Adhyaya 1

Verse 1

अथ श्रीकाशीखंडोत्तरार्धं प्रारभ्यते । श्रीगणेशाय नमः । अगस्तिरुवाच । पार्वती हृदयानंद सर्वज्ञांगभव प्रभो । किंचित्प्रष्टुमनाः स्वामिंस्तद्भवान्वक्तुमर्हति

ഇപ്പോൾ ശ്രീകാശീഖണ്ഡത്തിന്റെ ഉത്തരാർദ്ധം ആരംഭിക്കുന്നു. ശ്രീഗണേശായ നമഃ. അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പ്രഭോ! പാർവതീഹൃദയാനന്ദാ, ഹേ സർവ്വജ്ഞാ, ഹേ അംഗഭവ (സ്കന്ദ)! ഞാൻ കുറെ ചോദിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി അതു വിശദീകരിക്കണമേ।

Verse 2

दक्ष प्रजापतेः पुत्री कश्यपस्य परिग्रहः । गरुत्मतः प्रसूः साध्वी कुतो दास्यमवाप सा

അവൾ ദക്ഷപ്രജാപതിയുടെ പുത്രി, കശ്യപന്റെ ധർമ്മപത്നി, ഗരുഡന്റെ സാദ്വീ ജനനി—അങ്ങനെ ഇരിക്കെ അവൾ എങ്ങനെ ദാസ്യത്തിലേക്ക് വീണു?

Verse 3

स्कंद उवाच । हंजिकात्वं यथा प्राप्ता विनता सा तपस्विनी । तदप्यहं समाख्यामि निशामय महामते

സ്കന്ദൻ അരുളിച്ചെയ്തു—തപസ്വിനിയായ വിനത എങ്ങനെ ഹഞ്ജികാ-സ്ഥിതി പ്രാപിച്ചു, അതും ഞാൻ വിവരിക്കും; ഹേ മഹാമതേ, ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക.

Verse 4

कद्रूरजीजनत्पुत्राञ्शतं कश्यपतः पुरा । उलूकमरुणं तार्क्ष्यमसूत विनता त्रयम्

പുരാതനകാലത്ത് കദ്രൂ കശ്യപനിൽ നിന്ന് നൂറു പുത്രന്മാരെ പ്രസവിച്ചു; വിനതയോ മൂന്നു—ഉലൂക, അരുണ, താർക്ഷ്യ (ഗരുഡൻ) എന്നിവരെ പ്രസവിച്ചു.

Verse 5

कौशिको राज्यमाप्यापि श्रेष्ठत्वात्पक्षिणां मुने । निर्गुणत्वाच्च तैः सर्वैः स राज्यादवरोपितः

ഹേ മുനേ, പക്ഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായതിനാൽ കൗശികൻ രാജ്യം പ്രാപിച്ചെങ്കിലും, ഗുണഹീനത കാരണം എല്ലാവരും ചേർന്ന് അവനെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് നീക്കി.

Verse 6

क्रूराक्षोयं दिवांधोयं सदा वक्रनखस्त्वसौ । अतीवोद्वेगजनकं सर्वेषामस्य भाषणम्

ഇവൻ ക്രൂരനേത്രൻ; ഇവൻ പകൽ അന്ധൻ; അവന്റെ നഖങ്ങൾ എപ്പോഴും വളഞ്ഞവ; അവന്റെ വാക്കുകൾ എല്ലാവർക്കും അത്യന്തം വ്യാകുലത ഉളവാക്കുന്നു.

Verse 7

इत्थं तस्य गुणग्रामान्विकथ्य बहुशः खगाः । नाद्यापि वृण्वते राज्ये कमपि स्वैरचारिणः

ഇങ്ങനെ അവന്റെ ഗുണസമൂഹം വീണ്ടും വീണ്ടും പുകഴ്ത്തി പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു—ഇന്നും രാജ്യത്തിൽ സ്വൈരാചാരിയായി നടക്കുന്ന ആരെയും രാജാവായി ഞങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നില്ല।

Verse 8

कौशिकेथ तथावृत्ते पुत्रवीक्षणलालसा । अंडं प्रस्फोटयामास मध्यमं विनता तदा

ഓ കൗശികാ! ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചപ്പോൾ പുത്രദർശനലാലസയോടെ വിനത അപ്പോൾ മദ്ധ്യത്തിലുള്ള മുട്ട പൊട്ടിച്ചു।

Verse 9

पूर्णे वर्षसहस्रे तु प्रस्फोट्य घटसंभव । तदभेदितयौत्सुक्यादंडमष्टमके शते

ഓ ഘടസംബവാ! പൂർണ്ണമായ ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ‘ഇനിയും പൊട്ടിയില്ല’ എന്ന ആകാംക്ഷകൊണ്ട് അവൾ എട്ടാം ശതത്തിൽ (എണ്ണൂറിൽ) മുട്ട പൊട്ടിച്ചു।

Verse 10

तावत्सर्वाणि गात्राणि तस्यातिमहसः शिशोः । ऊर्वोरुपरिसिद्धानि दंडांतर्निवासिनः

അത്രവരെ അത്യന്തം തേജസ്സുള്ള ആ ശിശുവിന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളും തുടകളുടെ മുകളിലേക്കു വരെ മാത്രമേ രൂപപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ—ദണ്ഡത്തിനകത്ത് വസിക്കേണ്ടവനെപ്പോലെ।

Verse 11

अंडान्निर्गतमात्रेण क्रोधारुणमुखश्रिया । अर्धनिष्पन्नदेहेन शिशुना शापिता प्रसूः

മുട്ടയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന ഉടനെ, ക്രോധംകൊണ്ട് ചുവന്ന മുഖശോഭയോടെ, അർദ്ധരൂപിത ദേഹമുള്ള ആ ശിശു തന്റെ മാതാവിനെ ശപിച്ചു।

Verse 12

जनयित्रि त्वया दृष्ट्वा काद्रवेयान्स्वलीलया । खेलतो मातुरुत्संगे यदंडं व्याधित द्विधा

ഹേ ജനയിത്രീ! കദ്രുവിന്റെ പുത്രന്മാരെ കണ്ടു വെറും ലീലാഭാവത്തിൽ, ഞാൻ നിന്റെ മടിയിൽ കളിക്കുമ്പോൾ, നീ എന്റെ മുട്ട രണ്ടായി പിളർത്തി।

Verse 13

तदनिष्पन्न सर्वांगः शपामि त्वा विहंगमे । तेषामेवैधि दासी त्वं सपत्न्यंग भुवामिह

അതുകൊണ്ട് എന്റെ അവയവങ്ങൾ അപൂർണ്ണമായി; ഹേ പക്ഷിണീ-മാതേ, ഞാൻ നിന്നെ ശപിക്കുന്നു—ഈ ഭൂമിയിൽ അവർക്കേ ദാസിയായി ഇരിക്ക, ഹേ സപത്ന്യംഗമേ!

Verse 14

वेपमानाथ तच्छापादिदं प्रोवाच पक्षिणी । अनूरो ब्रूहि मे शापावसानं मातुरंगज

ആ ശാപംകൊണ്ട് വിറച്ച പക്ഷിണീ പറഞ്ഞു—ഹേ അനൂരു, എന്റെ ദേഹജന്യ പുത്രാ, എന്റെ ശാപത്തിന്റെ അവസാനം എപ്പോൾ വരും എന്ന് പറയുക।

Verse 15

अनूरुरुवाच । अंडं तृतीयं मा भिंधि ह्यनिष्पन्नं ममेव हि । अस्मिन्नंडे भविष्यो यः स ते दास्यं हरिष्यति

അനൂരു പറഞ്ഞു—മൂന്നാമത്തെ മുട്ട പൊട്ടിക്കരുത്; അത് എന്റേതാണ്, ഇനിയും അപൂർണ്ണമാണ്. ഈ മുട്ടയിൽ നിന്നു ജനിക്കുന്നവൻ നിന്റെ ദാസ്യത്വം നീക്കും।

Verse 16

इत्युक्त्वा सोरुणोगच्छदुड्डीयानंदकाननम् । यत्र विश्वेश्वरो दद्यादपि पंगोः शुभां गतिम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അരുണൻ പറന്ന് ഉഡ്ഡീയാനത്തിന്റെ ആനന്ദവനത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ വിശ്വേശ്വരൻ മുടന്തനെയും ശുഭഗതിയിലേക്കു നയിക്കുന്നു।

Verse 17

एतत्ते पृच्छतः ख्यातं विनता दास्यकारणम् । मुने प्रसंगतो वच्मि अरुणादित्यसंभवम्

ഹേ മുനേ! നീ ചോദിച്ചതിനാൽ വിനതയുടെ ദാസ്യതയ്ക്ക് പ്രസിദ്ധമായ കാരണമെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു. ഇനി പ്രസംഗക്രമത്തിൽ അരുണന്റെ കഥയും അരുണാദിത്യന്റെ പ്രാകട്യവും ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു.

Verse 18

अनूरुत्वादनूरुर्योरुणः क्रोधारुणो यतः । वाराणस्यां तपस्तप्त्वा तेनाराधि दिवाकरः

തുടകളില്ലായ്മ (അനൂരുത്വം) കാരണം അവൻ ‘അനൂരു’ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ടു; ക്രോധത്താൽ അരുണവർണ്ണനായതിനാൽ ‘അരുണൻ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനായി. വാരാണസിയിൽ തപസ്സു ചെയ്ത് ദിവാകരനായ സൂര്യദേവനെ ആരാധിച്ച് പ്രസന്നനാക്കി.

Verse 19

सोपि प्रसन्नो दत्त्वाथ वरांस्तस्मा अनूरवे । आदित्यस्तस्य नाम्नाभूदरुणादित्य इत्यपि

അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ സൂര്യദേവൻ ആ അനൂരുവിന് വരങ്ങൾ നൽകി. ആദിത്യനും അവന്റെ നാമം കൊണ്ടു ‘അരുണാദിത്യൻ’ എന്ന പേരിലും പ്രസിദ്ധനായി.

Verse 20

अर्क उवाच । तिष्ठानूरो मम रथे सदैव विनतात्मज । जगतां च हितार्थाय ध्वांतं विध्वंसयन्पुरः

അർക്കൻ (സൂര്യൻ) പറഞ്ഞു—ഹേ വിനതാപുത്ര അരുണാ! നീ എപ്പോഴും എന്റെ രഥത്തിൽ നിലകൊള്ളുക; ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായി എന്റെ മുമ്പിലുള്ള അന്ധകാരം നശിപ്പിച്ചുകൊള്ളുക.

Verse 21

अत्र त्वत्स्थापितां मूर्तिं ये भजिष्यंति मानवाः । वाराणस्यां महादेवोत्तरे तेषां कुतो भयम्

വാരാണസിയിൽ മഹാദേവന്റെ ഉത്തരഭാഗത്ത് നീ സ്ഥാപിച്ച ഈ മൂർത്തിയെ ഇവിടെ ആരെല്ലാം ഭജിച്ച് ആരാധിക്കുമോ, അവർക്കെവിടെ നിന്നാണ് ഭയം വരിക?

Verse 22

येर्चयिष्यंति सततमरुणादित्यसंज्ञकम् । मामत्र तेषां नो दुःखं न दारिद्र्यं न पातकम्

ഇവിടെ ‘അരുണാദിത്യ’ എന്ന നാമത്തിൽ എന്നെ നിരന്തരം ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് ദുഃഖമില്ല, ദാരിദ്ര്യമില്ല, പാപവും ഇല്ല।

Verse 23

व्याधिभिर्नाभिभूयंते नो पसर्गैश्च कैश्चन । शोकाग्निना न दह्यंते ह्यरुणादित्यसेवनात्

അരുണാദിത്യസേവനത്താൽ അവർ രോഗങ്ങളാൽ കീഴടക്കപ്പെടുകയില്ല; യാതൊരു ഉപദ്രവവും അവരെ പീഡിപ്പിക്കുകയില്ല; ശോകാഗ്നിയും അവരെ ദഹിപ്പിക്കുകയില്ല।

Verse 24

अथ स्यंदनमारोप्य नीतवानरुणं रविः । अद्यापि स रथे सौरे प्रातरेव समुद्यति

അപ്പോൾ രവി അരുണനെ രഥത്തിൽ കയറ്റി കൂടെ കൊണ്ടുപോയി; ഇന്നും അവൻ സൗരരഥത്തിൽ പ്രഭാതത്തിൽ തന്നേ ഉദിക്കുന്നു।

Verse 25

यः कुर्यात्प्रातरुत्थाय नमस्कारं दिनेदिने । अरुणाय ससूर्याय तस्य दुःखभयं कुतः

ആർ പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ദിനംപ്രതി അരുണനോടുകൂടിയ സൂര്യനോട് നമസ്കാരം ചെയ്യുമോ, അവന് ദുഃഖവും ഭയവും എവിടെ നിന്ന്?

Verse 26

अरुणादित्यमाहात्म्यं यः श्रोष्यति नरोत्तमः । न तस्य दुष्कृतं किंचिद्भविष्यति कदाचन

അരുണാദിത്യ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുന്ന ഉത്തമനരന് ഒരിക്കലും യാതൊരു ദുഷ്കൃത്യവും ഉദിക്കുകയില്ല।

Verse 27

स्कंद उवाच । वृद्धादित्यस्य माहात्म्यं शृणु ते कथयाम्यहम् । यस्य श्रवणमात्रेण नरो नो दुष्कृतं भजेत्

സ്കന്ദൻ അരുളിച്ചെയ്തു—വൃദ്ധാദിത്യന്റെ മഹാത്മ്യം കേൾക്കുക; ഞാൻ നിനക്കു വിവരിക്കുന്നു. ഇതു കേൾക്കുന്നതുമാത്രംകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ പാപകർമ്മങ്ങളിൽ പതിക്കുകയില്ല.

Verse 28

पुरात्र वृद्धहारीतो वाराणस्यां महातपाः । महातपः समृद्ध्यर्थं समाराधितवान्रविम्

പുരാതനകാലത്ത് വാരാണസിയിൽ വൃദ്ധഹാരീതൻ എന്ന മഹാതപസ്വി തന്റെ തപസ്സിന്റെ സമൃദ്ധിക്കായി രവി (സൂര്യൻ)നെ ആരാധിച്ചു.

Verse 29

मूर्तिं संस्थाप्य शुभदां भास्वतः शुभलक्षणाम् । दक्षिणेन विशालाक्ष्या दृढभक्तिसमन्वितः

ഭാസ്വത് (ദീപ്തസൂര്യൻ) ദേവന്റെ ശുഭലക്ഷണയുക്തമായ വരദായക മൂർത്തി സ്ഥാപിച്ച്, അദ്ദേഹം വിശാലാക്ഷീ ദേവിയുടെ തെക്കുഭാഗത്ത് ദൃഢഭക്തിയോടെ നിലകൊണ്ടു.

Verse 30

तुष्टस्तस्मै वरं प्रादाद्ब्रध्नो वृद्धतपस्विने । अलं विलंब्य याचस्व कस्ते देयो वरो मया

തൃപ്തനായ ബ്രധ്ന (സൂര്യൻ) ആ വൃദ്ധ തപസ്വിക്ക് വരം നൽകി—“ഇനി വൈകേണ്ട; ചോദിക്കൂ! ഞാൻ നിനക്കു ഏതു വരം നൽകണം?”

Verse 31

सोथ प्रसन्नाद्द्युमणेरवृणीत वरं मुनिः । यदि प्रसन्नो भगवान्युवत्वं देहि मे पुनः

അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ ദ്യുമണി (സൂര്യൻ)യിൽ നിന്ന് മുനി വരം തിരഞ്ഞെടുത്തു—“ഭഗവാൻ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് വീണ്ടും യൗവനം ദാനം ചെയ്യണമേ.”

Verse 32

तपःकरण सामर्थ्यं स्थविरस्य न मे यतः । पुनस्तारुण्यमाप्तोहं चरिष्याम्युत्तमं तपः

വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ തപസ്സു ചെയ്യാനുള്ള ശക്തി എനിക്കില്ല. വീണ്ടും യൗവനം പ്രാപിച്ച് ഞാൻ പുനഃ ഉത്തമ തപസ്സു അനുഷ്ഠിക്കും.

Verse 33

तप एव परो धर्मस्तप एव परं वसु । तप एव परः कामो निर्वाणं तप एव हि

തപസ്സുതന്നെ പരമധർമ്മം; തപസ്സുതന്നെ പരമസമ്പത്ത്. തപസ്സുതന്നെ പരമകാമന; നിർവാണവും തപസ്സുകൊണ്ടുതന്നെ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 34

ऋतेन तपसः क्वापि लभ्या ऐश्वर्यसंपदः । पदं ध्रुवादिभिः प्रापि केवलं तपसो बलात्

തപസ്സില്ലാതെ എവിടെയും ഐശ്വര്യസമ്പത്ത് ലഭ്യമല്ല. ധ്രുവാദികൾ പ്രാപിച്ച പരമപദവും തപോബലത്താൽ മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ.

Verse 36

धिग्जरांप्राणिनामत्र यया सर्वो विरज्यति । जरातुरेंद्रियग्रामे स्त्रियोपि नयतः स्वसात्

ജീവികളിലെ ആ ജരയെ ധിക്കരിക്കട്ടെ; അതിനാൽ എല്ലാവരും വിരക്തരാകുന്നു. ജരയാൽ ഇന്ദ്രിയസമൂഹം ക്ഷീണിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീകളും സ്വഭാവബലത്തിൽ വശപ്പെടാതെ പോകുന്നു.

Verse 37

वरं मरणमेवास्तु मा जरास्त्वतिशोच्यकृत् । क्षणं दुःखं च मरणं जरा दुःखं क्षणेक्षणे

മരണമാണ് നല്ലത്; ജര അത്യധിക ദുഃഖം വരുത്തരുത്. മരണദുഃഖം ഒരു ക്ഷണം മാത്രം; ജരാദുഃഖം ക്ഷണക്ഷണവും തുടരുന്നു.

Verse 38

कांक्षंति दीर्घतपसे चिरमायुर्जितेंद्रियाः । धनं दानाय पुत्राय कलत्रं मुक्तये धियम्

ഇന്ദ്രിയജയികൾ ദീർഘതപസ്സും ദീർഘായുസ്സും ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദാനത്തിനായി ധനം, വംശത്തിനായി പുത്രൻ, ധർമ്മത്തിനായി ഭാര്യ, മോക്ഷത്തിനായി വിവേകബുദ്ധി തേടുന്നു।

Verse 39

वृद्धस्यवार्धकं ब्रध्नस्तत्क्षणादपहृत्य वै । ददौ च चारुता हेतुं तारुण्यं पुण्यसाधनम्

ബ്രധ്നൻ ആ വൃദ്ധന്റെ വാർദ്ധക്യജന്യ ദൗർബല്യം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നീക്കി, പുണ്യസാധനത്തിന് കാരണമാകുന്ന യൗവനവും സൗന്ദര്യവും ദാനം ചെയ്തു।

Verse 40

एवं स वृद्धहारीतो वाराणस्यां महामुनिः । संप्राप्य यौवनं ब्रध्नात्तप उग्रं चचार ह

ഇങ്ങനെ വാർദ്ധക്യഭാരമുള്ള മഹാമുനി ഹാരീതൻ ബ്രധ്നനിൽ നിന്ന് യൗവനം പ്രാപിച്ച് വാരാണസിയിൽ ഉഗ്രതപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 41

वृद्धेनाराधितो यस्माद्धारीतेन तपस्विना । आदित्यो वार्धकहरो वृद्धादित्यस्ततः स्मृतः

വൃദ്ധാവസ്ഥയിൽ തപസ്വിയായ ഹാരീതൻ ആദിത്യനെ ആരാധിച്ചതിനാൽ, ജരയെ ഹരിക്കുന്ന ആ ആദിത്യൻ ‘വൃദ്ധാദിത്യൻ’ എന്നായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 42

वृद्धादित्यं समाराध्य वाराणस्यां घटोद्भव । जरा दुर्गति रोगघ्नं बहवः सिद्धिमागताः

ഹേ ഘടോദ്ഭവാ! വാരാണസിയിൽ വൃദ്ധാദിത്യനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ—ജരയും ദുര്‍ഗതിയും രോഗവും നശിപ്പിക്കുന്ന അവന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ—അനേകർ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിട്ടുണ്ട്।

Verse 43

वृद्धादित्यं नमस्कृत्य वाराणस्या रवौ नरः । लभेदभीप्सितां सिद्धिं न क्वचिद्दुर्गतिं लभेत्

വാരാണസിയിൽ വിരാജിക്കുന്ന സൂര്യസ്വരൂപനായ വൃദ്ധാദിത്യനെ നമസ്കരിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ അഭീഷ്ടസിദ്ധി പ്രാപിക്കുകയും എവിടെയും ദുര്‍ഗതിയിൽ പതിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

Verse 44

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने केशवादित्यमुत्तमम् । यथा तु केशवं प्राप्य सविता ज्ञानमाप्तवान्

സ്കന്ദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനേ, ഇനി പരമോന്നതനായ കേശവാദിത്യനെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുക; കേശവനെ പ്രാപിച്ച ശേഷം സവിതാ എങ്ങനെ തത്ത്വജ്ഞാനം നേടി എന്നത്.

Verse 45

व्योम्नि संचरमाणेन सप्ताश्वेनादिकेशवः । एकदा दर्शिभावेन पूजयंल्लिंगमैश्वरम्

സപ്താശ്വയുക്തനായ വ്യോമസഞ്ചാരിയായ സവിതയുടെ വാഹനത്തിൽ ആരൂഢനായ ആദികേശവൻ ഒരിക്കൽ ദർശനാഭിലാഷയാൽ ഈശ്വരന്റെ ഐശ്വര്യലിംഗത്തെ പൂജിച്ചു.

Verse 46

कौतुकादिव उत्तीर्य हरे रविरुपाविशत् । निःशब्दो निश्चलः स्वस्थो महाश्चर्यसमन्वितः

കൗതുകത്താൽ ഇറങ്ങിവന്നതുപോലെ രവി ഹരിയുടെ സമീപത്ത് ചെന്നിരുന്നു—നിശ്ശബ്ദൻ, നിശ്ചലൻ, ശാന്തൻ, മഹാദ്ഭുതത്തിൽ നിറഞ്ഞവൻ.

Verse 47

प्रतीक्षमाणोवसरं किंचित्प्रष्टुमना हरिम् । हरिं विसर्जितार्चं च प्रणनाम कृतांजलिः

യോഗ്യമായ അവസരം കാത്ത് എന്തോ ചോദിക്കണമെന്ന മനസ്സോടെ, പൂജ സമാപിപ്പിച്ച് അദ്ദേഹം കൃതാഞ്ജലിയോടെ ഹരിയെ പ്രണാമം ചെയ്തു.

Verse 48

स्वागतं ते हरिः प्राह बहुमानपुरःसरम् । स्वाभ्याशं आसयामास भास्वंतं नतकंधरम्

ഹരി ആദരപൂർവ്വം “സ്വാഗതം” എന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് നമ്രമായി കഴുത്ത് കുനിച്ച ദീപ്തനായ സൂര്യദേവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു തന്റെ സമീപത്ത് ഇരുത്തി।

Verse 49

अथावसरमालोक्य लोकचक्षुरधोक्षजम् । नत्वा विज्ञापयामास कृतानुज्ञोऽसुरारिणा

പിന്നീട് യോജിച്ച അവസരം കണ്ടു ലോകചക്ഷുവായ സൂര്യദേവൻ അധോക്ഷജനായ വിഷ്ണുവിനെ നമസ്കരിച്ചു; അസുരാരിയുടെ അനുവാദം ലഭിച്ചതോടെ തന്റെ അപേക്ഷ സമർപ്പിച്ചു।

Verse 50

रविरुवाच । अंतरात्मासि जगतां विश्वंभर जगत्पते । तवापि पूज्यः कोप्यस्ति जगत्पूज्यात्र माधव

രവി (സൂര്യൻ) പറഞ്ഞു—ഹേ വിശ്വംഭരാ, ഹേ ജഗത്പതേ! നീ സകല ജീവികളുടെയും അന്തരാത്മാവാണ്. എങ്കിലും, ലോകം പൂജിക്കുന്ന മാധവാ, ഇവിടെ നീയും പൂജിക്കുന്ന ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?

Verse 51

त्वत्तश्चाविर्भवेदेतत्त्वयि सर्वं प्रलीयते । त्वमेव पाता सर्वस्य जगतो जगतांनिधे

നിന്നിൽ നിന്നാണ് ഈ ജഗത്ത് ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്; നിന്നിലേക്കാണ് എല്ലാം ലയിക്കുന്നത്. ഹേ ജഗതാംനിധേ, നീയേ സകലത്തിന്റെയും ഏക രക്ഷകൻ।

Verse 52

इत्याश्चर्यं समालोक्य प्राप्तोस्म्यत्र तवांतिकम् । किमिदं पूज्यते नाथ भवता भवतापहृत्

ഈ അത്ഭുതം കണ്ടു ഞാൻ ഇവിടെ നിന്റെ സന്നിധിയിലേക്കെത്തി. ഹേ നാഥാ, ശരണാഗതരുടെ ദുഃഖം അകറ്റുന്നവനേ! നീ ആരെയാണു (എന്തിനെയാണു) പൂജിക്കുന്നത്?

Verse 53

इति श्रुत्वा हृषीकेशः सहस्रांशोरुदीरितम् । उच्चैर्माशंस सप्ताश्वं वारयन्करसंज्ञया

സഹസ്രകിരണനായ സൂര്യൻ ഉച്ചരിച്ച വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹൃഷീകേശൻ (വിഷ്ണു) അവനെ ഉച്ചത്തിൽ പ്രശംസിച്ചു; കൈസൂചനയാൽ സപ്താശ്വനെ മൃദുവായി തടഞ്ഞു।

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । देवदेवो महादेवो नीलकंठ उमापतिः । एक एव हि पूज्योत्र सर्वकारणकारणम्

ശ്രീവിഷ്ണു പറഞ്ഞു—ദേവദേവനായ മഹാദേവൻ, നീലകണ്ഠൻ, ഉമാപതി; അവൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ ഏകമാത്ര പൂജ്യൻ, സർവകാരണങ്ങളുടെയും കാരണം।

Verse 55

अत्र त्रिलोचनादन्यं समर्चयतियोल्पधीः । सलोचनोपि विज्ञेयो लोचनाभ्यां विवर्जितः

ഇവിടെ ത്രിലോചനനെ വിട്ട് മറ്റാരെയെങ്കിലും പൂജിക്കുന്ന അൽപബുദ്ധിയുള്ളവൻ, കണ്ണുകളുണ്ടെങ്കിലും യഥാർത്ഥ ദർശനം ഇല്ലാത്തവനെന്നു അറിയപ്പെടണം।

Verse 56

एको मृत्युंजयः पूज्यो जन्ममृत्युजराहरः । मृत्युंजयं किलाभ्यर्च्य श्वेतो मृत्युंजयोभवत्

മൃത്യുഞ്ജയൻ മാത്രമാണ് ഏകപൂജ്യൻ—അവൻ ജനനം, മരണം, ജര എന്നിവ നീക്കുന്നവൻ. മൃത്യുഞ്ജയനെ ആരാധിച്ചതിനാൽ ശ്വേതൻ മരണജയിയായി മാറി।

Verse 57

कालकालं समाराध्य भृंगी कालं जिगायवै । शैलादिमपि तत्याज मृत्युर्मृत्युंजयार्चकम्

കാലകാലനെ സമാരാധിച്ചതാൽ ഭൃംഗി സത്യമായി കാലത്തെ ജയിച്ചു; മൃത്യുഞ്ജയനെ അർച്ചിക്കുന്ന ശൈലാദിയെയും മരണം ഉപേക്ഷിച്ചു।

Verse 58

विजिग्ये त्रिपुरं यस्तु हेलयैकेषु मोक्षणात् । तं समभ्यर्च्य भूतेशं को न पूज्यतमो भवेत्

ത്രിപുരം ജയിച്ച ഭൂതേശനായ ശിവൻ, ചിലർക്കു ലഘുവായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാലും മോക്ഷം നൽകുന്നവൻ—അവനെ സമ്യകായി അർച്ചിച്ചാൽ ആരാണ് ഏറ്റവും വലിയ പൂജാഭക്തനാകാതിരിക്കുക?

Verse 59

त्रिजगज्जयिनो हेतोस्त्र्यक्षस्याराधनं परम् । को नाराधयति ब्रध्नसारस्य स्मरविद्विषः

മൂന്നു ലോകങ്ങൾ ജയിക്കുവാൻ ത്രിനേത്രനായ പ്രഭുവിന്റെ ആരാധന തന്നെയാണ് പരമം. കാമവൈരിയായ, ദീപ്തസാരസ്വരൂപനായ ശിവനെ ആരാണ് ആരാധിക്കാതിരിക്കുക?

Verse 60

यस्याक्षिपक्ष्मसंकोचाज्जगत्संकोचमेत्यदः । विकस्वरं विकासाच्च कस्य पूज्यतमो न सः

ആരുടെ കൺപോളകൾ അടയുമ്പോൾ ഈ ജഗത്ത് ചുരുങ്ങുന്നു, തുറക്കുമ്പോൾ വ്യാപിച്ചു വിരിയുന്നു—അവൻ ആരുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ ഏറ്റവും പൂജ്യനല്ല?

Verse 61

शंभोर्लिंगं समभ्यर्च्य पुरुषार्थचतुष्टयम् । प्राप्नोत्यत्र पुमान्सद्यो नात्र कार्या विचारणा

ഇവിടെ ശംഭുവിന്റെ ലിംഗത്തെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ഉടൻ തന്നെ ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്ന നാലു പുരുഷാർത്ഥങ്ങളും പ്രാപിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട.

Verse 62

समर्च्य शांभवं लिंगमपिजन्मशतार्जितम् । पापपुंजं जहात्येव पुमानत्र क्षणाद्ध्रुवम्

ഇവിടെ ശാംഭവ ലിംഗത്തെ ആരാധിക്കുന്നവൻ നൂറു ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപപുഞ്ചവും ഒരു ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ ഉറപ്പായി ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.

Verse 63

किंकिं न संभवेदत्र शिवलिंगसमर्चनात् । पुत्राः कलत्र क्षेत्राणि स्वर्गो मोक्षोप्यसंशयम्

ഇവിടെ ശിവലിംഗത്തെ സമ്യക്‌മായി അർച്ചിച്ചാൽ എന്താണ് അസംബവം? പുത്രന്മാർ, ഭാര്യ, ഭൂമികൾ, സ്വർഗ്ഗം—നിസ്സംശയം മോക്ഷവും।

Verse 64

त्रैलोक्यैश्वर्यसंपत्तिर्मया प्राप्ता सहस्रगो । शिवलिंगार्चनादेकात्सत्यंसत्यं पुनःपुनः

ശിവലിംഗത്തെ ഒരിക്കൽ മാത്രം അർച്ചിച്ചതാൽ ഞാൻ ത്രിലോകത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവും സമ്പത്തും സഹസ്രഗുണമായി നേടി—സത്യം, സത്യം, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും പറയുന്നു।

Verse 65

अयमेव परोयोगस्त्विदमेव परं तपः । इदमेव परं ज्ञानं स्थाणुलिंगं यदर्च्यते

ഇതുതന്നെ പരമയോഗം, ഇതുതന്നെ പരമതപസ്, ഇതുതന്നെ പരമജ്ഞാനം—അഥവാ സ്ഥാണു (ശിവൻ) ലിംഗത്തിന്റെ അർച്ചന।

Verse 66

यैर्लिंगं सकृदप्यत्र पूजितं पार्वतीपतेः । कुतो दुःखभयं तेषां संसारे दुःखभाजने

ഇവിടെ പാർവതീപതിയുടെ ലിംഗത്തെ ഒരിക്കൽപോലും പൂജിച്ചവർക്ക്, ദുഃഖഭാജനമായ ഈ സംസാരത്തിൽ ദുഃഖഭയം എവിടെ?

Verse 67

सर्वं परित्यज्य रवे यो लिंगं शरणं गतः । न तं पापानि बाधंते महांत्यपि दिवाकर

ഹേ ദിവാകരാ! എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ലിംഗത്തിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചവനെ മഹാപാപങ്ങൾ പോലും ബാധിക്കുകയില്ല।

Verse 68

लिंगार्चने भवेद्वृद्धिस्तेषामेवात्र भास्कर । येषां पुनर्भवच्छेदं चिकीर्षति महेश्वरः

ഹേ ഭാസ്കരാ! ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ ലിംഗാർചനയാൽ യഥാർത്ഥ ആത്മീയ വർദ്ധി ലഭിക്കുന്നത്, മഹേശ്വരൻ ആരുടെ പുനർജന്മബന്ധം ഛേദിക്കുവാൻ ഇച്ഛിക്കുന്നുവോ അവർക്കുമാത്രമാണ്।

Verse 69

न लिंगाराधनात्पुण्यं त्रिषुलोकेषु चापरम् । सर्वतीर्थाभिषेकः स्याल्लिंगस्नानांबु सेवनात्

ത്രിലോകങ്ങളിൽ ലിംഗാരാധനയെക്കാൾ ഉന്നതമായ പുണ്യം ഇല്ല; ലിംഗസ്നാനജലം സേവിച്ചാൽ സർവ്വതീർത്ഥാഭിഷേകഫലം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 70

तस्माल्लिंगं त्वमप्यर्क समर्चय महेशितुः । संप्राप्तं परमां लक्ष्मीं महातेजोभि जृंभणीम्

അതുകൊണ്ട് ഹേ അർക്കാ! നീയും മഹേശ്വരന്റെ ലിംഗത്തെ സമ്യകമായി ആരാധിക്ക; അതിനാൽ മഹാതേജസ്സാൽ വ്യാപിക്കുന്ന പരമലക്ഷ്മിയായ ദിവ്യസമൃദ്ധി നിനക്കു ലഭിക്കും।

Verse 71

इति श्रुत्वा हरेर्वाक्यं तदारभ्य सहस्रगुः । विधाय स्फाटिकं लिंगं मुनेद्यापि समर्चयेत्

ഹരിയുടെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച് സഹസ്രഗു (സൂര്യൻ) അന്നുമുതൽ സ്ഫടികലിംഗം നിർമ്മിച്ച്, ഹേ മുനേ, ഇന്നും അതിനെ ആരാധിക്കുന്നു।

Verse 72

गुरुत्वेन तदाकल्य विवस्वानादिकेशवम् । तत्रोपतिष्ठतेद्यापि उत्तरेणादिकेशवात्

ആദികേശവനെ ഗുരുവായി അംഗീകരിച്ച് വിവസ്വാൻ (സൂര്യൻ) ഇന്നും അവിടെ ശുശ്രൂഷയിൽ നിലകൊള്ളുന്നു—ആദികേശവന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത് നിന്നുകൊണ്ട്।

Verse 73

अतः स केशवादित्यः काश्यां भक्ततमोनुदः । समर्चितः सदा देयान्मनसो वांछितं फलम्

അതുകൊണ്ട് കാശിയിൽ ഭക്തരുടെ അന്ധകാരം നീക്കുന്ന കേശവാദിത്യനെ സദാ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ, അവൻ ഹൃദയം ആഗ്രഹിക്കുന്ന ഫലം നല്കുന്നു।

Verse 74

केशवादित्यमाराध्य वाराणस्यां नरोत्तमः । परमं ज्ञानमाप्नोति येन निर्वाणभाग्भवेत्

വാരണാസിയിൽ കേശവാദിത്യനെ ആരാധിച്ചാൽ നരോത്തമൻ പരമജ്ഞാനം പ്രാപിക്കുന്നു; അതിനാൽ അവൻ നിർവാണഭാഗിയാകുന്നു।

Verse 75

तत्र पादोदके तीर्थेकृतसर्वोदकक्रियः । विलोक्य केशवादित्यं मुच्यते जन्मपातकैः

അവിടെ പാദോദക തീർത്ഥത്തിൽ എല്ലാ ജലക്രിയകളും നിർവഹിച്ചു, കേശവാദിത്യനെ ദർശിച്ചതുമാത്രത്തിൽ ജന്മജന്മാന്തര പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുന്നു।

Verse 76

अगस्ते रथसप्तम्यां रविवारो यदाप्यते । तदा पादोदके तीर्थे आदिकेशव सन्निधौ

അഗസ്ത (ഭാദ്രപദ) മാസത്തിൽ രഥസപ്തമി ഞായറാഴ്ചയായാൽ, ആദികേശവ സന്നിധിയിലെ പാദോദക തീർത്ഥത്തിൽ വിശേഷ പുണ്യകാലം ഉണ്ടാകുന്നു।

Verse 77

स्नात्वोषसि नरो मौनी केशवादित्यपूजनात् । सप्तजन्मार्जितात्पापान्मुक्तो भवति तत्क्षणात्

ഉഷസ്സിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മൗനം പാലിച്ച് കേശവാദിത്യനെ പൂജിച്ചാൽ, ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് തത്സമയത്തിൽ മോചിതനാകുന്നു।

Verse 78

यद्यज्जन्मकृतं पापं मया सप्तसु जन्मसु । तन्मे रोगं च शोकं च माकरी हंतु सप्तमी

എന്റെ ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ ഞാൻ ചെയ്ത ഏതു പാപവും, അതോടൊപ്പം എന്റെ രോഗവും ശോകവും കൂടി മാകരീ സപ്തമി നശിപ്പിക്കട്ടെ।

Verse 79

एतज्जन्मकृतं पापं यच्च जन्मांतरार्जितम् । मनोवाक्कायजं यच्च ज्ञाताज्ञाते च ये पुनः

ഈ ജന്മത്തിൽ ചെയ്ത പാപവും, മറ്റു ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപവും; മനസ്സ്, വാക്ക്, ശരീരം എന്നിവയിൽ നിന്നുണ്ടായതെല്ലാം—അറിയിച്ചോ അറിയാതെയോ—ചെയ്തതും।

Verse 80

इति सप्तविधं पापं स्नानान्मे सप्तसप्तिके । सप्तव्याधिसमायुक्तं हर माकरि सप्तमि

ഇങ്ങനെ ഏഴുവിധ പാപം—എന്റെ ‘സപ്ത-സപ്തിക’ സ്നാനത്താൽ—ഹേ മാകരീ സപ്തമി, നീക്കണമേ; അതോടൊപ്പം ചേർന്ന ഏഴ് വ്യാധികളുടെ കൂട്ടവും അകറ്റണമേ।

Verse 81

एतन्मंत्रत्रयं जप्त्वा स्नात्वा पादोदके नरः । केशवादित्यमालोक्य क्षणान्निष्कलुषो भवेत्

ഈ മൂന്ന് മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ച് പാദോദകത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, കേശവാദിത്യനെ ദർശിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ മലിനതരഹിതനാകും।

Verse 82

केशवादित्यमाहात्म्यं शृण्वञ्श्रद्धासमन्वितः । नरो न लिप्यते पापैः शिवभक्तिं च विंदति

ശ്രദ്ധയോടെ കേശവാദിത്യ മഹാത്മ്യം ശ്രവിക്കുന്നവൻ പാപങ്ങളിൽ ലിപ്തനാകുകയില്ല; ശിവഭക്തിയും പ്രാപിക്കും।

Verse 83

स्कंद उवाच । अतः परं शृणु मुने विमलादित्यमुत्तमम् । हरिकेशवने रम्ये वाराणस्यां व्यवस्थितम्

സ്കന്ദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനേ! ഇനി കേൾക്കുക; വാരാണസിയിലെ രമ്യമായ ഹരി-കേശവ വനത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിതനായ ഉത്തമ വിമലാദിത്യനെക്കുറിച്ച്।

Verse 84

उच्चदेशेभवत्पूर्वं विमलो नाम बाहुजः । स प्राक्तनात्कर्मयोगाद्विमले पथ्यपि स्थितः

മുമ്പ് ഒരു ഉയർന്ന ദേശത്ത് ബാഹുജ വംശത്തിലെ ‘വിമല’ എന്ന പുരുഷൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. പൂർവകർമ്മയോഗബലാൽ ‘വിമല’ എന്ന പേരുണ്ടായിട്ടും ക്ഷേമത്തിന് വിരുദ്ധമായ അവസ്ഥയിൽ അവൻ നിലകൊണ്ടു।

Verse 85

कुष्ठरोगमवाप्योच्चैस्त्यक्त्वा दारान्गृहं वसु । वाराणसीं समासाद्य ब्रध्नमाराधयत्सुधीः

കടുത്ത കുഷ്ഠരോഗം ബാധിച്ചതിനാൽ അവൻ ഭാര്യയെയും വീടിനെയും സമ്പത്തിനെയും ഉപേക്ഷിച്ചു. തുടർന്ന് വാരാണസിയിൽ എത്തി ആ സുദീ ബ്രധ്നൻ (സൂര്യദേവൻ)നെ ആരാധിച്ചു।

Verse 86

करवीरैर्जपाभिश्च गंधकैः किंशुकैः शुभैः । रक्तोत्पलैरशोकैश्च स समानर्च भास्करम्

കരവീര, ജപാ, സുഗന്ധപുഷ്പങ്ങൾ, ശുഭ കിംശുകപൂക്കൾ, രക്തോത്പലങ്ങൾ, അശോകപൂക്കൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവൻ വിധിപൂർവം ഭാസ്കരൻ (സൂര്യദേവൻ)നെ പൂജിച്ചു।

Verse 87

विचित्ररचनैर्माल्यैः पाटलाचंपकोद्भवैः । कुंकुमागुरुकर्पूरमिश्रितैः शोणचंदनैः

പാടലാ-ചമ്പക പുഷ്പങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടാക്കിയ വിചിത്രരചനയുള്ള മാലകളാൽ, കൂടാതെ കുങ്കുമം, അഗരു, കർപ്പൂരം ചേർത്ത ചുവന്ന ചന്ദനത്താൽ—

Verse 88

देवमोहनधूपैश्च बह्वामोदततांबरैः । कर्पूरवर्तिदीपैश्च नैवेद्यैर्घृतपायसैः

അവൻ ദേവമോഹകമായ ധൂപങ്ങളാലും, ധാരാളം സുഗന്ധം നിറഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളാലും, കർപ്പൂരവർത്തിയുള്ള ദീപങ്ങളാലും, നെയ്യും പായസവും അടങ്ങിയ നൈവേദ്യങ്ങളാലും (സൂര്യനെ) ആരാധിച്ചു।

Verse 89

अर्घदानैश्च विधिवत्सौरेः स्तोत्रजपैरपि । एवं समाराधयतस्तस्यार्को वरदोभवत्

കൂടാതെ വിധിപൂർവ്വം അർഘ്യം അർപ്പിക്കുകയും, സൗരസ്തോത്രജപങ്ങളാലും ഇങ്ങനെ സമാരാധിക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, അർക്കൻ (സൂര്യൻ) അവനോട് വരദാതാവായി।

Verse 90

उवाच च वरं ब्रूहि विमलामलचेष्टित । कुष्ठश्च ते प्रयात्वेष प्रार्थयान्यं वरं पुनः

അപ്പോൾ (സൂര്യൻ) പറഞ്ഞു—“ഹേ വിമല, നിർമലവും നിർദോഷവുമായ ചര്യയുള്ളവനേ! നിന്റെ വരം പറയുക. നിന്റെ ഈ കുഷ്ഠം ഇപ്പോൾ തന്നെ മാറും; പിന്നെയും മറ്റൊരു വരം അപേക്ഷിക്ക.”

Verse 91

आकर्ण्य विमलश्चेत्थमालापं रश्मिमालिनः । प्रणतो दंडवद्भूमौ संप्रहष्टतनूरुहः

രശ്മിമാലിയായ (സൂര്യന്റെ) ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിമലൻ ദണ്ഡവത്തായി ഭൂമിയിൽ വീണു നമസ്കരിച്ചു; ആനന്ദത്തിൽ അവന്റെ ശരീരമൊട്ടാകെ രോമാഞ്ചം പടർന്നു।

Verse 92

शनैर्विज्ञापयांचक्र एकचक्ररथं रविम् । जगच्चक्षुरमेयात्मन्महाध्वांतविधूनन

പിന്നീട് അവൻ വിനയത്തോടെ ഏകചക്രരഥനായ രവിയോട് അപേക്ഷിച്ചു—“ഹേ ജഗച്ചക്ഷു, ഹേ അമേയാത്മാ, ഹേ മഹാന്ധകാരം അകറ്റുന്നവനേ!”

Verse 93

यदि प्रसन्नो भगवन्यदि देयो वरो मम । तदा त्वद्भक्तिनिष्ठा ये कुष्ठं मास्तु तदन्वये

ഹേ ഭഗവൻ, നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായി എനിക്ക് വരം നൽകുമെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഭക്തിയിൽ നിഷ്ഠരായവർക്ക് കുഷ്ഠം വരരുത്; അവരുടെ വംശത്തിലും അത് ഉദിക്കരുത്।

Verse 94

अन्येपि रोगा मा संतु मास्तु तेषां दरिद्रता । मास्तु कश्चन संतापस्त्वद्भक्तानां सहस्रगो

അവർക്ക് മറ്റ് രോഗങ്ങളും ഉണ്ടാകരുത്; ദാരിദ്ര്യവും വരരുത്. നിങ്ങളുടെ ഭക്തർക്കു ആയിരംവിധത്തിൽ ഒരുതരത്തിലുള്ള താപവും ദുഃഖവും ഒരിക്കലും സംഭവിക്കരുത്।

Verse 95

।श्रीसूर्य उवाच । तथास्त्विति महाप्राज्ञ शृण्वन्यं वरमुत्तमम् । त्वयेयं पूजिता मूर्तिरेवं काश्यां महामते

ശ്രീസൂര്യൻ അരുളിച്ചെയ്തു—‘തഥാസ്തു’, ഹേ മഹാപ്രാജ്ഞാ! മറ്റൊരു ഉത്തമ വരം കേൾക്കുക. ഹേ മഹാമതേ, കാശിയിൽ ഈവിധം തന്നെയാണ് നീ ഈ മൂർത്തിയെ പൂജിച്ചത്।

Verse 96

अस्याः सान्निध्यमत्राहं न त्यक्ष्यामि कदाचन । प्रथिता तव नाम्ना च प्रतिमैषा भविष्यति

ഈ (പ്രതിമ)യുടെ സമീപത്ത് എന്റെ സാന്നിധ്യം ഞാൻ ഇവിടെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല. ഈ പ്രതിമ നിന്റെ നാമത്താൽ തന്നെ പ്രസിദ്ധമാകും।

Verse 97

विमलादित्य इत्याख्या भक्तानां वरदा सदा । सर्वव्याधि निहंत्री च सर्वपापक्षयंकरी

ഇത് ‘വിമലാദിത്യ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാകും; ഭക്തർക്കു സദാ വരദായിനി—സകല വ്യാധികളെയും നശിപ്പിക്കുകയും സകല പാപങ്ങളെയും ക്ഷയിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യും।

Verse 98

इति दत्त्वा वरान्सूर्यस्तत्रैवांतरधीयत । विमलो निर्मलतनुः सोपि स्वभवनं ययौ

ഇങ്ങനെ വരങ്ങൾ നൽകി സൂര്യൻ അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. വിമലയും നിർമലദേഹയായി കളങ്കരഹിതയായി തന്റെ ധാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 99

इत्थं स विमलादित्यो वाराणस्यां शुभप्रदः । तस्य दर्शनमात्रेण कुष्ठरोगः प्रणश्यति

ഇങ്ങനെ വാരാണസിയിൽ വിമലാദിത്യൻ ശുഭം നൽകുന്നവൻ; അവനെ ദർശിച്ച മാത്രത്തിൽ കുഷ്ഠരോഗം നശിക്കുന്നു.

Verse 100

यश्चैतां विमलादित्यकथां वै शृणुयान्नरः । प्राप्नोति निर्मलां शुद्धिं त्यज्यते च मनोमलैः

വിമലാദിത്യന്റെ ഈ പുണ്യകഥ ശ്രവിക്കുന്നവൻ നിർമലമായ ശുദ്ധി പ്രാപിക്കുകയും മനസ്സിലെ മലിനതകളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 110

यमेशं च यमादित्यं यमेन स्थापितं नमन् । यमतीर्थे कृतस्नानो यमलोकं न पश्यति

യമൻ സ്ഥാപിച്ച യമേശനെയും യമാദിത്യനെയും ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു, യമതീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ യമലോകം കാണുകയില്ല.

Verse 118

श्रुत्वाध्यायानिमान्पुण्यान्द्वादशादित्यसूचकान् । श्रावयित्वापि नो मर्त्यो दुर्गतिं याति कुत्रचित्

ദ്വാദശ ആദിത്യങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഈ പുണ്യാധ്യായങ്ങൾ ശ്രവിച്ച്, മറ്റുള്ളവർക്കും ശ്രാവയിച്ചാലും, ഒരു മർത്ത്യനും എവിടെയും ദുര്‍ഗതിയിലേക്കു പോകുകയില്ല.

Verse 383

ततस्तपश्चरिष्यामि लोकद्वयमहत्त्वदम् । प्राप्य त्वद्वरदानेन यौवनं सर्वसंमतम्

അതിനു ശേഷം ഇരുലോകങ്ങളിലും മഹത്വം നൽകുന്ന തപസ്സിൽ ഞാൻ ഏർപ്പെടും; നിങ്ങൾ നൽകിയ വരദാനത്താൽ എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കുന്ന യൗവനം എനിക്ക് ലഭിച്ചു.