सरस्वतीनदी

तस्मादुत्तिष्ठ; गच्छामः पुण्यां सरस्वतीं नदीम्। तस्यास्तटे निवासाय आश्रमं कुरु, हे द्विज।

यत्र पुण्या ब्रह्मशिला श्वेतद्वीपसमन्विता स्थिताऽस्ति, यत्र च शुभा पापहरा सरस्वती नदी नित्यं विराजते।

सूत उवाच—एवमुक्तः स विधाता ‘बाढम्’ इति प्रत्युवाच, ततः ब्रह्मलोकं जगाम। विश्वामित्रवसिष्ठौ तु सरस्वत्यास्तटे स्थितौ।

तस्य महात्मनः सरस्वत्यां देवान् तर्पयतः, महाराज, भामिनी सा समीपतोऽभ्येत्य तस्थौ।

सरस्वत्याः परे पारे नानाद्रुमलतावृतम् । षट्पदोद्गीतनिनदैर्विघुष्टं सामगैरिव । पुंस्कोकिलरवोन्मिश्रं जीवंजीवकनादितम् ॥

तस्मात् सरस्वत्या निषेवितानि तीर्थानि सेवितुं यास्यामि; कौरव्यान् नश्यमानान् उपेक्षितुं न हि शक्ष्यामि।

एवं पृथिवीधर्मयोः कथयतोः तदा परीक्षिन्नाम राजर्षिः प्राचीं सरस्वतीं प्राप्तः।

नारदः सरस्वत्यास्तटे ब्रह्म परं ध्यायते अमिततेजसे व्यासाय मुनये राजन् भागवतं प्राह ॥

तत्र प्रभासे सुहृदां विनाशं शुश्राव, वेणुजवह्निना वनं यथा संस्पर्धया दग्धम्। तदनु शोचन् तूष्णीं सरस्वतीं प्रत्यगियाय॥२१॥

सूत उवाच पुरा सरस्वतीतीरे व्यासः सत्यवतीसुतः । आश्रमे कलविंकौ तु दृष्ट्वा विस्मयमागतः

शम्याप्रासं महातीर्थं सरस्वत्याः सुपावनम् । निवासं मुनिमुख्यानां शर्मदं ज्ञानदं तथा

लक्ष्मीगङ्‌गासरस्वतीनां भूलोकेऽवतरणवर्णनम् श्रीनारायण उवाच सरस्वती तु वैकुण्ठे स्वयं नारायणान्तिके । गङ्‌गाशापेन कलहात्कलया भारते सरित्