Sukta 1

Mantra 1

त्वां ह्यग्ने सदमित्समन्यवो देवासो देवमरतिं न्येरिर इति क्रत्वा न्येरिरे । अमर्त्यं यजत मर्त्येष्वा देवमादेवं जनत प्रचेतसं विश्वमादेवं जनत प्रचेतसम् ॥

ഹേ അഗ്നേ, നിന്നെയത്രേ ദേവന്മാർ സദാ ഏകമനസ്സോടെ, ഏകസങ്കൽപത്തോടെ ദൈവിക മാർഗ്ഗദർശകനായും തെറ്റാത്ത നേതാവായും മുൻപിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; ജാഗ്രതമായ ക്രതു (സചേതന സംकल्पം)കൊണ്ട് നിന്നെ അവർ ഉറപ്പിച്ചു. മർത്ത്യരിൽ വസിക്കുന്ന അമർത്ത്യശക്തിയെ യജിക്ക; ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ദേവത്വത്തെ ജനിപ്പിക്ക—ദേവത്വത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ദേവത്വത്തെ; സർവ്വവ്യാപിയായ, ദീപ്തമായ പ്രചേതസ് (പ്രജ്ഞാവാൻ) ദേവത്വത്തെ ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ജനിപ്പിക്ക.

Mantra 2

स भ्रातरं वरुणमग्न आ ववृत्स्व देवाँ अच्छा सुमती यज्ञवनसं ज्येष्ठं यज्ञवनसम् । ऋतावानमादित्यं चर्षणीधृतं राजानं चर्षणीधृतम् ॥

ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ സഹോദരനായ വരുണനെ ഇവിടെ തിരിച്ചു സമീപിപ്പിക്ക; സുമതിയിൽ ദേവന്മാരെ ഞങ്ങളിലേക്കു കൊണ്ടുവരിക—യജ്ഞശക്തിയിൽ ജ്യേഷ്ഠനായ, യജ്ഞവാൻ വരുണനെ. ഋതവാൻ ആദിത്യനെ, ചർഷണീധൃത (ജനങ്ങളെ ധാരിക്കുന്ന) രാജാവിനെ—മാനവധർമ്മ-ക്രമത്തിന്റെ അധാരമായ വരുണനെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക.

Mantra 3

सखे सखायमभ्या ववृत्स्वाशुं न चक्रं रथ्येव रंह्यास्मभ्यं दस्म रंह्या । अग्ने मृळीकं वरुणे सचा विदो मरुत्सु विश्वभानुषु । तोकाय तुजे शुशुचान शं कृध्यस्मभ्यं दस्म शं कृधि ॥

ഹേ സഖാ, നിന്റെ സഖന്റെ അടുക്കൽ തിരിയുക; വഴിയിൽ രഥചക്രം പാഞ്ഞോടുന്നതുപോലെ വേഗത്തിൽ വരിക—ഞങ്ങള്ക്കായി വേഗത്തിൽ വരിക, ഹേ ദസ്മ (അദ്ഭുതകർമ്മി). ഹേ അഗ്നേ, സർവ്വഭാനു മരുതുകളോടൊപ്പം വരുണന്റെ കൃപ ഞങ്ങള്ക്കായി കണ്ടെത്തുക. ഞങ്ങളുടെ സന്താനത്തിനും ഞങ്ങളുടെ പരിശ്രമത്തിനും, ഹേ ജ്വലിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങള്ക്കു ശാന്തിയും ക്ഷേമവും വരുത്തുക; ഹേ ദസ്മ, ഞങ്ങള്ക്കു ശാന്തി വരുത്തുക.

Mantra 4

त्वं नो अग्ने वरुणस्य विद्वान्देवस्य हेळोऽव यासिसीष्ठाः । यजिष्ठो वह्नितमः शोशुचानो विश्वा द्वेषांसि प्र मुमुग्ध्यस्मत् ॥

ഹേ അഗ്നേ, വരുണന്റെ മാർഗങ്ങളെ അറിയുന്ന നീ, ദേവന്റെ ക്രോധവും ബന്ധനവും നിന്നു ഞങ്ങളെ താഴേക്ക് ഇറക്കി അകറ്റി നയിക്കേണമേ. യജ്ഞത്തിൽ ഏറ്റവും യോഗ്യൻ, വഹനത്തിൽ ഏറ്റവും പ്രബലൻ, തീക്ഷ്ണമായി ജ്വലിക്കുന്നവനേ—എല്ലാ വൈരങ്ങളും ഉള്ളിലെ ദ്വേഷങ്ങളും ഞങ്ങളിൽ നിന്നു ദൂരെയാക്കുക.

Mantra 5

स त्वं नो अग्नेऽवमो भवोती नेदिष्ठो अस्या उषसो व्युष्टौ । अव यक्ष्व नो वरुणं रराणो वीहि मृळीकं सुहवो न एधि ॥

അതുകൊണ്ട്, ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഏറ്റവും അടുത്തതും താഴെയോളം എത്തുന്നതുമായ ആശ്രയമാകേണമേ—ഈ ഉഷസ്സിന്റെ വ്യാപനസമയത്ത് ഏറ്റവും സമീപം. ആനന്ദത്തോടെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി വരുണനെ യജിക്ക; കൃപയെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; എളുപ്പത്തിൽ വിളിക്കാവുന്നവനായി, ഞങ്ങളിൽ വളർന്ന് ഞങ്ങളെയും വളർത്തുക.

Mantra 6

अस्य श्रेष्ठा सुभगस्य संदृग्देवस्य चित्रतमा मर्त्येषु । शुचि घृतं न तप्तमघ्न्यायाः स्पार्हा देवस्य मंहनेव धेनोः ॥

ഈ ഭാഗ്യവാന്റെ ദർശനം തന്നെയാണ് ശ്രേഷ്ഠം—മർത്ത്യരിൽ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായത്, ദേവന്റെ ദർശനം. അഘ്ന്യാ (അഹിംസ്യ) ഗാവിൽ നിന്നു പരിപാകമായി ചൂടാക്കിയ ശുദ്ധഘൃതംപോലെ അത് നിർമലവും ആഗ്രഹണീയവും; ദേവന്റെ ദാനം പാലുതരുന്ന പശുവിന്റെ ഒഴുകുന്ന സമൃദ്ധിപോലെയാണ്.

Mantra 7

त्रिरस्य ता परमा सन्ति सत्या स्पार्हा देवस्य जनिमान्यग्नेः । अनन्ते अन्तः परिवीत आगाच्छुचिः शुक्रो अर्यो रोरुचानः ॥

അവന്റെ മൂന്ന് പരമജന്മങ്ങൾ—സത്യവും സ്പൃഹണീയവും—അഗ്നിദേവന്റെ ഈ ജനിമാനങ്ങൾ. അനന്തത്തിനകത്ത് പൊതിഞ്ഞവനായി അവൻ വന്നിരിക്കുന്നു: ശുചി, ശുക്ര, ആര്യൻ, വീണ്ടും വീണ്ടും ദീപ്തിയായി പ്രകാശിക്കുന്നവൻ.

Mantra 8

स दूतो विश्वेदभि वष्टि सद्मा होता हिरण्यरथो रंसुजिह्वः । रोहिदश्वो वपुष्यो विभावा सदा रण्वः पितुमतीव संसत् ॥

അവൻ ദൂതൻ; എല്ലാ സദ്മങ്ങളെയും വ്യാപിക്കുന്നു; ഹോതൃ—ഹിരണ്യരഥൻ, ഹവിയിൽ രമിക്കുന്ന ജിഹ്വയുള്ളവൻ. രോഹിദശ്വങ്ങളോടുകൂടി, രൂപസുന്ദരൻ, വിശാലമായി ദീപ്തനായവൻ—സദാ രണ്വസംസത്തിൽ പിതുമത് സമൃദ്ധനെന്നപോലെ ഇരിക്കുന്നു.

Mantra 9

स चेतयन्मनुषो यज्ञबन्धुः प्र तं मह्या रशनया नयन्ति । स क्षेत्यस्य दुर्यासु साधन्देवो मर्तस्य सधनित्वमाप ॥

അവൻ മനുഷ്യനെ യജ്ഞബന്ധുവായി ബോധിപ്പിക്കുന്നു; പിന്നെ അവർ മഹത്തായ രശനയാൽ അവനെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നു. അവൻ ഈയാളുടെ ദുര്യങ്ങളിൽ വസിച്ച് കര്‍മ്മം സാധിക്കുന്നു; മർത്ത്യന്റെ സമ്പാദന-സിദ്ധിയിൽ ദേവൻ സധനിത്വം—സഹചാരിത്വം—പ്രാപിക്കുന്നു.

Mantra 10

स तू नो अग्निर्नयतु प्रजानन्नच्छा रत्नं देवभक्तं यदस्य । धिया यद्विश्वे अमृता अकृण्वन्द्यौष्पिता जनिता सत्यमुक्षन् ॥

മാർഗങ്ങളെ അറിയുന്ന ആ അഗ്നി ഞങ്ങളെ നയിക്കട്ടെ—ദേവഭാഗമായ രത്നത്തിലേക്ക്, അവൻ നൽകേണ്ടതായ ദാനത്തിലേക്ക്. കാരണം ധീ (പവിത്രബുദ്ധി)യാൽ എല്ലാ അമൃതദേവന്മാരും അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തി; ദ്യൗഃ പിതാ, ജനിതാ, സത്യത്തെ വിത്തും സാരവും ആയി ചൊരിഞ്ഞു.

Mantra 11

स जायत प्रथमः पस्त्यासु महो बुध्ने रजसो अस्य योनौ । अपादशीर्षा गुहमानो अन्तायोयुवानो वृषभस्य नीळे ॥

അവൻ ആദ്യം ജനിക്കുന്നു വാസസ്ഥലങ്ങളിൽ—മധ്യലോകത്തിന്റെ മഹത്തായ അടിത്തറയിൽ, പ്രകാശമുള്ള രജസ്സിന്റെ ഈ ഗർഭത്തിൽ. കാലില്ലാത്തവൻ, ശിരസ്സില്ലാത്തവൻ, അകത്തെ ഗുഹ്യത്തിൽ ഒളിഞ്ഞ്; വൃഷഭ (മഹാശക്തി)യുടെ സ്ഥിരനീളിൽ നിത്യയൗവനത്തോടെ വളരുന്നു.

Mantra 12

प्र शर्ध आर्त प्रथमं विपन्याँ ऋतस्य योना वृषभस्य नीळे । स्पार्हो युवा वपुष्यो विभावा सप्त प्रियासोऽजनयन्त वृष्णे ॥

മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുചേരുന്നു ശർധ—ആദ്യ പ്രചോദിത വാക്ക്—ഋതത്തിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക്, വൃഷഭന്റെ സ്ഥിരനീളിലേക്ക്. ആഗ്രഹനീയൻ, യുവാവ്, രൂപത്തിൽ ദീപ്തനും വിശാലമായി പ്രകാശിക്കുന്നവനും; ഏഴ് പ്രിയശക്തികൾ അവനെ വൃഷ്ണേ (മഹാബലവാൻ)ക്കായി ജനിപ്പിച്ചു.

Mantra 13

अस्माकमत्र पितरो मनुष्या अभि प्र सेदुॠतमाशुषाणाः । अश्मव्रजाः सुदुघा वव्रे अन्तरुदुस्रा आजन्नुषसो हुवानाः ॥

ഇവിടെ നമ്മുടെ മനുഷ്യപിതാക്കൾ ഋതം—സത്യം—ലക്ഷ്യമാക്കി വേഗമുള്ള പരിശ്രമത്തോടെ മുന്നേറി. അശ്മവ്രജം—കല്ലുകൊണ്ടുള്ള വേലി/അടച്ചിടം—ഭേദിച്ചവർ അകത്ത് സുധുഘാ—സമൃദ്ധി പാൽപോലെ ഒഴുകുന്ന ധാരകൾ—തുറന്നു; ഉഷസ്സുകളെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ചുവപ്പുനിറമുള്ള പ്രകാശങ്ങളെ മേലോട്ടുയർത്തി.

Mantra 14

ते मर्मृजत ददृवांसो अद्रिं तदेषामन्ये अभितो वि वोचन् । पश्वयन्त्रासो अभि कारमर्चन्विदन्त ज्योतिश्चकृपन्त धीभिः ॥

ദർശനം ലഭിച്ചവർ അദ്രി—കല്ല്—മേൽ പ്രവർത്തിച്ചു, മിനുക്കി; ചുറ്റുമുള്ള മറ്റുള്ളവർ അതിനെക്കുറിച്ച് സ്വരം ഉയർത്തി. പശുക്കളെ വഴിനടത്തുന്ന ഇടയന്മാരെപ്പോലെ അവർ കർമ്മ-സൃഷ്ടിയിലേക്കു സ്തുതി പാടി; ജ്യോതി കണ്ടെത്തി, പ്രകാശിത ധീകളാൽ അതിനെ രൂപപ്പെടുത്തി.

Mantra 15

ते गव्यता मनसा दृध्रमुब्धं गा येमानं परि षन्तमद्रिम् । दृळ्हं नरो वचसा दैव्येन व्रजं गोमन्तमुशिजो वि वव्रुः ॥

കിരണങ്ങളെ ആഗ്രഹിച്ച് അവർ മനസ്സാൽ ദീപ്തികളെ തടഞ്ഞുനിന്ന ദൃഢമായ, തടസ്സമായ അദ്രി—കല്ലിനെ—ചുറ്റിപ്പറ്റി. ദൈവീ വചനത്താൽ ആ നര-ഉശിജർ ദൃഢമായ വ്രജം ഭേദിച്ച് തുറന്നു; പ്രകാശമുള്ള കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ ഗോമന്തമായ ഗോപ്പെൻ/വാടം വെളിപ്പെടുത്തി.

Mantra 16

ते मन्वत प्रथमं नाम धेनोस्त्रिः सप्त मातुः परमाणि विन्दन् । तज्जानतीरभ्यनूषत व्रा आविर्भुवदरुणीर्यशसा गोः ॥

അവർ പോഷക ധേനുവിന്റെ (ഗോയുടെ) ആദ്യ നാമം തിരിച്ചറിഞ്ഞു; മാതാവിന്റെ പരമ അളവുകൾ—മൂന്നു പ്രാവശ്യം ഏഴ്—കണ്ടെത്തി. അത് അറിഞ്ഞ് ശക്തികൾ അതിനെ സ്തുതിച്ചു; ഗോയുടെ ദീപ്തമായ അരുൺ കിരണങ്ങൾ യശസ്സോടെ പ്രത്യക്ഷമായി.

Mantra 17

नेशत्तमो दुधितं रोचत द्यौरुद्देव्या उषसो भानुरर्त । आ सूर्यो बृहतस्तिष्ठदज्राँ ऋजु मर्तेषु वृजिना च पश्यन् ॥

ഘനമായ തമസ് നശിച്ചു; ദ്യൗ പ്രകാശിച്ചു. ദിവ്യ ഉഷസ്സിന്റെ ഭാനു മേലോട്ടുയർന്നു. പിന്നെ സൂര്യൻ മഹത്തിൽ അഖണ്ഡമായ നിലങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ടു—മർത്ത്യരിൽ നേരായതും കാണുകയും, വളവായതും (വക്രതയും) കാണുകയും ചെയ്തു.

Mantra 18

आदित्पश्चा बुबुधाना व्यख्यन्नादिद्रत्नं धारयन्त द्युभक्तम् । विश्वे विश्वासु दुर्यासु देवा मित्र धिये वरुण सत्यमस्तु ॥

പിന്നീട് ജാഗരിതരായി അവർ വ്യക്തമായി ഗ്രഹിച്ചു; തുടർന്ന് ദ്യുലോകങ്ങൾ വിഭജിച്ച് നൽകിയ രത്നം (ധനം) അവർ ധരിച്ചു. സത്തയുടെ എല്ലാ ദ്വാരങ്ങളിലും എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്നിഹിതരാകട്ടെ; ഹേ മിത്ര, ഹേ വരുണ—ഞങ്ങളുടെ ധീ (ചിന്താ-പ്രേരണ)യ്ക്കു സത്യം നിലനില്ക്കട്ടെ.

Mantra 19

अच्छा वोचेय शुशुचानमग्निं होतारं विश्वभरसं यजिष्ठम् । शुच्यूधो अतृणन्न गवामन्धो न पूतं परिषिक्तमंशोः ॥

ഞാൻ ഉച്ചരിക്കുന്നു—ശുദ്ധജ്വാലയായി ദഹിക്കുന്ന അഗ്നിയെ, ഹോതാവിനെ, സർവ്വം വഹിക്കുന്നവനെ, യജ്ഞത്തിൽ ഏറ്റവും യോഗ്യനെയെ. അവൻ ഗോവുകളുടെ ദീപ്തമായ ഉദരം നിറച്ചു—ഗോക്ഷീരത്തെപ്പോലെ; ശുദ്ധീകരിച്ച സോമരസം ചുറ്റുമെല്ലാം ഒഴുക്കിയതുപോലെ.

Mantra 20

विश्वेषामदितिर्यज्ञियानां विश्वेषामतिथिर्मानुषाणाम् । अग्निर्देवानामव आवृणानः सुमृळीको भवतु जातवेदाः ॥

യജ്ഞാർഹരായ എല്ലാവർക്കും അദിതിപോലെ, മനുഷ്യരായ എല്ലാവർക്കും അതിഥിപോലെ—ദേവന്മാരുടെ സംരക്ഷണം തിരഞ്ഞെടുത്ത അഗ്നി, ജാതവേദാ, ഞങ്ങളോടു പൂർണ്ണമായി കൃപാലുവാകട്ടെ.