Nagara Khanda

နာဂရခဏ္ဍ (Nāgarakhaṇḍa) သည် စ္ကန္ဒပုရာဏ၏ အကျယ်ပြန့်သော စာစုအတွင်း၌ “သန့်ရှင်းသော မြေပြင်ပုံရိပ်” တစ်ရပ်ကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ပြီး၊ နေရာအခြေပြု ဇာတ်ကြောင်းများ—စထာလ/တီရ္ထ မာဟာတ္မယ (sthāla/tīrtha-māhātmya) များမှတစ်ဆင့် သာသနာရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို စီစဉ်တင်ပြသည်။ ထိုဇာတ်ကြောင်းများသည် ပူဇော်ပွဲနှင့် ရိုးရာအကျင့် (ritual life)၊ မင်းအာဏာနှင့် အုပ်ချုပ်ရေး (kingship)၊ နှင့် ရှိုင်ဝ (Śaiva) ဘက္တိကို တစ်ခုတည်းသော သာသနာတရားအဖြစ် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ စ္ကန္ဒပုရာဏကို အစဉ်အလာအရ ၈၁,၀၀၀ ဂါထာဟု ဆိုလေ့ရှိသကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော စာစုအတွင်း၌ ဤခဏ္ဍသည် ပုရာဏသင်ကြားချက်များကို မြေဩဇာနှင့် ပထဝီဝင်အတွင်း ထည့်သွင်းထားပုံကို ထင်ရှားစေသည်။ ဘုရားကျောင်းများ၊ လိင်္ဂ (liṅga) များ၊ ဝရတ (vows) များ၊ ဘုရားဖူးလမ်းကြောင်းများသည် ဓမ္မ (dharma)၊ ပုဏ္ဏ (puṇya) နှင့် မောက္ခ (mokṣa) ကို သင်ကြားပေးသော ယာဉ်တော်များ ဖြစ်လာသည်။ ဇာတ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ များသောအားဖြင့် စူတ (Sūta) ကဲ့သို့သော ပထမနိဒါန်းပြောသူ၏ အစပြုကထာမှ စတင်ပြီး၊ ထို့နောက် ဒေသန္တရ ဒဏ္ဍာရီများသို့ ရွှေ့ကာ နေရာတစ်ခု၏ သန့်ရှင်းမှုကို အကြောင်းပြချက်ဖြင့် တည်ထောင်ပေးသည်။ ထိုအခါ အကျင့်အကြံပြုချက်များကို သတ်မှတ်ကာ၊ ဖလသြရုတိ (phalaśruti) ဟူသော ကတိပြုထားသည့် အကျိုးရလဒ်များကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ဤခဏ္ဍ၏ ဒဿနဦးတည်ချက်မှာ လက်တွေ့ကျသော ရှိုင်ဝသဘော (practical-Śaiva) ဖြစ်ပြီး၊ မဟေရှဝရ (Maheśvara) အပေါ် ဘက္တိသည် အကျင့်စာရိတ္တသန့်စင်မှု၊ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် အဆုံးစွန်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ထိရောက်စေသည်ဟု တင်ပြသည်။ ထို့ပြင် ဒေသဆိုင်ရာ ဘုရားကျောင်းများ၏ ယဉ်ကျေးမှုမှတ်ဉာဏ်ကို ဇာတ်ကြောင်းအကြောင်းတရားနှင့် အံ့ဖွယ်လက္ခဏာများဖြင့် တရားဝင်အောင် ပြုလုပ်ပေးသည်။