അയോധ്യ in the Ramayana

ദേവന്മാരില്‍നിന്ന് വരം പ്രാപിച്ച് വാനരന്മാരെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിച്ച്, സുഹൃത്തുക്കള്‍ ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന രാമന്‍ പുഷ്പകവിമാനത്തില്‍ അയോധ്യയിലേക്കു പുറപ്പെട്ടു.

അവൻ അയോധ്യാവാസികളുടെ വിഷാദവും, രാമന്റെ ജനങ്ങളോടുള്ള വിടപറയലും, നിഷാദാധിപനായ ഗുഹയുമായുള്ള സംഭാഷണവും, സൂതനായ സുമന്ത്രന്റെ മടങ്ങിവരവും വിവരിച്ചു.

(അവൻ വർണ്ണിക്കുന്നു) അയോധ്യയിലേക്കുള്ള ഗമനം, ഭരതനോടുള്ള പുനർമേളനം, രാമാഭിഷേകത്തിന്റെ മഹോത്സവം, സമസ്ത സൈന്യത്തിന്റെ വിടവാങ്ങൽ, സ്വരാജ്യരഞ്ജനം (സുശാസനം) കൂടാതെ വൈദേഹി (സീത)യെ വിടയാക്കലും.

ആ ദേശത്ത് അയോധ്യ എന്ന നഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു, ലോകവിഖ്യാതം—മാനവേന്ദ്രനായ മനു സ്വയം നിർമ്മിച്ച പുരി.

ആ മഹാപുരി നീളത്തിൽ പന്ത്രണ്ടു യോജനയും വീതിയിൽ മൂന്നു യോജനയും ആയിരുന്നു; ശ്രീമത്തായി, ക്രമമായി വിഭജിച്ച മഹാമാർഗങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചിരുന്നു.

അത് വിശാലവും ക്രമബദ്ധവുമായ രാജപാതയാൽ ശോഭിച്ചു; പുതുപുഷ്പങ്ങൾ ചിതറിക്കിടന്നു, നിത്യമായി ജലസേചനം ചെയ്തിരുന്നതുകൊണ്ട് ദീപ്തമായി നിന്നു.

മഹാരാജ്യത്തിന്റെ സമൃദ്ധി വർധിപ്പിച്ച രാജാവ് ദശരഥൻ, ദേവപതി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ വസിക്കുന്നതുപോലെ, ആ പുരിയിൽ വസിച്ചു.

രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട പർവ്വതസമാന പ്രാസാദങ്ങളാൽ അത് ശോഭിച്ചു; ഉയർന്ന കൂറ്റാഗാരങ്ങളാൽ സമ്പൂർണ്ണമായി, ഇന്ദ്രന്റെ അമരാവതിയെപ്പോലെ ദീപ്തമായി തിളങ്ങി.

അത്യന്തം ചിത്രമയമായി, അഷ്ടാപദഫലകത്തെപ്പോലെ വിന്യസിക്കപ്പെട്ടതും, നരനാരീഗണങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും; സർവ്വരത്നങ്ങളാൽ പടർന്നതും, വിമാനസദൃശമായ ബഹുനിലഗൃഹങ്ങളാൽ ശോഭിതമായതുമായിരുന്നു.

വീടുകൾ കട്ടിയായി നിറഞ്ഞ് ഇടവിടാതെ, സമഭൂമിയിൽ സ്ഥാപിതമായത്; ശാലിതണ്ഡുലവും ഉത്തമ ധാന്യങ്ങളും സമൃദ്ധമായി, ഇക്ഷുകാണ്ഡരസത്തെപ്പോലെ മധുരമുള്ള ജലം ഉള്ളതുമായിരുന്നു.

ദുന്ദുഭി, മൃദംഗം, വീണ, പണവം എന്നിവയുടെ നാദത്തോടെ അത് അത്യന്തം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഭൂമിയിൽ ആ നഗരം അനുത്തമം—അപ്രതിമമായിരുന്നു.

സിദ്ധന്മാർ തപസ്സാൽ ദിവിയിൽ നേടിയ വിമാനംപോലെ അതു; ഭവനനിരകൾ അത്യന്തം ക്രമമായി വിന്യസിക്കപ്പെട്ടതും, നരോത്തമന്മാർ വസിക്കുന്നതുമായിരിന്നു.

ആ നഗരം ആയിരക്കണക്കിന് മഹാരഥന്മാരാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു—ചുരുങ്ങിയ കൈവേഗവും പ്രാവീണ്യവും ഉള്ളവർ; ഒറ്റപ്പെട്ടും നിരായുധനുമായവനെ അമ്പുകൊണ്ട് കുത്തുകയില്ല, ഓടിപ്പോകുന്ന ശത്രുവിനെ പിന്തുടരുമ്പോൾ ശബ്ദം മാത്രം പിന്തുടർന്ന് പോലും ലക്ഷ്യം തൊടാൻ…

ആ നഗരം അഗ്നിഹോത്രം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന, സദ്ഗുണസമ്പന്നമായ, വേദവും ഷഡംഗങ്ങളും പാരംഗതരായ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരാൽ ആവൃതമായിരുന്നു; മഹാദാനശീലരും സത്യനിഷ്ഠരുമായ മഹാത്മാക്കളും മഹർഷിസമാനമായ അതിപവിത്ര ഋഷിമാരും അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു।

അയോധ്യാ നഗരിയിൽ ദശരഥൻ എന്ന രാജാവ് വസിച്ചു—വേദവിദ്യയിൽ നിപുണൻ, സമ്പത്തിലും വിഭവങ്ങളിലും സമൃദ്ധൻ, ദീർഘദർശിയും മഹാതേജസ്വിയും, നഗരജനത്തിനും ജനപദത്തിനും പ്രിയൻ. ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിലെ അതിരഥൻ, യജ്ഞകർതാവ്, ധർമ്മപരായണനും സംയമശീലനുമായ ഭരണാധികാരി…

സത്യത്തിൽ അചഞ്ചലനായി ത്രിവർഗ്ഗത്തെ യഥാവിധി അനുഷ്ഠിക്കുന്ന ആ രാജാവാൽ ആ ശ്രേഷ്ഠപുരി ഇന്ദ്രൻ അമരാവതിയെപ്പോലെ പാലിക്കപ്പെട്ടു.

ആ ഉത്തമനഗരത്തിൽ ജനങ്ങൾ ഹർഷിതരായിരുന്നു—ധർമ്മാത്മാക്കൾ, ബഹുശ്രുതർ, തങ്ങളുടെ ധനത്തിൽ തൃപ്തർ, നിർലോഭർ, സത്യവാദികൾ.

ആ പുരോത്തമത്തിൽ അല്പസമ്പാദ്യമുള്ള ഗൃഹസ്ഥൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു; ലക്ഷ്യസിദ്ധിയില്ലാത്തവനും ഇല്ല—വീടുകളിൽ പശുക്കളും കുതിരകളും ധനവും ധാന്യവും സമൃദ്ധമായിരുന്നു.

അയോധ്യയിൽ എവിടെയും കാമവശനായവനെയോ കദർയ്യനെയോ ക്രൂരനെയോ കാണാനായില്ല; അവിദ്വാനും ഇല്ല, നാസ്തികനും ഇല്ല.

അവിടെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്ത്രീകളും ധർമ്മശീലരും സുസംയമികളുമായിരുന്നു; സദാചാരവും സദ്വൃത്തിയും കൊണ്ടു സമൃദ്ധരായി മഹർഷിമാരെപ്പോലെ നിർമലരും പവിത്രരുമായിരുന്നു.