महामहोभूर्मणिकर्णिकास्थली तमस्ततिर्यत्र समेति संक्षयम् । परः शतैर्जन्मभिरेधितापि या दिवाकराग्नींदुकरैरनिग्रहा
mahāmahobhūrmaṇikarṇikāsthalī tamastatiryatra sameti saṃkṣayam | paraḥ śatairjanmabhiredhitāpi yā divākarāgnīṃdukarairanigrahā
မဏိကဏ္ဏိကာသည် အလွန်မြတ်နိုးဖွယ် တောက်ပသည့် သန့်ရှင်းမြေဖြစ်၍ အမှောင်အစုကြီးသည် ထိုနေရာတွင် ဆုံစည်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရာချီသော မွေးဖွားမှုများကြောင့် အမှောင်က အင်အားတိုးလာသော်လည်း ထိုနေရာရှိ နေမင်း၊ အဂ္နီမီးနှင့် လမင်းကဲ့သို့သော တေဇောရောင်ခြည်ကို မတားဆီးနိုင်။
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa narration, typically Skanda to Agastya)
Tirtha: Maṇikarṇikā
Type: ghat
Listener: Muni (unnamed in the excerpt)
Scene: A radiant Maṇikarṇikā-sthalī where darkness dissolves; the ghāṭa glows with a tri-luminary aura (sun-fire-moon), with pilgrims and lamps reflecting on the river.
Kāśī’s Maṇikarṇikā is portrayed as a place where deep karmic darkness accumulated over many births is dispelled by divine spiritual brilliance.
Maṇikarṇikā-sthalī (Maṇikarṇikā in Kāśī/Vārāṇasī), celebrated as supremely radiant and liberating.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it focuses on the intrinsic purifying power (māhātmya) of the place.