Adhyaya 44

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ मंदरकंदरोदरोल्लसद समद्युति रत्नमंदिरे । परितः समधिष्ठितामरे निजशिखरैर्वसनीकृतांबरे

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်— ထို့နောက် မန္ဒရာတောင်၏ ဂူအတွင်း တောက်ပသကဲ့သို့ တူညီသော ရောင်ခြည်ဖြင့် လင်းလက်နေသော ရတနာနန်းတော်၌—အရပ်ရပ်မှ ဒေဝတော်များ ဝန်းရံထိုင်ရာ၊ မိမိ၏ တောင်ထိပ်များက မိုးကောင်းကင်ကို အဝတ်ကဲ့သို့ ဖုံးလွှမ်းသကဲ့သို့—

Verse 2

निवसञ्जगदीश्वरो हरः कृशरजनीश कलामनोहरः । लभते स्म न शर्म शंकरः प्रसरत्काशिवियोगज ज्वरः

အဲဒီမှာ နေထိုင်နေရသော်လည်း၊ လောက၏ အရှင် ဟရ—ည၏ အရှင် လ၏ ပါးပါးလခြမ်းကလားဖြင့် လှပသော—ရှင်ကရသည် ငြိမ်းချမ်းမှု မရခဲ့။ ကာသီနှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ဖျားနာမှုသည် အတွင်း၌ ဆက်လက် ပြန့်နှံ့နေခဲ့သည်။

Verse 3

विरहानलशांतये तदा समलेपि त्रिपुरारिणापि यः । मलयोद्भव पंक एष स प्रतिपेदेह्यधुना पिपांसुताम्

ခွဲခွာခြင်း၏ မီးကို သက်သာစေရန် မလယတောင်မှ ပေါက်ဖွားသော စန္ဒကူးလိမ်းဆေး—တစ်ခါက တ్రိပုရာရီ (ရှင်ဗ) တောင် လိမ်းခဲ့ဖူးသော—ယခုအခါ အမှန်တကယ် ခြောက်သွေ့သွားပြီး၊ ပြန်လည် စိုစွတ်မှုကို တောင့်တသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 4

परितापहराणि पद्मिनीनां मृदुलान्यपि कंकणीकृतानि । गदितानि यदीश्वरेण सर्पास्तदभूत्सत्यमहोमहेश्वरेच्छा

ကြာပန်းမိန်းကလေးတို့၏ အပူကို ဖယ်ရှားရန် ရည်ရွယ်သော နူးညံ့သည့် ကြာမျှင်များပင်၊ အရှင်ဣශ්ဝရက မိန့်ကြားသည့်အခါ မြွေများဖြစ်ကာ လက်ကောက်အဖြစ် ပုံဖော်ခံရသည်။ ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့သည်—အို၊ မဟေရှဝရ၏ အလိုတော်သည် အံ့ဩဖွယ်ပင်!

Verse 5

यदु दुग्धनिधिं निमथ्यदेवैर्मृदुसारः समकर्षि पूर्णचंद्रः । स बभूव कृशो वियोगतप्तेश्वरमूर्धोष्मपरिक्षरच्छरीरः

နတ်တို့က နို့သမုဒ္ဒရာကို မွှေကာ နူးညံ့သော အနှစ်သာရ—လပြည့်—ကို ဆွဲထုတ်သောအခါ၊ ကာသီနှင့် ခွဲကွာရခြင်း၏ ပူလောင်မှုကြောင့် လပြည့်သည်ပင် ပိန်လှာသွား၏။ အရှင်၏ ဦးခေါင်းမှ ထွက်လာသော အပူကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် လျော်ကျသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 6

यददीधरदेष जाततापः पृथुले मौलिजटानि कुंजकोणे । परितापहरां हरस्तदानीं द्युनदीं तामधुनापि नोज्जिहीते

တောင်တန်းဒေသ၌ ဒုက္ခအပူ တက်လာသောအခါ၊ ဟရသည် တောအနားတစ်ဖက်၌ မိမိဦးထိပ်ရှိ ထူထဲသော ဇဋာများကို ဖြန့်ချလိုက်၏။ ထိုအခါ ဆောင်ယူထားသော ပူလောင်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသည့် ကောင်းကင်မြစ်—ဂင်္ဂါ—ကို ယနေ့တိုင် မစွန့်လွှတ်သေး။

Verse 7

महतो विरहस्य शंकरः प्रसभंतस्यवशी वशंगतः । विविदेन सुरैः सदोगतैरपि संवीतसुतापवेष्टितः

ရှင်ကာရသည် အရှင်ဖြစ်သော်လည်း ကြီးမားသော ခွဲကွာခြင်းက အတင်းအကျပ် လွှမ်းမိုးကာ သူ့ကို အာဏာအောက်သို့ ဆွဲချခဲ့သည်။ နတ်တို့က နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဝိုင်းရံနေသော်လည်း သူသည် အတွင်းပိုင်း ပူလောင်ဒုက္ခကြီးထဲ၌ ပတ်လည်ခံနေရသည်။

Verse 8

अतिचित्रमिदं यदात्मना शुचिरप्येष कृपीटयोनिना । स्वपुरीविरहोद्भवेन वै परिताप्येत जगत्त्रयेश्वरः

အလွန်အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်—ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းသော်လည်း မီးမှ ပေါ်ထွန်းသော (ကೃပီဋယೋနိ) တ్రိလောက၏ အရှင်သည် မိမိ၏ မြို့တော် ကာသီနှင့် ခွဲကွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ပူလောင်မှုကြောင့် တကယ်ပင် နာကျင်တုန်လှုပ်ရသည်။

Verse 9

निजभालतलं कलानिधेः कलया नित्यमलंकरोति यः । स तदीश्वरमप्यतापयद्विधुरेको विपरीत एव तु

မိမိနဖူးကို ကလានိဓိ (လ) ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် အမြဲတမ်း အလှဆင်ထားသူကိုပင်၊ ထိုလတစ်လုံးတည်းက—အံ့ဖွယ်ပြောင်းပြန်ဖြစ်ရပ်အဖြစ်—မိမိ၏ အရှင်ကိုတောင် ပူလောင်ဒုက္ခဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

Verse 10

गरलं गलनालिकातले विलसेदस्य न तेन तापितः । अमृतांशु तुषारदीधिति प्रचयैरेव तु तापितोऽद्भुतम्

လည်ချောင်းအောက်၌ အဆိပ်သည် တောက်ပနေသော်လည်း ထိုအဆိပ်ကြောင့် မီးလောင်မသွားပေ။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ အမရိတရောင်ခြည်ရှိသော လမင်းကပင် အေးမြ၍ နှင်းခဲဆန်သော ရောင်ခြည်အစုအဝေးများဖြင့် သူ့ကို ဝေဒနာဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 11

विलसद्धरिचंदनोदकच्छटया तद्विरहापनुत्तये । हृदया हि तयाप्यदूयत प्रसरद्भोगिफटाभवैर्न तु

ထိုခွဲခွာဝေဒနာကို ဖယ်ရှားရန် အဝါရောင် စန္ဒနာရေကို တောက်ပစွာ ပက်ဖျန်းခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏နှလုံးသားသည် မနာမကျင်မပျောက်ဘဲ ဆက်လက်နာကျင်နေ၏—အမှန်တကယ်တော့ မြွေဖျားများ ပြန့်ကားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။

Verse 12

सकलभ्रममेष नाशयेत्स्रगहित्वाद्यपदेशजं हरः । इदमद्भुतमस्य यद्भ्रमः स्फुटमाल्येपि महाहिसंभवः

ဟရ (ရှီဝ) သည် ပန်းကုံးကို ကိုင်ယူခြင်း စသည့် အကြောင်းပြချက်မှ ပေါ်လာသော မောဟအားလုံးကို ဖျက်ဆီးတတ်၏။ သို့ရာတွင် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်မှာ ပန်းကုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်ရသော်လည်း သူ၏မောဟသည် ထပ်မံပေါ်လာသည်—မဟာမြွေ (သူ၏အလှဆင်) မှပင် မွေးဖွားသကဲ့သို့။

Verse 13

स्मृतिमात्रपथंगतोपि यस्त्रिविध तापमपाकरोत्यलम् । स हि काशिवियोगतापितः स्वगतं किंचिदजल्पदित्यजः

အမှတ်ရခြင်း၏ လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရုံမျှဖြင့်ပင် သုံးပါးသောဒုက္ခကို အပြည့်အဝ ဖယ်ရှားပေးနိုင်သူ—ထိုမမွေးဖွားသော အရှင် (အဇ) သည် ကာရှီနှင့် ခွဲခွာခြင်းကြောင့် လောင်ကျွမ်းကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တစ်စုံတစ်ရာ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 14

अपि काशि समागतोऽनिलो यदि गात्राणि परिष्वजेन्मम । दवथुः परिशांतिमेति तन्नहि मानी परिगाहनैरपि

“ကာရှီမှ လာသော လေညင်းကပင် ငါ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို ဖက်တွယ်ပေးနိုင်လျှင် ဤလောင်ကျွမ်းသော နာကျင်မှုသည် ငြိမ်းချမ်းမည်; အကြောင်းမူကား ဤမာနကြီးသော ဝေဒနာသည် ထပ်ခါထပ်ခါ သက်သာစေသော်လည်း မလျော့ပါ။”

Verse 15

अगमिष्यदहोकथं सतापो ननु दक्षांगजयाय एधितः । ममजीवातुलता झटित्यलं ह्यभविष्यन्न हिमाद्रिजा यदि

အို… ဤကဲ့သို့ မီးလောင်သကဲ့သို့သော ဝေဒနာအတွင်း ငါဘယ်လို ဆက်လက်အသက်ရှင်နိုင်မည်နည်း။ ဒက္ခ၏သမီးကြောင့် ဤပူလောင်မှုသည် ပိုမိုတိုးပွားလာ၏။ ဟိမဝန္တတောင်၏သမီး မရှိလျှင် ငါ၏အသက်သည် ချက်ချင်းဆုံးပါးမည်။

Verse 16

न तथोज्झितदेहयातया मम दक्षोद्भवयामनोऽदुनोत् । अविमुक्तवियोगजन्मनापरि दूयेत यथा महोष्मणा

ဒက္ခ၏သမီးက ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်ခွာသွားစဉ်က ဝေဒနာတောင် ငါ့စိတ်ကို ဤမျှမနှိပ်စက်ခဲ့။ ယခုမူ အဝိမုတ္တမှ ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ပေါ်လာသော ဝေဒနာက ပြင်းထန်သောအပူဖြင့် ပတ်လည်လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ငါ့ကို မီးလောင်စေသည်။

Verse 17

अयि काशि मुदा कदा पुनस्तव लप्स्ये सुखमंगसंगजम् । अतिशीतलितानि येन मेऽद्भुतगात्राणि भवंति तत्क्षणात्

အို ကာသီ! ငါသည် မည်သည့်အခါ ပြန်လည်ပျော်ရွှင်စွာ သင်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းမှ ပေါ်လာသော သုခကို ရရှိမည်နည်း။ ထိုသုခကြောင့် ငါ၏ အံ့ဩဖွယ် ကိုယ်အင်္ဂါများသည် ချက်ချင်း အေးမြ၍ သက်သာလာသည်။

Verse 18

अयि काशि विनाशिताघसंघे तवविश्लेषजआशुशुक्षणिः । अमृतांशुकलामृदुद्रवैरतिचित्रंहविषेव वर्धते

အို ကာသီ၊ အပြစ်အစုအဝေးများကို ဖျက်ဆီးသူ! သင်နှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါ်လာသော အမြန်ခြောက်သွားသကဲ့သို့သော နာကျင်မှုသည် ထူးဆန်းစွာ ပိုမိုတိုးပွားလာသည်—လကဲ့သို့ အမృతရောင်ခြည်ကြောင့် နူးညံ့သည့် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပူဇော်မီးကို ထည့်လျှင် မီးတောက်ပိုမိုလောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့။

Verse 19

अगमन्मम दक्षजा वियोगजो दवथुः प्राग्घिमवत्सुतौषधेन । अधुना खलु नैव शांतिमीयां यदि काशीं न विलोकयेहमाशु

ယခင်က ဒက္ခ၏သမီးနှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ ဖြစ်သော ဖျားနာမှုကို ဟိမဝန္တတောင်၏သမီးဟူသော ဆေးဖြင့် သက်သာစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုမူ ငါသည် ကာသီကို အမြန်မမြင်ရလျှင် အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းမှု မရနိုင်တော့။

Verse 20

मनसेति गृणंस्तदा शिवः सुतरां संवृततापवैकृतः । जगदंबिकया धियां जनन्या कथमप्येष वियुक्त इत्यमानि

ထိုအခါ ရှိဝသည် စိတ်အတွင်း၌ “မနසේ” ဟုဆိုကာ (ကာရှီ) ကို ချီးမွမ်း၍ မီးလောင်သကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကြောင့် ဖြစ်လာသည့် ပြောင်းလဲမှုများကို သေချာစွာ ဖုံးကွယ်ထား하였다။ သို့သော် ဇဂဒမ္ဘိကာ—ဉာဏ်ပညာ၏ မိခင်တော်—က “ဤသို့ ဘယ်လိုကွာခွာ၍ စိတ်ပူပန်သွားရသနည်း” ဟု စဉ်းစားလေ၏။

Verse 21

प्रियया वपुषोर्धयानयाप्यपरिज्ञात वियोगकारणः । वचनैरुपचर्यते स्म सप्रणतप्राणिनिदाघदारणः

ချစ်မြတ်နိုးသူ—ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ဝက်တော်မူသော မယ်တော်—က ကွာခွာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း နူးညံ့သော စကားလုံးများဖြင့် ပြုစုနှစ်သိမ့်လေ၏။ ထိုရှင်ဝသည် ပူလောင်သော သံသရာ၏ နိဒါဃအပူကို ပူဇော်နမော်ပြုသော သတ္တဝါတို့အတွက် လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းစေတော်မူ၏။

Verse 22

श्रीपार्वत्युवाच । तव सर्वग सर्वमस्ति हस्ते विलसद्योग वियोग एव कस्ते । तव भूतिरहो विभूतिदात्री सकलापत्कलिकापि भूतधात्री

သီရိ ပါရဝတီ မိန့်တော်မူသည်– “အို အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသော အရှင်၊ အရာအားလုံးသည် သင်၏ လက်ထဲ၌ရှိ၏—ပေါင်းစည်းခြင်းလည်း၊ ကွာခွာခြင်းလည်း။ သင့်အတွက် ‘ဝိယောဂ’ ကို မည်သူက ဖြစ်စေနိုင်မည်နည်း။ သင်၏ ဘူတိသည် အံ့ဩဖွယ်—ဝိဘူတိကို ပေးသနားသူ၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ထမ်းဆောင်ထိန်းသိမ်းပြီး အပတ်အန္တရာယ်များသော ကလိကာလ၌ပင် အခြေခံအဖြစ် တည်ရှိတော်မူ၏။”

Verse 23

त्वदनीक्षणतः क्षणाद्विभो प्रलयं यांति जगंति शोच्यवत् । च्यवते भवतः कृपालवादितरोपीशनयस्त्वयोंकृतः

“အို အရှင်၊ သင် မျက်စိတစ်ချက်တောင် မကြည့်လျှင် ကမ္ဘာလောကများသည် ခဏချင်းပင် သနားဖွယ်ကောင်းစွာ ပရလယသို့ ကျရောက်ပျက်စီးသွားမည်။ သင်၏ ကရုဏာတစ်စက်မရှိလျှင် အခြား ‘ဣရှ’ တစ်ပါးပင် မတည်နိုင်; အုပ်စိုးမှုအားလုံးသည် သင့်ကြောင့်သာ တည်ထောင်ရသည်။”

Verse 24

भवतः परितापहेतवो न भवंतींदु दिवाकराग्नयः । नयनानियतस्त्रिनेत्र तेऽमी प्रणयिन्यस्तिलसज्जला च मौलौ

“သင့်အတွက် လ၊ နေ၊ မီးတို့သည် ပူလောင်သော ပင်ပန်းနာကျင်မှု၏ အကြောင်းမဟုတ်။ အို တြိနేత్రရှင်၊ သင်၏ မျက်စိများသည် ကန့်သတ်ချက်တို့အောက် မကျရောက်; ထို့ပြင် သင်၏ မော်လီထိပ်၌ ည၏ နှမ်းဆီကဲ့သို့ အမှောင်နှင့် အေးမြသော ကရုဏာ၏ တောက်ပသည့် ရေတို့သည် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် အလင်္ကာရအဖြစ် တည်ရှိနေသည်။”

Verse 25

भुजगाभुजगाः सदैव तेऽमी न विषं संक्रमते च नीलकंठ । अहमस्मि च वामदेव वामा तव वामंवपुरत्र चित्तयुक्ता

အို နီလကဏ္ဍ၊ မြွေတို့သည် အမြဲတမ်း သင်၏ ကိုယ်ပေါ်၌ တည်ရှိနေသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အဆိပ်သည် သင်ထံ မကူးစက်နိုင်ပါ။ ထို့ပြင် ကျွန်မ—သင်၏ ချစ်သူမ၊ အို ဝာမဒေဝ—ဤနေရာ၌ သင်၏ ဘယ်ဘက်၌ စိတ်ကို တည်ကြည်စွာ ချိတ်ဆက်ကာ သင်၏ မင်္ဂလာရုပ်သဏ္ဍာန်နှင့် တစ်လုံးတစ်ဝတည်း ဖြစ်နေပါသည်။

Verse 26

इति संसृतिसंबीजजनन्याभिहिते हिते । गिरां निगुंफे गिरिशो वक्तुमप्याददे गिरम्

လောကသံသရာ ဖြစ်ပေါ်စေသော မျိုးစေ့ကို မွေးဖွားပေးသည့် မိခင်မဟာမေတ္တာရှင်က အကျိုးရှိသော စကားများကို စကားပန်းကုံးကဲ့သို့ ချည်နှောင်၍ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် စကားကို စတင်ယူဆောင်하였다။

Verse 27

ईश्वर उवाच । अयि काशीत्यष्टमूर्तिर्भवो भावाष्टकोभवत् । सत्वरं शिवयाज्ञायि ध्रुवं काश्याहृतोहरः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—“အို ရှီဝယာ၊ ‘ကာရှီ!’ ဟူသော အသံထွက်ခြင်းသာ ပေါ်ထွန်းလာသည်နှင့် ဘဝ (ရှီဝ) သည် အဋ္ဌမူရတိ ဖြစ်လာကာ ရှိခြင်း၏ အဋ္ဌဂုဏ်အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်လွင်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ရှီဝကို သိမြင်သူ၊ ဟရ (ဟရာ) သည် ကာရှီသို့ ချက်ချင်း ဆွဲငင်ခံရသည်မှာ မုချ”။

Verse 28

अथबालसखी भूत तत्तत्काननवीरुधम् शिवाप्रस्तावयांचक्रे विमुक्तां मुक्तिदां पुरीम्

ထို့နောက် သူမ (ပါဝတီ) သည် လူငယ်မိတ်ဆွေတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ သစ်တောနှင့် လျှောပင်အမျိုးမျိုးကြားတွင် မိမိအလိုလို လွတ်မြောက်ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးသနားသော မြို့—ကာရှီ—အကြောင်းကို စတင်တင်ပြ၍ ဖော်ပြလေသည်။

Verse 29

पार्वत्युवाच । गगनतलमिलितसलिले प्रलयेपि भव त्रिशूलपरि विधृताम् । कृतपुंडरीकशोभां स्मरहरकाशीं पुरीं यावः

ပါဝတီက ဆိုသည်—“အို ဘဝ၊ ပရလယကာလ၌ပင် ရေများက ကောင်းကင်အထပ်ထိ တက်ရောက်ပေါင်းစည်းလာသော်လည်း၊ သင်၏ တြိရှူလ်ပေါ်၌ ထမ်းထားသော ကာရှီမြို့သို့ သွားကြစို့—ကြာပန်းကဲ့သို့ တင့်တယ်တောက်ပသော၊ အို စမရဟရ (ကာမဒေဝကို သတ်သူ)!”

Verse 30

धराधरेंद्रस्य धरातिसुंदरा न मां तथास्यापि धिनोति धूर्जटे । धरागतापीह न या ध्रुवंधरा पुरीधुरीणा तव काशिका यथा

အို ဓူရ္ဇဋေ၊ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်၏ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလွန်လှပသော နိုင်ငံတော်တောင် မိမိကို ကာသိကာ—သင်၏ အမြတ်ဆုံး မြို့တော်ကဲ့သို့ မပျော်ရွှင်စေပါ။ မြေပေါ်တွင် တည်ရှိသော်လည်း မတုန်မလှုပ်၊ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော မြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 31

न यत्र काश्यां कलिकालजं भयं न यत्र काश्यां मरणात्पुनर्भवः । न यत्र काश्यां कलुषोद्भवं भयं कथं विभो सा नयनातिथिर्भवेत्

ကာသီ၌ ကလိယုဂမှ ပေါက်ဖွားသော ကြောက်ရွံ့မှု မရှိ၊ ကာသီ၌ သေပြီးနောက် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိ၊ ကာသီ၌ အညစ်အကြေးမှ ထွက်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှုလည်း မရှိ။ အို အရှင်၊ ထိုမြို့တော်သည် မိမိမျက်စိ၏ ချစ်ခင်သော ဧည့်သည် မဖြစ်ဘဲ မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 32

किमत्र नो संति पुरः सहस्रशः पदेपदे सर्वसमृद्धिभूमयः । परं न काशी सदृशीदृशोः पदं क्वचिद्गता मे भवता शपे शिव

ဤနေရာ၌ မြို့တော်များ ထောင်ပေါင်းများစွာ မရှိသလော၊ ခြေလှမ်းတိုင်း၌ စုံလင်သော စည်းစိမ်မြေ မရှိသလော။ သို့သော် ကာသီနှင့် တူညီသောအရာ မရှိ—မျက်စိတို့၏ အမြင့်ဆုံး ရည်မှန်းရာ။ မိမိက အခြားသို့ ပြောခဲ့ဖူးလျှင် အို ရှိဝ၊ ထိုစကားအတွက် မိမိကို တာဝန်ခံစေပါ။

Verse 33

त्रिविष्टपे संति न किं पुरः शतं समस्तकौतूहलजन्मभूमयः । तृणी भवंतीह च ताः पुरःपुरः पदं पुरारे भवतो भवद्विषः

တရိဝိဋ္ဌပ (ကောင်းကင်) တွင် အံ့ဩဖွယ်ရာ အားလုံး၏ မွေးရာမြို့တော်များ ရာပေါင်းများစွာ မရှိသလော။ သို့သော် ဤနေရာ၌ ထိုမြို့များသည် တစ်မြို့ပြီးတစ်မြို့ မြက်တံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်—အို ပုရာရီ၊ သင်၏ ထိုပဒ၊ သင်၏ ကာသီ၏ ရှေ့၌—ဘဝ၏ ရန်သူတို့၏ ရန်သူ။

Verse 34

न केवलं काशिवियोगजो ज्वरः प्रबाधते त्वां तु तथा यथात्र माम् । उपाय एषोत्र निदाघशांतये पुरी तु सा वा ममजन्मभूरथ

ကာသီနှင့် ခွဲခွာခြင်းမှ ပေါက်ဖွားသော ဖျားနာခြင်းသာ သင့်ကို မနှိပ်စက်သည်မဟုတ်၊ မိမိကို ပို၍ပင် လောင်ကျွမ်းစေသည်။ ဤအပူကို ငြိမ်းစေမည့် နည်းလမ်းမှာ—ထိုမြို့တော်သို့ သွားကြစို့၊ မိမိ၏ မွေးမြေဖြစ်စေ မဖြစ်စေ။

Verse 35

मया न मेने ममजन्मभूमिका वियोगजन्मा परिदाघईशितः । अवाप्यकाशीं परितः प्रशांतिदां समस्तसंतापविघातहेतुकाम्

မွေးရပ်မြေမှ ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော မီးလောင်သကဲ့သို့သော နာကျင်မှုကို ငါသည် ထိုမျှ အလွန်အမင်း အာဏာကြီးမည်ဟု မထင်ခဲ့။ သို့ရာတွင် ကာရှီ—အပြည့်အဝ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးသနားသော မြို့—သို့ ရောက်ရှိလျှင် ထိုအရာသည် ဒုက္ခပူပန်မှု အမျိုးမျိုးကို ဖျက်ဆီးပေးသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 36

न मोक्षलक्ष्म्योत्र समक्षमीक्षितास्तनूभृता केनचिदेव कुत्रचित् । अवैम्यहं शर्मद सर्वशर्मदा सरूपिणी मुक्तिरसौ हि काशिका

အခြားနေရာများတွင် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသတ္တဝါတို့အတွက် ‘မောက္ခ၏ သီရိ’ ကို ဤသို့ တိုက်ရိုက် မမြင်နိုင်။ ငါသည် နားလည်လာသည်မှာ ကာရှီကာကိုယ်တိုင်—ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကို ပေးသနားသူ၊ မင်္ဂလာအလုံးစုံ၏ အရင်းမြစ်—သည် မြင်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် မောက္ခပင် ဖြစ်သည်။

Verse 37

न मुक्तिरस्तीह तथा समाधिना स्थिरेंद्रियत्वोज्झित तत्समाधिना । क्रतुक्रियाभिर्न न वेदविद्यया यथा हि काश्यां परिहाय विग्रहम्

ဤသို့သော မောက္ခကို အခြားနေရာတွင် အင်္ဒြိယတို့၏ စစ်မှန်သော တည်ငြိမ်မှု မရှိသော သမာဓိဖြင့် မရနိုင်၊ ယဇ္ဉကရိယာများဖြင့်လည်း မရနိုင်၊ ကర్మကဏ္ဍပွဲတော်များဖြင့်လည်း မရနိုင်၊ ဝေဒဗေဒပညာဖြင့်တောင် မရနိုင်—ကာရှီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ရသကဲ့သို့ မဟုတ်။

Verse 38

न नाकलोके सुखमस्ति तादृशं कुतस्तु पातालतलेऽतिसुंदरे । वार्तापि मर्त्ये सुखसंश्रया क्व वा काश्यां हि यादृक्तनुमात्रधारिणि

ထိုကဲ့သို့သော ပျော်ရွှင်မှုသည် နတ်ပြည်၌တောင် မရှိ၊ ထို့ပြင် အလွန်လှပသော ပာတာလအောက်ထပ်များ၌ ဘယ်ကနေ ရနိုင်မည်နည်း။ လူ့လောကတွင် ကာရှီကဲ့သို့သော သုခကို ပြောဆိုရန်တောင် ဘယ်မှာရှိမည်နည်း—ကိုယ်ခန္ဓာကို မျှသာ ထမ်းဆောင်နေသူတောင် ထိုသုခကို ရရှိနိုင်သည့်နေရာဖြစ်သည်။

Verse 39

क्षेत्रे त्रिशूलिन्भवतोऽविमुक्ते विमुक्तिलक्ष्म्या न कदापि मुक्ते । मनोपि यः प्राणिवरः प्रयुंक्ते षडंगयोगं स सदैव युंक्ते

တံစူးသုံးချောင်းကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်၊ သင်၏ အဝိမုတ္တ က్షೇತ್ರ၌ မောက္ခ၏ သီရိသည် မည်သည့်အခါမျှ မကွာခွာ။ ထိုနေရာ၌ စိတ်ကိုသာ ချိတ်ဆက်အသုံးချသော သတ္တဝါတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူပင် အမှန်တကယ် အမြဲတမ်း ခြောက်အင်္ဂါယောဂ၌ ယုဂ္ဂတ ဖြစ်နေ၏။

Verse 40

षडंगयोगान्नहि तादृशी नृभिः शरीरसिद्धिः सहसात्र लभ्यते । सुखेन काशीं समवाप्य यादृशीदृशौ स्थिरीकृत्य शिव त्वयि क्षणम्

အင်္ဂခြောက်ပါး ယောဂဖြင့် လူတို့သည် ဤလောက၌ ထိုသို့သော ကိုယ်ခန္ဓာစိဒ္ဓိကို လျင်မြန်စွာ မရနိုင်။ သို့သော် ကာသီသို့ လွယ်ကူစွာ ရောက်ပြီး၊ အို ရှိဝ၊ သင့်ထံသို့ မျက်စိကို ခဏတစ်ခဏပင် တည်ငြိမ်စေသော် ထိုတူညီသော ပြည့်စုံမှုကို ရရှိ၏။

Verse 41

वरं हि तिर्यक्त्वमबुद्धिवैभवं न मानवत्वं बहुबुद्धिभाजनम् । अकाशिसंदर्शननिष्फलोदयं समंततः पुष्करबुद्बुदोपमम्

အမှန်တကယ်၊ ဉာဏ်ပညာ၏ ဓနမရှိသော တိရစ္ဆာန်ဘဝကပင် ဉာဏ်ပညာများစွာရှိသော်လည်း လူဘဝထက် ကောင်း၏—ကာသီကို မမြင်မတွေ့သဖြင့် ဘဝ၏ ထွန်းတောက်မှုသည် အကျိုးမရှိလျှင်၊ ရေပေါ်ဖ泡ကဲ့သို့ အလုံးစုံ ခဏသာတည်၏။

Verse 42

दृशौ कृतार्थे कृतकाशिदर्शने तनुःकृतार्था शिवकाशिवासिनी । मनःकृतार्थं धृतकाशिसंश्रयं मुखं कृतार्थं कृतकाशिसंमुखम्

ကာသီကို မြင်တွေ့ခြင်းဖြင့် မျက်စိသည် ကൃതಾರ್ಥဖြစ်၏; ရှိဝ၏ ကာသီ၌ နေထိုင်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ကృతार्थဖြစ်၏။ ကာသီကို အားကိုးရာအဖြစ် ခံယူခြင်းဖြင့် စိတ်သည် ကृतार्थဖြစ်၏; ကာသီဘက်သို့ မျက်နှာမူခြင်းဖြင့် မျက်နှာသည် ကृतार्थဖြစ်၏။

Verse 43

वरं हि तत्काशिरजोति पावनं रजस्तमोध्वंसि शशिप्रभोज्ज्वलम् । कृतप्रणामैर्मणिकर्णिका भुवे ललाटगंयद्बहुमन्यते सुरैः

ကာသီ၏ မြေမှုန့်သည် မင်္ဂလာအထူး—အလွန်သန့်စင်၍ ရဇသနှင့် တမသကို ဖျက်ဆီးကာ လမင်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပ၏။ မြေပြင်ရှိ မဏိကဏ္ဏိကာ၌ ပရဏာမပြုရာမှ နဖူးသို့ တက်လာသော မြေမှုန့်ကို နတ်တို့ပင် အလွန်လေးစားကြ၏။

Verse 44

न देवलोको न च सत्यलोको न नागलोको मणिकर्णिकायाः । तुलां व्रजेद्यत्र महाप्रयाणकृच्छ्रुतिर्भवेद्ब्रह्मरसायनास्पदम्

ဒေဝလောက မဟုတ်၊ သတ္တယလောကလည်း မဟုတ်၊ နာဂလောကလည်း မဟုတ်—မဏိကဏ္ဏိကာနှင့် တူညီမည့် လောကမရှိ။ ထိုနေရာ၌ ခက်ခဲသော “မဟာပရယာဏ” ပင် ရှရုတိ၏ သက်သေတော်အတိုင်း လမ်းတစ်လမ်းကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်; အကြောင်းမှာ ထိုသည် ဘြဟ္မန်၏ ရသအမృత တည်ရာဖြစ်၏။

Verse 45

महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा

မဏိကဏ္ဏိကာသည် အလွန်မြတ်နိုးဖွယ် တောက်ပသည့် သန့်ရှင်းမြေဖြစ်၍ အမှောင်အစုကြီးသည် ထိုနေရာတွင် ဆုံစည်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရာချီသော မွေးဖွားမှုများကြောင့် အမှောင်က အင်အားတိုးလာသော်လည်း ထိုနေရာရှိ နေမင်း၊ အဂ္နီမီးနှင့် လမင်းကဲ့သို့သော တေဇောရောင်ခြည်ကို မတားဆီးနိုင်။

Verse 46

किमु निर्वाणपदस्य भद्रपीठं मृदुलं तल्पमथोनुमोक्षलक्ष्म्याः । अथवा मणिकर्णिकास्थली परमानंदसुकंदजन्मभूमिः

မဏိကဏ္ဏိကာသည် နိဗ္ဗာန်အခြေအနေ၏ မင်္ဂလာအာသန မဟုတ်သလော—နူးညံ့သည့် အနားယူရာအိပ်ရာ မဟုတ်သလော။ သို့မဟုတ် မောက္ခလက္ရှမီ၏ မွေးဖွားရာမြေ၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒနှင့် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှု၏ အရင်းမြစ်မြေ ဖြစ်သည်မဟုတ်လော။

Verse 47

समतीतविमुक्तजंतुसंख्या क्रियते यत्र जनैः सुखोपविष्टैः । विलसद्द्युति सूक्ष्मशर्कराभिः स्ववपुःपातमहोत्सवाभिलाषैः

ထိုနေရာတွင် လူတို့သည် သက်သာစွာ ထိုင်နေကြပြီး၊ လွတ်မြောက်ပြီးသား သတ္တဝါတို့၏ အရေအတွက်ကို ရေတွက်သကဲ့သို့—တောက်ပလင်းလက်သော အလွန်သေးငယ်သည့် သကြားမှုန့်ကဏ္ဍများကဲ့သို့သော အမှုန်များဖြင့်—“ကိုယ်ခန္ဓာကို ချွတ်လွှတ်ခြင်း” (ကာရှီ၌ သေခြင်း) မဟာပွဲတော်ကို ဆန္ဒပြင်းပြကြသည်။

Verse 48

स्कंद उवाच । अपर्णापरिवर्ण्येति पुरीं वाराणसीं मुने । पुनर्विज्ञापयामास काशीप्राप्त्यै पिनाकिनम्

စကန္ဒက မိန့်ကြားသည်—အို မုနိ၊ ဗာရာဏသီ မြို့တော်ကို ဤသို့ ဖော်ပြပြီးနောက်၊ အပဏ္ဏာ (ပါဝတီ) သည် ကာရှီသို့ ရောက်လိုသဖြင့် ပိနာကင် (ရှီဝ) ထံသို့ ထပ်မံ လျှောက်ထား하였다။

Verse 49

श्रीपार्वत्युवाच । प्रमथाधिप सर्वेश नित्यस्वाधीनवर्तन । यथानंदवनं यायां तथा कुरु वरप्रद

သီရိ ပါဝတီက မိန့်သည်—ပရမထတို့၏ အရှင်၊ အရာအားလုံး၏ အရှင်၊ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို မိမိအာဏာအောက်၌ အမြဲထိန်းချုပ်တော်မူသော အရှင်—အပေးအလှူရှင်၊ ကျွန်မ နန္ဒဝနသို့ သွားနိုင်အောင် စီမံပေးတော်မူပါ။

Verse 50

स्कन्द उवाच । जितपीयूषमाधुर्यां काशीस्तवनसुंदरीम् । अथाकर्ण्याहमुदितो गिरिशो गिरिजां गिरम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်။ ကာရှီကို ချီးမွမ်းသံလွင်လှပ၍ အမృతထက်ပင် ချိုမြိန်သော ဂိရီဇာ၏ စကားကို ကြားသော် ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်တော်မူ၏။

Verse 51

श्रीदेवदेव उवाच । अयि प्रियतमे गौरि त्वद्वा गमृतसीकरैः । आप्यायितोस्मि नितरां काशीप्राप्त्यै यतेधुना

ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်မူသော အရှင်က မိန့်တော်မူသည်။ အို ချစ်မြတ်နိုးရသော ဂေါရီ၊ သင်၏ စကားမှ အမృతစက်များကြောင့် ငါသည် အလွန်ပင် သက်သာလန်းဆန်းရ၏။ ထို့ကြောင့် ယခုကာလ၌ ကာရှီကို ရရှိရန် (သင့်အတွက်) ကြိုးပမ်းမည်။

Verse 52

त्वं जानासि महादेवि मम यत्तन्महद्व्रतम् । अभुक्तपूर्वमन्येन वस्तूपाश्नामि नेतरत्

အို မဟာဒေဝီ၊ ငါ၏ မဟာဝရတကို သင်သိ၏။ အခြားသူက မကြာခင်က မခံစားဖူးသေးသော အရာကိုသာ ငါ သုံးဆောင်ခံစားမည်၊ အခြားနည်းဖြင့် မဟုတ်။

Verse 53

पितामहस्य वचनाद्दिवोदासे महीपतौ । धर्मेण शासति पुरीं क उपायो विधीयताम्

ပိတామဟ (ဗြဟ္မာ) ၏ အမိန့်အရ မြေရှင်ဘုရင် ဒိဝိုဒာသ သည် မြို့ကို ဓမ္မအတိုင်း အုပ်ချုပ်နေသော် ယခုအခါ မည်သို့သော နည်းလမ်းကို စီမံရမည်နည်း။

Verse 54

कथं स राजा धर्मिष्ठः प्रजापालनतत्परः । वियोज्यते पुरः काश्या दिवोदासो महीपतिः

ထိုဘုရင် ဒိဝိုဒာသသည် ဓမ္မတရားအလွန်မြတ်၍ ပြည်သူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာ၌ အားထုတ်သူ၊ မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်၏။ ထိုသူကို ကာရှီမြို့မှ မည်သို့ ခွဲခွာစေနိုင်မည်နည်း။

Verse 55

अधर्मवर्तिनो यस्माद्विघ्नः स्यान्नेतरस्य तु । तस्मात्कं प्रेषयामीशे यस्तं काश्या वियोजयेत्

အဓမ္မလမ်းကို လိုက်သူ၌သာ အတားအဆီး ပေါ်တတ်ပြီး၊ ဓမ္မ၌ တည်သူ၌ မပေါ်တတ်သဖြင့်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကာသီမှ သူ့ကို ခွဲခွာစေနိုင်သူတစ်ဦးကို ကျွန်ုပ် ပို့မည်။

Verse 56

धर्मवर्त्मानुसरतां यो विघ्नं समुपाचरेत् । तस्यैव जायते विघ्नः प्रत्युत प्रेमवर्धिनि

ဓမ္မလမ်းကို လိုက်သူတို့အပေါ် အတားအဆီး တင်ရန် ကြိုးစားသူအတွက်ပင် ထိုအတားအဆီးများ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်; နောက်ဆုံးတွင် ဘက္တတို့၏ ချစ်ခြင်းနှင့် တည်ကြည်မှုကိုသာ တိုးပွားစေသည်။

Verse 57

विनाच्छिद्रेण तं भूपं नोत्सादयितुमुत्सहे । मयैव हि यतो रक्ष्याः प्रिये धर्मधुरंधराः

အပြစ်အနာအဆာ မတွေ့ဘဲ ထိုဘုရင်ကို ဖျက်ဆီးရန် ကျွန်ုပ် မစွမ်းနိုင်; အချစ်ရေ၊ ဓမ္မ၏တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်သော တည်ကြည်သူများကို ကျွန်ုပ်ပင် ကာကွယ်ရမည်။

Verse 58

न जरा तमतिक्रामेन्न तं मृत्युर्जिर्घांसति । व्याधयस्तं न बाधंते धर्मवर्त्मभृदत्रयः

အိုမင်းခြင်းက သူ့ကို မလွှမ်းမိုးနိုင်၊ သေမင်းကလည်း သူ့ကို ထိုးနှက်ရန် မရှာဖွေ။ ရောဂါများလည်း မနှောင့်ယှက်—သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော ဓမ္မလမ်း၏ ကိုင်ဆောင်သူဖြစ်သည်။

Verse 59

इति संचिंतयन्देवो योगिनीचक्रमग्रतः । ददर्शातिमहाप्रौढं गाढकार्यस्य साधनम्

ဤသို့ စဉ်းစားနေစဉ်၊ ဒေဝသည် ယောဂိနီဝိုင်းရှေ့၌ ထိုခက်ခဲသောတာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေမည့် အလွန်အင်အားကြီးသော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့하였다။

Verse 60

अथ देव्या समालोच्य व्योमकेशो महामुने । योगिनीवृंदमाहूय जगौ वाक्यमिदं हरः

ထို့နောက် ဒေဝီနှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက်၊ အို မဟာမုနိ၊ ဗျိုမကေရှ သည် ယောဂိနီတို့၏ အစုအဝေးကို ခေါ်ယူကာ၊ ဟရ (ရှီဝ) သည် ဤသန့်ရှင်းသော စကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 61

सत्वरं यात योगिन्यो मम वाराणसीं पुरीम् । यत्र राजा दिवोदासो राज्यं धर्मेण शास्त्यलम्

အို ယောဂိနီတို့၊ အလျင်အမြန် ငါ၏ မြို့တော် ဝါရာဏသီသို့ သွားကြလော့။ ထိုနေရာ၌ ရာဇာ ဒိဗောဒာသ သည် ဓမ္မအတိုင်း နိုင်ငံကို ပြည့်စုံစွာ အုပ်ချုပ်နေသည်။

Verse 62

स्वधर्मविच्युतः काशीं यथा तूर्णं त्यजेन्नृपः । तथोपचरत प्राज्ञा योगमायाबलान्विताः

အို ပညာရှိတို့၊ ယောဂမాయာ၏ အင်အားဖြင့် အားပြည့်ကာ ထိုသို့ စီမံကြလော့။ မိမိဓမ္မမှ လွဲချော်သွားသော ရာဇာသည် ကာရှီကို လျင်မြန်စွာ စွန့်ခွာစေပါ။

Verse 63

यथा पुनर्नवीकृत्य पुरीं वाराणसीमहम् । इतः प्रयामि योगिन्यस्तथा क्षिप्रं विधीयताम्

အို ယောဂိနီတို့၊ လျင်မြန်စွာ စီမံကြလော့။ ဝါရာဏသီမြို့ကို အသစ်တဖန် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ငါသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာနိုင်စေရန် ဖြစ်သည်။

Verse 64

इति प्रसादमासाद्य शासनं शिरसा वहन् । कृतप्रणामो निर्यातो योगिनीनां गणस्ततः

ထိုသို့ ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ အမိန့်တော်ကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး ယောဂိနီတို့၏ အစုအဝေးသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 65

ययुराकाशमाविश्य मनसोप्य तिरंहसा । परस्परं भाषमाणा योगिन्यस्ता मुदान्विताः

ပီတိရွှင်လန်းမှုဖြင့် ပြည့်ဝသော ယောဂိနီတို့သည် ကောင်းကင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ စိတ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားပြီး လမ်းတလျှောက် အချင်းချင်း စကားပြောဆိုနေကြ၏။

Verse 66

अद्य धन्यतराः स्मो वै देवदेवेन यत्स्वयम् । कृतप्रसादाः प्रहिताः श्रीमदानंदकाननम्

သူတို့က “ယနေ့မှာ ကျွန်ုပ်တို့သည် အလွန်ပင် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်ကြ၏။ ဒေဝတို့၏ ဒေဝတော်မူသော အရှင်သည် ကိုယ်တိုင် ကရုဏာတော်ပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂုဏ်ရောင်ထွန်းသော အာနန္ဒ-ကာနန၊ ပီတိ၏ တောအုပ်သို့ စေလွှတ်တော်မူ၏” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 67

अद्य सद्यो महालाभावभूतां नोतिदुर्लभौ । त्रिनेत्रराजसंमानस्तथा काशी विलोकनम्

သူတို့က “ယနေ့မှာ ချက်ချင်းပင် မဟာအကျိုးနှစ်ပါးကို ရရှိခဲ့ကြ၏။ အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် မခက်ခဲလှပါ— သုံးမျက်စိရှင် မဟာရာဇာ၏ ဂုဏ်ပြုချီးမြှင့်မှုနှင့် ကာသီမြို့၏ ပုဏ္ဏားမြတ်သော ဒർശန” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 68

इति मुदितमनाः स योगिनीनां निकुरंवस्त्वथमंदराद्रिकुंजात् । नभसि लघुकृतप्रयाणवेगो नयनातिथ्यमलंभयत्पुरीं ताम्

ထို့သို့ ပီတိဖြင့် စိတ်ရွှင်လန်းကာ ယောဂိနီအစုအဝေးသည် မန္ဒရာဒြိ၏ တောကွင်းများမှ ထွက်ခွာ하였다။ ကောင်းကင်၌ ခရီးသွားအရှိန်ကို ပေါ့ပါးစေ၍ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ သွားရာ မကြာမီ ထိုပုဏ္ဏားမြို့ ကာသီ၏ သန့်ရှင်းသော ဒർശန—မျက်စိ၏ ဧည့်ခံပွဲကဲ့သို့—ကို ရရှိခဲ့ကြ၏။