Sukta 52

Mantra 1

प्र श्यावाश्व धृष्णुयार्चा मरुद्भिॠक्वभिः । ये अद्रोघमनुष्वधं श्रवो मदन्ति यज्ञियाः ॥

ഹേ ശ്യാവാശ്വ, ധൃഷ്ണു ബലത്തോടെ മരു‍ത്തുകൾക്കായി ഋച പാടുക—വാക്കിന്റെ ഗായകരായ ഋക്വന്മാരോടൊപ്പം. യജ്ഞാർഹരായ അവർ, ദ്രോഹമില്ലാത്ത ശ്രവസ്സിലും തങ്ങളുടെ സ്വഭാവസിദ്ധ മധുരശക്തിയിലും ആനന്ദിക്കുന്നു.

Mantra 2

ते हि स्थिरस्य शवसः सखायः सन्ति धृष्णुया । ते यामन्ना धृषद्विनस्त्मना पान्ति शश्वतः ॥

കാരണം അവർ സ്ഥിരശക്തിയുടെ സഖാക്കളാണ്, ധൃഷ്ണു ബലത്തിന്റെ സഹചാരികളാണ്. യാത്രയിൽ അവർ—വേഗവാന്മാർ—സ്വന്തം സ്വഭാവംകൊണ്ടുതന്നെ എപ്പോഴും സംരക്ഷിക്കുന്നു.

Mantra 3

ते स्यन्द्रासो नोक्षणोऽति ष्कन्दन्ति शर्वरीः । मरुतामधा महो दिवि क्षमा च मन्महे ॥

അവർ—ഉത്സാഹമുള്ളവരും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നവരുമായ ഇന്ദ്രാസർ—ബലവാനായ കാളകളെപ്പോലെ രാത്രികളെ അതിക്രമിച്ച് ചാടിപ്പോകുന്നു. അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ മരുৎകളുടെ മഹത്തായ, വിശാലമായ മഹിമയെ മനസ്സിൽ ധരിക്കുന്നു—മുകളിലെ ദിവിയിലും താഴെയുള്ള ക്ഷമാ (പൃഥ്വി)യിലും.

Mantra 4

मरुत्सु वो दधीमहि स्तोमं यज्ञं च धृष्णुया । विश्वे ये मानुषा युगा पान्ति मर्त्यं रिषः ॥

മരുৎകളുടെ ഇടയിൽ ഞങ്ങൾ നിങ്ങള്ക്കായി സ്തോമവും യജ്ഞവും ധൃഷ്ണു (ധൈര്യവീര്യ)ബലത്തോടെ സ്ഥാപിക്കുന്നു—മാനുഷയുഗങ്ങളൊക്കെയിലും മർത്ത്യനെ റിഷഃ (ഹാനി)യിൽ നിന്ന് കാക്കുന്ന അവർ എല്ലാവരും.

Mantra 5

अर्हन्तो ये सुदानवो नरो असामिशवसः । प्र यज्ञं यज्ञियेभ्यो दिवो अर्चा मरुद्भ्यः ॥

അർഹന്മാരാണ് ആ സുദാനവഃ, ഉദാരനായ നര-വീരർ—അസാമിശ (അമിശ്ര) ശവസുള്ളവർ. യജ്ഞിയർക്കായി യജ്ഞത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവരുക; ദിവോയുടെ പ്രകാശമുള്ള ഉയരത്തിൽ നിന്ന് മരുദ്ഭ്യഃക്കായി അർച്ചാ (സ്തുതി) പാടുക.

Mantra 6

आ रुक्मैरा युधा नर ऋष्वा ऋष्टीरसृक्षत । अन्वेनाँ अह विद्युतो मरुतो जज्झतीरिव भानुरर्त त्मना दिवः ॥

സ്വർണ്ണദീപ്തമായ തേജസ്സോടും ആയുധങ്ങളോടും കൂടി വീരന്മാർ അവരുടെ ഉയർന്ന കുന്തങ്ങൾ വിട്ടുവിട്ടു; അവരുടെ പിന്നാലെ തീർച്ചയായും മിന്നലുകൾ പിന്തുടരുന്നു—ചടചടിക്കുന്ന ജ്വാലകളെപ്പോലെ—ദ്യൗവിന്റെ ഭാനു തന്റെ തന്നെ ശക്തിയാൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Mantra 7

ये वावृधन्त पार्थिवा य उरावन्तरिक्ष आ । वृजने वा नदीनां सधस्थे वा महो दिवः ॥

ഭൂലോകത്തിൽ ബലവാന്മാരായവർ, വിശാലമായ അന്തരിക്ഷത്തിൽ ഉള്ളവർ; നദികളുടെ കൂട്ടത്തിനിടയിലായാലും മഹത്തായ ദ്യൗവിന്റെ സധസ്ഥാനത്തിലായാലും—അവിടെ അവർ തങ്ങളുടെ പരാക്രമത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.

Mantra 9

उत स्म ते परुष्ण्यामूर्णा वसत शुन्ध्यवः । उत पव्या रथानामद्रिं भिन्दन्त्योजसा ॥

അതെ, ഹേ ശുദ്ധന്മാരേ, നിങ്ങൾ പരുഷ്ണീയിൽ ഉണ്ണിപോലെയുള്ള (മേഘസദൃശ) ആവരണങ്ങളായി വസിക്കുന്നു; നിങ്ങളുടെ രഥങ്ങളുടെ പവ്യാ (ചക്രത്തിന്റെ ഫെല്ലി) കൊണ്ടു നിങ്ങൾ ബലത്തോടെ കല്ലിനെ പിളർക്കുന്നു.

Mantra 10

आपथयो विपथयोऽन्तस्पथा अनुपथाः । एतेभिर्मह्यं नामभिर्यज्ञं विष्टार ओहते ॥

ആപഥയഃ, വിപഥയഃ, അന്തഃപഥാഃ, അനുപഥാഃ—ഈ നാമങ്ങളാൽ ‘വിഷ്ടാര’ (വിസ്താരകൻ) എനിക്കായി യജ്ഞത്തെ വിശാലമാക്കുന്നു.

Mantra 11

अधा नरो न्योहतेऽधा नियुत ओहते । अधा पारावता इति चित्रा रूपाणि दर्श्या ॥

അപ്പോൾ നരഃ (വീരർ) സമീപത്തേക്ക് അടുക്കുന്നു; അപ്പോൾ നിയുത (യുക്തശക്തികൾ) സഹിതം അടുക്കുന്നു; അപ്പോൾ ‘പാരാവത്’—ദൂരത്തുനിന്നെന്നപോലെ—അവരുടെ ചിത്ര (വൈവിധ്യമാർന്ന) രൂപങ്ങൾ ദർശനീയമാകുന്നു.

Mantra 13

य ऋष्वा ऋष्टिविद्युतः कवयः सन्ति वेधसः । तमृषे मारुतं गणं नमस्या रमया गिरा ॥

ഉന്നതരായും ഋഷ്ടി-വിദ്യുത് (കുന്തംപോലെ മിന്നുന്നവരായും), കവയഃ (ദർശികൾ)യും വേധസഃ (ജ്ഞാനവിധാതാക്കൾ)യും ആയവർ—ഹേ ഋഷേ, ആ മാരുതഗണത്തെ നമസ്കരിക്ക; ഹർഷഭരിതമായ ഗിരാ (വാണി)കൊണ്ട് അവരെ രമിപ്പിക്ക.

Mantra 14

अच्छ ऋषे मारुतं गणं दाना मित्रं न योषणा । दिवो वा धृष्णव ओजसा स्तुता धीभिरिषण्यत ॥

ഹേ ഋഷേ, മരുৎ-ഗണത്തിങ്കലേക്ക് വരിക—ദാനികൾ, മിത്രസഖാവുപോലെ, പ്രിയയുപോലെ സ്നേഹനീയർ. അവർ ദിവത്തിൽ നിന്നായാലും, സ്വന്തം ഓജസ്സാൽ ധൃഷ്ടരായാലും; പ്രേരിത ധീകളാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവർ ഞങ്ങളെ മുന്നോട്ടു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 15

नू मन्वान एषां देवाँ अच्छा न वक्षणा । दाना सचेत सूरिभिर्यामश्रुतेभिरञ्जिभिः ॥

ഇപ്പോൾ, ജാഗ്രതയുള്ള അന്വേഷണമനസ്സോടെ, ഈ ദേവന്മാരുടെ അടുക്കൽ ചേർന്നു വരിക; തടയപ്പെടരുത്. സൂരിമാരോടൊപ്പം—യാത്രയുടെ സത്യവിളി കേൾക്കുന്ന വേഗശക്തികളായ അഞ്ജികളാൽ—ദാനത്തിന്റെ ബോധത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്ക.

Mantra 16

प्र ये मे बन्ध्वेषे गां वोचन्त सूरयः पृश्निं वोचन्त मातरम् । अधा पितरमिष्मिणं रुद्रं वोचन्त शिक्वसः ॥

സത്യത്തിൽ ബന്ധുത്വം തേടുന്ന സൂരിമാർ എനിക്കു മുന്നേ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു: ‘ഗോ’ എന്നു; പൃശ്നിയെ ‘മാതാവ്’ എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. പിന്നെ അവർ ‘പിതാവ്’—പ്രേരക രുദ്രനെ—പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു, പ്രേരിത വാണിയുടെ ശക്തിമാന്മാരായ ശിക്വാസർ.

Mantra 17

सप्त मे सप्त शाकिन एकमेका शता ददुः । यमुनायामधि श्रुतमुद्राधो गव्यं मृजे नि राधो अश्व्यं मृजे ॥

ഏഴും ഏഴും ശക്തിമാന്മാർ എനിക്ക് നൽകി—ഓരോരുത്തനും നൂറിരട്ടി. യമുനയുടെ മേൽ, ശ്രുതിയായി സത്യമായി കേട്ടതിന്റെ അധിഷ്ഠാനത്തിൽ, ദീപ്തമായ ഗവ്യം (ഗോസമ്പത്ത്) എന്ന വരം ഞാൻ ഉയർത്തുന്നു; അശ്വീയ ശക്തിയുടെ വരം ഞാൻ ഉള്ളിൽ സ്ഥാപിക്കുന്നു.