
अस्य सप्तमकाण्डस्य अष्टमानुवाके मुख्यविषयः—रक्षोघ्नेन परिधिना दृढीकृतस्थाने, यथाविधिहोमेन, बन्धमोचनकर्मणा च गृहस्य समृद्धिः तथा नक्षत्रादिदोषनिवारणरूपा रक्षणक्रिया; विशेषतः गण्डमाला/अपचितप्रकारग्रन्थिशोफेषु मूलबल-शोषण-भेदनाद्युपायैः मन्त्रौषधसंयुक्तं भैषज्यं। उपविषयाः—(१) अग्निना रक्षोघ्नपरिवेष्टनं ग्रामनिवासरक्षणं च। (२) यज्ञस्य शुद्धता—इन्द्रस्य भागस्य सम्यगर्पणं, यज्ञदोषपरिहारश्च। (३) पौष्टिकं गोपशुधन-गृहसमृद्धिकर्म—दुग्धेन, गोभिः, शुभभागेन (भगेन) च। (४) गण्डमाला/अपचितशोफेषु मूलौषधप्रभावेन शोषण-भेदनादिना चिकित्सा।
एष एकऋचो रक्षोघ्नः सूक्तः अग्निं ग्रामस्य परितो जीवत्-दुर्ग-भित्तिरिव स्थापयति, यः समुदायं तेजोमय्या प्रज्ञया बलेन च परिक्षिपति। प्रतिदिनं विप्रप्रेरितं अग्निं परिधिं कृत्वा मन्त्रः परिक्षेत्रं रक्षति, तत्र प्रविशन्तं मानुषं वा राक्षसं वा शत्रुं निवारयति, भिनत्ति, हन्ति च।
अयं संक्षिप्त इन्द्रस्तोत्रः यज्ञं रक्षति—यजमानान् “इन्द्रस्य भागं पश्यत” इति आह्वयन्, तं च भागं यथाविधि तस्मै प्रापयितुं नियोजयन्। हविषः पाके यत् दोषाः स्युः—सुपक्वम् अपक्वं वा—तान् अपि समन्वयति; शुद्धया समर्पणबुद्ध्या प्रायश्चित्तवत् अर्पणं निर्दिशति, येन इन्द्रः सन्तुष्यति। मध्यान्हे सूर्यस्य परिवर्तने काले नियोजितः, अन्ते वज्री इन्द्रः मध्यान्ह-सवनस्य दधि पातु इति आमन्त्र्यते; ऋतेन (ऋत-क्रमेण) समन्वयात् समृद्धिं, पशुरक्षणं, यज्ञसिद्धिं च साधयति।
अयं सूक्तः पौष्टिकः; क्षीरं धेनुं च भगवाहकौ पवित्रीकरोति, सावितुः ऋतस्य नियतिं तथा उषसः प्रभामयीं प्रसरां गृहसमृद्ध्या सह संयोजयति। घर्मतप्तस्य क्षीरस्य सुसंरक्षितस्य गोचरस्य च रूपकैः बहुक्षीरप्रदां धेनुं, निरामयाः पशून्, समृद्धगृहस्य शुभसिद्धिलक्षणानि च याचते। अस्य प्रभावः नित्यगोपालनं हविर्दानाचारं च ‘द्यौः कोश’ इव देवैः उद्घाटितेन सह समन्वय्य, पोषणं यज्ञरूपं पुनरुत्थानरूपं च भवतीति।
अथर्ववेदस्य ७.७४ सूक्तं संक्षिप्तं भैषज्य-मन्त्ररूपं, यत् गण्डमाला/अपचित्-रूपान् ग्रन्थि-शोफान् भित्त्वा विदारयितुं प्रवर्तते। अत्र रोगः ‘विदारणीयः’ इव मन्यते—मन्त्रस्य तीक्ष्णया वाचा तथा मूलस्य, विशेषतः ‘कृष्णा’ इति वनशक्तेः, प्रभावेण स विदीर्यते। शारीर-औषधोपायेन सह, रोगं वर्धयितुं शक्नुवन्ति ये द्वेष-ईर्ष्या-क्रोधादयः शत्रुभावाः, तेषां शमनं/निष्प्रभावीकरणं च क्रियते। अन्ते च गृह्येऽग्नौ तथा व्रत-नियम-पालने आरोग्यं प्रतिष्ठाप्य कल्याणं स्थिरीकृत्य समाप्यते।
एषः संक्षिप्तो द्विमन्त्रः पश्टिक-रक्षार्थं गोसमृद्धि-रक्षणमन्त्रः। अनेन गाः चरागमनमार्गे जलस्थानं च सुरक्षिताः क्रियन्ते, गोष्ठं गृहासनं च दृढीकृतं भवति। रुद्रः संहर्ता न, किन्तु जागरूकः पालकः इव आहूयते; तस्य “इषुः” अपोत्प्रतिकारकपरिधिं निर्माय रक्षां करोति। आपः तथा च शिवा देव्यो गोव्रजं स्वामिनः क्षेत्रं च शोधयन्तु, अभ्यञ्जयन्तु, बलयन्तु इति प्रार्थ्यन्ते।
अथर्ववेदे ७.७६ भैषज्यसूक्तं गण्डमालासदृशानां ग्रीवास्थिशोथानां भेदन-शोषणाभ्यां प्रशमनाय प्रवृत्तम्। रोगोऽत्र शत्रुरिव संबोध्यते—तं विदार्य निर्बलतां नयितुं मन्त्रः प्रयुङ्क्ते। लवणं (लवणम्) च सहायकशक्तिरूपेण शोषक-शोधकभावेन आह्वीयते। समग्रतः अथर्वणीयचिकित्सान्यायं अनुसरति—आक्रामकदोषकारकान् बहिः प्रहिणोति, देहस्य अखण्डतां च पुनः स्थापयति।
अथर्ववेदस्य ७.७७ सूक्तं संक्षिप्तं मरुत्सूक्तम् अस्ति, यत् अपोत्प्रैषिकं बन्धमोचनं च मन्त्ररूपेण प्रयुज्यते। तत्र मरुतः “तापयुक्तं” हविः प्रतिगृह्णन्तु, यजमानं रक्षन्तु, शत्रुकृतं हिंसादोषं च भक्षयन्त्विति प्रार्थ्यते। शत्रोः बन्धनं प्रत्यग् एव तस्मै प्रतिनीयते, तथा रोगिणः गृहस्थस्य वा ‘एनसः’ (अपराध-दूषण-क्लेश) पाशाः शिथिलाः स्युरिति याच्यते। अस्य सूक्तस्य विशेषशक्तिः मरुतां तपः—शोधकं दण्डकं च उष्णत्वम्—सह गणरक्षणेन शीघ्रप्रत्युपस्थानेन च।
अयं संक्षिप्तोऽथर्वणीयः सूक्तः कर्मणि “विमोचनम्” आचरति—वाचा रज्जून्, युगानि, बन्धनानि च शिथिलीकरोति, ये कैदं पीडां वा शत्रुबन्धनं सूचयन्ति। बन्धान् विमुच्य तत्क्षणमेव मुक्तावस्थां स्थिरीकरोति—दिव्येन ब्रह्मणा अग्निं युनक्ति, येन लाभार्थी क्षत्रसदृशीं रक्षाशक्तिं, सौभाग्यं, वसु च प्राप्नोति। द्वयोः प्रवृत्त्योः—विमोचनस्य पुनर्बलप्रदाने च—अग्निः शोधकश्च नवमुक्तस्थितेः प्रत्यवस्थापकश्च कृतः।
अयं संक्षिप्तः चान्द्रः सूक्तः अमावास्यां (नवचन्द्ररात्रिम्) सजीवां देवीशक्तिं पवित्रीकरोति, यस्यां देवाः समवायन्ते, यस्याश्च गृहाय समृद्धिः दुग्धेव दोह्यते। हविषा यजित्वा रात्र्याम्/अमावास्यायां निधीनां संग्राहिकां देवीं समाह्वयन् पाठकः यज्ञसम्पूर्णतां, ऊर्जं, पुष्टिं, रयिं, सुवीर्यं च प्रजां प्रार्थयते। अस्य प्रभावः एतस्मिन् निहितः यत् सीमास्थितां नवचन्द्ररात्रिं पुण्यस्य देवसन्निधेः च शक्तिमतीं धारिणीं मन्यते; तेन गृह्यं व्रतम् भौतिकफलप्रदं भवति।
अयं लघुस्तोत्रः पौर्णमासीं (पूर्णचन्द्रां) विजयीं सर्वसम्पूर्णां च विश्वशक्तिं पवित्रीकरोति, यस्यां देवा निवसन्ति, यया च मनुष्याः यज्ञसमृद्ध्या सह प्रमोदन्ते। सम्यग् चान्द्रव्रतपालनं हविर्दानं च पूर्णतया (पूर्णता), समृद्ध्या, इष्टकामसिद्ध्या, तथा स्वर्गप्राप्तिहेतुना पुण्येन सह सम्बध्नाति।
Read Atharva Veda in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.