Sukta 12

Mantra 1

य इन्द्र सोमपातमो मदः शविष्ठ चेतति । येना हंसि न्यत्रिणं तमीमहे ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, സോമപാനത്തിൽ പരമോത്തമനേ, ആ മദം (ഉല്ലാസ-ശക്തി) കൊണ്ടാണ്, ഹേ അതിശക്തിമാനേ, നിന്റെ ചേതന ജ്വലിക്കുന്നത്; അതുകൊണ്ടുതന്നെ നീ പ്രകാശഭക്ഷകനെ അടിച്ച് താഴെയിറക്കി അകറ്റിവിടുന്നു. ആ നിന്റെ ശക്തിയെയത്രേ ഞങ്ങൾ തേടുന്നു।

Mantra 2

येना दशग्वमध्रिगुं वेपयन्तं स्वर्णरम् । येना समुद्रमाविथा तमीमहे ॥

ഏത് ശക്തിയാൽ നീ ദശഗ്വനെ—ദൃഢമായി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന, പ്രകാശം കൊണ്ടുവരുന്ന സ്വർണരനെ—കമ്പിപ്പിച്ചുവോ, ഏത് ശക്തിയാൽ നീ സമുദ്രസദൃശമായ അധിഷ്ഠാനത്തെ കടക്കാൻ സഹായിച്ചുവോ—ആ തന്നെയായ നിന്റെ പരാക്രമം ഞങ്ങൾ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

Mantra 3

येन सिन्धुं महीरपो रथाँ इव प्रचोदयः । पन्थामृतस्य यातवे तमीमहे ॥

ഏത് ശക്തിയാൽ നീ സിന്ധുവിന്റെ മഹത്തായ ജലപ്രവാഹങ്ങളെ രഥങ്ങളെപ്പോലെ തള്ളിപ്പറത്തി, അവരുടെ ഉന്മേഷത്തിൽ പ്രേരിപ്പിച്ചു, ഋതത്തിന്റെ യാത്രയ്ക്കായി പഥം തുറന്നുവോ—ആ തന്നെയായ നിന്റെ ബലം ഞങ്ങൾ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

Mantra 4

इमं स्तोममभिष्टये घृतं न पूतमद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ ॥

ഞങ്ങളുടെ അഭിഷ്ടസിദ്ധിക്കും ജയത്തിനുമായി, ഹേ അദ്രിവഃ (പേഷണശിലാധാരക), ഈ സ്തോത്രം സ്വീകരിക്കണമേ—ശുദ്ധീകരിച്ച ഘൃതംപോലെ പരിശുദ്ധം; ഇതിലൂടെ നീ ഉടൻ തന്നെ ഓജസ്സിൽ വർദ്ധിച്ചു, ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ട് വഹിക്കണമേ.

Mantra 5

इमं जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिरूतिभिर्ववक्षिथ ॥

ഹേ ഗിർവണ ഇന്ദ്രാ! ഈ സ്തുതിയെ ആനന്ദത്തോടെ സ്വീകരിക്കണമേ; സമുദ്രം പോലെ ഉന്മേഷത്തോടെ നിറഞ്ഞുയരുന്നതുപോലെ, എല്ലാ സഹായ–രക്ഷയായ ‘ഊതി’കളാൽ നീ പരിപൂർണ്ണനായി വർദ്ധിക്കണമേ.

Mantra 6

यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिं प्रथयन्ववक्षिथ ॥

പരാവതത്തിൽ നിന്ന് സൗഹൃദത്തിനായി ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന ആ ദേവൻ—ദിവ്യവർഷംപോലെ വ്യാപിക്കുന്നവൻ—ഞങ്ങള്ക്കായി മഹാബലത്തോടെ വർദ്ധിച്ചു, തന്റെ പ്രവാഹം വിശാലമാക്കട്ടെ.

Mantra 7

ववक्षुरस्य केतवो उत वज्रो गभस्त्योः । यत्सूर्यो न रोदसी अवर्धयत् ॥

അവന്റെ കിരണങ്ങൾ വർദ്ധിച്ചു; കൈകളിലെ വജ്രവും അതുപോലെ. സൂര്യനെപ്പോലെ അവൻ രണ്ടു ലോകങ്ങളായ ‘രോദസി’യെ വിശാലമാക്കി വർദ്ധിപ്പിച്ചപ്പോൾ.

Mantra 8

यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रं महिषाँ अघः । आदित्त इन्द्रियं महि प्र वावृधे ॥

ഹേ സത്പതേ, മഹാവൃദ്ധനായവനേ! നീ ആയിരം ഉഗ്രാക്രമകരെ സംഹരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, തീർച്ചയായും നിന്റെ ഇന്ദ്രിയ—നിന്റെ അധിപത്യശക്തി—അത്യന്തം വിശാലവും മഹത്തുമായിത്തീർന്ന് വർദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.

Mantra 9

इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर्न्यर्शसानमोषति । अग्निर्वनेव सासहिः प्र वावृधे ॥

ഇന്ദ്രൻ സൂര്യന്റെ രശ്മികളോടുകൂടെ ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങുന്ന അന്ധകാര-ഛായയെ ഉണക്കി ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു; അഗ്നി വനത്തിലെ ജയശക്തിപോലെ മഹാബലത്തോടെ വളരുന്നു.

Mantra 10

इयं त ऋत्वियावती धीतिरेति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत् ॥

ഇത് നിന്റെ ഋത്വിയാവതീ—ഋതു-യജ്ഞവിധി-ഋതംകൊണ്ട് സമൃദ്ധമായ—എപ്പോഴും പുതുമയുള്ള ധീതി മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു; അനേകർക്ക് പ്രിയ, ആരാധനയിൽ നിരത; അതുതന്നെ (ഞങ്ങൾക്കായി) സത്യഭാഗങ്ങളെ അളന്നുവിതരുന്നു.

Mantra 11

गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुं पुनीत आनुषक् । स्तोमैरिन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत् ॥

യജ്ഞത്തിന്റെ ദേവയു (ദേവനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന) ഗർഭം ക്രതുവിനെ നിരന്തരം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു; സ്തോത്രങ്ങളാൽ ഇന്ദ്രന്റെ ശക്തി വർധിക്കുന്നു—സത്യമായും അത് യഥോചിതമായ അളവ്-ക്രമീകരണം അളന്ന് സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 12

सनिर्मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत् ॥

മിത്രന്റെ സൗഹൃദ-സമന്വയത്തിൽ ലഭ്യതയുടെ ശക്തി വ്യാപിച്ചു; ഇന്ദ്രൻ സോമപാനത്തിനായി മുന്നേറുന്നു—സുന്വത് (സോമം പിഴിയുന്നവൻ) ഭാഗത്തേക്ക് പ്രാചീ വാശി (ആഹ്വാന-ധ്വനി)പോലെ തള്ളിപ്പോകുന്നു; സത്യമായും അവൻ സിദ്ധിയെ അളന്ന് വിതരണം ചെയ്യുന്നു.

Mantra 13

यं विप्रा उक्थवाहसोऽभिप्रमन्दुरायवः । घृतं न पिप्य आसन्यृतस्य यत् ॥

ആരെയിലേക്കാണ് വിപ്രർ—ഉക്ഥവാഹസ (ഉന്നത വാക്കിന്റെ വാഹകർ), വഴി തേടുന്നവർ—ആനന്ദിതരായി അഭിപ്രമന്ദുരരായി തള്ളിപ്പോകുന്നത്; അവൻ ഘൃതംപോലെ പാനം ചെയ്തിരിക്കുന്നു—ഋതത്തിന്റെ വജ്രാസനം, അതായത് സത്യ-ക്രമത്തിന്റെ അടിത്തറ.

Mantra 14

उत स्वराजे अदितिः स्तोममिन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तमूतय ऋतस्य यत् ॥

സ്വരാജനായ (സ്വയം-ഭരിക്കുന്നവനായ) അവനുവേണ്ടി അദിതി ഇന്ദ്രനായി ഒരു സ്തോത്രം ജനിപ്പിച്ചു—വളരെ പ്രശംസിതമായത്, സഹായത്തിനായി—ഋതത്തിന്റെ (സത്യക്രമത്തിന്റെ) യത് അതേ.

Mantra 15

अभि वह्नय ऊतयेऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत् ॥

വഹ്നയഃ (അഗ്നി-വാഹകർ) സഹായത്തേക്കും പ്രശംസയിലേക്കും വിളിച്ചുയർന്നു. ഹേ ദേവാ, നിന്റെ രണ്ടു ഹരി (താമ്രവർണ്ണ) അശ്വങ്ങൾ വ്രതത്തിൽ നിന്ന് വഴുതുന്നില്ല—ഋതത്തിന്റെ യത്-ൽ (ചലിക്കുന്നു).

Mantra 16

यत्सोममिन्द्र विष्णवि यद्वा घ त्रित आप्त्ये । यद्वा मरुत्सु मन्दसे समिन्दुभिः ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ സോമത്തിൽ ആനന്ദിക്കുന്നുവോ, അല്ലെങ്കിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ വിശാല പാദചാരത്തിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ത്രിത ആപ്ത്യനോടൊപ്പം, അല്ലെങ്കിൽ മരുത്സമൂഹത്തിൽ—ഇവിടെ ഇന്ദു-ബിന്ദുക്കളോടൊപ്പം നീ ഒരുമിച്ച് ഹർഷിക്കണമേ.

Mantra 17

यद्वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकमित्सुते रणा समिन्दुभिः ॥

ഹേ ശക്രാ! നീ ദൂരെയുള്ള പരാവതിയിൽ, സമുദ്രത്തിന്മേലും ആനന്ദിക്കുന്നുവെങ്കിലും—ഞങ്ങളുടെ പിഷിത സോമത്തിൽ, ഹേ യുദ്ധവീരാ, ബിന്ദുക്കളോടുകൂടെ ചേർന്ന് ഹർഷിക്ക.

Mantra 18

यद्वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि समिन्दुभिः ॥

അഥവാ, ഹേ സത്പതേ, നീ സോമം പിഷിക്കുന്നവന്റെ വർദ്ധകനും യജമാനന്റെയും ആകുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ആരുടെ ഉക്ഥത്തിൽ നീ ആനന്ദിക്കുന്നുവോ—അവിടെ ബിന്ദുക്കളോടുകൂടെ ചേർന്ന് ഹർഷിക്ക.

Mantra 19

देवंदेवं वोऽवस इन्द्रमिन्द्रं गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्यानशुः ॥

നിങ്ങളുടെ അവസ് (സഹായം) നിമിത്തം ഞങ്ങൾ ഇന്ദ്രനെ, ഇന്ദ്രനെ—ദേവനെ സദാ പുതുതായി—വീണ്ടും വീണ്ടും സ്തുതിക്കട്ടെ; പിന്നെ തുർവണ (വേഗവാൻ) യജ്ഞത്തിനായി അവർ വ്യാപകമായി പ്രാപിച്ചു.

Mantra 20

यज्ञेभिर्यज्ञवाहसं सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिरिन्द्रं वावृधुर्व्यानशुः ॥

യജ്ഞങ്ങളാൽ യജ്ഞവാഹകനായ ഇന്ദ്രനെ അവർ വർധിപ്പിക്കുന്നു; സോമങ്ങളാൽ സോമപാനത്തിൽ പരമോത്തമനായ അവനെ വിപുലമാക്കുന്നു; ഹോത്രങ്ങളാൽ—ആഹ്വാനശക്തികളാൽ—ഇന്ദ്രനെ വളർത്തി പൂർണ്ണ പ്രകാശനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 21

महीरस्य प्रणीतयः पूर्वीरुत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्यानशुः ॥

മഹത്തായവയാണ് അവന്റെ പ്രണീതികൾ—അവന്റെ നയിപ്പുകൾ—പുരാതനവുമാണ് അവന്റെ മുൻഗാമി മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങൾ; മഹത്തായവയാണ് അവന്റെ പ്രശസ്തികളും. ദാശുഷേ—ദാനിയ്ക്ക്—അവൻ സർവ്വ വസുക്കളെയും, സർവ്വ സമ്പത്തുകളെയും പ്രകടമാക്കി എത്തിക്കുന്നു.

Mantra 22

इन्द्रं वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रं वाणीरनूषता समोजसे ॥

വൃത്ര—ആവരണം ചെയ്യുന്നവനെ—വധിക്കാനായി ദേവന്മാർ ഇന്ദ്രനെ മുൻപിൽ സ്ഥാപിച്ചു. വാണികൾ—പ്രേരിത ഉച്ചാരണങ്ങൾ—ഇന്ദ്രനെ ബലത്തോടുള്ള ഏകത്വത്തിലേക്ക് ഗാനം ചെയ്തു, ശക്തി സമാഹരിക്കപ്പെട്ടു പ്രവർത്തകമാകേണ്ടതിന്.

Mantra 23

महान्तं महिना वयं स्तोमेभिर्हवनश्रुतम् । अर्कैरभि प्र णोनुमः समोजसे ॥

മഹിമയാൽ മഹാനായ ആ വിശാലനെ—ഹവനശ്രുതൻ (ആഹ്വാനം കേൾക്കുന്നവൻ) —സ്തോത്രങ്ങളാൽ ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു; അർക്ക (പ്രകാശമയ സ്തുതി)കളാൽ അവനെ ഉണർത്തി, അവനെ സമോജസേ (ഒറ്റക്കെട്ടായ ഫലപ്രദമായ ബലം) ആയി ഏകീകരിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 24

न यं विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमादिदस्य तित्विषे समोजसः ॥

രണ്ടു ലോകങ്ങൾ (രോദസീ) അവനെ വേർപെടുത്താൻ കഴിയില്ല; അന്തരിക്ഷപ്രദേശങ്ങളും വജ്രധാരിയെ വിഭജിക്കുകയില്ല. അവന്റെ ജന്മം മുതൽ തന്നെ അവന്റെ ദീപ്തമായ തീവ്രത സമോജസഃ (ഒറ്റ ബലം) ആയി ഏകീകരിക്കുന്നു.

Mantra 25

यदिन्द्र पृतनाज्ये देवास्त्वा दधिरे पुरः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, യുദ്ധത്തിന്റെ അമർച്ചയിൽ ദേവന്മാർ നിന്നെ മുൻപിൽ സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ രണ്ടു ഹര്യത (ഉത്സുക) ഹരി (ബേ നിറമുള്ള അശ്വങ്ങൾ) നിന്നെ മുന്നോട്ടു വഹിച്ചുകൊണ്ടുപോയി.

Mantra 26

यदा वृत्रं नदीवृतं शवसा वज्रिन्नवधीः । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

എപ്പോൾ, ഹേ വജ്രധാരീ, നീ നിന്റെ ശവസാ (ബലം) കൊണ്ടു നദികളെ തടഞ്ഞുവെച്ച വൃത്രനെ വധിച്ചുവോ, അപ്പോൾ തന്നേ നിന്റെ ഉത്സുകമായ ഹര്യത (ബേ) അശ്വയുഗളം നിന്നെ മുന്നോട്ടു വഹിച്ചു.

Mantra 27

यदा ते विष्णुरोजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आदित्ते हर्यता हरी ववक्षतुः ॥

നിനക്കായി വിഷ്ണു തന്റെ ഓജസാ (ശക്തി) കൊണ്ടു മൂന്നു പാദങ്ങൾ വ്യാപിപ്പിച്ചു ചവിട്ടിയപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നേ നിന്റെ ഉത്സുകമായ ഹര്യത (ബേ) അശ്വയുഗളം നിന്നെ മുന്നോട്ടു വഹിച്ചു.

Mantra 28

यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवेदिवे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

നിന്റെ ഉത്സുകമായ ഹര്യത (ബേ) അശ്വയുഗളം ദിനംപ്രതി വർധിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നേ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളും നിനക്കാൽ ധരിക്കപ്പെടുകയും ക്രമത്തിലാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

Mantra 29

यदा ते मारुतीर्विशस्तुभ्यमिन्द्र नियेमिरे । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

മരുത്-ഗണങ്ങൾ—കൊടുങ്കാറ്റിന്റെ ശക്തിയുടെ ജനസമൂഹങ്ങൾ—ഹേ ഇന്ദ്ര, നിനക്കായി തങ്ങളെത്തന്നെ യോജിപ്പിക്കുമ്പോൾ, അപ്പോൾ നിശ്ചയമായും നിനക്കാൽ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളും നിയന്ത്രിതമായി സമന്വയത്തിലാകുന്നു.

Mantra 30

यदा सूर्यममुं दिवि शुक्रं ज्योतिरधारयः । आदित्ते विश्वा भुवनानि येमिरे ॥

നീ ആ സൂര്യനെ—ശുദ്ധവും ദീപ്തവുമായ ജ്യോതിയെ—ദിവ്യാകാശത്തിൽ ദൃഢമായി സ്ഥാപിച്ചപ്പോൾ, അപ്പോൾ നിശ്ചയമായും നിന്റെ അധികാരത്തിൽ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളും അസ്തിത്വ-സ്ഥിതികളും യഥാക്രമവും സംയമവും പ്രാപിച്ചു.

Mantra 31

इमां त इन्द्र सुष्टुतिं विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिं पदेव पिप्रतीं प्राध्वरे ॥

ഹേ ഇന്ദ്ര, ഈ സുസംസ്കൃത സ്തുതിയെ വിപ്രൻ (ഋഷി) തന്റെ പ്രേരിത ധീതികളാൽ ചലിപ്പിക്കുന്നു—ബന്ധുവിനെപ്പോലെ പടിപടിയായി പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്—അന്തര്യജ്ഞത്തിന്റെ പഥത്തിൽ മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു.

Mantra 32

यदस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे ॥

അവന്റെ പ്രിയ ധാമത്തിൽ, ശരിയായ ദിശയിലേക്കു തിരിഞ്ഞവർ (ഋത്വിജർ) ഒരുമിച്ചു മുഴങ്ങിയപ്പോൾ—യജ്ഞത്തിന്റെ നാഭിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന ദോഹനഗാവുകൾ ധാരകൾ ഒഴുക്കി, അധ്വരഗതിയിൽ മുന്നോട്ടു തള്ളിപ്പാഞ്ഞു.

Mantra 33

सुवीर्यं स्वश्व्यं सुगव्यमिन्द्र दद्धि नः । होतेव पूर्वचित्तये प्राध्वरे ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ഞങ്ങൾക്ക് സുവീര്യം, സ്വശ്വ്യം, സുഗവ്യം—വീരബലം, അശ്വബലം, ഗോസമ്പത്ത്—നൽകണമേ; പുരാതനചിത്തനായ ഹോതൃപോലെ, അധ്വരയാത്രയിൽ അതിനെ ഞങ്ങൾക്കായി മുന്നോട്ടു നയിക്കണമേ.