Adhyaya 13

Verse 1

शौनक उवाच । कृष्णजन्माष्टमी सूत तस्या माहात्म्यमुत्तमम् । कथयस्व महाप्राज्ञ चोद्धरस्व महार्णवात्

ເຊົານະກະກ່າວວ່າ: “ໂອ ສູຕະ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າຟັງເຖິງມະຫິມາອັນສູງສຸດຂອງກຣິສນະ-ຊັນມາອາສະຕະມີ. ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈົ່ງບັນຍາຍ ແລະຊ່ວຍຍົກຂ້າໃຫ້ຂ້າມພົ້ນມະຫາສະມຸດ (ແຫ່ງຄວາມສົງໄສແລະສັງສາຣ) ເຖິດ”

Verse 2

सूत उवाच । कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्भक्त्या करोति यो नरः । अंते विष्णुपुरं याति कुलकोटियुतो द्विज

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ ຜູ້ໃດປະຕິບັດກຣິສນະ-ຊັນມາອາສະຕະມີດ້ວຍພັກຕິ ເມື່ອສິ້ນຊີວິດຈະໄປຮອດວິສນຸປຸຣະ (ວິສນຸທາມ) ໂອ ດວິຊະ ແລະມີຜົນບຸນກຸສົນຮ່ວມໄປກັບກຸລະສັນຕານນັບກໂກຕິຂອງຕົນ”

Verse 3

अष्टमी बुधवारे च सोमे चैव द्विजोत्तम । रोहिणीऋक्षसंयुक्ता कुलकोटिविमुक्तिदा

ໂອ ດວິໂຊດຕະມະ ເມື່ອອັສຕະມີຕິຖີຕົງກັບວັນພຸດ ຫຼືວັນຈັນ ແລະປະກອບດ້ວຍນັກສັດຕະຣາ ໂຣຫິນີ ເມື່ອນັ້ນຈະເປັນຜູ້ໃຫ້ມຸກຕິແກ່ກຸລະສັນຕານນັບກໂກຕິ।

Verse 4

महापातकसंयुक्तः करोति व्रतमुत्तमम् । सर्वपापविनिर्मुक्तश्चांते याति हरेर्गृहम्

ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທີ່ຖືກພາລະດ້ວຍບາບໃຫຍ່ ຖ້າໄດ້ປະຕິບັດວຣະຕະອັນສູງສຸດ ກໍຈະພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແລະທ້າຍສຸດໄປຮອດພຣະທາມຂອງພຣະຫຣິ।

Verse 5

कृष्णजन्माष्टमीं ब्रह्मन्न करोति नराधमः । इह दुःखमवाप्नोति स प्रेत्य नरकं व्रजेत्

ໂອ ພຣາຫມັນ! ຜູ້ຊາຍຕໍ່າຊ້າທີ່ບໍ່ຖືວຣະຕະວັນຊັນມາອາສະຕະມີຂອງພຣະກຣິດສະນະ ຈະໄດ້ຮັບທຸກຂ໌ໃນໂລກນີ້ ແລະຫຼັງຕາຍໄປສູ່ນະຣົກ।

Verse 6

न करोति च या नारी कृष्णजन्माष्टमीव्रतम् । वर्षे वर्षे तु सा मूढा नरकं याति दारुणम्

ຍິງໃດທີ່ບໍ່ຖືວຣະຕະຊັນມາອາສະຕະມີຂອງພຣະກຣິດສະນະ ນາງຜູ້ຫຼົງເຂລານັ້ນ ຈະໄປສູ່ນະຣົກອັນດຸຮ້າຍ ປີແລ້ວປີເລົ່າ।

Verse 7

जन्माष्टमीदिने यो वै नरोऽश्नाति विमूढधीः । महानरकमश्नाति सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ຜູ້ໃດມີປັນຍາຫຼົງເຂລາແລ້ວກິນໃນວັນຊັນມາອາສະຕະມີ ຜູ້ນັ້ນຈະຕົກສູ່ນະຣົກໃຫຍ່; ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ຄວາມຈິງ ຂ້າພະເຈົ້າກ່າວໄວ້।

Verse 8

दिलीपेन पुरा पृष्टो वसिष्ठो मुनिसत्तमः । तच्छृणुष्व महाप्राज्ञ सर्वपातकनाशनम्

ໃນການກ່ອນ ທ້າວດິລີປໄດ້ຖາມພຣະວະສິດຖະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ. ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ຈົ່ງຟັງຄໍາສອນນັ້ນ ອັນທໍາລາຍບາບທັງປວງ।

Verse 9

दिलीप उवाच । भाद्रे मास्यसिताष्टम्यां यस्यां जातो जनार्द्दनः । तदहं श्रोतुमिच्छामि कथयस्व महामुने

ດິລີປ ກ່າວວ່າ: “ໃນເດືອນພາດຣາ ວັນອັດຖະມີແຫ່ງຂ້າງມືດ ອັນເປັນວັນທີ່ພຣະຈະນາດະນະ ປະສູດ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຈະຟັງ. ໂອ ມະຫາມຸນີ ຂໍໃຫ້ເລົ່າໃຫ້ຟັງ”

Verse 10

कथं वा भगवान्जातः शंखचक्रगदाधरः । देवकीजठरे विष्णुः किं कर्तुं केन हेतुना

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະ ຄະທາ ປະສູດແນວໃດ? ເປັນເຫດໃດພຣະວິດສະນຸຈຶ່ງເຂົ້າສູ່ຄັນຂອງເທວະກີ—ເພື່ອກິດໃດ ແລະ ເພາະເຫດໃດ?

Verse 11

वसिष्ठ उवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि कस्माज्जातो जनार्द्दनः । पृथिव्यां त्रिदिवं त्यक्त्वा भवते कथयाम्यहम्

ວະສິດຖະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ ຈົ່ງຟັງ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍວ່າ ພຣະຈະນາດະນະ ເກີດຂຶ້ນເພາະຫຍັງ ແລະ ແນວໃດ. ເມື່ອລະທິ້ງໄຕຣທິວະ (ສະຫວັນ) ແລ້ວລົງສູ່ໂລກ ພຣະອົງປາກົດແນວໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າ”

Verse 12

पुरा वसुंधरा ह्यासीत्कंसादिनृपपीडिता । स्वाधिकारप्रमत्तेन कंसदूतेन ताडिता

ໃນການກ່ອນ ພຣະແຜ່ນດິນວະສຸນທະຣາ ຖືກກົດຂີ່ໂດຍກະສັດເຊັ່ນ ກັງສະ ແລະອື່ນໆ. ທູດຂອງກັງສະ ຜູ້ເມົາໃນອຳນາດຂອງຕົນ ໄດ້ຕີທຳຮ້າຍນາງ

Verse 13

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे हरिजन्माष्टमीव्रतमाहात्म्यं । नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນສີຣີ ປັດມະ ມະຫາປຸຣານະ ພາກພຣະພຣົມຂັນຑະ ບົດທີ 13 ຊື່ວ່າ “ມະຫິມາແຫ່ງວຣະຕະ ຊັນມາອັດຖະມີ ຂອງພຣະຫຣິ” ກໍສິ້ນສຸດລົງ

Verse 14

कंसेन ताडिता नाथ इति तस्मै निवेदितुम् । बाष्पवारीणि वर्षंति विवर्णा साविमानिता

ເພື່ອທູນແຈ້ງແກ່ພຣະອົງວ່າ “ໂອ້ ພຣະນາຖ, ຂ້າຖືກກັງສະຕີ” ນາງເລີ່ມເວົ້າ; ແຕ່ດ້ວຍຄວາມອັບອາຍ ໜ້າຊີດ ແລະນ້ຳຕາໄຫຼເປັນທາງ.

Verse 15

क्रंदंतीं तां समालोक्य कोपेन स्फुरिताधरः । उमयासहितः सर्वैर्देववृंदैरनुव्रतः

ເມື່ອເຫັນນາງຮ້ອງໄຫ້ ພຣະໂອສຖຂອງພຣະອົງສັ່ນໄຫວດ້ວຍໂທສະ; ມີພຣະອຸມາຄຽງຂ້າງ ແລະມີໝູ່ເທວະທັງປວງຕາມອະນຸວັດ ພຣະອົງຈຶ່ງກ້າວໄປຂ້າງໜ້າ.

Verse 16

आजगाम महादेवो विधातृभवनं रुषा । गत्वा चोवाच ब्रह्माणं कंसध्वंसनहेतवे

ມະຫາເທວະຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ໄປຮອດພຣະວິທາຕາຜູ້ສ້າງ; ໄປເຖິງແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວກັບພຣະພຣະຫມາ ເພື່ອເປັນເຫດໃຫ້ກັງສະພິນາດ.

Verse 17

उपायः सृज्यतां ब्रह्मन्भवता विष्णुना सह । ऐश्वरं तद्वचः श्रुत्वा गंतुं प्राह कृतात्मभूः

ພຣະອົງກ່າວວ່າ “ໂອ້ ພຣະພຣາຫມັນ, ຈົ່ງສ້າງອຸບາຍຮ່ວມກັບພຣະວິສນຸ” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາອັນຊົງອຳນາດນັ້ນ ພຣະຜູ້ສ້າງຜູ້ສະຫງົບຈິດຈຶ່ງກ່າວວ່າ ຈະໄປ.

Verse 18

क्षीरोदे यत्र वैकुंठः सुप्तोऽस्ति भुजगोपरि । हंसपृष्ठं समारुह्य हरेरंतिकमाययौ

ໃນທະເລນ້ຳນົມ ທີ່ພຣະໄວກຸນຖະບັນທົມຢູ່ເທິງພະນາຄ ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່ຫຼັງຫົງ ແລ້ວໄປເຖິງສຳນັກພຣະຫຣິ.

Verse 19

तत्र गत्वा च तं धाता देववृंदैर्हरादिभिः । संयुक्तः स्तूयते वाग्भिः कोमलं वाग्विदांवरः

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ພຣະທາຕາ ຜູ້ສ້າງສັນ ຮ່ວມກັບຫມູ່ເທວະດາ ມີຮະຣະເປັນຕົ້ນ ແລ້ວຖືກສັນລະເສີນດ້ວຍຖ້ອຍຄໍານຸ່ມນວນ ແລະຄົງຄວາມໄພເຣາະ ໂດຍຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງວາຈາສິນ।

Verse 20

नमः कमलनेत्राय हरये परमात्मने । जगतः पालयित्रे च लक्ष्मीकांत नमोऽस्तु ते

ນະໂມຕໍ່ພຣະຫຣິ ຜູ້ມີນັຍນາດຸດດອກບົວ ຜູ້ເປັນປະຣະອາຕະມັນ; ຜູ້ພິທັກຮັກສາໂລກ. ໂອ ລັກສະມີການຕະ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະລັກສະມີ ຂໍຄວາມນອບນ້ອມຈົ່ງມີແດ່ພຣະອົງ

Verse 21

इति तेभ्यः स्तुतिं श्रुत्वा प्रत्युवाच जनार्द्दनः । देवान्क्लिष्टमुखान्सर्वान्भवद्भिरागतं कथम्

ເມື່ອຊົງຟັງບົດສັນລະເສີນນັ້ນແລ້ວ ພຣະຊະນາຣະດະນະຈຶ່ງຕອບວ່າ: “ເຫດໃດພວກເຈົ້າເທວະດາທັງປວງ ຈຶ່ງມາດ້ວຍໃບໜ້າທີ່ຖືກຄວາມທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນ ເຖິງທີ່ນີ້?”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । शृणु देव जगन्नाथ यस्मादस्माकमागतम् । कथयामि सुरश्रेष्ठ तदहं लोकभावन

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະເທວະ ຈັກກະນາຖ ຂໍຈົ່ງຟັງ—ເຫດທີ່ພວກເຮົາມານີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກ່າວ. ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ສຸຣະ ໂອ ຜູ້ອຸ້ມຊູໂລກ ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ພຣະອົງຊົງຮູ້”

Verse 23

शूलिदत्तवरोन्मत्तः कंसो राजा दुरासदः । वसुधा ताडिता तेन करघातेन पीडिता

ກະສັດກັງສະ ຜູ້ຄຸ້ມຄັ່ງເພາະພອນທີ່ສູລິນ (ພຣະສິວະ) ປະທານ ຈຶ່ງຍາກຈະປະຫານໄດ້ ໄດ້ຕີຟາດແຜ່ນດິນດ້ວຍຝາມື; ແລະພຣະວະສຸທາກໍຖືກທໍລະມານດ້ວຍການກະແທກນັ້ນ

Verse 24

वरं दत्वा पुराप्यग्रे मायया तु प्रवंचितः । भागिनेयं विना शंभो मरणं भविता न मे

ໃນການກ່ອນກາລ ຂ້າເຄີຍປະທານພອນໄວ້ ແຕ່ແທ້ຈິງຖືກມາຍາຫລອກລວງ. ໂອ ສັມພູ, ຖ້າບໍ່ມີລູກຊາຍຂອງເອື້ອຍຂ້າ ຄວາມຕາຍຈະບໍ່ມາຫາຂ້າ.

Verse 25

तस्माद्गच्छ स्वयं देव कंसं हंतुं दुरासदम् । देवकीजठरे जन्म लब्ध्वा गत्वा च गोकुलम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າ ຂໍໃຫ້ພຣະອົງໄປເອງ ແລະປະຫານກັງສະຜູ້ຍາກຈະຊະນະ. ໂດຍຮັບກຳເນີດໃນຄັນຂອງເທວະກີ ແລ້ວໄປຍັງໂກກຸນດ້ວຍ.

Verse 26

ब्रह्मणा प्रेरितो देवः प्रत्युवाच च शूलिनम् । पार्वतीं देहि देवेश अब्दं स्थित्वा गमिष्यति

ໂດຍການຊັກຊວນຂອງພຣະພຣະຫມາ ເທບຈຶ່ງຕອບຕໍ່ຜູ້ຖືຕຣິສູນ (ພຣະສິວະ) ວ່າ: “ໂອ ເທເວຊະ ຂໍຈົ່ງປະທານປາຣະວະຕີໃຫ້ຂ້າ; ຢູ່ຄົບໜຶ່ງປີແລ້ວ ລາວຈະຈາກໄປ”

Verse 27

उमया रक्षया सार्द्धं शंखचक्रगदाधरः । उद्दिश्य मथुरां चक्रे प्रयाणं कमलासनः

ພ້ອມດ້ວຍອຸມາເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ພຣະຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣ ແລະຄະທາ ໄດ້ອອກເດີນທາງໄປຫາມະຖຸຣາ; ແລະກະມະລາສະນະ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍໄດ້ເດີນທາງໂດຍມີເປົ້າໝາຍນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 28

देवकीजठरे जन्म लेभे तत्र गदाधरः । यशोदाकुक्षिमध्यास्ते शर्वाणी मृगलोचना

ທີ່ນັ້ນ ກະດາທະຣະໄດ້ຮັບກຳເນີດໃນຄັນຂອງເທວະກີ; ແລະສະຣະວານີ (ປາຣະວະຕີ) ຜູ້ມີດວງຕາດຸດກວາງ ໄດ້ສະຖິດຢູ່ໃນຄັນຂອງຢະໂສດາ.

Verse 29

नवमासांश्च विश्रम्य कुक्षौ नवदिनांतकान् । भाद्रे मास्यसिते पक्षे चाष्टमीसंज्ञका तिथिः

ເມື່ອພັກຢູ່ໃນຄັນມານານ ໙ ເດືອນ ແລະຈົນຄົບ ໙ ມື້; ໃນເດືອນພາດຣາ ໃນກຣິສນະປັກ (ຂ້າງມືດ) ຈະມີຕິຖີທີ່ເອີ້ນວ່າ “ອັດຖະມີ” ຄືຕິຖີທີ ໘.

Verse 30

रोहिणीतारकायुक्ता रजनीघनघोषिता । तस्यां जातो जगन्नाथः कंसारिर्वसुदेवजः

ໃນຄືນນັ້ນ—ປະກອບດ້ວຍດາວໂຣຫິນີ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງເມກໜາຄຳຮ້ອງ—ພຣະຈັກກັນນາຖໄດ້ປະສູດ: ຜູ້ປະຫານກັງສະ ແລະເປັນພຣະບຸດຂອງວະສຸເທວະ.

Verse 31

वैराटी नंदपत्नी च यशोदाऽजीजनत्सुताम् । पुत्रं पद्मकरं पद्मनाभं पद्मदलेक्षणम्

ແລະ ໄວຣາຕີ ພັນລະຍາຂອງນັນດະ ຄື ຢະໂຊດາ ໄດ້ປະສູດພຣະບຸດ: ປັດມະກະຣ ປັດມະນາພ ຜູ້ມີນັຍນາດຸດກີບດອກບົວ.

Verse 32

तदा हर्षितुमारेभे दृष्ट्वा ह्यानकदुंदुभिः । कंसासुरभयत्रस्ता प्रोवाच देवकी तदा

ເມື່ອນັ້ນ ເມື່ອເຫັນອານະກະດຸນດຸບິ (ວະສຸເທວະ) ນາງກໍເລີ່ມປິຕິຍິນດີ; ແຕ່ເທວະກີ ຜູ້ຫວາດຫວັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານອະສູຣະກັງສະ ໄດ້ກ່າວໃນການນັ້ນ.

Verse 33

वैराटीं गच्छ भो नाथ सुतं प्रत्यर्पितं किल । पुत्रं दत्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानय

“ໂອ ນາຖະ ໄປຫາໄວຣາຕີເຖີດ; ພຣະບຸດນັ້ນໄດ້ຖືກຝາກໄວ້ທີ່ນັ້ນແທ້. ເມື່ອມອບເດັກຊາຍໃຫ້ຢະໂຊດາແລ້ວ ຈົ່ງນຳທິດາຂອງນາງກັບມາ.”

Verse 34

तस्या वचः समाकर्ण्य वसुदेवोऽपि दुःखितः । अंके कुमारमादाय वैराट्यभिमुखंययौ

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານາງ ວະສຸເທວະກໍເສົ້າໂສກ. ອຸ້ມກຸມານໄວ້ໃນຕັກ ແລ້ວມຸ່ງໜ້າໄປຫາໄວຣາຏະ.

Verse 35

यमुनाजलसंपूर्णा तत्पथे मध्यवर्त्मनि । आसीद्घोरा महादीर्घा गम्भीरोदकपूरभाक्

ໃນກາງເສັ້ນທາງນັ້ນ ມີຊ່ວງທາງທີ່ນ່າຢ້ານ ແລະຍາວຫຼາຍ ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ໍາຍະມຸນາ—ນ້ໍາລຶກ ແລະເຕັມລົ້ນ.

Verse 36

एवं दृष्ट्वा तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन् । वसुदेवोऽपि दुःखार्तो विललापातिचिंतया

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງນ້ໍາ ແລະຈ້ອງມອງຍະມຸນາ ວະສຸເທວະຜູ້ຖືກທຸກຂ໌ກົດດັນ ກໍຄໍາຄວນຮ້ອງໄຫ້ ດ້ວຍຄວາມກັງວົນຢ່າງແຮງກ້າ.

Verse 37

किं करोमि क्व गच्छामि विधिनापि हि वंचितः । कथमत्र गमिष्यामि वैराटीं नंदमंदिरम्

ຂ້ອຍຈະເຮັດຫຍັງ ແລະຈະໄປໃສ—ເມື່ອແມ່ນແຕ່ຊະຕາກໍຫລອກລວງຂ້ອຍ? ໃນສະພາບນີ້ ຂ້ອຍຈະໄປເຖິງໄວຣາຏີ ມະນະທຽນ-ວິຫານຂອງນັນທະ ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 38

हरिणा तत्र सानंदं मायया वंचितः पिता । क्षणमात्रं तटे स्थित्वा यमुनामवलोकयन्

ທີ່ນັ້ນ ບິດາແມ່ນຈະມີຄວາມປິຕິ ແຕ່ກໍຖືກມາຍາຂອງພຣະຫຣິຫລອກໃຫ້ຫລົງ. ຢືນຢູ່ຝັ່ງນ້ໍາພຽງຊົ່ວຄາວ ແລ້ວຈ້ອງມອງຍະມຸນາ.

Verse 39

तेन दृष्टा पुनः सापि क्षणाज्जानुवहाभवत् । तां दृष्ट्वा हृष्ट उत्तस्थौ प्रस्थानमकरोद्यथा

ເມື່ອເຂົາໄດ້ເຫັນນາງອີກຄັ້ງ ນາງກໍທັນທີຂຶ້ນມາຢູ່ເທິງຫົວເຂົ່າຂອງເຂົາ ດັ່ງເປັນພາຫະນະ. ເຫັນນາງແລ້ວ ເຂົາກໍລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະຈັດແຈງຈະອອກເດີນທາງດັ່ງເກົ່າ.

Verse 40

मायां कृत्वा जगन्नाथः पितुरंकाज्जलेऽपतत् । तं पुत्रं पतितं दृष्ट्वा हाहाकृत्वा सुदुःखितः

ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ (ຈະກັນນາຖ) ຊົງສ້າງຮູບມາຍາ ແລ້ວຕົກຈາກຕັກຂອງບິດາລົງໃນນ້ຳ. ບິດາເຫັນບຸດຕົກກໍຮ້ອງ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!” ແລະເສົ້າໂສກຢ່າງຫນັກ.

Verse 41

महोपायं पुनः कर्तुं विधिना तेन वंचितः । त्राहि मां जगतां नाथ सुतं रक्ष सुरोत्तम

ເນື່ອງຈາກພຣະພິທີ/ຊະຕານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຖືກຕັດຂາດຈາກອຸບາຍອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ຈະກະທຳອີກ (ຂ້າພະເຈົ້າຂໍວິງວອນ): “ຂ້າແຕ່ນາຖແຫ່ງໂລກທັງປວງ ໂປດຊ່ວຍຂ້າພະເຈົ້າ; ຂ້າແຕ່ເທວະຜູ້ສູງສຸດ ໂປດປົກປ້ອງບຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 42

जनकक्रंदितं दृष्ट्वा कंसारिः कृपया मुहुः । जलक्रीडां समाचर्य पितुःक्रोडमगात्पुनः

ເມື່ອເຫັນບິດາຮ້ອງໄຫ້ ກັງສາຣິ (ພຣະກຣິດສະນະ) ກໍຖືກກະທົບດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາຢູ່ເລື້ອຍໆ. ຫຼັງຈາກຫຼິ້ນນ້ຳແລ້ວ ພຣະອົງກໍກັບໄປສູ່ຕັກຂອງບິດາອີກຄັ້ງ.

Verse 43

यथा तेन यदुश्रेष्ठो जगाम नंदमंदिरम् । सुतं दत्त्वा यशोदायै सुतां तस्याः समानयत्

ຕໍ່ມາ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ຍະດຸ ໄດ້ໄປຍັງເຮືອນຂອງນັນທະ; ເມື່ອມອບທາຣົກເພດຊາຍໃຫ້ແກ່ຍະໂສດາແລ້ວ ກໍນຳທິດາຂອງນາງອອກມາຈາກທີ່ນັ້ນ.

Verse 44

निजागारं ततः प्राप्य पत्न्यै प्रत्यर्पिता सुता । देवकी च प्रसूतेति वार्ता प्राप्ता सुरारिणा

ຈາກນັ້ນ, ເມື່ອໄປຮອດເຮືອນຂອງຕົນແລ້ວ, ລາວກໍໄດ້ມອບລູກສາວຄືນໃຫ້ແກ່ພັນລະຍາ. ແລະ ຂ່າວທີ່ວ່າ "ນາງເທວະກີ ໄດ້ເກີດລູກແລ້ວ" ກໍໄປຮອດສັດຕູຂອງພວກເທວະດາ.

Verse 45

आनेतुं प्रस्थिता दूताः सुतं दुहितरं तदा । आगत्य कंसदूतास्ते सुतां नेतुं प्रचक्रमुः

ຈາກນັ້ນ ເຫຼົ່າທູດຈຶ່ງອອກເດີນທາງໄປນຳເອົາລູກຊາຍ ແລະ ລູກສາວມາ. ເມື່ອມາຮອດແລ້ວ, ທູດຂອງພະຍາກັງສະນັ້ນ ກໍເລີ່ມນຳເອົາລູກສາວໄປ.

Verse 46

बलादेनां समाकृष्य देवकी वसुदेवयोः । कंसदूतैर्गृहीत्वा सा अर्पिता तु सुरारये

ພວກເຂົາໄດ້ບັງຄັບລາກນາງອອກຈາກ ນາງເທວະກີ ແລະ ວະສຸເທບ, ທູດຂອງພະຍາກັງສະໄດ້ຈັບນາງ ແລະ ມອບໃຫ້ແກ່ສັດຕູຂອງພວກເທວະດາ.

Verse 47

स धृत्वा तां महाराजः सभयोऽभूद्दुरासदः । शुद्धकांचनवर्णाभां पूर्णेंदुसदृशाननाम्

ເມື່ອຈັບນາງໄວ້ແລ້ວ ມະຫາລາດກໍເກີດຄວາມຢ້ານກົວ ແລະ ຍາກທີ່ຈະເຂົ້າໃກ້ - ນາງເປັ່ງປະກາຍດັ່ງຄຳບໍລິສຸດ, ໃບໜ້າຄືກັບພະຈັນເຕັມດວງ.

Verse 48

कंसो हसंतीं तां दृष्ट्वा विद्युत्स्फुरितलोचनाम् । आदिदेशासुरश्रेष्ठो जहि नीत्वा शिलोपरि

ເມື່ອເຫັນນາງຫົວຂວັນ ແລະ ມີດວງຕາເປັນປະກາຍດັ່ງສາຍຟ້າແມບ, ພະຍາກັງສະ ຜູ້ເປັນໃຫຍ່ແຫ່ງອະສູນ ຈຶ່ງສັ່ງວ່າ: "ຈົ່ງນຳນາງໄປ ແລະ ສັງຫານເທິງແຜ່ນຫີນ."

Verse 49

आज्ञां लब्ध्वाऽसुरास्ते वै निष्पेष्टुं तां प्रवर्तिताः । विद्युच्छीघ्रतया गौरी जगाम शंकरांतिकम्

ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງແລ້ວ, ພວກອະສູນເຫຼົ່ານັ້ນກໍອອກໄປເພື່ອທຳລາຍນາງ. ແຕ່ພະນາງ ເກົາຣີ ໄດ້ໄປຫາ ພະສັງກະຣະ ດ້ວຍຄວາມໄວປານສາຍຟ້າແລບ.

Verse 50

गौर्युवाच । शृणु राजन्प्रवक्ष्यामि यत्रास्ते शत्रुरुत्तमः । नंदस्य निलये गुप्तस्तव हंताऽसुरोत्तम

ພະນາງ ເກົາຣີ ກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ພະລາຊາ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະບອກທ່ານວ່າ ສັດຕູຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງທ່ານຢູ່ໃສ. ຜູ້ທີ່ຈະຂ້າທ່ານນັ້ນ ຊ່ອນຕົວຢູ່ໃນເຮືອນຂອງ ນັນທະ, ໂອ້ ຈອມອະສູນ.

Verse 51

वसिष्ठ उवाच । एवमुक्त्वा तु सा देवी जगाम निजमंदिरम् । श्रुत्वा वाक्यं ततो देव्याः कंसो राजा सुदुःखितः

ພະວາສິດ ກ່າວວ່າ: ຫຼັງຈາກເວົ້າແນວນັ້ນແລ້ວ, ເທວີອົງນັ້ນກໍກັບໄປຍັງວິຫານຂອງນາງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງເທວີ, ກະສັດ ກັງສະ ກໍມີຄວາມໂສກເສົ້າເສຍໃຈຢ່າງຍິ່ງ.

Verse 52

भगिनीं पूतनामाह गच्छ त्वं नंदमंदिरम् । छद्मना तं सुतं हत्वा गच्छ ते वांच्छितं बहु

ລາວເວົ້າກັບນ້ອງສາວ ປູຕະນາ ວ່າ, ຈົ່ງໄປທີ່ເຮືອນຂອງ ນັນທະ; ຈົ່ງຂ້າເດັກນ້ອຍຄົນນັ້ນດ້ວຍເລ່ກົນ, ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ.

Verse 53

दास्यामि शत्रुं हंतुं मे व्रज शीघ्रतरं शुभे । आज्ञां प्राप्य राक्षसी सा गोकुलाभिमुखं गता

ຂ້າພະເຈົ້າຈະມອບວິທີການຂ້າສັດຕູຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ແກ່ເຈົ້າ - ຈົ່ງໄປທັນທີເຖີດ ຜູ້ຈະເລີນ, ຈົ່ງຮີບໄປ. ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບຄຳສັ່ງ, ນາງຍັກຂີນັ້ນກໍມຸ່ງໜ້າໄປຍັງ ໂກກຸລະ.

Verse 54

मायया सुंदरी रूपा प्रविष्टा तत्र गोकुले । पयोधरे गरं सा तु धृत्वा हंतुमुपागता

ດ້ວຍອຳນາດມາຍາ ນາງແປງກາຍເປັນຍິງງາມ ແລ້ວເຂົ້າໄປໃນໂກກຸລ; ຊ່ອນພິດໄວ້ໃນອົກ ແລ້ວເຂົ້າໃກ້ດ້ວຍໃຈຈະຂ້າ

Verse 55

पशुपानां गृहद्वारि प्रविष्टालक्षितेति च । गत्वांतरुत्थाप्य शिशुं स्तनं दत्वापसद्गतिम्

ນາງເຂົ້າທາງປະຕູເຮືອນຂອງພວກຄົນລ້ຽງງົວໂດຍບໍ່ມີໃຜສັງເກດ; ແລ້ວເຂົ້າໄປຂ້າງໃນ ອຸ້ມເດັກນ້ອຍ ແລະຍື່ນນົມໃຫ້ ມຸ່ງໄປສູ່ຈຸດຈົບອັນຕ່ຳຊ້າ

Verse 56

ततस्तु शकटं क्षिप्त्वा तृणावर्तादिमर्दनम् । कालीयदमनं कृत्वा गतो मधुपुरीं ततः

ຕໍ່ມາ ພຣະອົງໄດ້ພິກລົດສະກະຏະ ແລະບົດຂີ້ຕຣິນາວັຣຕະກັບພວກອື່ນ; ປາບກາລິຍາແລ້ວ ຈຶ່ງໄປຍັງມະທຸປຸຣີ (ມະຖຸຣາ)

Verse 57

गत्वा कंसो हतः क्रूरः कंसमल्लानजीजयत् । एतत्ते कथितं राजन्विष्णोर्जन्मदिनव्रतम्

ເມື່ອໄປຮອດທີ່ນັ້ນ ກັງສະຜູ້ໂຫດຮ້າຍຖືກປະຫານ ແລະນັກມວຍຂອງກັງສະກໍພ່າຍແພ້. ດັ່ງນີ້ ໂອ ພຣະຣາຊາ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າເຖິງວຣະຕະວັນປະສູດຂອງພຣະວິສນຸແກ່ທ່ານແລ້ວ

Verse 58

श्रुत्वा पापानि नश्यंति कुर्यात्किं वा भविष्यति । य इदं कुरुते मर्त्यो या च नारी हरेर्व्रतम्

ພຽງແຕ່ໄດ້ຟັງ ບາບທັງຫຼາຍກໍສິ້ນໄປ—ແລ້ວຖ້າຜູ້ໃດປະຕິບັດຈິງ ຜົນຈະເປັນແນວໃດຫນໍ? ມະນຸດຊາຍໃດກໍຕາມ ແລະຍິງໃດກໍຕາມ ຜູ້ຖືວຣະຕະຂອງພຣະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ)…

Verse 59

ऐश्वर्यमतुलं प्राप्य जन्मन्यत्र यथेप्सितम् । पूर्वविद्धा न कर्त्तव्या तृतीयाषष्ठिरेव च

ເມື່ອໄດ້ຮັບອິດທິລິດແລະຄວາມຮັ່ງມີອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ ແລະໄດ້ເກີດຢູ່ນີ້ຕາມປາຖະໜາແລ້ວ ບໍ່ພຶງເຮັດພິທີທີ່ເອີ້ນວ່າ pūrvaviddhā; ພຶງຖືປະຕິບັດແຕ່ຕິຖີທີ 3 ແລະຕິຖີທີ 6 ເທົ່ານັ້ນ।

Verse 60

अष्टम्येकादशीभूता धर्मकामार्थवांच्छुभिः । वर्जयित्वा प्रयत्नेन सप्तमीसंयुताष्टमी

ສໍາລັບຜູ້ປາຖະໜາ ທັມມະ, ກາມະ ແລະ ອັດຖະ ເມື່ອອັດຖະມີມາຮ່ວມກັບເອກາດະສີ ພຶງພາກພຽນຫຼີກເວັ້ນອັດຖະມີທີ່ຮ່ວມກັບສັບຕະມີ।

Verse 61

विना ऋक्षेऽपि कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी । उदये चाष्टमी किंचित्सकला नवमी यदि

ແມ່ນແຕ່ບໍ່ພິຈາລະນານັກສັດຕະຣາ (nakṣatra) ກໍພຶງຖືອັດຖະມີທີ່ຮ່ວມກັບນະວະມີ. ຖ້າໃນເວລາຕາເວັນຂຶ້ນມີອັດຖະມີເພີຍນ້ອຍ ແລະນະວະມີຄົບຖ້ວນ ກໍພຶງປະຕິບັດຕາມການຮ່ວມນັ້ນ।

Verse 62

मुहूर्तरोहिणीयुक्ता संपूर्णा चाष्टमी भवेत् । अष्टमी बुधवारेण रोहिणीसहिता यदि

ເມື່ອຕິຖີອັດຖະມີຄົບຖ້ວນ ແລະຮ່ວມກັບນັກສັດຕະຣາ ໂຣຫິນີ ແມ່ນແຕ່ພຽງ 1 ມຸຫູຣຕາ ກໍຖືວ່າເປັນ “ອັດຖະມີສົມບູນ”. ຖ້າອັດຖະມີມາພ້ອມໂຣຫິນີໃນວັນພຸດ ນັ້ນຍິ່ງປະເສີດພິເສດ।

Verse 63

सोमेनैव भवेद्राजन्किंकृतैर्व्रतकोटिभिः । नवम्यामुदयात्किंचित्सोमे सापि बुधेऽपि च

ໂອ ພະຣາຊາ, ດ້ວຍໂສມະ (ຈັນທຣາ) ແຕ່ຢ່າງດຽວກໍສໍາເລັດ—ຈະຕ້ອງເຮັດວຣະຕະນັບໂກຕິໄປເພື່ອຫຍັງ? ແມ່ນແຕ່ບຸນເພີຍນ້ອຍຈາກນະວະມີ ນັບແຕ່ເວລາປາກົດ ກໍໄດ້ມາໂດຍໂສມະ; ແລະຜົນນັ້ນກໍມີໃນວັນພຸດ (Budha) ດ້ວຍ।

Verse 64

अपि वर्षशतेनापि लभ्यते वा न लभ्यते । विना ऋक्षं न कर्तव्या नवमीसंयुताष्टमी

ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປຮ້ອຍປີກໍອາດໄດ້ຮັບ ຫຼືອາດບໍ່ໄດ້ຮັບກໍໄດ້. ຖ້າບໍ່ມີນັກສັດຕຣາ (ນັກຊັດຕຣາ) ທີ່ຖືກຕ້ອງ ບໍ່ຄວນປະຕິບັດອັດຖະມີທີ່ຄູ່ກັບນະວະມີເປັນວຣະຕະ.

Verse 65

कार्याविद्धापि सप्तम्यां रोहिणीसंयुताष्टमी । कलाकाष्ठामुहूर्तेऽपि यदा कृष्णाष्टमीतिथिः

ແມ່ນແຕ່ສັບຕະມີບໍ່ເໝາະສໍາລັບເລີ່ມພິທີກໍຕາມ ເມື່ອອັດຖະມີປະກົບກັບນັກຊັດຕຣາ ໂຣຫິນີ—ແມ່ນແຕ່ພຽງກະລາ, ກາດຖາ ຫຼືມຸຫູຣຕ—ເວລານັ້ນຖືກນັບເປັນຕິຖີ “ກຣິສນະ-ອັດຖະມີ”.

Verse 66

नवम्यां सैव वा ग्राह्या सप्तमीसंयुता न हि । किं पुनर्बुधवारेण सोमेनापि विशेषतः

ຄວນຖືປະຕິບັດໃນຕິຖີນະວະມີເທົ່ານັ້ນ ບໍ່ຄວນເອົາເມື່ອປະກົບກັບສັບຕະມີ. ຍິ່ງກວ່ານັ້ນຖ້າຕົກວັນພຸດກໍຍິ່ງແນ່ນອນ ແລະໂດຍພິເສດຖ້າຕົກວັນຈັນ (ວັນແຫ່ງດວງຈັນ) ຍິ່ງເປັນພິເສດ.

Verse 67

किं पुर्नर्नवमीयुक्ता कुलकोट्यास्तु मुक्तिदा । पलवेधेन राजेंद्र सप्तम्या अष्टमीं त्यजेत्

ຍິ່ງກວ່ານັ້ນເມື່ອມັນປະກົບກັບນະວະມີ ຈະບໍ່ປະທານໂມກສະແກ່ຕະກູນນັບໂກຕິດອກຫຼື? ໂອ ຣາຊາເຫນືອຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຄວາມຄາດເຄື່ອນນ້ອຍນິດດຸດ “ໃບໄມ້ແຕກ” ກໍຄວນລະອັດຖະມີເພື່ອຍຶດສັບຕະມີ.

Verse 68

सुरायाबिंदुनास्पृष्टं गंगांभः कलशं यथा । दिलीप उवाच । केन चादौ कृतं चेदं केन वा तत्प्रकाशितम् । किं पुण्यं किं फलं देव कथयस्व महामुने

“ດັ່ງໝໍ້ນ້ຳທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາ ແລະບໍ່ໄດ້ຖືກແຕະແມ່ນແຕ່ຢອດສຸຣາ” ກະສັດດິລີປກ່າວວ່າ: “ໃນຕອນແຮກ ໃຜເປັນຜູ້ສ້າງຕັ້ງ ແລະໃຜເປັນຜູ້ເຜີຍແຜ່ໃຫ້ປະຈັກ? ໂອ ເທວະ, ບຸນ (puṇya) ແມ່ນຫຍັງ ແລະຜົນ (phala) ເປັນແນວໃດ? ໂອ ມະຫາມຸນີ ຂໍໃຫ້ກ່າວບອກ.”

Verse 69

वसिष्ठ उवाच । चित्रसेनो महाराजा महापापपरो महान् । अगम्यागमनं कृत्वा स्वर्णस्तेयं द्विजस्य च

ວະສິດຖະກ່າວວ່າ: “ພຣະຣາຊາຈິດຣະເສນະຊົ່ວຊ້າຢ່າງຍິ່ງ ຈົມໃນມະຫາບາບ; ໄດ້ຮ່ວມເພດກັບຜູ້ຕ້ອງຫ້າມ ແລະລັກຄຳຂອງພຣາຫມະນະ.”

Verse 70

सुरायां च सदा तृप्तो वृथामांसे सदा रतः । एवं पापसमायुक्तो नित्यं प्राणिवधे रतः

ເຂົາອີ່ມໃຈດ້ວຍສຸລາເສມອ ແລະຫມົກມຸ່ນໃນການກິນເນື້ອໂດຍບໍ່ມີປະໂຫຍດ; ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງຜູກພັນກັບບາບ ແລະມັກຂ້າສັດມີຊີວິດຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 71

चांडालैः पतितैः सार्द्धमालापं सर्वदाकरोत् । एतदेवं विधो राजा मृगयायां मनो दधे

ເຂົາມັກສົນທະນາກັບພວກຈັນດາລາ ແລະຜູ້ຕົກຕ່ຳຢູ່ເສມອ. ດ້ວຍຄວາມປະພຶດແບບນັ້ນ ພຣະຣາຊາຈຶ່ງຫັນໃຈໄປສູ່ການລ່າສັດ.

Verse 72

अरण्ये द्वीपिनं ज्ञात्वा वेष्टयित्वा च सर्वतः । सावधानं भटान्सर्वान्वाक्यमेतदुवाच ह

ເມື່ອຮູ້ວ່າມີເສືອດາວໃນປ່າ ກໍໃຫ້ລ້ອມໄວ້ທຸກດ້ານ; ແລ້ວຈຶ່ງກ່າວກັບທະຫານທັງປວງວ່າ “ຈົ່ງລະວັງໃຫ້ດີ.”

Verse 73

अहमेव निहन्म्येनं योऽन्योस्मिन्प्रहरिष्यति । स वध्यो नात्र संदेहो व्याघ्रो राज्ञः पथा ययौ

“ຂ້ອຍຜູ້ດຽວຈະຂ້າມັນ; ຜູ້ໃດອື່ນກ້າຟັນຕີມັນ ຜູ້ນັ້ນຕ້ອງຖືກປະຫານ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ” ແລ້ວເສືອນັ້ນກໍໄປຕາມທາງຫຼວງຂອງພຣະຣາຊາ.

Verse 74

सलज्जोऽपि ततो राजा व्याघ्रं पश्चाज्जगाम ह । अनेकक्लेशदुःखेन व्याघ्रं हंतुं समाहितः

ແລ້ວພະຣາຊາ ແມ່ນຈະອາຍກໍຕາມ ກໍໄດ້ຕາມເສືອໄປຂ້າງຫຼັງ. ທົນທຸກລຳບາກແລະຄວາມເຈັບປວດຫຼາຍປະການ ແລ້ວຕັ້ງໃຈແນ່ວແນ່ຈະຂ້າເສືອນັ້ນ

Verse 75

क्षुत्पिपासाकुलक्लेशः संध्यायां यमुनातटे । अष्टमीरोहिणीयुक्ता तद्दिनं जन्मवासरम्

ຖືກຄວາມທຸກຈາກຄວາມຫິວແລະຫິວນ້ຳຄອບງຳ ໃນຍາມສົນທະຍາທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ—ເມື່ອຕິຖີອັດຖະມີປະກົບກັບນັກສັດຕະຣາ ໂຣຫິນີ—ວັນນັ້ນເອງແມ່ນວັນປະສູດຂອງພຣະອົງ

Verse 76

श्वःकन्या यमुनायां वै व्रतं चक्रुर्नराधिप । नानोपहारैर्द्रव्यैश्च धूपदीपैः सुशोभनैः

ໂອ ພຣະຣາຊາ ໃນໂອກາດແຫ່ງ «ສະວະກັນຍາ» ພວກນາງໄດ້ຖືວຣະຕະຢູ່ແມ່ນ້ຳຍະມຸນາ ແລະປະດັບພິທີດ້ວຍເຄື່ອງບູຊານານາ ພ້ອມທັງທູບແລະປະທີບທີ່ຈັດວາງງາມ

Verse 77

गंधपुष्पं तथा द्रव्यं कुंकुमादिमनोहरम् । अन्नं बहुगुणं दृष्ट्वा भोक्तुं तन्मानसंकुलम्

ເມື່ອເຫັນດອກໄມ້ຫອມ ແລະວັດຖຸນານາອັນນ່າຊົມ ເຊັ່ນ ກຸງກຸມ ເປັນຕົ້ນ ພ້ອມທັງເຫັນອາຫານທີ່ຈັດເຮັດດ້ວຍຄຸນຄ່າຫຼາຍປະການ ໃຈຂອງເຂົາກໍວຸ້ນວາຍດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະກິນ

Verse 78

राजोवाच । अन्नाभावान्ममाद्याशु प्राणा यास्यंति निश्चितम् । स्त्रिय ऊचुः । जन्माष्टम्यां हरे राजन्न भोक्तव्यं त्वयानघ

ພະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ເນື່ອງຈາກບໍ່ມີອາຫານ ປຣານາ (ລົມຫາຍໃຈຊີວິດ) ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈະຈາກໄປໃນມື້ນີ້ແນ່ນອນ” ບັນດາສະຕຣີກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ ໃນວັນຊັນມາອັດຖະມີ ວັນປະສູດຂອງພຣະຫຣິ ທ່ານບໍ່ຄວນກິນ”

Verse 79

गृध्रमांसं खरं काकं गोमांसमन्नमेव च । भुक्तवान्नात्र संदेहो यो भुंक्ते कृष्णजन्मनि

ໃນກະລີຍຸກ ຜູ້ໃດກິນອາຫານແບບນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ ດັ່ງກັບໄດ້ກິນເນື້ອນົກອີແຮ້ ເນື້ອລາ ເນື້ອກາ ແລະແມ່ນກະທັ້ງເນື້ອງົວເປັນອາຫານ।

Verse 80

किं किं छिद्रं न संजातं संसारे वसतां नृणाम् । येन देहेस्थिते प्राणे जयंती न कृता नृप

ໂອ ພະຣາຊາ, ຜູ້ຄົນທີ່ຢູ່ໃນສັງສານວັດ ມີຊ່ອງໂຫວ່ ຫຼື ຂໍ້ບົກພ່ອງໃດບໍ່ເກີດຂຶ້ນບ້າງ? ໃນຂະນະທີ່ປຣານະຍັງສະຖິດໃນກາຍ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດວັດເຈຍັນຕີ ຈະພົ້ນຈາກຂໍ້ບົກພ່ອງໄດ້ແນວໃດ?

Verse 81

तत्राकृतोपवासस्य शासनं यममंदिरम् । यद्दत्तं पितरो नित्यं न गृह्णंति यथाविधि

ທີ່ນັ້ນ ຜູ້ທີ່ບໍ່ໄດ້ຖືອຸປະວາສະຕາມກຳນົດ ມີໂທດເຖິງສຳນັກຂອງພະຍົມ. ແລະສິ່ງໃດທີ່ຖວາຍແດ່ປິຕຣະທຸກວັນ ຖ້າບໍ່ຖືກຕາມວິທີ ປິຕຣະບໍ່ຮັບເອົາ.

Verse 82

पितरः पातिताः सर्वे जयंत्यां भोजने कृते । इति श्रुत्वा ततो राजा व्रतं चक्रे नराधिप

“ເມື່ອໄດ້ຈັດອາຫານຖວາຍໃນວັນເຈຍັນຕີ ປິຕຣະທັງປວງກໍໄດ້ຮັບການຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ” ເມື່ອພະຣາຊາຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອມະນຸດໄດ້ຍິນແລ້ວ ຈຶ່ງຮັບຖືວັດນັ້ນ.

Verse 83

किंचित्पुष्पं कियद्गंधं वस्त्रं चानीय हर्षितः । एतद्व्रतं समायुक्तं तिथिभांते च पारणम् । व्रतस्यास्य प्रभावेण चित्रसेनो हरेर्गृहम्

ເຂົານຳດອກໄມ້ເພີຍນ້ອຍ ນ້ຳຫອມເພີຍນ້ອຍ ແລະຜ້າໜຶ່ງຜືນມາ ແລ້ວມີຄວາມປິຕິ. ວັດນີ້ພຶງປະຕິບັດໃຫ້ຖືກຕາມວິທີ ແລະເຮັດປາຣະນະ (ແກ້ອົດ) ໃນທ້າຍຕິຖີ. ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງວັດນີ້ ຈິຕຣາເສນະໄດ້ເຖິງພະນິເວດຂອງພະຫຣິ (ພຣະວິສນຸ).

Verse 84

दिव्यं विमानमारुह्य गतवान्पितृभिः सह । यत्फलं मथुरां गत्वा दृष्ट्वा कृष्णमुखांबुजम्

ລາວໄດ້ຂຶ້ນນັ່ງວິມານທິບ ແລ້ວເດີນທາງໄປພ້ອມກັບປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ); ໄດ້ຮັບຜົນບຸນດຽວກັນກັບການໄປມະຖຸຣາ ແລະໄດ້ເບິ່ງພະພັກຕຣະຂອງພຣະກຣິດສະນະດຸຈດອກບົວ

Verse 85

तत्फलं प्राप्यते पुंसाकृष्णजन्माष्टमीव्रतात् । यत्फलं द्वारकां गत्वा दृष्टे विश्वेश्वरे हरौ । तत्फलं प्राप्यते दीनैः कृत्वा जन्माष्टमीव्रतम्

ຜົນບຸນນັ້ນບຸກຄົນຍ່ອມໄດ້ຮັບໂດຍການຖືວຣະຕະ “ກຣິດສະນະ ຊັນມາອາດສະຕະມີ”; ເທົ່າກັນກັບຜົນທີ່ໄດ້ຈາກການໄປດວາຣະກາ ແລະໄດ້ເຝົ້າພຣະຫຣິ ຜູ້ເປັນວິສະເວສະວະຣະ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສາກົນ. ແມ່ນແຕ່ຜູ້ທຸກຍາກກໍໄດ້ຜົນນັ້ນ ໂດຍການປະຕິບັດວຣະຕະຊັນມາອາດສະຕະມີ