாஹு, சித்ரவர்மா, சுவர்மா, துர்விரோசனனும் இருந்தனர்.
Verse 98
अयोबाहुर्महाबाहुश्रित्रचापसुकुण्डलौ । भीमवेगो भीमबलो बलाकी भीमविक्रमौ
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்கள் அயோபாஹுவும் மகாபாஹுவும்; வண்ணமயமான வில்லும் அழகிய குண்டலங்களும் அணிந்தவர்கள்; பயங்கர வேகமும் பயங்கர பலமும் உடையவர்கள்; பலாகி போல விரைந்து பாய்வோர்; வீரத்தில் அச்சமூட்டும் விக்ரமம் கொண்டோர்.
Verse 99
उग्रायुधो भीमशर: कनकायुर्दढायुध: । दृढवर्मा दृढक्षत्र: सोमकीर्तिरनूदर:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—உக்ராயுதன், பீமசரன், கனகாயு, த்ருடாயுதன்; மேலும் த்ருடவர்மா, த்ருடக்ஷத்ரன், சோமகீர்த்தி, அனூதரனும் இருந்தனர்.
Verse 100
जरासन्धो दृढसन्ध: सत्यसन्ध: सहस्रवाक् । उग्रश्नवा उग्रसेन: क्षेममूर्तिस्तथैव च
ஜராசந்தன்; திடசந்தன்—உடன்படிக்கைகளில் உறுதியானவன்; சத்தியசந்தன்—சத்தியப் பிரமாணத்தில் நிலைத்தவன்; சஹஸ்ரவாக்—ஆயிரம் உரைகளால் புகழ்பெற்றவன்; மேலும் உக்ரஷ்னவா, உக்ரசேனன், க்ஷேமமூர்த்தியும் இருந்தனர்।
Verse 101
अपराजित: पण्डितको विशालाक्षो दुराधन:
அவன் தோற்கடிக்க இயலாதவன், பண்டிதன், விசாலக் கண்களையுடையவன், அடக்க இயலாதவன்.
Verse 102
दृढ्हस्त: सुहस्तश्न॒ वातवेगसुवर्चसौ । आदित्यकेतुर्बह्वाशी नागदत्तानुयायिनौ
திடஹஸ்தன், சுஹஸ்தன்; வாதவேகன், சுவர்சஸ்; ஆதித்யகேது, பஹ்வாசி; மேலும் நாகதத்தனைப் பின்தொடர்ந்தவர்களும் இருந்தனர்.
Verse 103
कवची निषज्जी दण्डी दण्डधारो धरनुग्रहः । उग्रो भीमरथो वीरो वीरबाहुरलोलुप:
அவன் கவசம் தரித்தவன், எப்போதும் ஆயத்தமானவன்; தண்டம் ஏந்தி அதைச் செலுத்துவதில் தேர்ந்தவன்; பூமிக்குப் பேருதவி செய்பவன். வலிமைமிக்கவன், பயங்கரத் தேருடையவன், வீரன்—வீரப் புயங்களையுடையவன், பேராசையற்றவன்.
Verse 104
अभयो रौद्रकर्मा च तथा दृढरथश्न यः । अनाधृष्य: कुण्डभेदी विरावी दीर्घलोचन:
அபயன்—கடுஞ்செயல்களையுடையவன்; மேலும் திடரதன்; அணுக இயலாத குண்டபேதி; விராவி மற்றும் நீண்ட கண்களையுடைய தீர்கலோசனனும் இருந்தனர்.
Verse 105
दीर्घबाहुर्महाबाहुर्व्यूडोरु: कनकाज्भद: । कुण्डजश्ित्रकश्चैव द:ःशला च शताधिका
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அந்தப் பிள்ளைகளில் தீர்க்கபாஹு, மகாபாஹு, வ்யூடோரு, கனகாங்கதன்; மேலும் குண்டஜன், சித்ரகன்; மற்றும் துஃசலா—இவர்களோடு நூற்றுக்கும் மேற்பட்டோர் இருந்தனர்.
Verse 106
वैशम्पायनजी बोले--राजन्! सुनो--१ दुर्योधन
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! கேளுங்கள்—திருதராஷ்டிரனுக்கு நூறு மகன்கள் எனக் கூறப்படுகிறது; மேலும் வைசியப் பெண்ணின் கருவில் பிறந்த யுயுத்ஸுவும் திருதராஷ்டிரனின் மகனே; ஆகவே எண்ணிக்கை நூற்றை மீறியது. எனவே, அரசே, நூற்றொன்று மகன்களும் ஒரு மகளும்—துஃசலா—என்று அறிவிக்கப்பட்டது.
Verse 107
नामथधेयानुपूर्व्या च ज्येष्ठानुज्जेष्ठतां विदु: । सर्वे त्वतिरथा: शूरा: सर्वे युद्धविशारदा:
பெயர்கள் கூறப்பட்ட வரிசைப்படியே அறிஞர்கள் அவர்களை மூத்தவர்-இளையவர் என அறிகின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் அதிரதர்கள், வீரர்கள், போர்க் கலையில் தேர்ந்தவர்கள்.
Verse 108
सर्वे वेदविदश्नैव राजच्छास्त्रे च पारगा: । सर्वे संग्रामविद्यासु विद्याभिजनशोभिन:
அவர்கள் அனைவரும் வேதங்களை அறிந்தவர்கள்; அரசியல்-நீதி சாஸ்திரத்தில் தேர்ந்தவர்கள். போர் கலைகளில் வல்லவர்கள்; நுட்பமான கல்வியும் உயர்குலப் பெருமையும் அவர்களை ஒளிரச் செய்தன.
Verse 109
सर्वेषामनुरूपाश्न कृता दारा महीपते । दुःशलां समये राजन् सिन्धुराजाय कौरव:
மன்னரே! அவர்களெல்லோருக்கும் தகுந்த மனைவியருடன் திருமணங்கள் நடத்தப்பட்டன. மேலும் அரசே, காலம் வந்தபோது கௌரவன் தன் சகோதரி துஃசலாவை சிந்து நாட்டரசனுக்கு மணமுடித்தான்.
Verse 110
जयद्रथाय प्रददौ सौबलानुमते तदा । धर्मस्यांशं तु राजानं विद्धि राजन् युधिष्ठिरम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அப்போது சௌபலன் (சகுனி) ஒப்புதலுடன் அவன் (தன் சகோதரியை) சிந்து நாட்டரசன் ஜயத்ரதனுக்கு மணமுடித்தான். மேலும், அரசே, யுதிஷ்டிரன் தர்மத்தின் அंशமே என்று அறிந்துகொள்.
Verse 111
भीमसेनं तु वातस्य देवराजस्य चार्जुनम् । अश्रिनोस्तु तथैवांशौ रूपेणाप्रतिमौ भुवि
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பீமசேனன் வாயுவின் அंशம்; அர்ஜுனன் தேவராஜன் இந்திரனின் அंशம் என்று அறிந்துகொள். அதுபோல நகுலன், சகதேவன் அஸ்வினிக் குமாரர்களின் அंशங்கள்; அழகில் பூமியில் ஒப்பற்றவர்கள்.
Verse 112
नकुल: सहदेवश्व सर्वभूतमनोहरौ । यस्तु वर्चा इति ख्यात: सोमपुत्र: प्रतापवान्
நகுலன், சகதேவன் எல்லா உயிர்களின் மனத்தையும் கவர்வோர். மேலும் ‘வர்ச்சா’ எனப் புகழ்பெற்ற, சோமன் (சந்திரன்) பெற்ற வல்லமைமிகு புதல்வன்—
Verse 113
सोअभिमन्युर्बृहत्कीर्तिर्जुनस्य सुतो5भवत् । यस्यावतरणे राजन् सुरान् सोमो5ब्रवीदिदम्
அந்த அபிமன்யு—மிகுந்த புகழுடையவன்—அர்ஜுனனின் புதல்வனாகப் பிறந்தான். அரசே, அவன் அவதரித்த வேளையில் சோமன் (சந்திரன்) தேவர்களிடம் இவ்வாறு கூறினான்—
Verse 114
नाहं दद्यां प्रियं पुत्र मम प्राणैर्गरीयसम् । समय: क्रियतामेष न शक््यमतिवर्तितुम्
“என் அன்புப் புதல்வன் என் உயிரைவிடவும் மேலானவன்; ஆகையால் அவனை நீண்ட நாட்களுக்கு நான் அளிக்க இயலாது. அவன் மானிட உலகில் தங்கும் காலத்திற்கு ஒரு நிர்ணயமான எல்லை அமைக்கப்படுக—அதை மீற இயலாது.”
Verse 115
सुरकार्य हि नः कार्यमसुराणां क्षितौ वध: । तत्र यास्यत्ययं वर्चा न च स्थास्यति वै चिरम्
பூமியில் அசுரர்களை வதம் செய்வது தேவர்களின் கடமையே; அது நமக்கெல்லாம் செய்யத்தக்க காரியம். ஆகவே அந்தக் காரியத்தின் நிறைவேற்றத்திற்காக இந்த வர்ச்சாவும் அங்கே நிச்சயம் செல்வான்; ஆனால் அங்கே நீண்ட காலம் தங்கமாட்டான்.
Verse 116
ऐन्द्रिनरस्तु भविता यस्य नारायण: सखा । सोर्ड्जुनेत्यभिविख्यात: पाण्डो: पुत्र: प्रतापवान्
நாராயணன் நெருங்கிய தோழனாக உள்ள, இந்திரனின் அம்சம் தாங்கிய நரன் பூமியில் அவதரிப்பான். அங்கே அவன் ‘அர்ஜுனன்’ என்ற பெயரால் புகழ்பெற்று, பாண்டுவின் வீரமிகு மகனாகக் கருதப்படுவான்.
Verse 117
तस्यायं भविता पुत्रो बालो भुवि महारथ: । ततः: षोडश वर्षाणि स्थास्यत्यमरसत्तमा:
அமரர்களில் சிறந்தவர்களே! இந்த வர்ச்சா பூமியில் அந்த அர்ஜுனனின் மகனாகப் பிறப்பான்; சிறுவயதிலேயே மகாரதன் எனக் கருதப்படுவான். பிறந்த பின் பதினாறு வயது வரை அங்கே தங்குவான்.
Verse 118
अस्य षोडशवर्षस्य स संग्रामो भविष्यति । यत्रांशा व: करिष्यन्ति कर्म वीरनिषूदनम्
இவனின் பதினாறாம் ஆண்டில் அந்த மகா யுத்தம் நிகழும்; அங்கே உங்கள் அம்சங்களில் பிறந்த வீரர்கள் பகை வீரர்களை அழிக்கும் அதிசயப் பராக்கிரமத்தைச் செய்வார்கள்.
Verse 119
नरनारायणाभ्यां तु स संग्रामो विना कृत: । चक्रव्यूहं समास्थाय योधयिष्यन्ति व: सुरा:
தேவர்களே! நரனும் நாராயணனும் இல்லாதபோதும் அந்தப் போர் நிகழும். பகைவர் சக்கரவ்யூகம் அமைத்து உங்களுடன் யுத்தம் செய்வார்கள்.
Verse 120
विमुखाउ्छात्रवान् सर्वान् कारयिष्यति मे सुत: । बाल: प्रविश्य च व्यूहमभेद्यं विचरिष्यति
வைசம்பாயனர் கூறினார்— “என் மகன் அந்தப் பகைவர்களையெல்லாம் விமுகராக்கி, அவர்களின் அகந்தையையும் பாதுகாப்பையும் பறித்து, போர்க்களத்திலிருந்து ஓடச் செய்வான். சிறுவனாயிருந்தாலும், அந்த அசைக்க முடியாத வியூகத்தில் நுழைந்து அதன் உள்ளே அஞ்சாது நடமாடுவான்.”
Verse 121
महारथानां वीराणां कदनं च करिष्यति । सर्वेषामेव शत्रूणां चतुर्थाशं नयिष्यति
“அவன் மகாரத வீரர்களை அழித்து, எல்லாப் பகைவர்களிலும் நான்கில் ஒரு பங்கினரை மரணலோகத்திற்குப் போக்குவான்.”
Verse 122
दिनार्थेन महाबाहु: प्रेतराजपुरं प्रति । ततो महारथैवीरि: समेत्य बहुशो रणे
“அரை நாளுக்குள் மகாபாகு வீரன் பலரைப் பிரேதராஜன் யமனின் நகரத்திற்குப் போக்குவான்; அதன் பின் பல மகாரத வீரர்கள் ஒன்று கூடி போரில் மீண்டும் மீண்டும் அவன்மேல் பாய்வார்கள்.”
Verse 123
दिनक्षये महाबाहुर्मया भूय: समेष्यति । एकं वंशकरं पुत्र वीर॑ वै जनयिष्यति
“நாள் முடிவில் அந்த மகாபாகு வீரன் மீண்டும் என்னைச் சந்திப்பான். வம்சத்தைத் தொடரச் செய்யும் ஒரே ஒரு வீரப் புதல்வனை அவன் பெறுவான்.”
Verse 124
प्रणष्टं भारतं वंशं स भूयो धारयिष्यति । एतत् सोमवच: श्रुत्वा तथास्त्विति दिवौकस:
“அவன் அழிந்துபோன பாரத வம்சத்தை மீண்டும் தாங்கி நிறுத்துவான்.” சோமனின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்ட தேவர்கள் “அப்படியே ஆகட்டும்” என்று ஒப்புதல் அளித்தனர்.
Verse 125
प्रत्यूचु: सहिता: सर्वे ताराधिपमपूजयन् । एवं ते कथितं राजंस्तव जन्म पितु: पितु:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அனைத்து தேவர்களும் ஒன்றுகூடி ‘ததாஸ்து’ என்று ஒப்புதல் கூறி, நட்சத்திரங்களின் அதிபதி சந்திரனை வழிபட்டனர். அரசே! இவ்வாறு உன் தந்தையின் தந்தை (பிதாமகன்) பிறந்த வரலாற்றை நான் உனக்குச் சொன்னேன்—தெய்வ ஒப்புதலும் உலக ஒழுங்கிற்கான வணக்கமும் அரச வம்சத் தொடர்ச்சிக்குப் பின்னணி என்பதைக் காட்டி.
Verse 126
अन्नेर्भागं तु विद्धि त्वं धृष्टद्युम्न॑ं महारथम् । शिखण्डिनमथो राजन स्त्रीपूर्व विद्धि राक्षमम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்—மகாரதன் த்ருஷ்டத்யும்னன் அக்னியின் அம்சம் என்று அறிக. அரசே! சிகண்டினன் ராக்ஷச அம்சத்தால் பிறந்தவன் என்றும் அறிக—அவன் முன்பு பெண் வடிவில் பிறந்து பின்னர் ஆண் தன்மையை அடைந்தான்.
Verse 127
द्रौपदेयाश्व ये पडच बभूवुर्भरतर्षभ । विश्वान् देवगणान् विद्धि संजातान् भरतर्षभ,भरतर्षभ! तुम्हें मालूम होना चाहिये कि द्रौपदीके जो पाँच पुत्र थे, उनके रूपमें पाँच विश्वेदेवगण ही प्रकट हुए थे
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பரத குலச் சிறந்தவனே! த்ரௌபதிக்கு பிறந்த ஐந்து புதல்வர்களும் உண்மையில் விஸ்வேதேவர்கள் எனும் தேவர்கணத்தின் வெளிப்பாடே என்று அறிக.
Verse 128
प्रतिविन्ध्य: सुतसोम: श्रुतकीर्तिस्तथापर: । नाकुलिस्तु शतानीक: श्रुतसेनश्न वीर्यवान्,उनके नाम क्रमशः इस प्रकार हैं--प्रतिविन्ध्य, सुतसोम, श्रुतकीर्ति, नकुलनन्दन शतानीक तथा पराक्रमी श्रुतसेन
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவர்களின் பெயர்கள் வரிசையாக: பிரதிவிந்த்யன், சுதசோமன், ஸ்ருதகீர்த்தி; மேலும் நகுலனின் மகன் சதானீகன், மற்றும் வீரமிகு ஸ்ருதசேனன்.
Verse 129
शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताभवत् । तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणासदृशी भुवि
வைசம்பாயனர் கூறினார்—யாதவர்களில் சூரன் எனும் தலைசிறந்தவன் இருந்தான்; அவனே வசுதேவனின் தந்தை. அவனுக்கு ப்ருதா என்ற மகள் இருந்தாள்; அவளுக்கு ஒப்பான அழகுடைய பெண் பூமியில் வேறில்லை.
Verse 130
पितुः स्वस्नीयपुत्राय सो5नपत्याय वीर्यवान् । अग्रमग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यस्य वै तदा
வைசம்பாயனன் கூறினான்— தந்தையின் சகோதரியின் மகன் சந்தானமற்றவன் என்பதை அறிந்து, அந்த வீரன் முன்பே அவனிடம் உறுதியான பிரமாணம் செய்தான்— “என் முதல் பிள்ளையை உனக்குக் கொடுப்பேன்” என்று.
Verse 131
अग्रजातेति तां कन्यां शूरो<नुग्रहकाड्क्षया । अददात् कुन्तिभोजाय स तां दुहितरं तदा
வைசம்பாயனன் கூறினான்— அவள் முதல் பிறந்த மகளாக இருந்ததால், அருள் செய்ய விரும்பிய சூரசேனன் அந்நேரமே தன் மகளை அரசன் குந்திபோஜனுக்குக் கொடுத்தான்.
Verse 132
सा नियुक्ता पितुर्गेहे ब्राह्मणातिथिपूजने । उग्र॑ पर्यचरद् घोरें ब्राह्मणं संशितव्रतम्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— தந்தையின் வீட்டில் இருந்தபோது, பிராமணர்களையும் விருந்தினர்களையும் பூஜித்து உபசரிக்கும் பொறுப்பு ப்ருதாவுக்கு அளிக்கப்பட்டது. ஒருமுறை அவள் கடும் விரதநிஷ்டையுடைய, உக்கிரமும் பயங்கரமும் கொண்ட ஒரு பிராமண மகரிஷியைப் பணிவுடன் சேவித்தாள்.
Verse 133
निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदु: । तमुग्रं शंसितात्मानं सर्वयत्नैरतोषयत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— தர்ம விஷயங்களில் தன் தீர்மானத்தை மறைத்துக் கொள்வதாலும் ‘துர்வாசர்’ எனப் புகழ்பெற்றதாலும் அறியப்படும், உக்கிரமானாலும் போற்றத்தக்க உள்ளமுடைய அந்த முனிவரை ப்ருதா எல்லா முயற்சிகளாலும் திருப்திப்படுத்தினாள்.
Verse 134
तुष्टोडभिचारसंयुक्तमाचचक्षे यथाविधि । उवाच चैनां भगवान् प्रीतो5स्मि सुभगे तव
வைசம்பாயனன் கூறினான்— திருப்தியடைந்த அந்த முனிவர் விதிமுறையுடன் பயன்பாட்டு முறையையும் சேர்த்து ஒரு மந்திரத்தை அவளுக்குப் போதித்தார்; பின்னர் மகிழ்ந்து, “சுபகே! நான் உன்னால் மிகுந்த திருப்தியடைந்தேன்” என்று கூறினார்.
Verse 135
य॑ य॑ देवं त्वमेतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि । तस्य तस्य प्रसादात् त्वं देवि पुत्राउजनिष्यसि,'देवि! तुम इस मन्त्रद्वारा जिस-जिस देवताका आवाहन करोगी, उसी-उसीके कृपाप्रसादसे पुत्र उत्पन्न करोगी”
தேவி! நீ இந்த மந்திரத்தால் எந்த எந்த தேவனை ஆவாஹனம் செய்வாயோ, அந்த அந்த தேவனின் அருள்பிரசாதத்தால் நீ புதல்வர்களைப் பெறுவாய்.
Verse 136
एवमुक्ता च सा बाला तदा कौतूहलान्विता । कन्या सती देवमर्कमाजुहाव यशस्विनी,दुर्वासाके ऐसा कहनेपर वह सती-साध्वी यशस्विनी बाला यद्यपि अभी कुमारी कन्या थी, तो भी कौतूहलवश उसने भगवान् सूर्यका आवाहन किया
துர்வாசர் இவ்வாறு கூறியதும், புகழ்மிக்க அந்தச் சதீ-சாத்வியான இளம்பெண்—இன்னும் கன்னியாக இருந்தாலும்—ஆர்வத்தால் பகவான் சூரியன் (அர்க்கன்) ஐ ஆவாஹனம் செய்தாள்.
Verse 137
प्रकाशकर्ता भगवांस्तस्यां गर्भ दधौ तदा । अजीजनत् सुतं चास्यां सर्वशस्त्रभृतां वरम्
அப்போது உலகமெங்கும் ஒளி பரப்பும் பகவான் சூரியன் அவளுடைய கருப்பையில் கருவை வைத்தான்; அந்தக் கருவிலிருந்து அவள் எல்லா ஆயுததாரர்களிலும் முதன்மையான ஒரு புதல்வனைப் பெற்றாள்.
Verse 138
सकुण्डलं सकवचं देवगर्भश्रियान्वितम् । दिवाकरसमं दीप्त्या चारुसर्वाजड़भूषितम्
அவன் குண்டலங்களும் கவசமும் உடனே தோன்றினான். தேவர்களின் சந்ததிக்குரிய இயல்பான ஒளியால் அவன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான். தன் தேஜஸால் சூரியனைப் போலத் தோன்றினான்; அவனுடைய ஒவ்வொரு அங்கமும் அழகாக இருந்து, முழு உடலின் மெருகை உயர்த்தியது.
Verse 139
निगूहमाना जात वै बन्धुपक्षभयात् तदा | उत्ससर्ज जले कुन्ती तं कुमारं यशस्विनम्,उस समय कुन्तीने पिता-माता आदि बान्धव-पक्षके भयसे उस यशस्वी कुमारको छिपाकर एक पेटीमें रखकर जलमें छोड़ दिया
அப்போது குந்தி தந்தை-தாய் முதலிய உறவினரின் அச்சத்தால் அந்தப் புகழ்மிக்கக் குழந்தையை மறைத்து (ஒரு பெட்டியில் வைத்து) நீரில் மிதக்க விட்டாள்.
Verse 140
तमुत्सूष्टं जले गर्भ राधाभर्ता महायशा: । राधाया: कल्पयामास पुत्रं सोडधिरथस्तदा,जलमें छोड़े हुए उस बालकको राधाके पति महायशस्वी अधिरथ सूतने लेकर राधाकी गोदमें दे दिया और उसे राधाका पुत्र बना लिया
நீரில் கைவிடப்பட்ட அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்த ராதையின் கணவர், பெருயசம் பெற்ற சாரதியான அதிரதன், அவனை எடுத்துக் கொண்டு ராதையின் மகனாக ஏற்றுக் கொண்டு அவளின் மடியில் வைத்தான்।
Verse 141
चक्रतुर्नामधेयं च तस्य बालस्य तावुभौ । दम्पती वसुषेणेति दिक्षु सर्वासु विश्वुतम्,उन दोनों दम्पतिने उस बालकका नाम वसुषेण रखा। वह सम्पूर्ण दिशाओंमें भलीभाँति विख्यात था
அந்தத் தம்பதியர் அந்தக் குழந்தைக்கு ‘வசுஷேண’ என்று பெயரிட்டனர்; இவ்வாறு அவன் எல்லாத் திசைகளிலும் புகழ்பெற்றான்।
Verse 142
संवर्धमानो बलवान् स्वस्त्रिषूत्तमो5भवत् | वेदाड़ानि च सर्वाणि जजाप जयतां वर:
வளர வளர அவன் வலிமை பெற்றான்; தன் ஆயுதங்களையும் ஏவுகணைகளையும் கையாள்வதில் சிறந்தவனானான். வெற்றியாளர்களில் முதன்மையான அந்த வீரன் எல்லா வேதாங்கங்களையும் ஜபித்து கற்றான்.
Verse 143
यस्मिन् काले जपन्नास्ते धीमान् सत्यपराक्रम: । नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत् तस्मिन् काले महात्मन:
வசுஷேணன் (கர்ணன்) மிகுந்த அறிவும் சத்தியப் பராக்கிரமமும் உடையவன். அவன் ஜபத்தில் அமர்ந்திருக்கும் வேளையில், பிராமணர்கள் கேட்டால் தராமல் விடும் பொருள் அந்த மகாத்மாவிடம் எதுவும் இல்லை.
Verse 144
तमिन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा पुत्रार्थे भूतभावन: । ययाचे कुण्डले वीर॑ कवचं च सहाड्गजजम्
தன் மகனின் நலனுக்காக, உயிர்களுக்குப் பரிவுடைய இந்திரன் பிராமணன் வேடம் கொண்டு, வீர கர்ணனிடம் அவனுடைய இரு குண்டலங்களையும் உடலோடு பிறந்த கவசத்தையும் யாசித்தான்.
Verse 145
उत्कृत्य कर्णो ह्ददात् कवचं कुण्डले तथा । शक्ति शक्रो ददौ तस्मै विस्मितश्नलेदमब्रवीत्
வைசம்பாயனன் கூறினான்— கர்ணன் தன் உடலோடு ஒட்டியிருந்த இயல்பான கவசத்தையும் குண்டலங்களையும் கிழித்தெடுத்து தானமாக அளித்தான். அதைக் கண்டு இந்திரன் வியந்து, அவனுக்கு ஒரு தெய்வீக ‘சக்தி’ ஆயுதத்தை அளித்து இவ்வாறு சொன்னான்— “துர்தர்ஷ வீரா! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்— இவர்களில் யார்மேல் நீ இந்த சக்தியை எறிந்தாலும், அந்த ஒருவன் நிச்சயமாக உயிரை இழப்பான்.”
Verse 146
देवासुरमनुष्याणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । यस्मिन् क्षेप्स्यसि दुर्धर्ष स एको न भविष्यति
“துர்தர்ஷ வீரா! தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள், கந்தர்வர்கள், நாகர்கள், ராட்சசர்கள்— இவர்களில் யார்மேல் நீ இந்த ஆயுதத்தை எறிந்தாலும், அந்த ஒருவன் உயிருடன் இருக்கமாட்டான்.”
Verse 147
पुरा नाम च तस्यासीद् वसुषेण इति क्षितौ । ततो वैकर्तन: कर्ण: कर्मणा तेन सो5भवत्,पहले कर्णका नाम इस पृथ्वीपर वसुषेण था। फिर कवच और कुण्डल काटनेके कारण वह वैकर्तन नामसे प्रसिद्ध हुआ
முன்பு இந்தப் பூமியில் அவன் பெயர் வசுஷேணன். பின்னர் அந்தச் செயலினால்— கவசமும் குண்டலங்களும் வெட்டிக் கொடுத்ததனால்— கர்ணன் ‘வைகர்த்தனன்’ என்று புகழ்பெற்றான்.
Verse 148
आमुक्तकवचो वीरो यस्तु जज्ञे महायशा: । स कर्ण इति विख्यात: पृथाया: प्रथम: सुतः,जो महायशस्वी वीर कवच धारण किये हुए ही उत्पन्न हुआ, वह पृथाका प्रथम पुत्र कर्ण नामसे ही सर्वत्र विख्यात था
கவசம் அணிந்தவனாகவே பிறந்த மகாயசம் பெற்ற அந்த வீரன், ப்ருதையின் முதல் மகன்— ‘கர்ணன்’ என்ற பெயரால் எங்கும் புகழ்பெற்றான்.
Verse 149
स तु सूतकुले वीरो ववृधे राजसत्तम | कर्ण नरवरश्रेष्ठ सर्वशस्त्रभूृतां वरम्,महाराज! वह वीर सूतकुलमें पाला-पोसा जाकर बड़ा हुआ था। नरश्रेष्ठ कर्ण सम्पूर्ण शस्त्रधारियोंमें श्रेष्ठ था
அரசர்களில் சிறந்தவரே! அந்த வீரன் சூதக் குலத்தில் வளர்ந்து முதிர்ந்தான். மனிதர்களில் முதன்மையான கர்ணன், ஆயுதம் தாங்கிய அனைவரிலும் சிறந்தவன் எனக் கருதப்பட்டான்.
Verse 150
दुर्योधनस्यथ सचिवं मित्र शत्रुविनाशनम् | दिवाकरस्य त॑ विद्धि राजन्नंशमनुत्तमम्
அவன் துரியோதனனின் அமைச்சனும் நண்பனும்; அவன் பகைவர்களை அழிப்பவனும் ஆவான். அரசே! கர்ணனை நீ சூரியதேவனின் ஒப்பற்ற அங்கமாக அறிந்துகொள்.
Verse 151
यस्तु नारायणो नाम देवदेव: सनातन: । तस्यांशो मानुषेष्वासीद् वासुदेव: प्रतापवान्
தேவர்களுக்கும் தேவனாகிய சனாதன நாராயணனின் அங்கமே மனிதர்களிடையே வல்லமைமிக்க வாசுதேவனாக (ஸ்ரீகிருஷ்ணனாக) வெளிப்பட்டது.
Verse 152
शेषस्यांशश्ष नागस्य बलदेवो महाबल: । सनत्कुमार प्रद्युम्न॑ विद्धि राजन् महौजसम्,महाबली बलदेवजी शेषनागके अंश थे। राजन! महातेजस्वी प्रद्युम्मनको तुम सनत्कुमारका अंश जानो
மிகுந்த வலிமையுடைய பலதேவன் சேஷநாகத்தின் அங்கம். அரசே! பேரொளியுடன் விளங்கும் பிரத்யும்னனை சனத்குமாரனின் அங்கமாக அறிந்துகொள்.
Verse 153
एवमन्ये मनुष्येन्द्रा बहवों5शा दिवौकसाम् | जज्ञिरे वसुदेवस्य कुले कुलविवर्धना:
இவ்வாறே வாசுதேவனின் குலத்தில் பல்வேறு அரசர்கள் பிறந்தனர்; அவர்கள் தேவர்களின் அங்கங்கள்; அனைவரும் தம் குலத்தை வளர்த்தோர் ஆவர்.
Verse 154
गणस्त्वप्सरसां यो वै मया राजन प्रकीर्तित: । तस्य भाग: क्षितौ जज्ञे नियोगाद् वासवस्य ह,महाराज! मैंने अप्सराओोंके जिस समुदायका वर्णन किया है, उसका अंश भी इन्द्रके आदेशसे इस पृथ्वीपर उत्पन्न हुआ था
மகாராஜா! நான் கூறிய அப்சரஸ்களின் கூட்டத்திலிருந்தும் ஒரு பகுதி, வாசவனாகிய (இந்திரன்) ஆணையினால் இப்பூமியில் பிறந்தது.
Verse 155
तानि षोडश देवीनां सहस्राणि नराधिप । बभूवुर्मानुषे लोके वासुदेवपरिग्रह:,नरेश्वर! वे अप्सराएँ मनुष्यलोकमें सोलह हजार देवियोंके रूपमें उत्पन्न हुई थीं, जो सब-की-सब भगवान् श्रीकृष्णकी पत्नियाँ हुईं
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அரசே! அந்த பதினாறு ஆயிரம் அப்சரைகள் மனித உலகில் தேவியரின் வடிவில் பிறந்து, அவர்கள் அனைவரும் வாசுதேவன் ஸ்ரீகிருஷ்ணனின் மனைவியராயினர்.
Verse 156
श्रियस्तु भाग: संजज्ञे रत्यर्थ पृथिवीतले । भीष्मकस्य कुले साध्वी रुक्मिणी नाम नामत:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பூமியில் உலகின் ஆனந்தத்திற்காக ஸ்ரீ (லக்ஷ்மி)யின் ஒரு அம்சம் பிறந்தது; அது விதர்ப அரசன் பீஷ்மகனின் குலத்தில் சதி-சாத்வி ருக்மிணி என்ற பெயரால் வெளிப்பட்டது.
Verse 157
द्रौपदी त्वथ संजज्ञे शचीभागादनिन्दिता । द्रुपदस्य कुले कन्या वेदिमध्यादनिन्दिता
வைசம்பாயனர் கூறினார்—பின்னர் குற்றமற்ற திரௌபதி, சசீயின் ஒரு அம்சத்திலிருந்து பிறந்தாள். அரசன் துருபதனின் குலத்தில், யாகவேதியின் நடுவிலிருந்து கன்னியாக வெளிப்பட்டாள்.
Verse 158
नातिहस्वा न महती नीलोत्पलसुगन्धिनी । पद्मायताक्षी सुश्रोणी स्वसिताज्चितमूर्थजा
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவள் மிகக் குறளாகவும் இல்லை, மிக உயரமாகவும் இல்லை. அவளது அங்கங்களிலிருந்து நீலத் தாமரையின் மணம் பரவியது. அவளது கண்கள் தாமரையிதழ்களைப் போலப் பெரியதும் அழகானதும்; இடுப்பு-நிதம்பம் மனோகரம்; அவளது கரிய சுருள் கூந்தல் அதிசயமாகச் சிறந்தது.
Verse 159
सर्वलक्षणसम्पूर्णा वैदूर्यमणिसंनिभा । पज्चानां पुरुषेन्द्राणां चित्तप्रमथनी रह:
வைசம்பாயனர் கூறினார்—அவள் எல்லா நற்குறிகளாலும் நிறைந்தவள்; வைதூர்ய மணியைப் போல ஒளிவீசினாள். தனிமையில் வாழ்ந்தபோதும், ஐந்து புருஷேந்திரர்களான பாண்டவர்களின் உள்ளங்களை இடையறாது கவர்ந்து கலங்கச் செய்தாள்.
Verse 160
सिद्धिर्धतिश्व ये देव्यौ पज्चानां मातरौ तु ते । कुन्ती माद्री च जज्ञाते मतिस्तु सुबलात्मजा
வைசம்பாயனர் கூறினார்— ‘சித்தி’ ‘த்ருதி’ எனும் அந்த இரு தேவியரே பூமியில் அவதரித்து ஐந்து பாண்டவர்களின் இரு தாய்களாகக் குந்தி, மாத்ரி என்ற வடிவில் பிறந்தனர். மேலும் சுபல அரசனின் மகளான காந்தாரி என்ற வடிவில் ‘மதி’ தேவியே தானே வெளிப்பட்டாள். இவ்வாறு குரு–பாண்டவ வம்சத்தின் முதன்மைத் தாய்மார்கள் சித்தி, த்ருதி, மதி எனும் தெய்வீக குணங்களின் உருவாக்கமே எனக் காவியம் உணர்த்துகிறது.
Verse 161
इति देवासुराणां ते गन्धर्वाप्सरसां तथा । अंशावतरणं राजन् राक्षसानां च कीर्तितम्
வைசம்பாயனர் கூறினார்— அரசே, இவ்வாறு தேவர்கள், அசுரர்கள், அதுபோல கந்தர்வர், அப்சரஸ்கள், மேலும் ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் அಂசாவதரணம் உனக்குக் கூறப்பட்டது.
Verse 162
ये पृथिव्यां समुद्भूता राजानो युद्ध दुर्मदा: । महात्मानो यदूनां च ये जाता विपुले कुले
வைசம்பாயனர் கூறினார்— இந்தப் பூமியில் போர்மதத்தால் மயங்கிய அரசர்கள் யாவரோ, யாதவர்களின் விரிந்த குலத்தில் பிறந்த மகாத்ம வீரர்கள் யாவரோ—அவர்களெல்லாரின் இயல்பையும் தோற்றத்தையும் நான் முன்பே உனக்குச் சொன்னேன். இந்த அம்சாவதரணப் பிரசங்கத்தை குற்றநோக்கின்றி கேட்க வேண்டும்; அது செல்வம், புகழ், புதல்வர், நீண்ட ஆயுள், வெற்றி ஆகியவற்றை அளிக்கும்.
Verse 163
ब्राह्मणा: क्षत्रिया वैश्या मया ते परिकीर्तिता: । धन्यं यशस्यं पुत्रीयमायुष्यं विजयावहम् । इदमंशावतरणं श्रोतव्यमनसूयता
வைசம்பாயனர் கூறினார்— பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்—இவர்களைப் பற்றியெல்லாம் நான் உனக்குக் கூறிவிட்டேன். இந்த அம்சாவதரணக் கதை மங்களகரமானது; அது செல்வம், புகழ், புதல்வர், நீண்ட ஆயுள், வெற்றி ஆகியவற்றை அளிக்கும். அரசே, இதை அனசூயையாக—குற்றநோக்கும் பொறாமையும் இன்றி—கேட்க வேண்டும்.
Verse 164
अंशावतरणं श्रुत्वा देवगन्धर्वरक्षसाम् । प्रभवाप्ययवित् प्राज्ञो न कृच्छेष्ववसीदति
தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், ராட்சசர்கள் ஆகியோரின் அம்சாவதரணத்தைச் செவிமடுத்த பின், உலகின் தோற்றமும் லயமும் சார்ந்த ஆதாரமான பரமாத்மாவை அறிந்த ஞானி, கடும் துன்பங்களிலும் மனம் தளர்வதில்லை.
Frequently Asked Questions
The dilemma concerns how desire and immediacy can be reconciled with dharma: whether a union without the father’s immediate participation is legitimate, and which vivāha form is ethically permissible for a kṣatriya in this setting.
Ethical action is framed as context-sensitive: dharma is articulated through recognized social categories (vivāha types, varṇa appropriateness), but it is stabilized by truthful promises that protect vulnerable parties and secure legitimate succession.
There is no explicit phalaśruti formula; instead, a functional meta-commentary appears as Kaṇva’s validation and prophecy, which positions the union as dharmya and narratively anchors the future imperial outcome of their lineage.