Adhyaya 21

Verse 1

। ब्राह्मणा ऊचुः । मार्कंडेन कदा तत्र स्थापितः प्रपितामहः । कस्मिन्स्थाने कृतस्तेन स्वाश्रमो मुनिना वद

ဗြာဟ္မဏတို့က ဆိုကြသည်—“မာရ္ကဏ္ဍေယက ထိုနေရာ၌ ‘ပရပိတామဟ’ ကို မည်သည့်အခါ တည်ထောင်ခဲ့သနည်း။ ထိုမုနိသည် မည်သည့်နေရာတွင် မိမိ၏ အာရှရမ်ကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။”

Verse 2

सूत उवाच । मृकण्डाख्यो द्विजश्रेष्ठ आसीद्वेदविदां वरः । चमत्कारपुराभ्याशेवानप्रस्याश्रमे स्थितः

သုတက ပြော၏ — မೃကဏ္ဍု ဟူသော အမည်ရှိ ဗြာဟ္မဏ အထွတ်အမြတ်တစ်ပါး ရှိ၍ ဝေဒပညာရှင်တို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်၏။ ကမတ်ကာရပူရ အနီး၌ တောနေသူ၏ ဝါနပရස්ထ အာရှရမ်၌ နေထိုင်၏။

Verse 3

शांतात्मा नियमोपेतश्चकार सुमहत्तपः । तस्यैवं वर्तमानस्य वानप्रस्थस्य चाश्रमे

စိတ်ငြိမ်သက်၍ စည်းကမ်းသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ပြည့်စုံသောသူသည် မဟာတပဿကို ပြုလုပ်၏။ ထိုတောနေသူ ဝါနပရස්ထသည် အာရှရမ်၌ ထိုသို့ နေထိုင်နေစဉ်—

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते पुत्रो जज्ञे सुशोभनः । सर्वलक्षणसंपूर्णः पूर्णचंद्रसमप्रभः

အသက်အရွယ်နောက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသောအခါ အလွန်တင့်တယ်သော သားတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။ မင်္ဂလာလက္ခဏာ အစုံအလင် ပြည့်စုံ၍ လပြည့်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။

Verse 5

मार्कंड इति नामाऽथ तस्य चक्रे पिता स्वयम् । सोऽतीव ववृधे बालस्तस्मिन्नाश्रम उत्तमे

ထို့နောက် ဖခင်က ကိုယ်တိုင်ပင် သူ့အား “မာရကဏ္ဍ” ဟု အမည်ပေး၏။ ထိုကလေးသည် ထိုအထူးကောင်းမွန်သော အာရှရမ်၌ အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာ၏။

Verse 6

शुक्लपक्षं समासाद्य तारापतिरिवांबरे । वर्धमानस्य तस्यैवमतीताः पंच वत्सराः । बालक्रीडाप्रसक्तस्य पितुरुत्सङ्गवर्तिनः

ကောင်းကင်၌ ကြယ်တို့၏ အရှင်ကဲ့သို့ လင်းလက်လာသော လပြည့်ဖက်ကာလကဲ့သို့ပင် ကလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာ၏။ ထိုသို့ပင် ငါးနှစ် ကုန်လွန်သွားရာ—ကလေးက ကလေးကစားပွဲများ၌ ပျော်ရွှင်၍ ဖခင်၏ ပေါင်ပေါ်၌ နေထိုင်လျက်ရှိ၏။

Verse 7

कस्यचित्त्वथ कालस्य कश्चित्तत्र समागतः । सामुद्रिकस्य कृत्स्नस्य वेत्ता ज्ञानविधानभू

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ထိုနေရာသို့ လူတစ်ဦး ရောက်လာ၏—စမုဒ္ရိက (ရုပ်လက္ခဏာဗေဒ) အပြည့်အစုံကို သိကျွမ်းသော ဆရာတော်၊ စနစ်တကျသော ဉာဏ်ပညာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သူ။

Verse 8

स तं शिशुं समालोक्य नखाग्रान्मूर्द्धजावधिम् । विस्मयोत्फुल्लनयन ईषद्धास्यमथाऽकरोत्

သူသည် ကလေးကို လက်သည်းအဖျားမှ ခေါင်းပေါ်ဆံပင်အထိ စူးစမ်းကြည့်၏။ အံ့ဩမှုကြောင့် မျက်လုံးများ ကျယ်ပြန့်လာပြီး နောက်တစ်ခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်၏။

Verse 9

मृकंडोऽपि समालोक्य ज्ञानिनं सस्मिताननम् । पप्रच्छ विनयोपेतः किंचित्तुष्टेन चेतसा

မృကဏ္ဍုသည်လည်း မျက်နှာပေါ် အပြုံးနူးညံ့သော ပညာရှိကို မြင်၍ ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်း၏။ သူ၏စိတ်သည် အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်၍ တည်ငြိမ်နေ၏။

Verse 10

मृकण्ड उवाच । कस्मात्त्वं विप्रशार्दूल वीक्ष्येमं मम दारकम् । सुचिरं विस्मयाविष्टस्ततोऽभूः सस्मिताननः

မృကဏ္ဍုက ပြော၏—“ဗြာဟ္မဏတို့အနက် ကျားသဖွယ် မြတ်သော ဗိပရရှာဒူလာ၊ ငါ့သားငယ်ဤသူကို ကြည့်ပြီးနောက် အချိန်ကြာကြာ အံ့ဩမှုတွင် နစ်မြုပ်ကာ နောက်ဆုံး မျက်နှာပြုံးလာရခြင်းသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း?”

Verse 11

सूत उवाच । असकृत्तेन संपृष्टः सकृद्ब्राह्मणसत्तमः । ततश्च कथयामास हास्यकारणमेव हि

စူတက ပြော၏—သူက မကြာခဏ မေးမြန်းသဖြင့်၊ အမြတ်ဆုံးသော ဗြာဟ္မဏသည် နောက်ဆုံးတွင် ပြောကြားကာ၊ မိမိအပြုံး၏ အကြောင်းရင်းကို အမှန်တကယ် ရှင်းလင်းပြောဆိုလေ၏။

Verse 12

ब्राह्मण उवाच । लक्षणानि शिशोरस्य दृश्यंते यानि सन्मुने । गात्रस्थानि भवेत्सत्यं तैः पुमानजरामरः

ဗြာဟ္မဏက ပြော၏— «အို မုနိမြတ်၊ ဤကလေး၏ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် မြင်ရသော လက္ခဏာများသည် အမှန်တကယ် သင့်တော်ရာနေရာ၌ တည်မြဲနေပါက၊ ဤသူသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ လွတ်ကင်းသော ယောကျာ်းဖြစ်မည်»။

Verse 13

अस्य भावि पुनश्चाऽस्माद्दिवसान्निधनं शिशोः । षड्भिर्मासैर्न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

«သို့ရာတွင် ယနေ့မှစ၍ ဤကလေးသည် ထပ်မံ သေဆုံးရမည်ဟု ကံသတ်မှတ်ထားသည်—ခြောက်လအတွင်း မသံသယရှိ။ ဤသည်မှာ ငါကြေညာသော အမှန်တရားပင်»။

Verse 14

एवं ज्ञात्वा द्विजश्रेष्ठ कुरुष्वाऽस्य हितं च यत् । इह लोके परे चैव बालकस्य ममाऽज्ञया

«ထို့ကြောင့် သိပြီးနောက်၊ အို ဒွိဇမြတ်၊ ငါ၏အမိန့်အတိုင်း ဤကလေးအတွက် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံးတွင် အကျိုးရှိစေမည့် အရာကို အမှန်တကယ် ပြုလုပ်လော့»။

Verse 15

एवमुक्त्वा स विप्रेंद्रो जगामाऽभीप्सितां दिशम् । मृकण्डोऽपि ततस्तस्य चक्रे मौंजीनिबन्धनम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏအကြီးအကဲသည် မိမိလိုလားသည့် အရပ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် မೃကဏ္ဍုလည်း မိမိသားအတွက် မုဉ္ဇာခါးပတ်ချည်ခြင်း (သင်္ကာရ/အုပ်နယန) ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 16

अकालेऽपि कुमारस्य किंचिद्ध्यात्वा निजे हृदि । कारणं कारणज्ञः स ततः प्रोवाच तं सुतम्

အချိန်မတိုင်မီဖြစ်သော်လည်း ကလေးအကြောင်းကို မိမိနှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် စဉ်းစားတော်မူ၏။ အကြောင်းရင်းကို သိမြင်သူဖြစ်သဖြင့် ထို့နောက် မိမိသားကို စကားဆို하였다။

Verse 17

यं कं चिद्वीक्षसे पुत्र भ्रममाणं द्विजोत्तमम् । तस्यावश्यं त्वया कार्यं विनयादभि वादनम्

သားရေ၊ လှည့်လည်သွားလာနေသော ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ် မည်သူမဆိုကို မြင်လျှင်၊ သင်သည် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချစွာ ဂုဏ်ပြုနမസ്കာရ ပြုရမည်။

Verse 19

एवं तस्य व्रतस्थस्य षण्मासा दिवसैस्त्रिभिः । हीनाः स्युर्ब्राह्मणेंद्राणां नमस्कारपरस्य च

ထို့ကြောင့် ဝတ်တရား၌ တည်ကြည်၍ နမಸ್ಕာရကို အမြဲပြုသူအတွက်၊ ဗြာဟ္မဏအထွတ်အမြတ်တို့၏ ကရုဏာကြောင့် ခြောက်လသည် သုံးရက်လျော့နည်းသွားလေ၏။

Verse 20

तान्दृष्ट्वा स मुनीन्सर्वान्नमश्चक्रे मुनेः सुतः । दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरपि पृथक्पृथक्

မုနိတို့အားလုံးကို မြင်သော် မုနိ၏သားသည် နမস্কာရပြုလေ၏။ ထိုမုနိတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီက “အသက်ရှည်ပါစေ” ဟု ကောင်းချီးပေးကြ၏။

Verse 21

अथ तं बालभावेन कौतुकाद्ब्रह्मचारिणः । चिरं दृष्ट्वाऽब्रवीद्वाक्यं वसिष्ठो मुनिपुंगवः

ထို့နောက် မုနိတို့အထဲ၌ အထွတ်အမြတ် ဝသိဋ္ဌသည် ကလေးဆန်သည့် ရိုးသားမှုနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်ကြောင့် ထိုဗြဟ္မစာရီကို ကြာကြာကြည့်ပြီး ဤစကားကို ပြောလေ၏။

Verse 22

सर्वैरेष शिशुः प्रोक्तो दीर्घा युरिति सादरम् । तृतीयेऽह्नि पुनः प्राणांस्त्यक्ष्यत्ययमसंशयः

သင်တို့အားလုံးက ဤကလေးကို “အသက်ရှည်မည်” ဟု ချစ်ခင်စွာ ပြောကြသော်လည်း၊ ယနေ့မှ စ၍ တတိယနေ့တွင် သူသည် အသက်ရှုသက်ကို အမှန်တကယ် စွန့်လွှတ်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 23

तन्न युक्तं भवेदीदृगस्माकं वचनं द्विजाः । तस्मात्तत्क्रियतां कर्म येनायं स्याच्चिरायुधृक्

အို ဒွိဇာတို့၊ ငါတို့၏စကားသည် ဤသို့ဖြစ်လာခြင်း မသင့်တော်ပါ။ ထို့ကြောင့် ဤကလေးသည် အသက်ရှည်စွာ တည်တံ့နိုင်ရန် အလုပ်တစ်ရပ်ကို ဆောင်ရွက်ကြပါ။

Verse 24

ततो मिथः समालोच्य सर्वे ते मुनिपुंगवाः । प्रोचुर्न जीवनोपायो भवेन्मुक्त्वा पितामहम्

ထို့နောက် မိမိတို့အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး မုနိအထက်မြတ်တို့အားလုံးက ပြောကြသည်– “ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံသို့ မချဉ်းကပ်လျှင် သူ၏အသက်ကို ကယ်တင်ရန် နည်းလမ်းမရှိ။”

Verse 25

तस्मात्तस्य पुरो नीत्वा बालोऽयं क्षीणजीवितः । क्रियतां तस्य वाक्येन यथा स्याच्चिरजीवभाक्

ထို့ကြောင့် အသက်တမ်း လျော့နည်းနေသော ဤကလေးကို သူ၏ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြပါ။ ထို့နောက် သူ၏အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ကြ၍ ကလေးသည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ရရှိစေကြပါ။

Verse 26

ततस्तु ते समादाय सत्वरं ब्रह्मचारिणम् । ब्रह्मलोकं समाजग्मुस्त्यक्त्वा तीर्थपराक्रमम्

ထို့နောက် သူတို့သည် ထိုဗြဟ္မစရိန်ကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူကာ ဗြဟ္မလောကသို့ သွားရောက်ကြပြီး၊ မိမိတို့၏ တီရ္ထယာတရာနှင့် သန့်ရှင်းသော ခရီးစဉ်များကို ခဏတစ်ဖြုတ် ရပ်နားထားကြသည်။

Verse 27

ततः प्रणम्य तं देवं वेदोक्तैः स्तवनैर्द्विजाः । स्तुत्वाऽथ संविधे तस्य निषेदुस्तदनन्तरम्

ထို့နောက် ဒွိဇာတို့သည် ထိုဒေဝကို ဦးချကန်တော့၍ ဝေဒတွင် ဆိုထားသော စတုတိများဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းပြီးနောက် သူ၏ရှေ့တော်၌ ထိုင်နေကြသည်။

Verse 28

तेषामनंतरं सोऽपि नमश्चक्रे पितामहम् । बालः प्रोक्तश्च दीर्घायुर्भवेति च स्वयंभुवा

ထို့နောက် ကလေးလည်း ပိတာမဟာ (ဗြဟ္မာ) ထံ ဦးချ၍ နမസ്കာရ ပြု၏။ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော အရှင်ကပင် «ဤကလေးသည် အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 29

अथोवाच मुनीन्सर्वान्विश्रांतान्पद्मयोनिजः । कुतो यूयं समायाताः सांप्रतं केन हेतुना

ထို့နောက် ပဒ္မယောနိဇ (ဗြဟ္မာ) သည် အနားယူနေသော မုနိအပေါင်းတို့ကို မြင်၍ မေးမြန်းတော်မူ၏— «ယခု သင်တို့ ဘယ်ကနေ လာကြသနည်း၊ ဘာအကြောင်းကြောင့် လာကြသနည်း»။

Verse 30

प्रोच्यतां चापि यत्कृत्यं युष्माकं क्रियतेऽधुना । मद्गृहे संप्रयातानां कोऽयं बालोऽपि सद्व्रती

ထို့ပြင် ယခု သင်တို့ လုပ်ဆောင်လိုသော တာဝန်၊ ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း ပြောကြပါ။ ငါ့အိမ်သို့ ရောက်လာကြသဖြင့်— ကောင်းသော ဝရတနှင့် စည်းကမ်းတည်ကြည်သော ဤကလေးသည် မည်သူနည်း။

Verse 31

मुनय ऊचुः । तीर्थयात्राप्रसंगेन भ्रममाणा महीतलम् ः । चमत्कारपुराभ्याशे वयं प्राप्ताः पितामह

မုနိတို့က လျှောက်တော်မူကြ၏— «တီရ္ထယာထရာ (သန့်ရှင်းရာနေရာများသို့ ဘုရားဖူးခရီး) အကြောင်းဖြင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်နေစဉ်၊ အို ပိတာမဟာ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် စမတ်ကာရပုရ အနီးသို့ ရောက်လာပါသည်»။

Verse 32

तत्रानेन वयं देव बालकेनाऽभिवादिताः । क्रमात्सर्वेरपि प्रोक्तो दीर्घायुरिति सादरम्

အဲဒီနေရာမှာ အို အရှင်၊ ဤကလေးက ကျွန်ုပ်တို့ကို လေးစားစွာ နမಸ್ಕာရ ပြု၍ ကြိုဆိုခဲ့ပါသည်။ ထို့နောက် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းစီကလည်း ချစ်ခင်စွာ «အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု အစဉ်လိုက် ကောင်းချီးပေးခဲ့ကြပါသည်။

Verse 33

एतस्य तु पुनः शेषमायुषो दिवसत्र यम् । विद्यते विबुधश्रेष्ठ व्रीडितास्तेन वै वयम्

အို နတ်တို့အထက်မြတ်သူရေ၊ သူ၏အသက်တာကျန်ရက်မှာ သုံးရက်သာရှိပါသည်။ ထို့ကြောင့် အရှည်အသက်ပေးကောင်းချီးခဲ့သဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တကယ် ရှက်ကြောက်မိပါသည်။

Verse 34

ततश्चैनं समादाय वयं प्राप्तास्तवांतिकम् । भवताऽपि तथा प्रोक्तो दीर्धायु र्बालकोऽस्त्वयम्

ထို့ကြောင့် သူကိုခေါ်ယူ၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာပါပြီ။ သင်လည်း ထိုနည်းတူ ကြေညာပါစေ—“ဤကလေးသည် အရှည်အသက်ရှိပါစေ” ဟု။

Verse 35

तस्माद्यथा वयं सत्या भवता सह पद्मज । भवाम कुरु तत्कृत्यमेतस्मादागता वयम्

ထို့ကြောင့် အို ပဒ္မဇ (ကြာပန်းမှ မွေးဖွားသူ) ရေ၊ သင်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့ စကားမှန်ဖြစ်စေရန် လိုအပ်သောအမှုကို ဆောင်ရွက်ပါ။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ လာရောက်ခဲ့ပါသည်။

Verse 36

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मुनीनां पद्मसंभवः । प्रोवाच प्रहसन्वाक्यं समादाय च बालकम्

စူတက ပြောသည်— မုနိတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပဒ္မသမ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) သည် ကလေးကို ခေါ်ယူကာ ပြုံးလျက် ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 37

मत्प्रसादादयं बालोजरामृत्युवि वर्जितः । भविष्यति न संदेहो वेदविद्याविचक्षणः

“ကျွန်ုပ်၏ကရုဏာတော်ကြောင့် ဤကလေးသည် အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းမှ ကင်းလွတ်မည်—သံသယမရှိ—နှင့် ဝေဒပညာ၊ သင်ယူမှုတို့၌ ထက်မြက်သူ ဖြစ်လာမည်” ဟု။

Verse 38

तस्मात्प्राग्धरणीपृष्ठं व्रजध्वं मुनिसत्तमाः । बालमेनं समादाय तस्मिन्नेवास्य मंदिरं

ထို့ကြောင့် မုနိမြတ်တို့၊ မြေမျက်နှာပြင်သို့ ပြန်သွားကြလော့။ ဤကလေးကို ခေါ်ဆောင်၍ ထိုနေရာတည်းမှာပင် သူ၏ နေထိုင်ရာကို တည်စေကြလော့။

Verse 39

यावदस्य पिता वृद्धः पुत्रदर्शनविह्वलः । न याति निधनं सार्धं धर्मपत्न्या द्विजोत्तमाः

သူ၏အဖေ အိုမင်း၍ သားကိုမြင်လိုစိတ်ကြောင့် တုန်လှုပ်နေသော်လည်း၊ တရားဝင်ဇနီးနှင့်အတူ သေမင်းသို့ မရောက်သေးသရွေ့၊ အို ဒွိဇမြတ်တို့။

Verse 40

अथाऽयाताश्च तं बालं सर्वे ते मुनि सत्तमाः । आगत्य वसुधापृष्ठं तस्यैवाश्रमसंनिधौ

ထို့နောက် မုနိမြတ်တို့ အားလုံးသည် ထိုကလေးထံသို့ ရောက်လာကြ၏။ မြေမျက်နှာပြင်သို့ ရောက်သော်၊ ထိုအာရှရမ်အနီး၌ပင် သူကို ချထားကြ၏။

Verse 41

अमुंचन्नग्नितीर्थे तं समाभाष्य ततः परम् । तीर्थयात्राकृते पश्चाज्जग्मुरन्यत्र सत्वरम्

သူတို့သည် အဂ္နိတီရ္ထ၌ သူကို ထားခဲ့ပြီး ထို့နောက် စကားပြောကြ၏။ ထို့ပြင် တီရ္ထယာတရာ ဆက်လက်ပြုရန် အလျင်အမြန် အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 42

एतस्मिन्नंतरे विप्रो मृकंडः सुतवत्सलः । नापश्यत्स्वसुतं पश्चाद्विललाप सुदुःखितः

ထိုအချိန်အတွင်း သားကိုအလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော ဗြာဟ္မဏ မೃကဏ္ဍ သည် မိမိသားကို မမြင်ရသဖြင့်၊ နောက်တစ်ဖန် အလွန်ဝမ်းနည်း၍ ငိုကြွေးလေ၏။

Verse 43

अहो मे तनयोऽभीष्टः कथमद्य न दृश्यते । कूपांतः पतितः किं नु किं व्यालैर्वा निपातितः

အို… ငါ့ချစ်သားရေ—ယနေ့ ဘာကြောင့် မမြင်ရသနည်း။ ရေတွင်းထဲ ကျသွားသလား၊ သို့မဟုတ် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့က ထိုးကျစေသလား။

Verse 44

कृत्वा मां दुःखसंतप्तं मातरं चापि पुत्रकः । प्रस्थितो दीर्घमध्वानं विरुद्धं कृतवान्विधिः

ငါနှင့် မိခင်ကိုပါ ဝမ်းနည်းပူလောင်စေပြီး သားငယ်သည် လမ်းရှည်ကြီးသို့ ထွက်ခွာသွားပြီ။ ကံကြမ္မာသည် တရားနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ပြုမူလေ၏။

Verse 45

पश्य ब्राह्मणि पापेन मया दुष्कृतकारिणा । न बालस्य मुखं दृष्टं प्रस्थितस्य यमालये

ကြည့်ပါ၊ ဗြာဟ္မဏီရေ။ အပြစ်ရှိ၍ မကောင်းမှုလုပ်သူ ငါ့ကြောင့်ပင်၊ ယမမင်း၏ အိမ်တော်သို့ ထွက်ခွာသွားသော ကလေး၏ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်လိုက်ရ။

Verse 46

कथितं ज्ञानिना तेन मम पूर्वं महात्म ना । षङ्भिर्मासैः सुतस्तेऽयं देहत्यागं करिष्यति

အရင်က ထိုပညာရှိ မဟာတ္မာက ငါ့အား ပြောခဲ့သည်—“ခြောက်လအတွင်း သင်၏ဤသားသည် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်လိမ့်မည်” ဟု။

Verse 47

सोऽहं पुत्रस्य दुःखेन साधयिष्ये हुताशनम् । यावच्छोकाग्निना कायो दह्यते न वरान ने

ထို့ကြောင့် သားအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် ထိခိုက်နေသော ငါသည် ဟုတားရှန (မီးယဇ်) ကို ပြင်ဆင်မည်။ အို မျက်နှာလှသူရေ၊ ငါ့ကိုယ်ခန္ဓာသည် ရှိုက်ငိုခြင်း၏ မီးဖြင့် အလွန်တရာ လောင်ကျွမ်းနေပြီ။

Verse 48

ब्राह्मण्युवाच । ममापि मतमेतद्धि यत्त्वया परिकीर्तितम् । तत्किं चिरयसि ब्रह्मञ्छीघ्रं दारूणि चानय

ဗြာဟ္မဏီက ဆို၏— «သင်ပြောကြားသကဲ့သို့ ဤအမြင်သည် ငါ၏အမြင်လည်း ဖြစ်၏။ အို ဗြာဟ္မဏာ၊ အဘယ်ကြောင့် နှောင့်နှေးနေသနည်း။ မီးထင်းတို့ကိုလည်း အမြန်ယူလာပါ»။

Verse 49

येनाऽहं भवता सार्धं प्रवेक्ष्यामि हुताशनम् । पुत्रशोकेन संतप्ता सुभृशं दुःखशांतये

«သားအပေါ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ငါသည် အလွန်ပူလောင်နေ၏။ ထိုဒုက္ခကို အပြည့်အဝ ငြိမ်းစေလိုသဖြင့် သင်နှင့်အတူ ဟုတားသန (မီး) ထဲသို့ ဝင်လိုသည်»။

Verse 50

सूत उवाच । एवं तयोः प्रवदतोर्दंपत्योर्द्विज सत्तमाः । आजगामाऽथ संहृष्टः स बालः सन्निधिं तयोः

စူတက ဆို၏— ထိုဗြာဟ္မဏ မောင်နှံသည် ထိုသို့ ပြောဆိုနေစဉ်၊ အို နှစ်ကြိမ်မွေးမြတ်သူတို့အနက် အကောင်းဆုံးတို့၊ ထိုကလေးသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် သူတို့အနီးသို့ လာရောက်ခဲ့၏။

Verse 51

तं दृष्ट्वा ब्राह्मणो हृष्टो ब्राह्मण्या सहितस्तदा । आनंदाश्रुप्लुताक्षोऽथ सम्मुख स्तमुपाद्रवत्

သူကို မြင်သော် ဗြာဟ္မဏသည် မယားနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထို့နောက် ပျော်ရွှင်မှုမျက်ရည်ဖြင့် မျက်စိများ ပြည့်လျက် ထိုကလေးထံ တိုက်ရိုက် ပြေးသွား၏။

Verse 52

भूयोभूयः परिष्वज्य सभार्यः पृष्टवांस्तदा । क्व गतः स्वाश्रमाद्वत्स चिरात्कस्मादिहाऽगतः

ဗြာဟ္မဏသည် မယားနှင့်အတူ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖက်လှုပ်ကာ မေးလေ၏— «ချစ်သားရေ၊ ငါတို့၏ အာရှရမ်မှ ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ အချိန်ကြာပြီးမှ အဘယ်ကြောင့် ဒီကို ရောက်လာသနည်း»။

Verse 53

शोकार्णवे परिक्षिप्य मां सभार्यं वयोऽधिकम् । तन्मा पुत्रक भूयस्त्वमीदृक्कर्म करिष्यसि

သင်သည် အမေတော်နှင့်အတူ အိုမင်းနေသော ကျွန်ုပ်ကို ဝမ်းနည်းခြင်း၏ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ ထိုသို့သော အပြုအမူကို နောက်တစ်ကြိမ် မလုပ်ပါနှင့်။

Verse 54

मार्कंडेय उवाच । अत्राऽद्य मुनयः प्राप्ता मया ते चाभिवादिताः । क्रमेण विनयात्तात स्मरमाणेन ते वचः

မာရကဏ္ဍေယက ပြောသည်– «ယနေ့ ဤနေရာသို့ မုနိတို့ ရောက်လာကြပြီး၊ အဖေတော်၏ စကားကို မှတ်မိလျက်၊ အဖေတော်ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် အလေးအနက်နှင့် ယဉ်ကျေးစွာ အစဉ်လိုက် ဦးညွှတ်ကန်တော့ခဲ့ပါသည်»။

Verse 55

दीर्घायुर्भव तैरुक्तः सर्वैरेव द्विजोत्तमैः । दृष्ट्वा मां विस्मयाविष्टैर्बालकं व्रतिनं विभो

ဒွိဇောတ္တမ များအားလုံးက ကျွန်ုပ်အား «အသက်ရှည်ပါစေ» ဟု မိန့်ကြသည်။ ကျွန်ုပ်ကို—ကလေးငယ်တစ်ယောက်ပင်ဖြစ်သော်လည်း ဝရတကိုင်ဆောင်သည့် တပသီ—မြင်ကြသောအခါ အရှင်မြတ်ရေ၊ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

Verse 56

अथ तात समालोक्य तेषां मध्यगतो मुनिः । वसिष्ठस्तान्मुनीन्सर्वान्प्रोवाच प्रहसन्निव

ထို့နောက် အဖေတော်ရေ၊ သူတို့အလယ်၌ ရပ်နေသော မုနိ ဝသိဋ္ဌသည် သူတို့ကို ကြည့်ရှု၍ မုနိအားလုံးကို ပြုံးသကဲ့သို့ ပြောဆိုလေသည်။

Verse 57

वसिष्ठ उवाच । दीर्घायुर्भव यः प्रोक्तो युष्माभिर्मुनिपुंगवाः । तृतीये दिवसे सोऽयं बालः पंचत्वमेष्यति

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်– «မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်တို့ရေ၊ သင်တို့က ‘အသက်ရှည်ပါစေ’ ဟု ပေးသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော်လည်း၊ တတိယနေ့တွင် ဤကလေးသည် သေခြင်းသို့ (ပဉ္စတ္ဝ) ရောက်လိမ့်မည်»။

Verse 58

ततस्ते मुनयो भीता असत्यात्तात तत्क्षणात् । समादाय ययुस्तत्र यत्र ब्रह्मा व्यवस्थितः

ထို့နောက် မုနိတို့သည် မုသာအကြောင်းကြောင့် ကြောက်ရွံ့၍၊ အဖေကြီးရေ၊ ထိုခဏတည်းက စုဝေးကာ ထွက်ခွာပြီး ဘြဟ္မာတော် တည်ရှိရာသို့ သွားကြ၏။

Verse 59

नमस्कृतेन तेनाऽपि प्रोक्तोऽहं पद्मयोनिना । दीर्घायुर्भव पृष्टश्च कुतस्त्वमिह चागतः

ကျွန်ုပ်က ဦးညွှတ်ပူဇော်ခဲ့သော်လည်း ပဒ္မယောနိ ဘြဟ္မာတော်က “အသက်ရှည်ပါစေ” ဟု မိန့်ကြားပြီး “သင်သည် ဤနေရာသို့ ဘယ်ကလာသနည်း” ဟုလည်း မေးမြန်းတော်မူ၏။

Verse 60

अथ तैर्मुनिभिः सर्वैर्वृत्तांतं तस्य कीर्तितम् । आशीर्वादोद्भवं प्रोक्तं ततो वयमिहागताः

ထို့နောက် မုနိအားလုံးတို့က သူ့အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြား၍၊ ၎င်းသည် အာရှီဝါဒ (ကောင်းချီး) မှ ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ဆိုပြီး ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာသို့ ရောက်လာကြသည်ဟု လျှောက်တင်ကြ၏။

Verse 61

यथाऽयं बालको देव त्वत्प्रसादात्पितामह । दीर्घायुर्जायते लोके तथा त्वं कर्तुमर्हसि

အရှင်ဘုရား၊ ပိတామဟ ဘြဟ္မာတော်ရေ၊ သင်၏ကရုဏာကြောင့် ဤကလေးသည် လောက၌ အသက်ရှည်လာနိုင်သကဲ့သို့ ထိုသို့ ဖြစ်စေတော်မူရန် သင်တော်မူ၏။

Verse 62

ततोऽहं ब्रह्मणा तात जरामरणवर्जितः । विहितः प्रेषितस्तूर्णं स्वगृहं प्रति तैः समम्

ထို့နောက် ချစ်သူရေ၊ ဘြဟ္မာတော်က ကျွန်ုပ်အား အိုမင်းခြင်းနှင့် သေခြင်းကင်းစင်အောင် ချမှတ်တော်မူပြီး၊ သူတို့နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏အိမ်သို့ အလျင်အမြန် စေလွှတ်တော်မူ၏။

Verse 63

ते तु मां मुनयोत्रैव प्रमुच्याश्रमसन्निधौ । स्नानार्थं विविशुः सर्वे ह्रदेऽत्रैव सुशोभने

ထိုမုနိတို့သည် အာရှရမ်အနီး၌ ငါ့ကို ထားခဲ့ပြီး၊ သန့်စင်သော ရေချိုးပူဇော်ရန် ဤနေရာရှိ လှပတင့်တယ်သော ရေကန်ထဲသို့ အားလုံး ဝင်ရောက်ကြ၏။

Verse 64

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य मृकंडो हर्षसंयुतः । प्रययौ सत्वरं तत्र यत्र ते मुनयः स्थिताः

သူ၏စကားကို ကြားသိသဖြင့် မೃကဏ္ဍ သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းပြည့်နှက်ကာ၊ ထိုမုနိတို့ နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားရောက်လေ၏။

Verse 65

प्रणम्य तान्मुनीन्सर्वान्कृताञ्जलिपुटः स्थितः । प्रोवाच वः प्रसादेन कुलं मे वृद्धिमागतम्

မုနိအပေါင်းတို့ကို ဦးချကန်တော့၍ လက်အုပ်ချီရပ်ကာ သူက ပြောလေ၏— “သင်တို့၏ ကရုဏာကြောင့် ငါ့အမျိုးအနွယ်သည် တိုးတက်繁荣 လာပါပြီ။”

Verse 66

साधु प्रोक्तमिदं कैश्चिदाचार्यैर्मुनिसत्तमाः । साधुलोकं समाश्रित्य विख्यातं च जगत्त्रये

အို မုနိအမြတ်တို့၊ ဤစကားကို အချို့သော အာචာရျများက ကောင်းစွာ ဆိုခဲ့ကြ၏။ သာဓုတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းကို အားကိုးလျက်၊ ၎င်းသည် လောကသုံးပါး၌ နာမည်ကျော်ကြား၏။

Verse 67

साधूनां दर्शनं पुण्यं तीर्थभूता हि साधवः । तीर्थं फलति कालेन सद्यः साधुसमागमः

သာဓုတို့ကို မြင်တွေ့ရခြင်းသာလျှင်ပင် ကုသိုလ်ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူ သာဓုတို့သည် တီရ္ထ ဖြစ်ကြ၏။ တီရ္ထသည် အချိန်ကြာမှ အကျိုးပေးသော်လည်း သာဓုနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်းသည် ချက်ချင်း အကျိုးပေး၏။

Verse 68

तस्मादतिथयः प्राप्ता यूयं सर्वेऽद्य मे गृहम् । प्रकरोमि किमातिथ्यं प्रोच्यतां द्विजसत्तमाः

ထို့ကြောင့် ဧည့်သည်အဖြစ် ရောက်လာကြသဖြင့် ယနေ့ သင်တို့အားလုံးသည် ငါ့အိမ်၌ ဖြစ်ကြ၏။ ငါသည် မည်သို့ ဧည့်ဝတ်ပြုရမည်နည်း။ အို ဒွိဇအမြတ်တို့၊ ပြောကြပါလော့။

Verse 69

ऋषय ऊचुः । एतदेव मुनेऽस्माकमातिथ्यं कोटिसंमितम् । अल्पायुरपि ते बालो यज्जातो मृत्युवर्जितः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– «အို မုနိ၊ ဤအရာတစ်ခုပင် ငါတို့အတွက် ကုဋိပမာတန်သော ဧည့်ဝတ်ပြုမှုဖြစ်၏။ အသက်တိုမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သင်၏ကလေးသည် သေခြင်းကင်းလွတ်၍ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။»

Verse 70

मृकण्ड उवाच । मृत्युनाऽलिंगितं बालमस्मदीयं मुनीश्वराः । भवद्भिरद्य संरक्ष्य कुलं कृत्स्नं समुद्धृतम्

မೃကဏ္ဍက ဆိုသည်– «အို မုနိရှင်တို့၊ မရဏသည် ငါ့ကလေးကို အလျင်ကတည်းက ဖက်တွယ်ထားခဲ့၏။ သို့သော် ယနေ့ သင်တို့က ကာကွယ်ပေးသဖြင့် ငါ့မျိုးရိုးတစ်လျှောက်လုံး ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်ခံရပြီ။»

Verse 71

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चौरे भग्नव्रते तथा । निष्कृतिर्विहिता सद्भिः कृतघ्ने नाऽस्ति निष्कृतिः

«ဗြာဟ္မဏကို သတ်သူ၊ အရက်သောက်သူ၊ ခိုးသူ၊ ထို့အတူ ဝရတကို ချိုးဖောက်သူတို့အတွက် သဒ္ဓါရှိသူတို့က အပြစ်ဖြေခြင်းကို သတ်မှတ်ထားကြ၏။ သို့သော် ကျေးဇူးမသိသူအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း မရှိ။»

Verse 72

तस्मात्कृतघ्नतादोषो न स्यान्मम मुनीश्वराः । यथा कार्यं भवद्भिश्च तथा सर्वैर्न संशयः

«ထို့ကြောင့် အို မုနိရှင်တို့၊ ကျေးဇူးမသိခြင်း၏ အပြစ်သည် ငါ့ထံ မဖြစ်ပါစေနှင့်။ သင်တို့က လုပ်သင့်သောအရာကို အားလုံးက ထိုအတိုင်း လုပ်ကြပါစေ၊ သံသယမရှိ။»

Verse 73

ऋषय ऊचुः । यदि प्रत्युपकाराय मन्यसे त्वं द्विजोत्तम । गृहं कुरुष्व नो वाक्याद्देवस्य परमेष्ठिनः

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ «သင်သည် ပြန်လည်ကျေးဇူးတုံ့ပြန်လိုသည်ဟု ထင်လျှင်၊ ဒွိဇောတ္တမ၊ ငါတို့၏စကားအတိုင်း ပရမေဋ္ဌင် (Parameṣṭhin) ဘုရား၏ နေရာတော်ကို ဤနေရာ၌ တည်ထောင်လော့»။

Verse 74

येनाऽयं बालकस्तेऽद्य कृतो मृत्युविवर्जितः । तस्मात्स्थापय तीर्थेन देवं तं प्रपितामहम्

«သူ၏အာနုဘော်ကြောင့် ဤကလေးသည် ယနေ့ မရဏမှ လွတ်ကင်းသွားပြီ။ ထို့ကြောင့် ဤတီရ္ထ၌ ထိုဘုရား—ပရပိတာမဟ (Pitāmaha၊ ဘြဟ္မာ) ကို တည်ထောင်လော့»။

Verse 75

पुत्रेण सहितः पश्चादाराधय दिवानिशम् । वयमेव त्वया सार्धं तं च देवं पितामहम्

«ထို့နောက် သင်၏သားနှင့်အတူ နေ့ညမပြတ် ထိုဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလော့။ ငါတို့လည်း သင်နှင့်အတူ ထိုဘုရား ပိတာမဟကို ပူဇော်ကြမည်»။

Verse 76

नित्यं प्रपूजयिष्यामस्तथान्येऽपि द्विजोत्तमाः । बालेनाऽनेन सार्धं ते सख्यमत्र स्थितं यतः । बालसख्यमिति ख्यातं नाम्ना तेन भविष्यति

«ငါတို့သည် အမြဲတမ်း ပူဇော်ကြမည်၊ အခြား ဒွိဇောတ္တမများလည်း ထိုနည်းတူ ပြုကြမည်။ ဤနေရာ၌ သင်နှင့် ဤကလေး၏ မိတ်သဟာယဖြစ်မှု တည်မြဲသွားသောကြောင့် ‘ဗာလသခ္ယ’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာလိမ့်မည်»။

Verse 77

तीर्थमन्यैरिति ख्यातं बालकानां हितावहम् । रोगार्तानां भयार्तानामस्माकं वचनात्सदा

«ဤတီရ္ထသည် အခြားသူများအကြားတွင်လည်း ကလေးများအတွက် အကျိုးပြုသော တီရ္ထဟု ကျော်ကြားလိမ့်မည်။ ငါတို့၏ကြေညာချက်အတိုင်း အမြဲတမ်း ရောဂါဒဏ်ခံရသူများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုဒဏ်ခံရသူများအတွက် ဖြစ်လိမ့်မည်»။

Verse 78

अस्मिंस्तीर्थे शिशुं लोकाः स्नापयिष्यंति ये द्विज । रोगार्तं वा भयार्तं वा पीडितं वा ग्रहादिभिः

အို ဒွိဇ၊ ဤတီရ္ထ၌ ကလေးကို ရေချိုးပေးသော လူတို့သည်—ရောဂါကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ၊ ဂြဟာတို့နှင့် အလားတူအရာများကြောင့် နှိပ်စက်ခံရစေ—

Verse 79

भविष्यति न संदेहः सर्वदोषविवर्जितः । पितामहप्रसादेन तथाऽस्मद्वचनाद्द्विज

သံသယမရှိပါ—ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်လည်း၊ ငါတို့၏ မိန့်တော်ကြောင့်လည်း၊ အို ဒွိဇ၊ ထိုကလေးသည် အပြစ်အနာအဆာ အားလုံးမှ ကင်းလွတ်လာမည်။

Verse 80

ये पुनर्मानुषा विप्र निष्कामाः श्रद्धयान्विताः । स्नानमात्रं करिष्यंति ते यांति परमां गतिम्

သို့သော် အို ဗြာဟ္မဏ၊ ဆန္ဒအလိုမရှိဘဲ ယုံကြည်သဒ္ဓါပြည့်ဝသော လူတို့သည်—ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထ၌ ရေချိုးခြင်းတစ်ခုပင် ပြုလျှင်—အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဂတိသို့ ရောက်ကြမည်။

Verse 81

एवमुक्त्वाथ ते सर्वे मुनयः शंसितव्रताः । तमामंत्र्य मुनिं जग्मुस्तीर्थान्यन्यानि सत्वराः

ဤသို့ မိန့်ဆိုပြီးနောက်၊ ချီးမွမ်းထိုက်သော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူ မုနိအပေါင်းတို့သည် ထိုမုနိကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းကာ အခြားတီရ္ထများသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

Verse 82

मृकण्डोऽपि सपुत्रश्च तस्मिन्स्थाने पितामहम् । स्थापयामास संहृष्टो ज्येष्ठे ज्येष्ठास्थिते विधौ

မೃကဏ္ဍုသည်လည်း သားနှင့်အတူ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို ဝမ်းမြောက်စွာ တည်ထောင်ပူဇော်하였다—ဂျေဋ္ဌ မာသ၏ ဂျေဋ္ဌာ နက္ခတ်၌ သင့်တော်သော ဝိဓိ ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်သောအခါ။

Verse 83

ततश्चाऽराधयामास दिवारात्रमतंद्रितः । सपुत्रः श्रद्धया युक्तः संप्राप्तश्च परां गतिम्

ထို့နောက် သူသည် နေ့ညမပြတ် မပင်ပန်းဘဲ ဘုရားကို ပူဇော်အာရాధနာပြု၏။ သားနှင့်အတူ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝလျက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 84

सूत उवाच । ततःप्रभृति तत्तीर्थं बालसख्यमिति स्मृतम् । पावनं सर्वजंतूनां बालानां रोगनाशनम्

စူတက ပြော၏—ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုတီရ္ထသည် ‘ဗာလသခ்ய’ ဟု ခေါ်ကြသည်။ သတ္တဝါအားလုံးကို သန့်စင်ပေးပြီး ကလေးတို့၏ ရောဂါကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 85

ज्येष्ठे ज्येष्ठासु यो बालस्तत्र स्नानं समाचरेत् । न स पीडामवाप्नोति यावत्संवत्सरं द्विजाः

အို ဒွိဇတို့၊ ဂျေဋ္ဌ မာသတွင် ဂျေဋ္ဌာ နက္ခတ်ရက်များ၌ ကလေးတစ်ဦး ထိုနေရာတွင် ရေချိုးကာ ကျင့်သုံးလျှင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဒုက္ခမခံရ။

Verse 86

ग्रहभूतपिशाचानां शाकिनीनां विशेषतः । अगम्यः सर्वदुष्टानां तथाऽन्येषां प्रजायते

အထူးသဖြင့် ဂြဟ၊ ဘူတ၊ ပိသာချ၊ ရှာကိနီတို့အပါအဝင် မကောင်းဆိုးဝါးတို့ မနီးကပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။ ထို့အတူ အခြား မကောင်းသော အင်အားများအားလုံးအပေါ်လည်း မထိခိုက်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။