Sukta 163

Mantra 1

यदक्रन्दः प्रथमं जायमान उद्यन्त्समुद्रादुत वा पुरीषात् । श्येनस्य पक्षा हरिणस्य बाहू उपस्तुत्यं महि जातं ते अर्वन् ॥

നീ ആദ്യം ജനിച്ച് നിലവിളിച്ചപ്പോൾ—സമുദ്രത്തിന്റെ ആഴത്തിൽ നിന്ന് ഉയർന്ന്, അല്ലെങ്കിൽ സമൃദ്ധമായ ഭൂമിപദാർത്ഥത്തിൽ നിന്നുമെങ്കിലും—നീ ശ്യേനന്റെ ചിറകുകളെപ്പോലെയും ഹരിണത്തിന്റെ ഭുജങ്ങളെപ്പോലെയും ആയിരുന്നു. ഹേ അർവൻ (അശ്വ), നിനക്കുള്ളിൽ ഉപസ്തുത്യം—ആഹ്വാനാർഹമായ—മഹിമ ജനിച്ചു.

Mantra 2

यमेन दत्तं त्रित एनमायुनगिन्द्र एणं प्रथमो अध्यतिष्ठत् । गन्धर्वो अस्य रशनामगृभ्णात्सूरादश्वं वसवो निरतष्ट ॥

യമൻ നൽകിയ ഈ അശ്വത്തെ ത്രിതൻ ആയുനക്—യോജിപ്പിച്ചു/കെട്ടി; ഇന്ദ്രൻ അതിന്മേൽ ആദ്യം അധ്യതിഷ്ഠത്—കയറി നിലകൊണ്ടു. ഗന്ധർവൻ അതിന്റെ രശനാ—ലഗാം—പിടിച്ചു; സൂര്യന്റെ ദീപ്തമായ ഉറവിടത്തിൽ നിന്ന് വസുക്കൾ ഈ അശ്വത്തെ നിരതഷ്ട—ആകൃതീകരിച്ചു—ക്രമബദ്ധമായ പൂർണ്ണതയെ നിർമ്മിക്കുന്ന ശക്തികൾ.

Mantra 3

असि यमो अस्यादित्यो अर्वन्नसि त्रितो गुह्येन व्रतेन । असि सोमेन समया विपृक्त आहुस्ते त्रीणि दिवि बन्धनानि ॥

ഹേ അർവൻ (അശ്വ), നീ യമൻ—ഋതത്തിന്റെ നിയമവും നിയന്ത്രണവും; നീ ആദിത്യൻ—വിശാലമായ ദീപ്തസത്യം. ഗൂഢവ്രതംകൊണ്ട് നീ ത്രിതൻ. സോമത്തോടു നീ സമ്മതസമരസ്യത്തിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു; ദിവിയിൽ നിനക്കു മൂന്നു ബന്ധനങ്ങളുണ്ടെന്നു പറയുന്നു—ഉന്നതലോകത്തിലെ ത്രിവിധ ബന്ധങ്ങൾ, ശക്തിയെ ശരിയായി തുല്യസ്ഥിതിയിൽ നിർത്തുന്നവ.

Mantra 4

त्रीणि त आहुर्दिवि बन्धनानि त्रीण्यप्सु त्रीण्यन्तः समुद्रे । उतेव मे वरुणश्छन्त्स्यर्वन्यत्रा त आहुः परमं जनित्रम् ॥

ദിവിയിൽ നിനക്കു മൂന്നു ബന്ധനങ്ങളുണ്ടെന്നു പറയുന്നു; അപ്സു (ജലങ്ങളിൽ) മൂന്നു, സമുദ്രത്തിന്റെ അന്തർഗ്ഗഹനത്തിലുമൂന്നു. ഹേ അശ്വ, വരുൺ എനിക്കു ആ ദർശനം നല്കട്ടെ—അവർ നിന്റെ പരമ ജനിത്രം (പരമ ജന്മസ്ഥാനം) എന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന ആ സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്ന ദർശനം; അവിടെയാണ് ഉന്നത സത്യത്തിൽ ശക്തി ആദ്യം ഉദിക്കുന്നത്.

Mantra 5

इमा ते वाजिन्नवमार्जनानीमा शफानां सनितुर्निधाना । अत्रा ते भद्रा रशना अपश्यमृतस्य या अभिरक्षन्ति गोपाः ॥

ഹേ വാജിൻ (സമൃദ്ധിവാഹക), ഇവ നിന്റെ ശുദ്ധീകരണങ്ങളാണ്; ലക്ഷ്യം ജയിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ കുളമ്പുകളുടെ (ശഫങ്ങളുടെ) നിക്ഷേപസ്ഥാനങ്ങളുമിവയാണ്. ഇവിടെ ഞാൻ നിന്റെ മംഗളകരമായ രശനകൾ (ലഗാമുകൾ) കണ്ടു—ഋതത്തിന്റെ ഗോപന്മാർ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നവ—നമ്മിൽ സത്യത്തിന്റെ ശരിയായ ഗതിയെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ആ ശക്തികൾ.

Mantra 6

आत्मानं ते मनसारादजानामवो दिवा पतयन्तं पतंगम् । शिरो अपश्यं पथिभिः सुगेभिररेणुभिर्जेहमानं पतत्रि ॥

ദൂരത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്റെ ആത്മസ്വരൂപം അറിഞ്ഞു—ദിവത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി വേഗത്തിൽ പറക്കുന്ന പതംഗം (പക്ഷി). സുഗമമായ പഥങ്ങളിൽ നിന്റെ ശിരസ് പാഞ്ഞുപോകുന്നതു ഞാൻ കണ്ടു; ധൂളിരഹിതമായ തേജോശക്തികളാൽ വിറയുന്നവനായി—ഹേ പതത്രി—സ്പഷ്ടദർശനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് ധാവിക്കുന്നവനായി.

Mantra 7

अत्रा ते रूपमुत्तममपश्यं जिगीषमाणमिष आ पदे गोः । यदा ते मर्तो अनु भोगमानळादिद्ग्रसिष्ठ ओषधीरजीगः ॥

ഇവിടെ ഞാൻ നിന്റെ പരമോത്തമ രൂപം കണ്ടു—വിജയത്തിനായി പരിശ്രമിക്കുന്നവൻ, ഇഷാ (പോഷണം) ഉള്ള ‘ഗോ’ (കിരണം/റേ)യുടെ പദത്തിലേക്ക് എത്തുന്നവൻ. മർത്ത്യൻ സത്യപഥമില്ലാതെ ഭോഗത്തെ പിന്തുടരുമ്പോൾ, ഹേ അതി-ഗ്രസിഷ്ഠ (സർവ്വഭക്ഷക), അവൻ തീർച്ചയായും ഔഷധികളെ തിന്നാൻ തള്ളപ്പെടുന്നു—ഉന്നത പ്രകാശത്തെ വിട്ട് താഴ്ന്ന വളർച്ചകളിൽ ജീവിക്കുന്നു.

Mantra 8

अनु त्वा रथो अनु मर्यो अर्वन्ननु गावोऽनु भगः कनीनाम् । अनु व्रातासस्तव सख्यमीयुरनु देवा ममिरे वीर्यं ते ॥

നിന്റെ പിന്നാലെ രഥം നീങ്ങുന്നു, നിന്റെ പിന്നാലെ യുവയോദ്ധാവ്; നിന്റെ പിന്നാലെ ഗാവഃ (കിരണങ്ങൾ)യും കനീനാം (യുവാക്കൾ)ക്കുള്ള ആനന്ദത്തിന്റെ പങ്കും പിന്തുടരുന്നു. നിന്റെ പിന്നാലെ വ്രാതാസഃ (സംഘങ്ങൾ) നിന്റെ സഖ്യത്തിലേക്ക് വരുന്നു; നിന്റെ പിന്നാലെ ദേവന്മാർ നിന്റെ വീര്യം (വീരശക്തി) അളക്കുന്നു—മുന്നേറുന്ന എല്ലാവർക്കും നിന്റെ ബലമാണ് മാനദണ്ഡം.

Mantra 9

हिरण्यशृङ्गोऽयो अस्य पादा मनोजवा अवर इन्द्र आसीत् । देवा इदस्य हविरद्यमायन्यो अर्वन्तं प्रथमो अध्यतिष्ठत् ॥

അവൻ സ്വർണ്ണശൃംഗിയാകുന്നു; അവന്റെ പാദങ്ങൾ ഇരുമ്പായിരിക്കുന്നു; മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ളതാണ് അവന്റെ മുന്നേറ്റം—അവനിൽ ഇന്ദ്രൻ അധോ-ആധാരമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ദേവന്മാർ അവന്റെ ഭോജ്യമായ ഹവിഷിലേക്കു വന്നു; കാരണം ആ അർവന്തനെ ആദ്യം ആരാണ് आरोഹിച്ചത്, അവൻ തന്നെയാണ് ആദ്യം സ്വീകരിക്കുന്നവനും ബലത്തിന്റെ യജ്ഞത്തെ മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്നവനും.

Mantra 10

ईर्मान्तासः सिलिकमध्यमासः सं शूरणासो दिव्यासो अत्याः । हंसा इव श्रेणिशो यतन्ते यदाक्षिषुर्दिव्यमज्ममश्वाः ॥

ശക്തമായ അറ്റങ്ങളോടും ദൃഢമായ മധ്യമാർഗ്ഗത്തോടും കൂടിയ ദിവ്യ അശ്വങ്ങൾ—വീര്യത്തോടെ ഹിണിഹിണിച്ച്—ഒരു ചലനമായി ഒന്നിക്കുന്നു. ഹംസങ്ങൾ പോലെ നിരനിരയായി അവർ ഒരുമിച്ചു പരിശ്രമിക്കുന്നു; അശ്വങ്ങൾ ദിവ്യ അജ്മം—ആകാശീയ പഥം—എത്തി, പ്രകാശമയ ഗതിയുടെ ഉയർന്ന പാതയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ.

Mantra 11

तव शरीरं पतयिष्ण्वर्वन्तव चित्तं वात इव ध्रजीमान् । तव शृङ्गाणि विष्ठिता पुरुत्रारण्येषु जर्भुराणा चरन्ति ॥

ഹേ അർവൻ, നിന്റെ ശരീരം പറക്കുവാൻ ആകാംക്ഷയുള്ളതാണ്; നിന്റെ ചിത്തം വായുവുപോലെ ധ്രജിമാൻ—വേഗവും തള്ളിപ്പോകുന്ന ശക്തിയും ഉള്ളത്. നിന്റെ ശൃംഗങ്ങൾ പല സ്ഥലങ്ങളിൽ സ്ഥാപിതമായി നില്ക്കുന്നു; വനങ്ങളിൽ അവ അശാന്തമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു—ബലം നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാതെ ഇരുന്നാൽ, ഉള്ളിലെ അരണ്യത്തിന്റെ കുഴപ്പത്തിൽ തന്റെ ശക്തിബിന്ദുക്കളെ ചിതറിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളം.

Mantra 12

उप प्रागाच्छसनं वाज्यर्वा देवद्रीचा मनसा दीध्यानः । अजः पुरो नीयते नाभिरस्यानु पश्चात्कवयो यन्ति रेभाः ॥

വാക്കിന്റെ ആസനത്തേക്കും അതിന്റെ അധിപത്യത്തേക്കും അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നു—വാജി അർവാ, സമൃദ്ധിയുടെ ബലവാൻ അശ്വം—ദേവദിശയിലേക്കു നയിക്കപ്പെട്ട്, മനസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ദീപ്തനായി. അജഃ (അജന്മൻ) അവന്റെ നാഭി-കേന്ദ്രമായി മുൻപിൽ നയിക്കപ്പെടുന്നു; പിന്നിൽ കവികളും രേഭാഃ (പ്രേരിത ഗായകർ) ആ ചലിക്കുന്ന ശക്തിയുടെ പാത പിന്തുടരുന്നു.

Mantra 13

उप प्रागात्परमं यत्सधस्थमर्वाँ अच्छा पितरं मातरं च । अद्या देवाञ्जुष्टतमो हि गम्या अथा शास्ते दाशुषे वार्याणि ॥

അവൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് പരമ സധസ്ഥത്തിലേക്ക്—സിദ്ധിയുടെ ആധാരസ്ഥാനത്തിലേക്ക്—എത്തുന്നു; അർവാ പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു. ഇന്ന് അവൻ ദേവന്മാർക്ക് അത്യന്തം പ്രിയൻ, സത്യമായി ഗമ്യൻ; തുടർന്ന് ദാശുഷേ (ദാനകർത്താവിന്) വാര്യാണി (ഇഷ്ടധനങ്ങൾ)—അസ്തിത്വത്തിന്റെ പൂർണ്ണതകൾ—വിഹിതമാക്കുന്നു.