Sukta 71

Mantra 1

उप प्र जिन्वन्नुशतीरुशन्तं पतिं न नित्यं जनयः सनीळाः । स्वसारः श्यावीमरुषीमजुष्रञ्चित्रमुच्छन्तीमुषसं न गावः ॥

അവർ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, തങ്ങളുടെ ആഗ്രഹത്താൽ ആഗ്രഹിതനെ ഉണർത്തുന്നു—സ്ത്രീകൾ സദാ-സന്നിഹിതനായ പതിയെ ഉണർത്തുന്നതുപോലെ. ഒരേ ഗൃഹത്തിലെ സഹോദരിമാർ ശ്യാവിയും അരു‍ഷിയും (ചുവപ്പുനിറം) എന്ന വർണങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു; പശുക്കളെപ്പോലെ, പലവർണ്ണമുള്ള ഉഷസ് ഉദയിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ പിന്നാലെ പോകുന്നു.

Mantra 2

वीळु चिद्दृळ्हा पितरो न उक्थैरद्रिं रुजन्नङ्गिरसो रवेण । चक्रुर्दिवो बृहतो गातुमस्मे अहः स्वर्विविदुः केतुमुस्राः ॥

ദൃഢമായി അടഞ്ഞിരുന്നതും നമ്മുടെ പിതാക്കൾ ഉക്തികളാൽ തുറന്നു—അംഗിരസർ നാദത്തോടെ അദ്രി (ശില)യെ പൊട്ടിച്ചു. അവർ നമ്മുടെ വേണ്ടി വിശാല ദ്യൗവിൽ ഒരു പാത ഉണ്ടാക്കി; അഹഃ (ദിവസം)യും സ്വർ (സൂര്യൻ) എന്നതിന്റെ തേജോമയ കേതു കണ്ടെത്തി, പ്രകാശമുള്ള കിരണങ്ങൾ ഉദിച്ചു.

Mantra 3

दधन्नृतं धनयन्नस्य धीतिमादिदर्यो दिधिष्वो विभृत्राः । अतृष्यन्तीरपसो यन्त्यच्छा देवाञ्जन्म प्रयसा वर्धयन्तीः ॥

ഋതത്തെ സ്ഥാപിക്കുകയും അവന്റെ ധീതി (ചിന്താ-പ്രേരണ) വർധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത്, സ്ഥാപിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ആര്യൻ (ഉദാത്തൻ) അനേകം ആധാരങ്ങളെ ധരിക്കുന്നു. അശ്രാന്തമായ, തൃപ്തിയില്ലാത്ത അപസഃ (കർമ്മശക്തികൾ/പ്രവൃത്തികൾ) നേരെ ദേവന്മാരിലേക്കു നീങ്ങുന്നു; അർപ്പണ-പ്രയാസത്തിന്റെ പ്രേരണയാൽ ദൈവശക്തികളുടെ ജന്മത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 4

मथीद्यदीं विभृतो मातरिश्वा गृहेगृहे श्येतो जेन्यो भूत् । आदीं राज्ञे न सहीयसे सचा सन्ना दूत्यं भृगवाणो विवाय ॥

മാതരിശ്വൻ അവനെ ധരിച്ചു മഥനത്തിലൂടെ പുറത്തെടുത്തപ്പോൾ, ശ്വേതനും ജയശീലനും ആയ പ്രകാശമുള്ള അഗ്നി ഓരോ ഗൃഹത്തിലും ജനിച്ചു. പിന്നെ, ശക്തിയിൽ മഹത്തായ രാജാവിനോടെന്നപോലെ, ഭൃഗു അവനോടൊപ്പം വസിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ ദൂത്യ-കർമ്മത്തിനായി (മധ്യസ്ഥതയ്ക്കായി) കൊണ്ടുപോയി.

Mantra 5

महे यत्पित्र ईं रसं दिवे करव त्सरत्पृशन्यश्चिकित्वान् । सृजदस्ता धृषता दिद्युमस्मै स्वायां देवो दुहितरि त्विषिं धात् ॥

ചികിത്വാൻ (ജ്ഞാനി) മഹാപിതാവിനും ദ്യൗ (ആകാശത്തിനും) വേണ്ടി രസം—അന്തരസാരം—സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, അറിവുള്ള പൃശ്യന്യൻ മുന്നേറി. ധനുർധരൻ ധൈര്യത്തോടെ അവനുവേണ്ടി മിന്നുന്ന ദ്യുതി (പ്രകാശം) വിട്ടു; ദേവൻ തന്റെ തന്നെ ദുഹിതരിയിൽ—അവളുടെ സ്വസ്ഥാനത്തിൽ—ത്വിഷി (കാന്തി) സ്ഥാപിച്ചു.

Mantra 6

स्व आ यस्तुभ्यं दम आ विभाति नमो वा दाशादुशतो अनु द्यून् । वर्धो अग्ने वयो अस्य द्विबर्हा यासद्राया सरथं यं जुनासि ॥

സ്വന്തം ഗൃഹത്തിൽ നിനക്കായി പ്രകാശിക്കുന്നവൻ—നമസ്കാരം അർപ്പിക്കുകയോ ദാനം നൽകുകയോ ചെയ്യുന്നവൻ—ആഗ്രഹത്തിന്റെ ജ്വാലയോടെ ദിനംപ്രതി മുന്നേറുന്നു. ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ ദ്വി-ആധാരത്താൽ ഈ മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ-വയസ്സിന്റെ സമൃദ്ധി വർധിപ്പിക്കണമേ; അസ്തിത്വത്തിന്റെ ധനത്താൽ നീ യോജിപ്പിക്കുകയും പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആ രഥപഥത്തെ അവൻ പ്രാപിക്കട്ടെ.

Mantra 7

अग्निं विश्वा अभि पृक्षः सचन्ते समुद्रं न स्रवतः सप्त यह्वीः । न जामिभिर्वि चिकिते वयो नो विदा देवेषु प्रमतिं चिकित्वान् ॥

എല്ലാ പോഷണങ്ങളും അഗ്നിയിലേക്കു തള്ളിക്കൂടി അവനോടു ചേർന്നു നിൽക്കുന്നു; ഏഴു മഹാനദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്കു ഒഴുകുന്നതുപോലെ. പതിവായ ബന്ധുത്വങ്ങളാൽ അവൻ നമ്മുടെ ജീവശക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല; ജ്ഞാനിയായവൻ ദേവന്മാരിൽ നമ്മുടെ വേണ്ടി മനസ്സിന്റെ ശരിയായ ദിശ (പ്രമതി) കണ്ടെത്തുന്നു.

Mantra 8

आ यदिषे नृपतिं तेज आनट् छुचि रेतो निषिक्तं द्यौरभीके । अग्निः शर्धमनवद्यं युवानं स्वाध्यं जनयत्सूदयच्च ॥

നൃപതി പ്രേരണയുടെ തേജസ്സിലേക്കു എത്തുമ്പോൾ, സമീപത്തുള്ള ദ്യൗ (ദിവ്യാകാശം) ശുദ്ധവും പ്രകാശമുള്ളതുമായ ബീജം ഒഴുക്കുന്നു. അഗ്നി കുറ്റരഹിതമായ യുവ ശർധ (യുവസമൂഹം) ജനിപ്പിക്കുന്നു—സ്വാധ്യ, തന്റെ ധർമ്മത്തിൽ സ്വയംനിയന്ത്രിത—അതിനെ സിദ്ധിയിലേക്കു മുന്നോട്ടു തള്ളുന്നു.

Mantra 9

मनो न योऽध्वनः सद्य एत्येकः सत्रा सूरो वस्व ईशे । राजाना मित्रावरुणा सुपाणी गोषु प्रियममृतं रक्षमाणा ॥

മനസ്സുപോലെ പഥത്തിൽ ഉടൻ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ—ഏകനായി, സദാ സന്നിഹിതൻ—അവൻ സൂര്യനെന്നപോലെ വസുക്കളിൽ (സമ്പത്തിൽ) അധിപത്യം വഹിക്കുന്നു. സുകരങ്ങളായ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരായ മിത്ര-വരുണർ ഗോഷു (കിരണ-ഗോവുകളിൽ) പ്രിയമായ അമൃത നിധിയെ കാത്തുരക്ഷിക്കുന്നു.

Mantra 10

मा नो अग्ने सख्या पित्र्याणि प्र मर्षिष्ठा अभि विदुष्कविः सन् । नभो न रूपं जरिमा मिनाति पुरा तस्या अभिशस्तेरधीहि ॥

ഹേ അഗ്നേ, ഞങ്ങളുടെ പിതൃപരമ്പരാഗത സഖ്യതകളെ അവഗണിക്കരുതേ; അറിയുന്ന കവി-ദർശിയായിട്ട് ഞങ്ങളോടു പൂർണ്ണ ജാഗ്രത പുലർത്തുക. ആകാശത്തിന്റെ രൂപത്തെ ജര എങ്ങനെ മങ്ങിക്കളയുന്നില്ലയോ, അങ്ങനെ യാതൊരു ക്ഷയവും ഞങ്ങളെ കുറയ്ക്കാതിരിക്കട്ടെ; ശത്രുവചനത്തിന്റെ ആ ആക്രമണത്തിനു മുമ്പിൽ ഞങ്ങളുടെ മേൽ നിലകൊണ്ട് കാത്തുരക്ഷിക്ക.