Adhyaya 16

Verse 1

गणावूचतुः । शिवशर्मन्महाबुद्धे शुक्रलोकोयमद्भुतः । दानवानां च दैत्यानां गुरुरत्र वसेत्कविः

ဂဏာတို့က ဆိုကြသည်– “အို သီဝရှာမန်၊ ဉာဏ်ကြီးမားသူ၊ ဤသည်မှာ သုက္ကရ၏ အံ့ဩဖွယ် လောကဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ကဝိ သုက္ကရသည် နေထိုင်၍ ဒာနဝနှင့် ဒೈတျတို့၏ ဂုရုဖြစ်သည်။”

Verse 2

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । यः प्राप्तवान्महाविद्यां मृत्युसंजीविनीं हरात्

အမှန်တကယ် အနှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သော အမှုန်အမွှားမီးခိုးကို သောက်ပြီးနောက်၊ ဟရ (သီဝ) ထံမှ ‘မృတ்யု-သံဇီဝိနီ’ ဟူသော မဟာဝိဒ္ယာကို ရရှိ하였다။

Verse 3

इमां विद्यां न जानाति देवाचार्योति दुप्कराम् । ऋते मृत्युंजयात्स्कंदात्पार्वत्या गजवक्त्रतः

ဤဝိဒ္ယာသည် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ နတ်တို့၏ အာစာရျတော်တောင် မသိနိုင်—မృတ்யုဉ္ဇယ (သီဝ)၊ စကန္ဒ၊ ပါရဝတီ နှင့် ဆင်မျက်နှာရှင် (ဂဏေရှ) တို့မှတပါး။

Verse 4

शिवशर्मोवाच । कोसौ शुक्र इति ख्यातो यस्यायं लोक उत्तमः । कथं तेन च विद्याप्ता मृत्युसंजीवनी हरात्

သီဝရှာမန်က မေးသည်– “ဤအထူးမြတ်သော လောက၏ ပိုင်ရှင်ဟု ချီးကျူးခံရသော သုက္ကရဟူသည် မည်သူနည်း။ ထို့ပြင် ဟရ (သီဝ) ထံမှ မృတ்யု-သံဇီဝိနီ ဝိဒ္ယာကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သနည်း။”

Verse 5

आचक्षाथामिदं देवौ यदि प्रीतिर्मयि प्रभू । ततस्तौ स्माहतुर्देवौ शुक्रस्य परमां कथाम्

“အို အရှင်နတ်နှစ်ပါး၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် မေတ္တာရှိလျှင် ဤအကြောင်းကို ပြောပြပါ။” ထို့နောက် နတ်နှစ်ပါးသည် သုက္ကရ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ကထာကို စတင်ဟောကြား하였다။

Verse 6

यां श्रुत्वा चापमृत्युभ्यो हीयंते श्रद्धयायुताः । भूतप्रेतपिशाचेभ्यो न भयं चापि जायते

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ထိုအရာကို ကြားနာလျှင် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးမှုတို့ ပယ်ဖျက်ကာ၊ ဘူတ၊ ပရိတ်၊ ပိသာချာတို့ကြောင့်လည်း ကြောက်ရွံ့မှု မပေါ်ပေါက်။

Verse 7

आजौ प्रवर्तमानायामंधकांधकवैरिणोः । अनिर्भेद्य गिरिव्यूह वज्रव्यूहाधिनाथयोः

အန္ဓကနှင့် သူ၏ရန်သူတို့အကြား စစ်ပွဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်၊ မဖောက်မပြန်နိုင်သော ‘ဂိရိ-ဗျူဟ’ နှင့် ‘ဝဇ္ဇရ-ဗျူဟ’ တပ်ဖွဲ့တို့၏ စစ်သူကြီးများသည် တစ်ဖက်တစ်ဖက် ရင်ဆိုင်တည်ကြ၏။

Verse 8

अपसृत्य ततो युद्धादंधकः शुक्रसंनिधिम् । अधिगम्य बभाषेदमवरुह्य रथात्ततः

ထို့နောက် အန္ဓကသည် စစ်ပွဲမှ ဆုတ်ခွာ၍ သုက္ရ၏ အနီးတော်သို့ ချဉ်းကပ်ကာ၊ ရထားမှ ဆင်းပြီး ဤစကားများကို ပြောကြား하였다။

Verse 9

भगवंस्त्वामुपाश्रित्य वयं देवांश्च सानुगान् । मन्यामहे तृणैस्तुल्यान्रुद्रोपेंद्रादिकानपि

အို ဘဂဝန်၊ သင်၏ အားကိုးရာကို ယူထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နတ်တို့ကို သူတို့၏ အနုဂါန်များနှင့်တကွ—ရုဒ္ဒရ၊ အိန္ဒြာ စသည့်သူတို့ကိုပါ—မြက်တစ်စည်းတန်ဖိုးမျှဟု ထင်မြင်ကြသည်။

Verse 10

कुंजरा इव सिंहेभ्यो गरुडेभ्य इवोरगाः । अस्मत्तो बिभ्यति सुरा गुरो युष्मदनुग्रहात्

ဆင်တို့သည် ခြင်္သေ့တို့ကို ကြောက်သကဲ့သို့၊ မြွေတို့သည် ဂရုဍကို ကြောက်သကဲ့သို့၊ အို ဂုရု၊ သင်၏ အနုဂ्रहကြောင့် နတ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

Verse 11

वज्रव्यूहमनिर्भेद्यं विविशुर्देत्यदानवाः । विधूय प्रमथानीकं ह्रदं तापार्दिता इव

ဒೈတျနှင့် ဒါနဝတို့သည် မဖောက်ဖျက်နိုင်သော ဝဇ္ဇရ-ဗျူဟာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ ပရမထတပ်ကို လှန်ဖယ်၍ အပူဒဏ်ကြောင့် ပင်ပန်းသူများ ရေကန်သို့ ပြေးဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 12

वयं त्वच्छरणं भूत्वा पर्वता इव निश्चलाः । स्थित्वा चराम निःशंका ब्राह्मणेंद्र महाहवे

သင်၏ အရှရဏကို ယူထားသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်တန်းကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် တည်ကြည်၏။ အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်၊ ဤမဟာစစ်ပွဲ၌ မကြောက်မရွံ့ ရပ်တည်ကာ လှုပ်ရှားနိုင်၏။

Verse 13

आप्तभावेन च वयं पादौ तव सुखप्रदौ । सदाराः ससुताश्चैव शुश्रूषामो दिवानिशम्

ထို့ပြင် သစ္စာသဒ္ဓါဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသော သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကျွန်ုပ်တို့သည် မိမိဇနီးနှင့် သားတို့နှင့်အတူ နေ့ညမပြတ် ဆည်းကပ်ပြုစု၏။

Verse 14

अभिरक्षाभितो विप्र प्रसन्नः शरणागतान् । पश्य हुंडं तुहुंडं च कुजंभं जंभमेव च

အို ဝိပရ၊ အရှရဏလာသူတို့အပေါ် ကြည်နူးတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို အရပ်လေးမျက်နှာမှ ကာကွယ်တော်မူပါ။ ဟုဏ္ဍ နှင့် တုဟုဏ္ဍ၊ ကုဇမ္ဘ နှင့် ဇမ္ဘ တို့ကိုလည်း ကြည့်ရှုတော်မူပါ။

Verse 15

पाकं कार्तस्वनं चैव विपाकं पाकहारिणम् । तं चन्द्रदमनं शूरं शूरामरविदारणम्

ပါက နှင့် ကာတစ္စဝန တို့လည်းကောင်း၊ ဝိပါက နှင့် ပါကဟာရင် တို့လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် သတ္တိရှင် ခန္ဒြဒမန—ဒေဝတို့၏ သူရဲကောင်းများကို ခွဲဖျက်သည့်သူလည်းကောင်း။

Verse 16

प्रमथैर्भीमविक्रांतैः क्रांतं मृत्युप्रमाथिभिः । सूदितान्पतितांश्चैव द्राविडैरिव चंदनान्

ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တိဗလကြီးသော ပရမထတို့—မရဏကိုတောင် ချေမှုန်းနိုင်သူများ—စစ်မြေပြင်ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး၊ ဒೈတျများသည် သတ်ဖြတ်ခံကာ လဲကျနေကြသည်၊ ဒရဝိဍတို့က ခုတ်လှဲသော စန္ဒနပင်များကဲ့သို့။

Verse 17

या पीत्वा कणधूमं वै सहस्रं शरदां पुरा । वरा विद्या त्वया प्राप्ता तस्याः कालोयमागतः

အရင်က သင်သည် အမှုန်အမွှားမီးခိုးကို ခံတည်၍ ဆောင်းဦးတစ်ထောင်ကြာ သင်ယူရရှိခဲ့သော ထူးမြတ်သော ဝိဒ္ယာ—ယခု၎င်း၏ အကျိုးဖူးပွင့်မည့် အချိန်ရောက်လာပြီ။

Verse 18

अथ विद्याफलं तत्ते दैत्यान्संजीवयिष्यतः । पश्यंतु प्रमथाः सर्वे त्वया संजीवितानिमान्

ယခု သင်၏ ဝိဒ္ယာ၏ အကျိုးကို ထင်ရှားစေပါ—ဤဒൈတျများကို ပြန်လည်အသက်သွင်းပါ! ပရမထအားလုံးက သင်ကြောင့် သူတို့ ပြန်အသက်ဝင်လာသည်ကို မြင်ကြပါစေ။

Verse 19

इत्यंधकवचः श्रुत्वा स्थिरधीर्भार्गवोमुनिः । किंचित्स्मितं तदा कृत्वा दानवाधिपमब्रवीत्

အန္ဓက၏ စကားကို ကြားသော် စိတ်ဓာတ်တည်ငြိမ်သော ဘာရ္ဂဝ မုနိသည် အနည်းငယ် ပြုံး၍ ထိုအခါ ဒာနဝတို့၏ အရှင်ထံ ပြောကြား하였다။

Verse 20

दानवाधिपते सर्वं तथ्यं यद्भाषितं त्वया । विद्योपार्जनमेतद्धि दानवार्थं मया कृतम्

ဒာနဝတို့၏ အရှင်ရေ၊ သင်ပြောသမျှ အားလုံး မှန်ကန်ပါသည်။ အမှန်တကယ် ဤဝိဒ္ယာကို ဒာနဝတို့၏ အကျိုးအတွက်ပင် ငါ ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 21

पीत्वा वर्षसहस्रं वै कणधूमं सुदुःसहम् । एषा प्राप्तेश्वराद्विद्या बांधवानां सुखावहा

အလွန်ခံရခက်သော မီးခိုးမှုန်ကဲ့သို့သော စမ်းသပ်မှုကို နှစ်တစ်ထောင်တိုင်တိုင် ခံထမ်းပြီးနောက်၊ ငါသည် ဘုရားရှင်ထံမှ ဤဝိဒ္ဓာကို ရရှိ하였다; ဤဝိဒ္ဓာသည် မိမိ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့အတွက် ကောင်းကျိုးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းသည်။

Verse 22

एतया विद्यया सोहं प्रमयैर्मथितान्रणे । उत्थापयिष्ये ग्लानानि धान्यन्यंबुधरो यथा

ဤဝိဒ္ဓာ၏ အာနုභာဝဖြင့် စစ်မြေပြင်၌ ပရမထများက ဖိနှိပ်ချေမှုန်းထားသူတို့ကို ငါ ပြန်လည်ထူထောင်မည်; အားနည်းသူတို့ကို မိုးတိမ်က စိုက်ပျိုးသီးနှံကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေသကဲ့သို့ ထောက်မပေးမည်။

Verse 23

निर्व्रणान्नीरुजः स्वस्थान्सुप्त्वेव पुनरुत्थितान् । अस्मिन्मुहूर्ते द्रष्टासि दानवानुत्थितान्नृप

အို မင်းကြီး၊ ဤခဏတစ်ခဏအတွင်းပင် ဒာနဝများ ပြန်လည်ထလာသည်ကို သင်မြင်ရမည်—အနာမရှိ၊ နာကျင်မှုမရှိ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကောင်းမွန်တည်ငြိမ်—အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထလာသူကဲ့သို့။

Verse 24

इत्युक्त्वा दानवपतिं विद्यामावर्तयत्कविः । एकैकं दैत्यमुद्दिश्य त उत्तस्थुर्धृतायुधाः

ဤသို့ ဒာနဝတို့၏ အရှင်ထံ ပြောပြီးနောက် ကဝိ (ရှုကရ) သည် ဝိဒ္ဓာမန္တရကို လှည့်ပတ်စတင်အောင် ပြု하였다။ ဒೈత్యတစ်ဦးချင်းစီ၏ အမည်ကို ခေါ်ဆိုသဖြင့် သူတို့သည် လက်နက်ကိုင်လျက် ပြန်လည်ထလာကြသည်။

Verse 25

वेदा इव सदभ्यस्ताः समये वा यथांबुदाः । ब्राह्मणेभ्यो यथा दत्ताः श्रद्धयार्था महापदि

သူတို့သည် လွယ်ကူစွာ ထလာကြသည်—အမြဲတမ်း လေ့ကျင့်သင်ယူခြင်းကြောင့် ဝေဒများ ပေါ်ထွန်းလာသကဲ့သို့; ရာသီတော်ချိန်ရောက်လျှင် မိုးတိမ်များ စုဝေးလာသကဲ့သို့; မဟာအကျပ်အတည်း၌ သဒ္ဓါဖြင့် ဗြာဟ္မဏများထံ လှူဒါန်းသော ဥစ္စာသည် ကယ်တင်ရာ အကျိုးကို ပေးသကဲ့သို့။

Verse 26

उज्जीवितांस्तु तान्दृष्ट्वा तुहुंडाद्यान्महासुरान् । विनेदुः पूर्वदेवास्ते जलपूर्णा इवांबुदाः

တုဟုဏ္ဍနှင့် အခြားသော မဟာအသူရတို့ ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသည်ကို မြင်သော်၊ ရှေးက ဒေဝတားတို့သည် ရေပြည့်မိုးတိမ်ကဲ့သို့ ဟုန်းဟုန်းမြည်၍ ကြွေးကြော်လေ၏။

Verse 27

शुक्रेणोजीवितान्दृष्ट्वा दानवांस्तान्गणेश्वराः । विज्ञाप्यमेव देवेशे ह्येवं तेऽन्योन्यमब्रुवन्

သုကြာ၏ အာနုභာဝဖြင့် ပြန်လည်အသက်ရှင်လာသော ဒာနဝတို့ကို မြင်သော်၊ ရှိဝဂဏတို့၏ ခေါင်းဆောင်များက အချင်းချင်းဆိုကြသည်—“ဤအကြောင်းကို ဒေဝတို့၏ အရှင်ထံ ချက်ချင်းလျှောက်တင်ရမည်”။

Verse 28

आश्चर्यरूपे प्रमथेश्वराणां तस्मिंस्तथा वर्तति युद्धयज्ञे । अमर्षितो भार्गवकर्मदृष्ट्वा शिलादपुत्रोभ्यगमन्महेशम्

ပရမထအရှင်တို့အတွက် ထိုစစ်ယဇ္ဈာသည် အံ့ဩဖွယ်ပုံစံဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်၊ ဘာရ္ဂဝ၏ လုပ်ရပ်ကို မြင်၍ ဒေါသထွက်သော သီလာဒ၏ သား နန္ဒီသည် မဟေရှထံ ချဉ်းကပ်လေ၏။

Verse 29

जयेति चोक्त्वा जय योनिमुग्रमुवाच नंदी कनकावदातम् । गणेश्वराणां रणकर्म देव देवैश्च सेंद्रैरपि दुष्करं यत्

“အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!” ဟု ကြွေးကြော်ပြီး နန္ဒီသည် ရွှေရောင်တောက်ပသော အရှင်ထံ လျှောက်သည်—“အို ဒေဝ၊ ဂဏအရှင်တို့၏ စစ်တာဝန်သည် အင်ဒြာနှင့်တကွ ဒေဝတို့အတွက်တောင် ခက်ခဲလှ၏”။

Verse 30

तद्भार्गवेणाद्य कृतं वृथा नः संजीव्य तानाजिमृतान्विपक्षान् । आवर्त्य विद्यां मृतजीवदात्रीमेकैकमुद्दिश्य सहेलमीश

“အို အီရှ၊ ယနေ့ ဘာရ္ဂဝပြုသည့်အမှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြိုးပမ်းမှု အလဟသဖြစ်သွား၏—စစ်မြေ၌ သေဆုံးသွားသော ရန်သူတို့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းကာ၊ သေသူကို အသက်ပေးသော ဝိဒ္ယာကို ထပ်တလဲလဲ လှည့်ပြန်အသုံးချ၍ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ရည်ညွှန်းသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ”။

Verse 31

तुहुंडहुंडादिकजंभजंभविपाकपाकादि महासुरेंद्राः । यमालयादद्य पुनर्निवृत्ता विद्रावयंतः प्रमथाश्चरंति

ယနေ့ ယမမင်း၏ လောကမှ ပြန်လာသော တုဟုဏ္ဍ၊ ဟုဏ္ဍ၊ ဇမ္ဘ၊ ဝိပါက၊ ပါက စသော မဟာအဆုရဘုရင်များသည် လှည့်လည်ကာ ပရမထများကို ကြောက်လန့်စေ၍ ပြေးလွှားစေကြသည်။

Verse 32

यदि ह्यसौ दैत्यवरान्निरस्तान्संजीवयेदत्र पुनःपुनस्तान् । जयः कुतो नो भविता महेश गणेश्वराणां कुत एव शांतिः

အကယ်၍ သူသည် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့က ချေမှုန်းထားသော အထက်မြတ် ဒೈတျများကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြန်လည်အသက်သွင်းနေပါက၊ အို မဟေရှ! ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အောင်ပွဲ ဘယ်လိုရနိုင်မည်နည်း။ ဂဏာအရှင်များအတွက် ငြိမ်းချမ်းမှုကလည်း ဘယ်ကလာမည်နည်း။

Verse 33

इत्येवमुक्तः प्रमथेश्वरेण स नंदिना वै प्रमथेश्वरेशः । उवाच देवः प्रहसंस्तदानीं तं नंदिनं सर्वगणेशराजम्

နန္ဒီက ပရမထအရှင်အား ထိုသို့ လျှောက်တင်သော်၊ ထိုအခါ ပရမထတို့၏ အရှင်တော်သည် ပြုံးရယ်လျက် ဂဏာအားလုံး၏ မင်းဖြစ်သော နန္ဒီထံသို့ မိန့်ကြားတော်မူ하였다။

Verse 34

नंदिन्प्रयाहि त्वरितोतिमात्रं द्विजेंद्रवर्यं दितिनंदनानाम् । मध्यात्समुद्धृत्य तथानयाशु श्येनो यथा लावकमंडजातम्

နန္ဒီရေ၊ ချက်ချင်းသွားလော့—အနည်းငယ်မျှ မနှောင့်နှေးနှင့်။ ဒိတီ၏ သားများအလယ်မှ သူတို့၏ အထက်မြတ် ‘ဒွိဇအရှင်’ ကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်၍ ဤသို့ ယူဆောင်လာလော့၊ ငှက်ကောင် (ဟော့က) က အုံထဲမှ လာဝကကလေးကို ဆွဲယူသကဲ့သို့။

Verse 35

स एव मुक्तो वृषभध्वजेन ननाद नंदी वृषसिंहनादः । जगाम तूर्णं च विगाह्य सेनां यत्राभवद्भार्गववंशदीपः

နွားတံခွန်ဆောင် သခင်တော်၏ အမိန့်ဖြင့် လွှတ်လိုက်သဖြင့် နန္ဒီသည် နွားနှင့် ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဂర్జနာသံ ထွက်ပေါ်စေကာ၊ စစ်တပ်အလယ်ကို ထိုးဖောက်လျက် လျင်မြန်စွာ ဘာရ္ဂဝဝంశ၏ အလင်းတိုင် (ရှုကရ) ရပ်နေရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 36

तं रक्ष्यमाणं दितिजैः समस्तैः पाशासिवृक्षोपलशैलहस्तैः । विक्षोभ्य दैत्यान्बलवाञ्जहार काव्यं स नंदी शरभो यथेभम्

ဒိတိမှ မွေးဖွားသော ဒေမုန်တို့သည် ကြိုးဖမ်း၊ ဓား၊ သစ်ပင်၊ ကျောက်တုံးနှင့် တောင်ကျောက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ အားလုံးပေါင်း၍ ကာကွယ်နေသော်လည်း၊ အင်အားကြီး နန္ဒီသည် ဒೈတျများကို လှုပ်ခတ်ကာ ပြိုကွဲစေပြီး ကာဗျ (သုကြ) ကို ဆာရဘဟာက ဆင်ကို အနိုင်ယူသကဲ့သို့ ဆောင်ယူသွား하였다။

Verse 37

स्रस्तांबरं विच्युतभूषणं च विमुक्तकेशं बलिना गृहीतम् । विमोचयिष्यंत इवानुजग्मुः सुरारयः सिंहरवान्सृजंतः

အင်အားကြီးသူက ဖမ်းဆီးထားသည်ကို မြင်သော်—အဝတ်အစား လျော့ကျ၊ အလှဆင်ပစ္စည်း ရွေ့လျား၊ ဆံပင် ပျက်ပြား—ဒေဝတို့၏ ရန်သူများသည် ကယ်တင်မည်သကဲ့သို့ နောက်မှလိုက်၍ ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြသည်။

Verse 38

दंभोलि शूलासिपरश्वधानामुद्दंडचक्रोपल कंपनानाम् । नंदीश्वरस्योपरि दानवेद्रा वर्षं ववर्षुर्जलदा इवोग्रम्

ဒေမုန်အရှင်များသည် နန္ဒီဣශ්ဝရအပေါ်သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် အစွမ်းအာဏာမိုးကို ရွာချကြသည်—ဗဇ္ရ၊ သုံးချွန်၊ ဓား၊ ပုဆိန်၊ ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းလက်နက်၊ ကျောက်တုံးနှင့် တုန်ခါသော ကျောက်ခဲများ—မုန်တိုင်းမိုးတိမ်များက ဆိုးရွားစွာ မိုးသွန်သကဲ့သို့။

Verse 39

तं भार्गवं प्राप्य गणाधिराजो मुखाग्निना शस्त्रशतानि दग्ध्वा । आयात्प्रवृद्धेऽसुरदेवयुद्धे भवस्य पार्श्वे व्यथितारिसैन्यः

ဘားဂဝ (သုကြ) ထံရောက်သော် ဂဏာတို့၏ အရှင်သည် မျက်နှာမှ မီးဖြင့် လက်နက်ရာချီကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ ထို့နောက် အဆုရ–ဒေဝ စစ်ပွဲ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည့်အခါ ရန်သူတပ်ကို နာကျင်စေပြီး ဘဝ (ရှီဝ) ၏ဘေးသို့ လာရောက်တည်နေ하였다။

Verse 40

अयं स शुक्रो भगवन्नितीदं निवेदयामास भवाय शीघ्रम् । जग्राह शुक्रं स च देवदेवो यथोपहारं शुचिना प्रदत्तम्

“အရှင်ဘဂဝန်၊ ဤသူသည် သုကြ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဘဝ (ရှီဝ) ထံသို့ ချက်ချင်း လျှောက်တင်하였다။ ထို့နောက် ဒေဝတို့၏ ဒေဝသည် သုကြကို သန့်ရှင်းသော ပူဇော်သက္ကာကို ရိုသေစွာ ဆက်ကပ်သကဲ့သို့ လက်ခံ하였다။

Verse 41

न किंचिदुक्त्वा स हि भूतगोप्ता चिक्षेप वक्त्रे फलवत्कवींद्रम् । हाहारवस्तैरसुरैः समस्तैरुच्चैर्विमुक्तो हहहेति भूरि

ဘာမျှမပြောဘဲ သတ္တဝါတို့၏ကာကွယ်ရှင် ရှီဝသည် ကဗိအရှင် ကာဝျ (သုကြာ) ကို သစ်သီးတစ်လုံးကဲ့သို့ မိမိ၏ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုအခါ အဆုရတို့အားလုံးက “ဟာ! ဟာ!” ဟု အကြိမ်ကြိမ် အသံကျယ်ကျယ် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကြသည်။

Verse 42

काव्ये निगीर्णे गिरिजेश्वरेण दैत्या जयाशा रहिता बभूवुः । हस्तैर्विमुक्ता इव वारणेंद्राः शृंगैर्विहीना इव गोवृषाश्च

ကာဝျကို ဂိရိဇေရှဝရ (ရှီဝ) က မျိုသွားသောအခါ ဒೈတျတို့၏ အောင်ပွဲမျှော်လင့်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်—နှာခေါင်းရှည်မရှိသော ဆင်မင်းကဲ့သို့၊ သို့မဟုတ် ချိုမရှိသော နွားထီးနှင့် နွားကဲ့သို့။

Verse 43

शरीर हीना इव जीवसंघा द्विजा यथा चाध्ययनेन हीनाः । निरुद्यमाः सत्त्वगुणा यथा वै यथोद्यमा भाग्यविवर्जिताश्च

သူတို့သည် ကိုယ်ခန္ဓာမရှိသော သတ္တဝါအစုအဝေးကဲ့သို့၊ ဝေဒပညာသင်ယူမှုမရှိသော ဒွိဇကဲ့သို့၊ ကြိုးပမ်းမှုမရှိသော သတ္တဝဂုဏ်ကဲ့သို့၊ နှင့် ကြိုးစားသော်လည်း ကံကောင်းခြင်းမရှိသူကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။

Verse 44

पत्या विहीनाश्च यथैव योषा यथा विपक्षा इव मार्गणौघाः । आयूंषि हीनानि यथैव पुण्यैर्वृत्तेन हीनानि यथा श्रुतानि

သူတို့သည် ခင်ပွန်းမရှိသော မိန်းမကဲ့သို့၊ အမွှေး/တောင်မရှိသော မြားမိုးကဲ့သို့၊ ကုသိုလ်မရှိ၍ လျော့နည်းသွားသော အသက်တာကဲ့သို့၊ နှင့် သီလအကျင့်မပါသော ပညာကဲ့သို့—အင်အားမဲ့သွားကြသည်။

Verse 45

विना यथा वैभवशक्तिमेकां भवंति हीनाः स्वफलैः क्रियौघाः । तथा विना तं द्विजवर्यमेकं दैत्या जयाशा विमुखा बभूवुः

တန်ခိုးပေးသော စွမ်းအားတစ်ခု မရှိလျှင် လုပ်ရပ်များစွာသည် မိမိတို့ရသင့်သော အကျိုးफलမှ ကင်းဝေးသကဲ့သို့၊ ထိုအထွတ်အမြတ် ဒွိဇတစ်ပါး (သုကြာ) မရှိလျှင် ဒဲတျတို့သည် အောင်ပွဲမျှော်လင့်ချက်မှ လှည့်ကွာသွားကြသည်။

Verse 46

नंदिनापहृते शुक्रे गिलिते च विषादिना । विषादमगमन्दैत्या हीयमानरणोत्सवाः

နန္ဒင်က သုက္ကရာ (ကဝိ) ကို လုယူသွားပြီး ဝိသာဒက မျိုချသွားသောအခါ ဒိုင်တျများသည် စိတ်ညစ်ညူးဝမ်းနည်းသွား၍ စစ်ပွဲအပျော်အပါးလည်း လျော့နည်းသွားသည်။

Verse 47

तान्वीक्ष्य विगतोत्साहानंधकः प्रत्यभाषत । कविं विक्रम्य नयता नंदिना वंचिता वयम्

သူတို့အား စိတ်အားကျနေသည်ကိုမြင်၍ အန္ဓကက ပြောသည်—“နန္ဒင်က ငါတို့ကို လှည့်စားသွားပြီ၊ ကဝိ သုက္ကရာ ရှင်ကို အနိုင်ယူကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။”

Verse 48

तनूर्विना हृताः प्राणाः सर्वेषामद्य तेन नः । धैर्यं वीर्यं गतिः कीर्तिः सत्त्वं तेजः पराक्रमः

“ဒီနေ့ အဲဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် ငါတို့အားလုံး၏ အသက်ရှု (ပရာဏ) ကိုပင် လုယူသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ကိုယ်ခန္ဓာသာ ကျန်ရစ်သည်။ ငါတို့ထံမှ သတ္တိ၊ အင်အား၊ အရှိန်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမှု၊ တေဇောဓာတ်နှင့် ရဲရင့်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။”

Verse 49

युगपन्नो हृतं सर्वमेकस्मिन्भार्गवे हृते । धिगस्मान्कुलपूज्यो यैरेकोपि कुलसत्तमः । गुरुः सर्वसमर्थश्च त्राता त्रातो न चापदि

“တစ်ခဏအတွင်း ငါတို့၏ အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားသည်၊ ဘာဂဝ (သုက္ကရာ) တစ်ဦးတည်းကို လုယူသွားသောအခါ။ ငါတို့ကို အရှက်တရား—မျိုးရိုးက ပူဇော်ထိုက်သူ၊ မျိုးရိုးအကောင်းဆုံး ဂုရု၊ အရာရာတတ်နိုင်သော ကာကွယ်ရှင်ကို အန္တရာယ်အချိန်၌ပင် မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ကြ။”

Verse 50

तद्धैर्यमवलंब्येह युध्यध्वमरिभिः सह । सूदयिष्याम्यहं सर्वान्प्रमथान्सह नंदिना

“ထို့ကြောင့် ဒီနေရာတွင် သတ္တိကို အားထား၍ ရန်သူတို့နှင့် တိုက်ခိုက်ကြ။ ငါသည် နန္ဒင်နှင့်အတူ ပရမထများအားလုံးကို သတ်ဖြတ်မည်။”

Verse 51

अद्यैतान्विवशान्हत्वा सह देवैः सवासवैः । भार्गवं मोचयिष्यामि जीवं योगीव कर्मतः

ယနေ့တွင် ဤအကူအညီမဲ့သူများနှင့် သိကြားမင်းအပါအဝင် နတ်များကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်၊ ယောဂီတစ်ပါးသည် ဝိညာဉ်ကို ကံတရားမှ လွတ်မြောက်စေသကဲ့သို့ ငါသည် ဘာဂဝကို လွတ်မြောက်စေမည်။

Verse 52

स चापि योगी योगेन यदि नाम स्वयं प्रभुः । शरीरात्तस्य निर्गच्छेदस्माकं रोषपालिता

ထိုယောဂီသည် မိမိကိုယ်ကို အစိုးရပြီး ယောဂစွမ်းအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာနိုင်လျှင်ပင်၊ ငါတို့၏ အမျက်ဒေါသဖြင့် တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

Verse 53

इत्यंधकवचः श्रुत्वा दानवा मेघनिःस्वनाः । प्रमथा नर्दयामासुर्मर्तव्ये कृत निश्चयाः

အန္ဓက၏ စကားကို ကြားလျှင် ဒါနဝါတို့သည် မိုးတိမ်များကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကြပြီး စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြမထများကို ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့သည်။

Verse 54

सत्यायुपि न नो जातु शक्ताः स्युः प्रमथाबलात् । असत्यायुषि किं गत्वा त्यक्त्वा स्वामिनमाहवे

ငါတို့သည် သေချာသော အသက်ရှိလျှင်ပင် ပြမထများ၏ အင်အားကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ အသက်သည် မသေချာပါက သခင်ကို စစ်မြေပြင်တွင် စွန့်ပစ်၍ ထွက်ပြေးခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 55

ये स्वामिनं विहायाजौ बहुमानधना जनाः । यांति ते यांति नियतमंधतामिस्रमालयम्

စစ်မြေပြင်တွင် မိမိသခင်ကို စွန့်ပစ်သော ဂုဏ်သရေရှိ ချမ်းသာသူများသည် အန္ဓတာမိသြ (မျက်စိကွယ်စေသော အမှောင်ထု) ဟူသော ငရဲသို့ မလွဲမသွေ ရောက်ရှိကြရသည်။

Verse 56

अयशस्तमसा ख्यातिं मलिनीकृत्यभूरिशः । इहामुत्रापि सुखिनो न स्युर्भग्ना रणाजिरात्

အို မဟာသခင်တော်! စစ်မြေပြင်မှ ရှုံးနိမ့်၍ ထွက်ပြေးသူတို့သည် အရှက်အပျက်၏ အမှောင်ဖြင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သတင်းကို မလင်းမပြတ်စေကြ၏။ ထိုသူတို့သည် ဤလောက၌လည်း မပျော်ရွှင်၊ နောက်လောက၌လည်း မပျော်ရွှင်ကြ။

Verse 57

किं दानैः किं तपोभिश्च किं तीर्थपरिमज्जनैः । धरातीर्थे यदि स्नातं पुनर्भव मलापहे

ဒါနပြုခြင်းက ဘာလိုသေးသနည်း၊ တပဿာကျင့်ခြင်းက ဘာလိုသေးသနည်း၊ အခြားတီရ္ထများတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ ရေချိုးမြုပ်နှံခြင်းကလည်း ဘာလိုသေးသနည်း—ပုနဗ္ဘဝ၏ အညစ်အကြေးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဓရာ-တီရ္ထ၌ စ্নာနပြုပြီးလျှင်?

Verse 58

संप्रधार्येति तेऽन्योन्यं दैत्यास्ते दनुजास्तथा । ममंथुः प्रमथानाजौ रणभेरीर्निनाद्य च

ဤသို့ အချင်းချင်း တိုင်ပင်ပြီးနောက် ထို ဒೈတျနှင့် ဒာနဝ စစ်သူရဲတို့သည် ပရမထများကို ဆန့်ကျင်၍ စစ်ပွဲကို လှုပ်ရှားထူထောင်ကာ စစ်တီးဝိုင်းများကို မြည်ဟည်းအောင် တီးခတ်ကြ၏။

Verse 59

तत्र वाणासिवज्रौघैः कटंकटशिलामयैः । भुशुंडीभिंदिपालैश्च शक्तिभल्ल परश्वधैः

ထိုနေရာ၌ မြား၊ ဓားနှင့် ဝဇ္ရကဲ့သို့ အင်အားကြီး လက်နက်များ၏ မိုးရွာသကဲ့သို့သော တိုက်ခိုက်မှုများ—ကျောက်လုံးများ တက်တက်ကွဲကွဲ မြည်သံနှင့်အတူ—ဘုရှုဏ္ဍီ၊ ဘိဏ္ဍိပာလ၊ ရှက္တိ လှံ၊ ဘ္ဟလ္လ နှင့် ပရရှု (တံပုဆိန်) တို့ဖြင့် ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ကြ၏။

Verse 60

खट्वांगैः पट्टिशैः शूलैर्लकुटैर्मुसलैरलम् । परस्परमभिघ्नंतः प्रचक्रुः कदनं महत्

ခတ်ဝါင်္ဂ၊ ပတ္တိရှ်၊ ရှူလ၊ လကုတ်နှင့် မုဆလ အလွန်များစွာဖြင့် အချင်းချင်း ထိုးနှက်ကြကာ မဟာသတ်ဖြတ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကြ၏။

Verse 61

कार्मुकाणां विकृष्टानां पततां च पतत्रिणाम् । भिंदिपालभुशुंडीनां क्ष्वेडितानां रवोऽभवत्

လေးကို ဆွဲတင်သံ၊ မြားပျံသံနှင့် ပစ်လွှတ်သော ဘိဏ္ဍိပါလ၊ ဘုရှုဏ္ဍီတို့၏ လှည့်ဝှေ့ဟူးဟူးသံတို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 62

रणतूर्यनिनादैश्च गजानां बहुबृंहितैः । हेषारवैर्हयानां च महान्कोलाहलोऽभवत्

စစ်တူရိယာများ၏ ဟိန်းဟောက်သံ၊ ဆင်တို့၏ ထပ်ခါထပ်ခါ မြည်ဟိန်းသံနှင့် မြင်းတို့၏ ဟိန်းမြည်သံတို့ကြောင့် မဟာအော်ဟစ်ကလောဟလ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 63

प्रतिस्वनैरवापूरि द्यावाभूम्योर्यदंतरम् । अभीरूणां च भीरूणां महारोमोद्गमोऽभवत्

ပြန်လှန်တုံ့ပြန်သော အသံတုန်ခါမှုများကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား အာကာသတစ်လျှောက် ပြည့်နှက်သွား၍ မကြောက်သူနှင့် ကြောက်သူ နှစ်ဖက်လုံး ရောမထောင်ထလာ၏။

Verse 64

गजवाजिमहाराव स्फुटच्छब्दग्रहाणि च । भग्नध्वजपताकानि क्षीणप्रहरणानि च

ဆင်မြင်းတို့၏ မဟာဟိန်းသံ၊ ပြတ်သားစွာ ပေါက်ကွဲသံများ; ကျိုးပဲ့သွားသော အလံနှင့် ပတಾಕာများ၊ နှင့် စုတ်ယုတ်၍ အားကုန်သွားသော လက်နက်များလည်း ရှိ၏။

Verse 65

रुधिरोद्गार चित्राणि व्यश्वहस्तिरथानि च । पिपासितानि सैन्यानि मुमूर्छुरुभयत्र वै

နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ရေငတ်၍ အားနည်းသွားသော စစ်သည်များသည် သွေးပက်ပန်းထွက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများအတွင်း၊ မြင်း ဆင် ရထားတို့ ရောယှက်ရှုပ်ထွေးနေရာ၌ မူးမောလဲကျသွားကြ၏။

Verse 66

दृष्ट्वा सैन्यं च प्रमथैर्भज्यमानमितस्ततः । दुद्राव रथमास्थाय स्वयमेवांधको गणान्

ပရမထာတို့က သူ၏စစ်တပ်ကို အရပ်ရပ်မှ ခွဲခြမ်းဖျက်ဆီးနေသည်ကို မြင်သော် အန္ဓကသည် ကိုယ်တိုင် ရထားစီးကာ ဂဏာတို့ထံ တန်းတန်းမတ်မတ် တိုက်ခိုက်ရန် ပြေးဝင်သွား၏။

Verse 67

शरवज्रप्रहारैस्तैर्वज्राघातैर्नगा इव । प्रमथानेशिरे वातैर्निस्तोया इव तोयदाः

သူတို့၏ မြားနှင့် ဝဇ္ရကဲ့သို့သော ထိုးနှက်မှုများကြောင့် ပရမထာတို့သည် မိုးကြိုးထိသော တောင်တန်းများကဲ့သို့ လှုပ်ခါယိမ်းယိုင်ကြ၏။ ရေကုန်သွားသော မိုးတိမ်များကို လေက ဖြန့်ကျက်သကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အနှံ့အပြား လွင့်စင်သွားကြ၏။

Verse 68

यांतमायांतमालोक्य दूरस्थं निकटस्थितम् । प्रत्येकं रोमसंख्याभिर्व्यधाद्बाणैस्तदांधकः

အဝေးသို့ ဆုတ်သွားသူဖြစ်စေ၊ နီးကပ်လာသူဖြစ်စေ၊ အဝေးရှိသူဖြစ်စေ၊ အနီးရှိသူဖြစ်စေ—တစ်ယောက်ချင်းစီကို မြင်သည်နှင့် အန္ဓကသည် ဆံပင်အရေအတွက်တမျှ များပြားသော မြားများဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်၏။

Verse 69

विनायकेन स्कंदेन नंदिना सोमनंदिना । नैगमेयेन शाखेन विशाखेन बलीयसा

ဝိနာယက၊ စကန္ဒ၊ နန္ဒိန်နှင့် သောမနန္ဒိန်၊ နိုင်ဂမေယ၊ သာခ၊ နှင့် အင်အားကြီး ဝိသာခ—ဤတို့အားဖြင့်—

Verse 70

इत्याद्यैस्तु गणैरुग्रैरंधकोप्यंधकीकृतः । त्रिशूल शक्तिबाणौघ धारासंपातपातिभिः

ဤသို့ ဤအကြမ်းတမ်းသော ဂဏာတို့နှင့် အခြား ဂဏာများကြောင့် အန္ဓကတောင် ‘အန္ဓက’ ဖြစ်သကဲ့သို့—တရိရှူလ၊ သက္တိနှင့် မြားအစုအဝေးတို့၏ မပြတ်မတောက် မိုးရွာသကဲ့သို့သော စီးဆင်းမှုကြောင့် လုံးဝဖုံးလွှမ်းခံရ၏။

Verse 71

ततः कोलाहलो जातः प्रमथासुरसैन्ययोः । तेन शब्देन महता शुक्रः शंभूदरे स्थितः

ထို့နောက် ပရမထအဖွဲ့နှင့် အသူရစစ်တပ်တို့အကြား မဟာအော်ဟစ်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုအသံကြီးကြောင့် သမ္ဘူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း တည်ရှိနေသော သုက္ကရာချာရျာလည်း လှုပ်ရှားနိုးထလာ၏။

Verse 72

छिद्रान्वेषी भ्रमन्सोथ विनिःकेतो यथानिलः । सप्तलोकान् सपालान्स रुद्रदेहे व्यलोकयत्

အပေါက်ရှာဖွေရင်း သူသည် အလံမဲ့လေကဲ့သို့ မငြိမ်မသက် လှည့်လည်နေ၏။ ရုဒြ၏ ကိုယ်အတွင်း၌ လောကခုနစ်ပါးနှင့် ထိုလောကတို့၏ အုပ်ထိန်းမင်းများကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 73

ब्रह्मनारायणेंद्राणामादित्याप्यरसां तथा । भुवनानि विचित्राणि युद्धं च प्रमथासुरम्

သူသည် ဘြဟ္မာ၊ နာရာယဏ၊ အိန္ဒြ၏ အံ့ဩဖွယ် လောကများကို မြင်၏။ ထို့အပြင် အာဒိတျယများနှင့် အပ္စရာများ၏ နေရာတော်များကိုလည်း မြင်၏။ ပရမထနှင့် အသူရတို့၏ စစ်ပွဲကိုပါ မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 74

सवर्षाणां शतं कुक्षौ भवस्य परितो भ्रमन् । न तस्य ददृशे रंध्रं शुचे रंध्रं खलो यथा

ဘဝ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်း၌ သူသည် တစ်ရာသော ဒေဝနှစ်တိုင်တိုင် ပတ်လည်လှည့်လည်ခဲ့သော်လည်း ထွက်ပေါက်အပေါက်တစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့ရ။ သန့်ရှင်းသူထံ၌ အပြစ်အနာအဆာ ရှာဖွေသည့် လူဆိုးကဲ့သို့ပင်။

Verse 75

शांभवेनाथयोगेन शुक्ररूपेण भार्गवः । चस्कंदाथ ननामापि ततो देवेन भाषितः

ထို့နောက် ဘာရ္ဂဝ (သုက္ကရာ) သည် သာမ္ဘဝယောဂ၏ အာနုභာဝဖြင့် သုက္ကရာရုပ်ကို ခံယူကာ ခုန်ထွက်လာ၏။ ထို့ပြင် ဦးညွှတ်ပူဇော်လေရာ ထိုအခါ ဒေဝတော်က သူ့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 76

शुक्रवन्निःसृतोयस्मात्तस्मात्त्वं भृगुनंदन । कर्मणानेन शुक्रस्त्वं मम पुत्रोसि गम्यताम्

သင်သည် “သုက္က” (ဗီရိယ/မျိုးစေ့) ကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသောကြောင့်၊ ဘೃဂုဝంశ၏ ဝမ်းမြောက်ရာအို၊ သင်ကို “သုက္က” ဟူသော နာမဖြင့် သိကြလိမ့်မည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သင်သည် ငါ့အတွက် သားတော်ကဲ့သို့ ဖြစ်သည်—ယခု သွားလော့။

Verse 77

जठरान्निर्गते शुक्रे देवोपि मुमुदेतराम् । भ्रमञ्छ्रेयोभवद्यन्मे न मृतो जठरे द्विजः

သုက္ကသည် ဝမ်းဗိုက်မှ ထွက်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင်လည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ “ငါ့အတွက် ကောင်းမြတ်မှု ဖြစ်ပေါ်ပြီ—ဤ ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ငါ့ဂರ್ಭတွင် မသေခဲ့” ဟု တွေးတော်မူ၏။

Verse 78

इत्येवमुक्तो देवेन शुक्रोर्कसदृश द्युतिः । विवेश दानवानीकं मेघमालां यथा शशी

ဤသို့ ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ နေကဲ့သို့ တောက်ပသော သုက္ကသည် ဒာနဝတပ်စုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွား၏—လက မိုးတိမ်မാലာထဲသို့ ဝင်သကဲ့သို့။

Verse 79

शुक्रोदयान्मुदं लेभे स दानव महार्णवः । यथा चंद्रोदये हर्षमूर्मिमाली महोदधिः

သုက္က ပေါ်ထွန်းလာသဖြင့် ဒာနဝတို့၏ မဟာသမုဒ္ဒရာကြီးသည် ဝမ်းမြောက်လှ၏—လထွက်ချိန်တွင် လှိုင်းမാലာဆင်ထားသော မဟာပင်လယ် ဝမ်းမြောက်သကဲ့သို့။

Verse 80

अंधकांधकहंत्रोर्वै वर्तमाने महाहवे । इत्थं नाम्नाभवच्छुक्रः स वै भार्गवनंदनः

အန္ဓကနှင့် သူ့ကို သတ်ဖြတ်သူတို့ ပါဝင်သော မဟာစစ်ပွဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ်၌ပင်၊ ဤသို့ပင် ဘာရ္ဂဝ၏ သားတော်သည် “သုက္က” ဟူသော နာမကို ခံယူလာ၏။

Verse 81

यथा च विद्यां तां प्राप मृतसंजीवनीं पराम् । शंभोरनुग्रहात्काव्यस्तन्निशामय सुव्रत

ယခု နားထောင်လော့၊ သီလဝတ္တကောင်းသူရေ—ကာဗျ (သုကြာ) သည် သမ္ဘူ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ‘မృతသံဇီဝနီ’ ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဗိဒ္ဓာ—အသက်ပြန်ရှင်စေသော သိပ္ပံ—ကို မည်သို့ ရရှိခဲ့သည်ကို။

Verse 82

गणावूचतुः । पुराऽसौ भृगुदायादो गत्वा वाराणसीं पुरीम् । अंडजस्वेदजोद्भिज्जजरायुज गतिप्रदाम्

ဂဏာတို့က ဆိုကြသည်—“ရှေးကာလ၌ ဘೃဂုမျိုးဆက်၏ အမွေဆက်ခံသူ ထိုသူသည် ဝါရာဏသီ မြို့သို့ သွားခဲ့၏။ ထိုမြို့သည် ဥမှပေါက်သူ၊ ချွေးမှပေါက်သူ၊ အပင်ပေါက်မှဖြစ်သူ၊ မိခင်ဝမ်းမှဖြစ်သူ စသည့် သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အမြင့်မြတ်သော ဂတိကို ပေးတတ်၏။”

Verse 83

संस्थाप्य लिंगं श्रीशंभोः कूपं कृत्वा तदग्रतः । बहुकालं तपस्तेपे ध्यायन्विश्वेश्वरं प्रभुम्

သမ္ဘူ၏ လင်္ဂကို တည်ထောင်၍ ၎င်း၏ ရှေ့တွင် ရေတွင်းတစ်တွင်း တူးဖော်ပြီးနောက်၊ သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တပဿာကျင့်ကာ၊ ဗိශ්ဝေရှဝရ ဘုရားရှင်ကို သာဓကစွာ ဓ്യာန်ပြုနေ하였다။

Verse 84

राजचंपकधत्तूर करवीरकुशेशयैः । मालती कर्णिकारैश्च कदंबैर्बकुलोत्पलैः

ရာဇချမ္ပက၊ ဓတ္တူရာ၊ ကရဝီရ နှင့် ကုရှေရှယ (ကြာပန်းသဏ္ဌာန်) ပန်းများဖြင့်၊ ထို့ပြင် မာလတီ၊ ကර්ဏိကာရ၊ ကဒမ္ဗ၊ ဘကူလ နှင့် ဥတ္ပလ ပန်းများဖြင့်—

Verse 85

मल्लिकाशतपत्रीभिः सिंदुवारैः सकिंशुकैः । अशोकैः करुणैः पुष्पैः पुन्नागैर्नागकेसरैः

—မလ္လိကာနှင့် ရှတပတ္ရီ ပန်းများဖြင့်၊ စိန္ဒုဝါရ နှင့် ကിംရှုက တို့နှင့်အတူ၊ အရှိုက ပန်းများဖြင့်၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော (ကရုဏ) ပန်းများဖြင့်၊ ထို့ပြင် ပုန္နာဂ နှင့် နာဂကေသရ ပန်းများဖြင့်—

Verse 86

क्षुद्राभिर्माधवीभिश्च पाटला बिल्वचंपकैः । नवमल्लीविचिकिलैः कुंदैः समुचुकुंदकैः

သူသည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို ပန်းမျိုးစုံဖြင့် ပူဇော်ခဲ့သည်—ပန်းသေးသေးများနှင့် မာဓဝီ လျှောပင်၊ ပါဋလာပန်း၊ ဘိလွပန်းနှင့် ချမ္ပကပန်း၊ မယ်လီပန်းအသစ်မျိုးစုံ၊ အနံ့သင်းသော ကုန္ဒပန်းနှင့် စုကုန္ဒပန်းတို့ဖြင့်။

Verse 87

मंदारैर्बिल्वपत्रैश्च द्रोणैर्मरुबकैर्बकैः । ग्रंथिपर्णैर्दमनकैः सुरभूचूतपल्लवैः

သူသည် မန္ဒာရပန်းနှင့် ဘိလွရွက်တို့ဖြင့်လည်း သခင်ကို ဂုဏ်ပြုပူဇော်하였다; ဒြိုဏပန်းနှင့် မရုဘကပန်း၊ ဘကပန်း၊ အဆစ်အမြစ်ရှိရွက်တံ (ဂရန္ထိပဏ္ဏ) များ၊ ဒမနက၊ ထို့ပြင် အနံ့သင်းသော သရက်ပင်၏ နုရွက်ပေါက်များဖြင့်လည်း။

Verse 88

तुलसी देवगंधारी बृहत्पत्री कुशांकुरैः । नद्यावर्तैरगस्त्यैश्च सशालैर्देवदारुभिः

သူသည် တုလစီ၊ ဒေဝဂန္ဓာရီ၊ ရွက်ကျယ်အပင်များနှင့် နုနယ်သော ကုရှမြက်အညွန့်များဖြင့်; နဒျာဝရ್ತပန်းနှင့် အဂஸ္တျပန်းများဖြင့်; ထို့ပြင် ရှာလရွက်နှင့် ဒေဝဒာရု အကိုင်းအခက်များဖြင့်လည်း ပူဇော်ခဲ့သည်။

Verse 89

कांचनारैः कुरबकैर्दूर्वांकुर कुरंटकैः । प्रत्येकमेभिः कुसुमैः पल्लवैरपरैरपि

သူသည် ကာဉ္စနာရပန်းနှင့် ကုရဘကပန်း၊ ဒူရ္ဝာမြက်အညွန့်နှင့် ကုရဏ္ဍကပန်းတို့ဖြင့်—အမှန်တကယ် ထိုပန်းတစ်မျိုးချင်းစီနှင့် ထို့အပြင် အခြားပန်းမျိုးစုံ၊ နုရွက်ပေါက်များဖြင့်ပါ—ပူဇော်မှုကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

Verse 90

पत्रैः शतसहस्रैश्च स समानर्च शंकरम् । पंचामृतैर्द्रोणमितैर्लक्षकृत्वः प्रयत्नतः

ရွက်ပေါင်း သိန်းချီဖြင့် သူသည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို စည်းကမ်းတကျ အရ္ချနာပူဇော်하였다; ထို့ပြင် ဒြိုဏမီတာဖြင့်တိုင်းတာသော ပဉ္စာမృతဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) ပြုကာ ဂုဏ်ပြုခဲ့သည်—ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ အကြိမ်တစ်သိန်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

Verse 91

स्नपयामास देवेशं सुगंधस्नपनैर्बहु । सहस्रकृत्वो देवेशं चंदनैर्यक्षकर्दमैः

သူသည် နတ်တို့၏အရှင်ကို အနံ့သင်းသော သန့်စင်ရေများဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ရေချိုးပူဇော်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ပြင် အကြိမ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် စန္ဒနနှင့် ယက္ခ-ကဒမ (အနံ့ပြင်းသော လိမ်းပျစ်) ဖြင့် နတ်အရှင်ကို လိမ်းပူဇော်하였다။

Verse 92

समालिलिंप देवेशं सुगंधोद्वर्तनान्यनु । गीतनृत्योपहारैश्च श्रुत्युक्तस्तुतिभिर्बहुः

ထို့နောက် သူသည် နတ်တို့၏အရှင်ကို အနံ့သင်းသော လိမ်းဆေးနှင့် အမှုန့်များဖြင့် သေချာစွာ လိမ်းပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သီချင်းနှင့် အကအလှူကို ဆက်ကပ်ပြီး ဝေဒမှ သင်ကြားထားသော စတုတိများဖြင့် များစွာ ချီးမွမ်း하였다။

Verse 93

नाम्नां सहस्रैरन्यैश्च स्तोत्रैस्तुष्टाव शंकरम् । सहस्रं पंचशरदामित्थं शुक्रः समर्चयन्

နတ်မြတ်နာမတော် အထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အခြား စတုတိများဖြင့် သူသည် ရှင်ကရ (Śaṅkara) ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် ရှုကရသည် ဆောင်းဦးရာသီ တစ်ထောင်ငါးကြိမ် (နှစ်) တိုင်အောင် ဤပုံစံဖြင့် ပူဇော်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်하였다။

Verse 94

यदा देवं नालुलोके मनागपि वरोन्मुखम् । तदान्यं नियमं घोरं जग्राहातीवदुःसहम्

သို့သော် နတ်တော်သည် အလှူတော်ပေးရန် အနည်းငယ်မျှပင် မျက်နှာမူလာသည်ကို မမြင်ရသောအခါ၊ သူသည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ခံနိုင်ရည်မရှိလောက်အောင် ခက်ခဲသော တပသ်နည်းလမ်းတစ်ရပ်ကို ထပ်မံ ခံယူ하였다။

Verse 95

प्रक्षाल्य चेतसो त्यंतं चांचल्याख्यं महामलम् । भावनावार्भि रसकृदिंद्रियैः सहितस्य च

စိတ်ထဲမှ ‘လှုပ်ရှားဖျားယောင်းမှု’ ဟူသော မဟာအညစ်အကြေးကို အပြည့်အဝ ဆေးကြောဖယ်ရှားပြီး၊ အရာဝတ္ထုတို့၏ အရသာကို ဖြစ်စေသော အင်ဒြိယများကိုလည်း ထိန်းချုပ်ကာ၊ သူသည် ဘာဝနာ-ဓ്യာန၏ ရေတံခွန်ကဲ့သို့သော အားထောက်မှုဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးတက်하였다။

Verse 96

निर्मलीकृत्य तच्चेतो रत्नं दत्त्वा पिनाकिने । प्रपपौ कणधूमौघं सहस्रं शरदां कविः

စိတ်ကို သန့်စင်ပြီးနောက် ကဗိရသီသည် ပိနာကကိုင်ရှင် သီဝအား တန်ဖိုးကြီး ရတနာကို ပူဇော်လှူဒါန်း하였다။ ထို့နောက် ဘုရားကရုဏာအတွက် မီးခိုးနှင့် ဖုန်မှုန့်၏ လှိုင်းကြီးကို ဆောင်းဦးတစ်ထောင်တိုင် ခံတော်မူကာ မဟာတပဿာ ပြု하였다။

Verse 97

प्रससाद तदा देवो भार्गवाय महात्मने । तस्माल्लिंगाद्विनिर्गत्य सहस्रार्काधिकद्युतिः

ထိုအခါ မဟာစိတ်ရှိသော ဘာရ္ဂဝအပေါ် သီဝဘုရားသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ하였다။ ထို လိင်္ဂမှ ထွက်ပေါ်လာကာ နေရောင်တစ်ထောင်ထက်ပင် ကျော်လွန်သော တောက်ပမှုဖြင့် တင့်တယ်လင်းလက်하였다။

Verse 98

उवाच च विरूपाक्षः साक्षाद्दाक्षायणीपतिः । तपोनिधे प्रसन्नोस्मि वरं वरय भार्गव

ထို့နောက် ဗိရူပါက္ရှ—ဒါက္ရှာယဏီ (ပါရဝတီ) ၏ တိုက်ရိုက်ခင်ပွန်းတော်—က မိန့်တော်မူသည်။ “တပဿာ၏ خزာနာရေ၊ ငါ ပျော်ရွှင်ပြီ။ ဘာရ္ဂဝရေ၊ အလိုရှိသော ဝရကို ရွေးချယ်လော့။”

Verse 99

निशम्येति वचः शंभोरंभोजनयनो द्विजः । उद्यदानंदसंदोह रोमांचांचित विग्रहः

ရှမ္ဘု၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားသိသော် ကြာပန်းမျက်လုံးရှိသော ဗြာဟ္မဏသည် တက်ကြွလာသော ပီတိအာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံသွားပြီး ကိုယ်တစ်လုံးလုံး ရောမန့်ချ် ဖြစ်ပေါ်하였다။

Verse 100

तुष्टावाष्टतनुं तुष्टः प्रफु ल्ल नयनांचलः । मौलावंजलिमाधाय वदञ्जयजयेति च

ပီတိဖြင့် ပြည့်ဝစွာ သူသည် အဋ္ဌတနု သီဝဘုရားကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။ မျက်စိအနားများ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် စိုစွတ်လျက် လက်အုပ်ချီကို ခေါင်းပေါ်တင်ကာ “ဇေယ၊ ဇေယ” ဟု ကြွေးကြော်하였다။

Verse 101

भार्गव उवाच । त्वं भाभिराभिरभिभूय तमः समस्तमस्तं नयस्यभिमतानि निशाचराणाम् । देदीप्यसे मणेगगनेहिताय लोकत्रयस्य जगदीश्वर तन्नमस्ते

ဘားဂဝက ဆို၏။ သင်၏ များစွာသော တောက်ပမှုတို့ဖြင့် အမှောင်အတိကို အနိုင်ယူကာ ညလှည့်သွားသူတို့၏ အလိုရှိသော အကြံအစည်များကို ပျက်စီးစေတော်မူ၏။ သင်သည် လောကသုံးပါး၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ကောင်းကင်၌ မဏိရတနာကဲ့သို့ တောက်ပတော်မူ၏—အို ဇဂဒီශ්ဝရ၊ သင့်အား နမස්ကာရ။

Verse 110

अष्टमूर्त्यष्टकेनेष्टं परिष्टूयेति भार्गवः । भर्गभूमिमिलन्मौलिः प्रणनाम पुनःपुनः

ထို့ကြောင့် ဘားဂဝသည် အရှစ်မူရတီရှိသော သခင် (ရှီဝ) ကို အရှစ်က-သီချင်းဖြင့် ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ချီးမွမ်းကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးချကန်တော့၏။ သူ၏ ခေါင်းသည် တောက်ပသော မြေပြင်ကို ထိလျက် ရိုသေမှုကို ပြသ하였다။

Verse 120

अत्यर्कमत्यग्निं च ते तेजो व्योम्न्यतितारकम् । देदीप्यमानं भविता ग्रहाणां प्रवरो भव

သင်၏ တေဇောသည် နေထက်လည်းကောင်း မီးထက်လည်းကောင်း ပိုမိုကြီးမားပါစေ၊ ကောင်းကင်၌ ကြယ်များကိုပင် ကျော်လွန်၍ တောက်ပပါစေ။ တောက်လောင်တောက်ပလျက် ဂြဟများအနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်ပါစေ။

Verse 130

अगस्त्य उवाच । इत्थं सधर्मिणि कथां शुक्रलोकस्य सुव्रते । शृण्वन्नांगारकं लोकमालुलोकेऽथ स द्विजः

အဂஸတျက ဆို၏။ ဤသို့ပင်၊ သုဝြတေ၊ သုကြလောက၏ ဓမ္မနှင့်ညီသော ကထာကို နားထောင်နေစဉ် ထို ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) သည် အင်္ဂါရက (မင်္ဂလ/မားစ်) လောကကို ထိုအခါ မြင်တွေ့လေ၏။