Adhyaya 26
तीर्थवंशोपदेशः (Tīrtha-vaṃśa Upadeśa: Instruction on the Fruits of Sacred Waters)
Upa-parva: Tīrtha-vaṃśa (Angiras–Gautama Dialogue on Sacred Waters)
The chapter opens with Yudhiṣṭhira requesting a principled account of why seeing and bathing at tīrthas is considered beneficial. Bhīṣma replies by transmitting a tradition spoken by Aṅgiras, introduced through a secondary frame: Gautama approaches Aṅgiras in a forest hermitage and asks about the dharmic uncertainty concerning tīrthas and the exact fruits of bathing, including post-mortem outcomes. Aṅgiras responds with an extensive enumerative map of sacred rivers, lakes, confluences, mountains, and āśramas (e.g., Candrabhāgā, Vitastā, Puṣkara, Prabhāsa, Naimiṣa, Gaṅgādvāra, Prayāga, Narmadā, Devadāruvana, Citrakūṭa), assigning distinct results: removal of pāpa, attainment of svarga or specific lokas, ritual-equivalent fruits (Aśvamedha/Vājapeya/Puruṣamedha analogues), beauty, fame, fearlessness, and extraordinary attainments (e.g., antardhāna). The discourse consistently conditions these outcomes on regulated conduct—fasting durations (one night to a month), purity (śuci), sense-control, truthfulness, non-violence, and conquest of desire/anger/greed. It also introduces a doctrinal bridge: mental visitation can substitute for physical travel to difficult sites. The chapter ends with a phalaśruti asserting that hearing/reciting this Aṅgiras-taught ‘rahasya’ yields purification, auspicious rebirth, and upward destiny, and it outlines qualified modes of transmission (to dvijas, sādhus, kin, or disciplined students).
Chapter Arc: युधिष्ठिर पितामह भीष्म से विनयपूर्वक पूछते हैं—श्राद्ध के समय देवकार्य और पितृकार्य में ऋषियों ने जिन-जिन कर्मों का विधान किया है, उसका क्रम और रहस्य क्या है? → भीष्म विधि को सूक्ष्म अनुशासन में बाँधते हैं—पूर्वाह्न में देवकार्य, अपराह्न में पितृकार्य; शौच-स्नान, आचार-शुद्धि, समय-पालन, पात्र-चयन और दान की ‘उपपत्ति’ (उचित कारण/विधि) पर जोर देते हैं। वे चेताते हैं कि कालहीन, अशुद्ध या उलटे क्रम से किया गया दान-भोजन राक्षस-भाग बन जाता है, और श्राद्ध का फल विकृत हो जाता है। → विधि-भंग के दुष्परिणामों का तीखा उद्घोष—अस्नात ब्राह्मण द्वारा देव/पितृकार्य ग्रहण करना अधर्म के तुल्य बताया जाता है; अनुचित पात्र (जैसे ऋणकर्ता, सूदखोर, प्राणि-विक्रयवृत्ति वाले) और परस्त्री-अपहर्ता/परस्त्री-दूती जैसे आचरणों को नरकगामी कहा जाता है। यहाँ श्राद्ध केवल कर्मकाण्ड नहीं, नैतिक शुद्धि की कसौटी बन जाता है। → भीष्म तीनों वर्णों के संस्कार-विधान (जातकर्म आदि) और मंत्र-व्यवस्था का संकेत देकर समग्र धर्म-रचना को स्थिर करते हैं; फिर देवकार्य-पितृकार्य और दानधर्म का सार बताते हैं—विधि, समय, पात्र और शुद्धि से किया गया कर्म परलोक-कल्याणकारी है, और करुणा-जितक्रोध-बहुपुत्र-शतायुषी सद्गुणी पुरुष स्वर्गगामी होते हैं। → अगले उपदेश के लिए भूमि तैयार होती है—‘राक्षस-भाग’ से बचने हेतु भोजन-दान की सूक्ष्म शर्तें और पात्र-अपात्र के और भी भेद आगे कैसे निर्धारित होंगे?
Shlokas
Verse 1
युधिष्ठिरने पूछा--पितामह! देवता और ऋषियोंने श्राद्धके समय देवकार्य तथा पितृकार्यमें जिस-जिस कर्मका विधान किया है, उसका वर्णन मैं आपके मुखसे सुनना चाहता हूँ
ຢຸທິສຖິຣະກ່າວວ່າ: “ທ່ານປູ່, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະໄດ້ຟັງຈາກປາກຂອງທ່ານໂດຍຊັດເຈນ ກ່ຽວກັບພິທີກຳທີ່ເທວະແລະລະສີໄດ້ກຳນົດໄວ້ໃນເວລາທຳສຣາດທະ—ທັງການບູຊາທີ່ຄວນຖວາຍແກ່ເທວະ ແລະ ໜ້າທີ່ທີ່ຄວນກະທຳຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ.”
Verse 2
भीष्म उवाच दैवं पौर्वाह्निकं कुर्यादपराह्ने तु पैतृकम् मड़लाचारसम्पन्न: कृतशौच: प्रयत्नवान्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ພຣະຣາຊາ, ພິທີແລະທານທີ່ຖວາຍແກ່ເທວະ ຄວນເຮັດໃນຕອນເຊົ້າ; ສ່ວນທີ່ເປັນຂອງບັນພະບຸລຸດ ຄວນເຮັດໃນຕອນບ່າຍ. ເມື່ອຊຳລະກາຍໃຫ້ບໍລິສຸດ (ເຊັ່ນ ອາບນ້ຳ) ແລະ ປະພຶດຕາມຂໍ້ປະພືດອັນເປັນມົງຄຸນແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນກະທຳດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ທານທີ່ເຮັດຜິດເວລາ ຖືກນັບວ່າເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະ.”
Verse 3
मनुष्याणां तु मध्याल्ले प्रदद्यादुपपत्तिभि: । कालहीनं तु यद् दानं तं भागं रक्षसां विदु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ໃນຫມູ່ມະນຸດ ຄວນໃຫ້ທານໃນເວລາທ່ຽງ ດ້ວຍວິທີທີ່ເໝາະສົມ ແລະຖືກຕ້ອງ. ແຕ່ທານທີ່ໃຫ້ຜິດເວລາ ຖືກເຫັນວ່າເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະ»។
Verse 4
लड़घितं चावलीढं च कलिपूर्व च यत् कृतम् रजस्वलाभिदृष्टं च तं भागं रक्षसां विदु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ອາຫານທີ່ຖືກກ້າວຂ້າມ, ຖືກເລຍ, ຖືກປຸງໃນທ່າມກາງການຖຽງທະເລາະ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຖືກສາຍຕາຂອງແມ່ຍິງມີປະຈໍາເດືອນມອງເຫັນ—ສ່ວນນັ້ນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຂອງຣາກສະ।
Verse 5
अवषुष्ट च यद् भुक्तमव्रतेन च भारत । परामृष्टं शुना चैव तं भागं रक्षसां विदु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກຫລານແຫ່ງພາຣະຕະ, ອາຫານທີ່ຖືກປະກາດຕໍ່ສາທາລະນະ (ວ່າຈັດໄວ້ຫຼືເອີ້ນອອກ), ທີ່ຖືກກິນໂດຍຜູ້ບໍ່ຖືວຣະຕະແຫ່ງຄວາມບໍລິສຸດ, ຫຼືຖືກໝາແຕະຕ້ອງ—ສ່ວນນັ້ນຖືກເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຂອງຣາກສະ»។
Verse 6
केशकीटावपतित क्षुत॑ श्वभिरवेक्षितम् रुदितं चावधूतं च त॑ भागं रक्षसां विदु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ອາຫານທີ່ມີເສັ້ນຜົມຫຼືແມງຕົກໃສ່, ທີ່ຖືກເປື້ອນໂດຍການຈາມ, ທີ່ຖືກໝາຈ້ອງເບິ່ງ, ແລະທີ່ຖືກໃຫ້ດ້ວຍນ້ຳຕາ ແລະດ້ວຍຄວາມດູຖູກ—ອາຫານນັ້ນກໍຖືວ່າເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະເຊັ່ນກັນ।
Verse 7
निरोड्कारेण यद् भुक्तं सशस्त्रेण च भारत । दुरात्मना च यद् भुक्तं तं भागं रक्षसां विदु:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ລູກຫລານແຫ່ງພາຣະຕະ, ອາຫານທີ່ຖືກກິນກ່ອນໂດຍຜູ້ບໍ່ເໝາະສົມ ຫຼືບໍ່ໄດ້ຮັບອະນຸຍາດ, ຫຼືທີ່ຖືກໃຊ້ໂດຍຜູ້ຖືອາວຸດ, ຫຼືໂດຍຄົນຊົ່ວ—ສ່ວນນັ້ນຖືວ່າເປັນຂອງຣາກສະ»។
Verse 8
परोच्छिष्टं च यद् भुक्तं परिभुक्त च यद् भवेत् । दैवे पित्रये च सततं त॑ भागं रक्षसां विदु:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ອາຫານໃດທີ່ເປັນເຫຼືອຂອງຜູ້ອື່ນ ຫຼືອາຫານໃດທີ່ມີຜູ້ໄດ້ກິນແລ້ວ ແລະອາຫານໃດທີ່ຜູ້ຄົນກິນໂດຍບໍ່ໄດ້ແບ່ງສ່ວນອັນຄວນໃຫ້ແກ່ເທວະ ແລະປິຕຣ (Pitṛs) ກ່ອນ—ໃນພິທີສໍາລັບເທວະ ແລະສໍາລັບປິຕຣ ອາຫານນັ້ນຖືກຮູ້ວ່າເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະສ (rākṣasas) ຢູ່ເສມອ.
Verse 9
मन्त्रहीनं क्रियाहीनं यच्छाद्ध॑ परिविष्यते । त्रिभिर्वर्णैर्नरश्रेष्ठ तं भागं रक्षसां विदु:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ອາຫານທີ່ນໍາໄປຖວາຍໃນພິທີ śrāddha ແຕ່ຂາດມັນຕຣາແຫ່ງເວດ ແລະຂາດພິທີກໍາຕາມບັນຍັດ—ຊົນໃນສາມວັນນະ (varṇa) ຮູ້ວ່ານັ້ນເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະສ (rākṣasas).”
Verse 10
आज्याहुतिं विना चैव यत्किंचित् परिविष्यते । दुराचारैश्व यद् भुक्त तं भागं रक्षसां विदु:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ອາຫານສ່ວນໃດກໍຕາມທີ່ນໍາໄປຈັດຖວາຍໂດຍບໍ່ໄດ້ຖວາຍອາຫຸຕິດ້ວຍນ້ໍາມັນເນີຍ (ājya) ກ່ອນ, ແລະອາຫານໃດທີ່ຖືກກິນໂດຍຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ—ຈົ່ງຮູ້ວ່າສ່ວນນັ້ນເປັນຂອງຣາກສະສ (rākṣasas).
Verse 11
अत ऊर्ध्व विसर्गस्य परीक्षां ब्राह्मणे शूणु
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ພຣາຫມະນ, ກ່ຽວກັບການກວດສອບທີ່ຄວນເຮັດຕໍ່ໄປ. ຈົ່ງຟັງຄໍາສອນວ່າ ເມື່ອຈະໃຫ້ທານ ແລະຖວາຍອາຫານ ຄວນພິຈາລະນາພຣາຫມະນແນວໃດ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພຣາຫມະນຜູ້ຕົກຈາກຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ, ຫຼືຜູ້ທຶບປັນຍາ, ຫຼືຜູ້ວິກົດຈິດ ບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີສໍາລັບເທວະ ຫຼືສໍາລັບປິຕຣ (Pitṛs).”
Verse 12
यावन्त: पतिता विप्रा जडोन्मत्तास्तथैव च । दैवे वाप्यथ पित्रये वा राजन् ना्हन्ति केतनम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ພຣາຫມະນຈໍານວນໃດກໍຕາມທີ່ຕົກຈາກຄວາມປະພຶດຖືກຕ້ອງ, ຫຼືກາຍເປັນຜູ້ທຶບປັນຍາ, ຫຼືວິກົດຈິດ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີສໍາລັບເທວະ ຫຼືສໍາລັບປິຕຣ (Pitṛs). ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຄໍາສອນເລື່ອງການກວດສອບພຣາຫມະນ ເມື່ອໃຫ້ທານ ແລະຖວາຍອາຫານ.”
Verse 13
श्वित्री क्लीबश्व कुछ्ठी च तथा यक्ष्महतश्न यः । अपस्मारी च यश्चान्धो राजन् नाहन्ति केतनम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຜູ້ທີ່ປ່ວຍເປັນດ່າງຂາວ (ຜິວສີຈາງ), ຜູ້ບໍ່ມີສະມັດທະພາບທາງເພດ, ຜູ້ເປັນໂລກຂີ້ກະດົງ/ໂລກຜິວໜັງຮ້າຍ, ຜູ້ຖືກຣາຊະຍັກສະມາ (ໂລກປອດຊຸດໂຊມ), ຜູ້ເປັນລົມຊັກ, ຫຼືຜູ້ຕາບອດ—ບໍ່ຖືກນັບວ່າເໝາະສົມຈະໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີ śrāddha».
Verse 14
चिकित्सका देवलका वृथा नियमधारिण: । सोमविक्रयिणश्वैव राजन् नाहन्ति केतनम्,नरेश्वर! चिकित्सक या वैद्य, देवालयके पुजारी, पाखण्डी और सोमरस बेचनेवाले ब्राह्मण निमन्त्रण देने योग्य नहीं हैं
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຜູ້ເປັນໝໍ/ໄວດະ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ສະຖານບູຊາ (devalaka) ຜູ້ພຶງພາວິຫານ, ຜູ້ຖືວັດຖຸປະຕິບັດແບບຫຼອກລວງ (ຖືພິທີໂດຍໄຮ້ສາລະ), ແລະຜູ້ຂາຍໂຊມະ—ບໍ່ຖືກນັບວ່າຄວນໄດ້ຮັບເຊີນ.»
Verse 15
गायना नर्तकाश्नैव प्लवका वादकास्तथा । कथका योधकाश्चैव राजन् नाहहन्ति केतनम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ນັກຮ້ອງແລະນັກຟ້ອນ, ນັກກາຍກຳ/ນັກກາຍກະໂດດ, ນັກດົນຕີ, ນັກເລົ່ານິທານ, ແລະຜູ້ຝຶກນັກຮົບ—ບໍ່ຖືກນັບວ່າຄວນໄດ້ຮັບເຊີນ.»
Verse 16
राजन! जो गाते-बजाते, नाचते, खेल-कूदकर तमाशा दिखाते, व्यर्थकी बातें बनाते और पहलवानी करते हैं, वे भी निमन्त्रण पानेके अधिकारी नहीं हैं ।।
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະມະຫາກະສັດ, ຜູ້ຮ້ອງເພງຕີດົນຕີ, ຟ້ອນລຳ, ສະແດງການຫຼິ້ນກາຍກຳແລະກິລາເພື່ອຄວາມບັນເທີງ, ເວົ້າຄຳຈາໄຮ້ສາລະ, ແລະນັກມວຍ/ນັກປ້ຳ—ກໍບໍ່ຄວນໄດ້ຮັບເຊີນ. ອີກທັງ ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຜູ້ເປັນປະໂຣຫິດໃຫ້ຊູດຣະ (Śūdra), ຜູ້ສອນເຂົາ, ຫຼືຜູ້ໄປເປັນສິດຂອງເຂົາເພື່ອຮຽນຈາກເຂົາ ຫຼືຮັບໃຊ້ເຂົາ—ກໍບໍ່ເໝາະສົມຈະໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີ śrāddha.»
Verse 17
अनुयोक्ता च यो विप्रो अनुयुक्तश्चन भारत । नाहतस्तावघपि श्राद्ध ब्रहद्मविक्रयिणौ हि तो
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ສືບສາຍພະຣະຕະ, ພຣາຫມັນຜູ້ຮັບຄ່າຈ້າງເພື່ອສອນ ແລະພຣາຫມັນຜູ້ຈ່າຍຄ່າຈ້າງເພື່ອຮຽນ—ທັງສອງນັ້ນເປັນດັ່ງຜູ້ຄ້າຂາຍເວດ. ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ຈະບໍ່ມີມົນທິນອື່ນໃດ ກໍບໍ່ຄວນນຳເຂົາເຂົ້າໃນຜູ້ຖືກເຊີນໃນພິທີ śrāddha.»
Verse 18
अग्रणीर्य: कृत: पूर्व वर्णावरपरिग्रह: । ब्राह्मण: सर्वविद्योडपि राजन् नाहति केतनम्
Bhīṣma said: “O King, a Brahmin who was formerly a leader of society but later contracted an improper marriage across the social orders is not fit to be invited for the śrāddha rites, even if he is richly endowed with learning in all branches of knowledge.”
Verse 19
अनग्नयश्न ये विप्रा मृतनिर्यातकाश्न ये । स्तेनाश्न पतिताश्चैव राजन नाहन्ति केतनम्
Bhishma said: “O king, Brahmins who do not maintain the sacred fires (and thus neglect the Agnihotra), those who live by carrying out the dead, those who subsist on theft, and those who have fallen from right conduct due to sin—such men are not fit to be invited for the śrāddha rites.”
Verse 20
अपरिज्ञातपूर्वाश्च गणपूर्वाश्न भारत । पत्रिकापूर्वपुत्राश्न श्राद्धे नाहन्ति केतनम्
Bhishma said: O Bharata, those Brahmins who are not previously known (their identity and conduct being unverified), those who present themselves as leaders of a group, and those who are ‘putrikā-putras’—sons born through a daughter appointed under the putrikā-dharma and living in the maternal grandfather’s house—are not fit to be invited to a śrāddha. The rite demands discernment and verified worthiness, not mere status, crowd-following, or ambiguous social standing.
Verse 21
ऋणकर्ता च यो राजन यश्न वार्धुषिको नर: । प्राणिविक्रयवृत्तिश्व राजन नाहन्ति केतनम्
Bhīṣma said: “O King, a man who incurs debt, one who lives by usury, and one whose livelihood depends on selling living beings—such persons, O King, do not attain a good reputation (ketana), for these ways of life are ethically tainted.”
Verse 22
राजन! जो ब्राह्मण रुपया-पैसा बढ़ानेके लिये लोगोंको ब्याजपर ऋण देता हो अथवा जो सस्ता अन्न खरीदकर उसे मँहगे भावपर बेचता और उसका मुनाफा खाता हो अथवा प्राणियोंके क्रय-विक्रयसे जीविका चलाता हो, ऐसे ब्राह्मण श्राद्धमें बुलाने योग्य नहीं हैं ।।
Bhīṣma said: “O King, a Brahmin who lends money at interest to increase his wealth, or who buys grain cheaply and sells it at a higher price to live on profit, or who sustains himself by trading in living beings—such Brahmins are not fit to be invited to a śrāddha. Likewise, O bull among the Bharatas, those who live off a woman’s earnings, those associated with prostitution (as husbands/keepers), and those who neglect the daily disciplines of Gāyatrī-japa and sandhyā-vandana—such Brahmins too are not worthy to be seated and honored in a śrāddha.”
Verse 23
श्राद्धे दैवे च निर्दिष्टो ब्राह्मणो भरतर्षभ । दातुः प्रतिग्रहीतुश्न शृणुष्वानुग्रह पुन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນວົງສາພາຣະຕະ! ປະເພດພຣາຫມັນທີ່ຄວນຖືກຫ້າມ ໃນການບູຊາເທວະ ແລະ ພິທີສຣາດທະ ໄດ້ຖືກກໍານົດໄວ້ແລ້ວ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງອີກຄັ້ງ ເມື່ອຂ້າຈະອະທິບາຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາ—ເຖິງຄຸນລັກສະນະຂອງຜູ້ໃຫ້ ແລະ ຜູ້ຮັບ ແມ່ນແຕ່ໃນກໍລະນີທີ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງອາດຈະຖືກຫ້າມຈາກສຣາດທະກໍຕາມ.»
Verse 24
चीर्णव्रता गुणैर्युक्ता भवेयुर्येडपि कर्षका: । सावित्रीज्ञा: क्रियावन्तस्ते राजन् केतनक्षमा:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ພວກເຂົາຈະເປັນຊາວນາໂດຍອາຊີບກໍຕາມ, ພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາວຣະຕະຢ່າງສັດຊື່, ມີຄຸນຄ່າດີ, ຂະຫຍັນໃນພິທີກຳຕາມຄຳສອນ, ແລະ ຮູ້ຈັກສາວິຕຣີ (ຄາຍະຕຣີ) ນັ້ນ ເໝາະສົມຈະໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີສຣາດທະ.»
Verse 25
क्षात्रधर्मिणमप्याजी केतयेत् कुलजं द्विजम् । न त्वेव वणिजं तात श्राद्धे च परिकल्पयेत्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ພຣາຫມັນຜູ້ເກີດໃນຕະກູນດີ ແມ່ນແຕ່ຈະປະພຶດທຳຂອງກະສັດນັກຮົບໃນສົງຄາມ ກໍຄວນເຊີນໃນພິທີສຣາດທະ; ແຕ່ຜູ້ປະກອບການຄ້າ ຢ່າໄດ້ຈັດໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມສຣາດທະເລີຍ.»
Verse 26
अन्निहोत्री च यो विप्रो ग्रामवासी च यो भवेत् | अस्तेनश्वातिथिज्ञश्न स राजन् केतनक्षम:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ພຣາຫມັນຜູ້ຮັກສາອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra), ຢູ່ອາໄສເປັນຫຼັກແຫຼ່ງໃນບ້ານຂອງຕົນ, ບໍ່ເປັນຂີ້ລັກ, ແລະ ຊໍານານໃນການຕ້ອນຮັບແຂກ—ຜູ້ນັ້ນເໝາະສົມຈະເຂົ້າໄປຫາ ແລະ ເຊີນໃນພິທີ.»
Verse 27
सावित्रीं जपते यस्तु त्रिकालं भरतर्षभ । भिक्षावृत्ति: कियावांश्व स राजन् केतनक्षम:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນວົງສາພາຣະຕະ, ຜູ້ໃດສວດສາວິຕຣີ (ຄາຍະຕຣີ) ທັງສາມເວລາ, ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍບິນທະບາດ, ແລະ ໝັ້ນຄົງໃນການປະພຶດຕາມພິທີກຳ—ຜູ້ນັ້ນ, ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ, ເໝາະສົມຈະໄດ້ຮັບເຊີນໃນສຣາດທະ.»
Verse 28
उदितास्तमितो यश्व तथैवास्तमितोदित: । अहिंस्नश्वाल्पदोषश्न स राजन् केतनक्षम:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງທີ່ສະຖານະໃນໂລກຂຶ້ນລົງ—ຄັ້ງໜຶ່ງສູງ ຄັ້ງໜຶ່ງຕ່ຳ ແລ້ວກໍກັບສູງອີກ—ແຕ່ບໍ່ເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດ ແມ່ນຄວນເຊີນເຂົ້າພິທີ śrāddha ແມ່ນແມ່ນມີຂໍ້ບົກພ່ອງນ້ອຍໆກໍຕາມ.
Verse 29
अकल्कको हातर्कश्न ब्राह्मणो भरतर्षभ । संसर्गे भैक्ष्यवृत्तिश्न स राजन् केतनक्षम:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພະຣາຊະພາຣະຕະ, ພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ມີຄວາມອວດອ້າງ, ບໍ່ໂຕ້ຖຽງດ້ວຍເຫດຜົນອັນໄຮ້ປະໂຫຍດ, ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍການຮັບທານຈາກເຮືອນຕ່າງໆ ພ້ອມທັງເໝາະສົມຕໍ່ການຄົບຫາ, ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຄວນໄດ້ຮັບເຊີນ.
Verse 30
अव्रती कितव: स्तेन: प्राणिविक्रयिको वणिक् । पश्चाच्च पीतवान् सोमं स राजन् केतनक्षम:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ແມ່ນແຕ່ຜູ້ບໍ່ຖືວຣະຕະ, ເປັນນັກພະນັນແລະຄົນຫລອກລວງ, ເປັນຂໂຈນ, ຄ້າຂາຍສັດມີຊີວິດ, ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍອາຊີບພໍ່ຄ້າ—ຖ້າພາຍຫຼັງໄດ້ປະກອບພິທີຍັດຍະຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະໄດ້ດື່ມນ້ຳໂຊມະ (Soma) ໃນພິທີນັ້ນ—ຜູ້ນັ້ນກໍຄວນໄດ້ຮັບເຊີນເຊັ່ນກັນ.
Verse 31
अर्जयित्वा धन पूर्व दारुणैरपि कर्मभि: । भवेत् सर्वातिथि: पश्चात् स राजन् केतनक्षम:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ຈອມກະສັດ, ຜູ້ໃດທີ່ແຕ່ກ່ອນຫາຊັບສິນ—ແມ່ນແຕ່ດ້ວຍວຽກງານອັນຫນັກໜ່ວງ—ແລ້ວພາຍຫຼັງກາຍເປັນຜູ້ຮັບໃຊ້ແຂກທຸກປະເພດດ້ວຍທຸກວິທີ, ຜູ້ນັ້ນຄວນໄດ້ຮັບເຊີນໃນພິທີ śrāddha.
Verse 32
ब्रह्मविक्रयनिर्दिष्ट स्त्रिया यच्चार्जितं धनम् । अदेयं पितृविप्रेभ्यो यच्च क्लैब्यादुपार्जितम्
ຊັບທີ່ໄດ້ມາຈາກການຂາຍພຣະເວດ (Brahma/Veda), ຫຼືຊັບທີ່ໄດ້ຈາກລາຍໄດ້ຂອງແມ່ຍິງ, ຫຼືຊັບທີ່ໄດ້ມາໂດຍການສະແດງຄວາມຕ່ຳຕ້ອຍຕໍ່ໜ້າຜູ້ຄົນແລ້ວຂໍທານ—ຊັບເຊັ່ນນີ້ບໍ່ຄວນນຳໄປຖວາຍແກ່ພຣາຫມັນໃນພິທີ śrāddha ເພື່ອບູຊາບັນພະບຸລຸດ.
Verse 33
क्रियमाणे5पवर्गे च यो द्विजो भरतर्षभ । न व्याहरति यद्युक्त तस्याधर्मो गवानृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນວົງພາຣະຕະ! ເມື່ອກຳລັງປະກອບພິທີກຳທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ “ອະປະວັກ” (ການຫຼຸດພົ້ນ) ຢູ່ນັ້ນ, ຖ້າຊາຍທະວິຊະ (ເກີດສອງຄັ້ງ) ບໍ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມທຳນຽມ, ການຂາດເວົ້ານັ້ນກາຍເປັນອະທັມສຳລັບເຂົາ—ເປັນຄວາມບໍ່ຈິງທີ່ໜັກເທົ່າກັບການໂກຫຼກເລື່ອງງົວ.»
Verse 34
भरतश्रेष्ठ! जो ब्राह्मण श्राद्धकी समाप्ति होनेपर “अस्तु स्वधा” आदि तत्कालोचित वचनोंका प्रयोग नहीं करता है, उसे गायकी झूठी शपथ खानेका पाप लगता है ।।
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ! ຖ້າພຣາຫມັນໃນຕອນຈົບພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ບໍ່ເວົ້າຖ້ອຍຄຳປິດພິທີຕາມກາລະ ເຊັ່ນ ‘astu svadhā’ ໃນທັນທີ, ເຂົາຈະໄດ້ບາບເທົ່າກັບການສາບານມຸສາເລື່ອງງົວ. ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ! ວັນໃດກໍຕາມທີ່ໄດ້ພົບພຣາຫມັນຜູ້ຄວນຮັບທານ, ມີນົມສົ້ມ (curd) ແລະ ນ້ຳມັນເນີຍ (ghee), ພ້ອມທັງວັນດວງຈັນດັບ (new-moon) ແລະຂອງປ່າເຊັ່ນ ຫົວ, ຮາກ, ແລະເນື້ອຜົນໄມ້—ວັນນັ້ນແຫຼະແມ່ນເວລາອັນດີທີ່ສຸດສຳລັບສຣາດທະ; ເມື່ອເຄື່ອງປະກອບເຫຼົ່ານີ້ພ້ອມກັນ, ໂອກາດນັ້ນເອງກາຍເປັນເວລາມົງຄຸນ.»
Verse 35
(मुहूर्तानां त्रय॑ पूर्वमह्नः प्रातरिति स्मृतम् । जपथध्यानादिभिस्तस्मिन् विप्रैः कार्य शुभव्रतम् ।।
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສາມມຸຮູດຕະທຳອິດຂອງວັນ ຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນເວລາເຊົ້າ. ໃນເວລານັ້ນ ພຣາຫມັນຄວນປະພຶດວຣະຕະອັນເປັນມົງຄຸນເພື່ອປະໂຫຍດທາງວິນຍານຂອງຕົນ ໂດຍການສວດມົນ (japa) ແລະ ສະມາທິ (dhyāna) ເປັນຕົ້ນ. ສາມມຸຮູດຕະຕໍ່ໄປເອີ້ນວ່າ ສັງກະວະ (saṅgava) ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນອີກສາມມຸຮູດຕະເອີ້ນວ່າ ເວລາທ່ຽງ. ໃນສັງກະວະຄວນເຮັດວຽກທາງໂລກ; ໃນເວລາທ່ຽງຄວນອາບນ້ຳ ແລະປະກອບພິທີສັນທະຍາ (sandhyā). ຫຼັງທ່ຽງ ສາມມຸຮູດຕະຕໍ່ໄປເອີ້ນວ່າ ອະປະຣາຫນ (ບ່າຍ); ນີ້ແມ່ນສ່ວນທີສີ່ຂອງວັນ ເໝາະສຳລັບກິດພິທີແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຕໍ່ຈາກນັ້ນອີກສາມມຸຮູດຕະເອີ້ນວ່າ ຍາມແລງ (sāyāhna) ຊຶ່ງນັກປັນຍາເຫັນວ່າເປັນຊ່ວງຄາບລະຫວ່າງກາງວັນແລະກາງຄືນ. ເມື່ອຈົບສຣາດທະໃນເຮືອນພຣາຫມັນ, ການເວົ້າ ‘svadhā’ ກ່າວວ່າເຮັດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດຍິນດີ; ແລະໃນເຮືອນກະສັດຕຣິຍະ ຄວນປິດພິທີດ້ວຍຄຳວ່າ ‘ຂໍໃຫ້ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈ’.»
Verse 36
अपवर्गे तु वैश्यस्य श्राद्धकर्मणि भारत । अक्षय्यमभिधातव्यं स्वस्ति शूद्रस्य भारत
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ! ເມື່ອຈົບພິທີສຣາດທະໃນເຮືອນໄວສະຍະ (Vaiśya) ຄວນກ່າວຄຳອວຍພອນ ‘akṣayyam’—‘ຂໍໃຫ້ທານນີ້ບໍ່ສູນສິ້ນ’. ແລະເມື່ອຈົບສຣາດທະໃນເຮືອນຊູດຣະ (Śūdra) ໂອ ພາຣະຕະ, ຄວນກ່າວ ‘svasti’—‘ຂໍໃຫ້ມີຄວາມສະຫງົບສຸກ’.»
Verse 37
पुण्याहवाचनं दैवं ब्राह्मणस्य विधीयते । एतदेव निरोड्कार क्षत्रियस्य विधीयते
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ສຳລັບພຣາຫມັນ, ພິທີອັນສັກສິດຖືກກຳນົດໃຫ້ເຮັດໂດຍການເອີ້ນຂວັນມົງຄຸນ ແລະການສວດອວຍພອນ. ແຕ່ສຳລັບກະສັດຕຣິຍະ (Kṣatriya), ຈຸດປະສົງດຽວກັນນີ້ສຳເລັດໄດ້ດ້ວຍ ‘niroḍkāra’—ການປະກາດອຸທິດອັນແຂງກ້າ ແບບນັກຮົບ—ໃຫ້ເໝາະກັບໜ້າທີ່ຂອງເຂົາ.»
Verse 38
इसी तरह जब ब्राह्मणके यहाँ देवकार्य होता हो, तब उसमें *कारसहित पुण्याहवाचनका विधान है (अर्थात् 'पुण्याहं भवन्तो ब्रुवन्तु--आपलोग पुण्याहवाचन करें' ऐसा यजमानके कहनेपर ब्राह्मणोंको “३० पुण्याहम् ३» पुण्याहम्” इस प्रकार कहना चाहिये)। यही वाक्य क्षत्रियके यहाँ बिना *कारके उच्चारण करना चाहिये ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ເຊັ່ນນັ້ນແຫຼະ ເມື່ອພຣາຫມັນເຮັດພິທີບູຊາເທວະດາໃນເຮືອນຂອງຕົນ ຕ້ອງມີພິທີປະກາດ “ປຸນຍາຫະ” (ວັນມງຄົດ) ພ້ອມຄໍາປະກອບຕາມທີ່ກໍານົດ. ເມື່ອເຈົ້າພິທີກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບປະກາດວັນມງຄົດ” ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍຄວນຕອບວ່າ “ມງຄົດແທ້, ມງຄົດແທ້”। ໃນເຮືອນຂອງກະສັດຕຣິຍ ຄໍາສູດດຽວກັນນີ້ຄວນກ່າວໂດຍບໍ່ອອກສຽງຄໍາປະກອບນັ້ນ. ໃນພິທີເທວະກຳຂອງໄວສະຍະ ຄວນກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ເທວະດາທັງຫຼາຍພໍໃຈ”। ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຕາມລໍາດັບ ວິທີປະຕິບັດອັນຖືກຕ້ອງຕາມວິນັຍ ສໍາລັບໜ້າທີ່ຂອງສາມວັນນະ»។
Verse 39
जातकर्मादिका: सर्वास्त्रिषु वर्णेषु भारत । ब्र्मक्षत्रे हि मन्त्रोक्ता वैश्यस्य च युधिष्ठिर
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ ຜູ້ສືບສາຍພະຣະຕະ! ໃນສາມວັນນະຂອງຜູ້ເປັນທະວິຊະ (twice-born) ມີການບັນຍັດພິທີສັງສະການທັງປວງ ເລີ່ມແຕ່ພິທີເກີດ (jātakarma) ເປັນຕົ້ນ. ສໍາລັບພຣາຫມັນ ແລະ ກະສັດຕຣິຍ ແລະສໍາລັບໄວສະຍະດ້ວຍ ພິທີເຫຼົ່ານີ້ຄວນກະທໍາພ້ອມການສວດມັນຕຣາແຫ່ງເວດ»។
Verse 40
विप्रस्थ रशना मौज्जी मौर्वी राजन्यगामिनी । बाल्वजी होव वैश्यस्य धर्म एष युधिष्ठिर,युधिष्ठिर! उपनयनके समय ब्राह्मणको मूँजकी, क्षत्रियको प्रत्यज्जाकी और वैश्यको शणकी मेखला धारण करनी चाहिये। यही धर्म है
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ໃນເວລາພິທີອຸປະນະຍະນະ (ພິທີເຂົ້າສູ່ການເປັນສິດ) ສາຍຄາດແອວ (mekhalā) ທີ່ກໍານົດໄວ້ ສໍາລັບພຣາຫມັນແມ່ນເຮັດຈາກຫຍ້າມຸນຈະ; ສໍາລັບກະສັດຕຣິຍແມ່ນເຮັດຈາກໃຍສາຍຄັນທະນູ (maurvī); ແລະສໍາລັບໄວສະຍະແມ່ນເຮັດຈາກໃຍປ່ານ/ປ່ານປ່າ (bālvajī). ນີ້ແມ່ນກົດແຫ່ງທັມມະທີ່ຕັ້ງໄວ້»។
Verse 41
(पालाशो द्विजदण्ड: स्यादश्वत्थ: क्षत्रियस्य तु । औदुम्बरश्न वैश्यस्य धर्म एष युधिष्ठिर ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ສໍາລັບພຣາຫມັນ ໄມ້ຄໍາ (ດ້າມຖື) ຄວນເຮັດຈາກໄມ້ palāśa; ສໍາລັບກະສັດຕຣິຍ ຈາກໄມ້ aśvattha (ຕົ້ນໂພ/ຟິກສັກສິດ); ແລະສໍາລັບໄວສະຍະ ຈາກໄມ້ udumbara (ຟິກກຸ່ມ). ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ນີ້ແມ່ນກົດແຫ່ງທັມມະທີ່ຕັ້ງໄວ້. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງຄວາມຖືກແລະຜິດ ກ່ຽວກັບຜູ້ໃຫ້ທານ ແລະຜູ້ຮັບທານ. ຄວາມຜິດທີ່ເອີ້ນວ່າ “ບາບ” ທີ່ກ່າວໄວ້ສໍາລັບພຣາຫມັນເມື່ອເວົ້າຄໍາມຸສາ ຖືກນັບເປັນສີ່ເທົ່າສໍາລັບກະສັດຕຣິຍ ແລະແປດເທົ່າສໍາລັບໄວສະຍະ»។
Verse 42
नान्यत्र ब्राह्मणोश्रीयात् पूर्व विप्रेण केतित: । यवीयान् पशुहिंसायां तुल्यधर्मो भवेत् स हि
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: «ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ເຊີນພຣາຫມັນອີກຜູ້ໜຶ່ງໄວ້ລ່ວງໜ້າເພື່ອພິທີ śrāddha ແລ້ວ, ພຣາຫມັນຜູ້ຖືກເຊີນບໍ່ຄວນໄປກິນຢູ່ບ່ອນອື່ນ. ຖ້າເຂົາເຮັດເຊັ່ນນັ້ນ ຈະຖືກເຫັນວ່າຕໍ່າລົງໃນກຽດສັກສີ, ແລະຄວາມຜິດທີ່ເກີດຂຶ້ນຖືກນັບວ່າຫນັກເທົ່າກັບບາບແຫ່ງການຂ້າສັດ»។
Verse 43
तथा राजन्यवैश्याभ्यां यद्यश्नरीयात्तु केतित: । यवीयान् पशुहिंसायां भागार्ध समवाप्लुयात्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ຖ້າຜູ້ໃດໄດ້ຮັບການເຊີນຢ່າງເປັນທາງການຈາກກະສັດຕຣິຍະ ຫຼື ໄວສະຍະ ແລ້ວໄປກິນຢູ່ບ່ອນອື່ນແທນ ຜູ້ນັ້ນຖືກຕຳນິ ແລະຕ້ອງຮັບສ່ວນແຫ່ງບາບ—ເຄິ່ງໜຶ່ງ—ທີ່ເກີດຈາກຄວາມຮຸນແຮງຕໍ່ສັດ (ເພື່ອອາຫານນັ້ນ)»
Verse 44
दैवं वाप्यथवा पित्र्यं योडश्रीयाद ब्राह्मणादिषु । अस्नातो ब्राह्मणो राजंस्तस्याधर्मो गवानृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໃດໄປກິນໃນພິທີເທວະຍັດ ຫຼື ພິທີບິດຣິຍັດ (ສຣາດທະ) ຢູ່ເຮືອນຂອງພຣາຫມັນ ກະສັດຕຣິຍະ ແລະ ໄວສະຍະ ໂດຍບໍ່ໄດ້ອາບນ້ຳຊຳລະກ່ອນ ອະທັມຂອງຜູ້ນັ້ນຖືກນັບເທົ່າກັບບາບແຫ່ງການສາບານມຸສາໂດຍອ້າງຊື່ງົວ»
Verse 45
आशीौचो ब्राह्मणो राजन् यो+श्रीयाद् ब्राह्मणादिषु । ज्ञानपूर्वमथो लोभात् तस्याधर्मो गवानृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ! ຖ້າພຣາຫມັນຜູ້ໃດຢູ່ໃນພາວະອະໂສຈ (ໄລຍະບໍ່ບໍລິສຸດເນື່ອງຈາກການຕາຍເປັນຕົ້ນ) ຢູ່ເຮືອນຕົນ ແຕ່ດ້ວຍຄວາມໂລບ ແລະຮູ້ຕົວດີ ໄປຮັບອາຫານສຣາດທະຢູ່ເຮືອນພຣາຫມັນອື່ນ ອະທັມຂອງຜູ້ນັ້ນກໍເທົ່າກັບບາບແຫ່ງການສາບານມຸສາໂດຍອ້າງຊື່ງົວ»
Verse 46
अर्थनान्येन यो लिप्सेत् कर्मार्थ चैव भारत । आमन्त्रयति राजेन्द्र तस्याधर्मोडनृतं स्मृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ທາຍາດແຫ່ງພະຣະຕະ! ໂອ ພະຣາຊາ! ຜູ້ໃດປາຖະໜາເງິນທອງໂດຍອ້າງເຫດຜົນອື່ນເປັນຂໍ້ອ້າງ—ເຊັ່ນ ການໄປຈາລິກສະຖານສັກສິດ—ຫຼືກ່າວວ່າ ‘ຈົ່ງໃຫ້ເງິນແກ່ຂ້າເພື່ອເຮັດພິທີນັ້ນນີ້’ ແລ້ວດຶງໃຈຜູ້ໃຫ້ໃຫ້ຫັນມາຫາຕົນ ສິ່ງນັ້ນຖືກຈື່ຈຳວ່າເປັນອະທັມ ແລະເປັນຄຳມຸສາ; ບາບຂອງຜູ້ນັ້ນເທົ່າກັບການສາບານມຸສາໂດຍອ້າງຊື່ງົວ»
Verse 47
अवेददब्रतचारित्रास्त्रिभिवरर्णर्युधिष्ठिर । मन्त्रवत्परिविष्यन्ते त्स्याधमों गवानृतम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ! ຖ້າຜູ້ຄົນໃນສາມວັນນະດວິຊະ—ພຣາຫມັນ, ກະສັດຕຣິຍະ, ໄວສະຍະ—ໃນພິທີສຣາດທະ ຕັກອາຫານຖວາຍດ້ວຍການຂັບມັນຕຣາ ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນທີ່ບໍ່ຮັກສາວິນັຍແຫ່ງເວດະ ແລະບໍ່ປະພຶດຕາມວຣະຕະ ພວກເຂົາກໍຮັບບາບເທົ່າກັບການສາບານມຸສາໂດຍອ້າງຊື່ງົວ»
Verse 48
युधिछिर उवाच पित्र्यं वाप्यथवा दैवं दीयते यत् पितामह । एतदिच्छाम्यहं ज्ञातुं दत्त केषु महाफलम्
ຢຸທິສຖິຣ ກ່າວວ່າ: «ທ່ານປູ່ເຖົ້າ, ບໍ່ວ່າທານຈະຖວາຍໃນພິທີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ຫຼືຖວາຍເປັນຍັດແກ່ເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະນາຮູ້ວ່າ—ເມື່ອໃຫ້ແກ່ຜູ້ຮັບປະເພດໃດ ຈຶ່ງໄດ້ຜົນບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ?»
Verse 49
भीष्म उवाच येषां दारा: प्रतीक्षन्ते सुवृष्टिमिव कर्षका: । उच्छेषपरिशेषं हि तान् भोजय युधिष्ठिर
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ຈົ່ງໃຫ້ອາຫານແກ່ຜູ້ທີ່ເມຍຂອງເຂົາຄອຍອາຫານທີ່ຜົວກິນເຫຼືອ ດັ່ງຊາວນາຄອຍຝົນດີ—ເຮືອນທີ່ບໍ່ມີເສບຽງສະສົມນອກຈາກອາຫານທີ່ປຸງໃນມື້ນັ້ນ. ພຣາຫມັນຜູ້ຍາກຈົນເຊັ່ນນີ້ ຄວນໄດ້ຮັບອາຫານແນ່ນອນ»។
Verse 50
चारित्रनिरता राजन् ये कृशा: कृशवृत्तय: । अर्थिनश्लोपगच्छन्ति तेषु दत्त महाफलम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ທີ່ຍຶດຫມັ້ນໃນຄວາມປະພຶດດີ, ຜູ້ທີ່ທາງຫາກິນຖືກທຳລາຍ ແລະຜອມແຫ້ງຢ່າງຫນັກເນື່ອງຈາກຂາດອາຫານ—ເມື່ອເຂົາມາເປັນຜູ້ຂໍ, ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເຂົາຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.»
Verse 51
तद्धभक्तास्तद्गृहा राजंस्तद्धलास्तदपाश्रया: । अर्थिनश्व भवन्त्यर्थे तेषु दत्त महाफलम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມນະຣາ, ຜູ້ທີ່ອຸທິດໃຈໃຫ້ແກ່ທຳມະນັ້ນເອງ, ເຮືອນຂອງເຂົາຕັ້ງຢູ່ເທິງທຳມະ, ກຳລັງຂອງເຂົາແມ່ນທຳມະ, ແລະເຂົາອາໄສທຳມະເປັນທີ່ພຶ່ງ—ຖ້າເມື່ອຈຳເປັນເຂົາມາຂໍຊ່ວຍ, ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເຂົາຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ໂອ ຈອມມະນຸດ.»
Verse 52
तस्करेभ्य: परेभ्यो वा ये भयार्ता युधिष्ठिर । अर्थिनो भोक्तुमिच्छन्ति तेषु दत्त महाफलम्
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣ, ເມື່ອຜູ້ຂໍມາດ້ວຍຄວາມທຸກທ້ອນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ—ຈະເປັນຢ້ານໂຈນ ຫຼືຢ້ານສັດຕູ—ແລະຂໍພຽງແຕ່ອາຫານເພື່ອກິນ, ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເຂົາຍ່ອມໃຫ້ບຸນກຸສົນອັນຍິ່ງໃຫຍ່.»
Verse 53
अकल्ककस्य विप्रस्य रौक्ष्यात् करकृतात्मन: । वटवो यस्य भिक्षन्ति तेभ्यो दत्त महाफलम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣາຫມັນຜູ້ບໍ່ມີເລ່ຫຼ່ຽມ ຖືກຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຫນັກຫນ່ວງເຮັດໃຫ້ຊີວິດແຂງກະດ້າງ ແລະເມື່ອໄດ້ອາຫານນ້ອຍໆມາຢູ່ໃນມື ລູກນ້ອຍທີ່ຫິວຂອງລາວກໍຮ້ອງຂໍທັນທີວ່າ «ໃຫ້ຂ້ອຍ, ໃຫ້ຂ້ອຍ»—ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ພຣາຫມັນນັ້ນ ແລະແກ່ລູກໆນັ້ນ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.
Verse 54
हृतस्वा ह्तदाराश्ष ये विप्रा देशसम्प्लवे । अर्थार्थमभिगच्छन्ति तेभ्यो दत्त महाफलम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ເມື່ອແຜ່ນດິນຕົກຢູ່ໃນໄພພິບັດແລະຄວາມວຸ່ນວາຍ ພຣາຫມັນຜູ້ຖືກປົ່ນຊັບ ແລະຖືກຍຶດເອົາເມຍ ອາດຈະມາຂໍທຶນເພື່ອດຳລົງຊີວິດ; ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ຜູ້ຂໍທີ່ທຸກຍາກນັ້ນ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຍິ່ງ.
Verse 55
व्रतिनो नियमस्थाश्न ये विप्रा: श्रुतसम्मता: । तत्समाप्त्यर्थमिच्छन्ति तेभ्यो दत्त महाफलम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ພຣາຫມັນຜູ້ຖືວຣະຕະ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນນິຍະມະ ປະພຶດຕາມຄຳສອນທີ່ວິທະຍາຄຳພີ (ເວດ) ແລະສາດສະຕຣາຮັບຮອງ ແລະປາຖະໜາຊັບເພື່ອໃຫ້ວຣະຕະຂອງຕົນສຳເລັດ—ການໃຫ້ທານແກ່ພວກເຂົາ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.
Verse 56
अत्युक्रान्ताश्व धर्मेषु पाषण्डसमयेषु च । कृशप्राणा: कृशधनास्तेभ्यो दत्त महाफलम्
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ຫ່າງໄກຈາກທາງທີ່ບິດເບືອນ ຫຼືທາງຂອງຜູ້ຫລອກລວງ, ຜູ້ທີ່ຂາດຊັບ ແລະອ່ອນແຮງເນື່ອງຈາກຂາດອາຫານ—ການໃຫ້ທານແກ່ພວກເຂົາ ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ.
Verse 57
(व्रतानां पारणार्थाय गुर्वर्थे यज्ञदक्षिणाम् । निवेशार्थ च विद्वांसस्तेषां दत्त महाफलम् ।।
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ນັກປັນຍາຜູ້ປາຖະໜາຊັບເພື່ອປະກອບພິທີປິດວຣະຕະ, ເພື່ອຈ່າຍຄ່າຄູ (ກຸຣຸດັກຊິນາ), ເພື່ອຈ່າຍທັກຊິນາແຫ່ງຍັດ, ຫຼືເພື່ອຕັ້ງຖິ່ນຖານຄອບຄົວແລະແຕ່ງງານ—ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ທຳນອງດຽວກັນ ການໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຊັບເພື່ອປົກປ້ອງພໍ່ແມ່, ເພື່ອລ້ຽງດູເມຍແລະລູກ, ຫຼືເພື່ອພົ້ນຈາກໂລກຮ້າຍແຮງ ກໍເປັນກຸສົນຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອເດັກນ້ອຍແລະແມ່ຍິງຜູ້ຂາດທຸກຢ່າງ ຂໍພຽງແຕ່ອາຫານດີ—ຜູ້ໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກເຂົາ ຍ່ອມໄດ້ໄປສະຫວັນ ແລະບໍ່ຕົກນະລົກ. ແລະເມື່ອຄົນບໍ່ຜິດຖືກໂຈນຜູ້ມີອຳນາດປົ່ນເອົາທຸກຢ່າງ ຈົນປາຖະໜາພຽງອາຫານມື້ໜຶ່ງ—ການໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກເຂົາ ກໍໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຊັ່ນກັນ.
Verse 58
तपस्विनस्तपोनिष्ठास्तेषां भैक्षचराश्न ये । अर्थिन: किज्चिदिच्छन्ति तेषु दत्त महाफलम्
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ເປັນຕະປະສີ ໝັ້ນຄົງໃນຕະປະ ແລະດຳລົງຊີວິດດ້ວຍບິນດະບາດທີ່ຂໍເພື່ອຕະປະສີເທົ່ານັ້ນ—ເມື່ອຜູ້ຂໍອັນຄວນເຄົາລົບເຫຼົ່ານັ້ນຂໍແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ເຂົາຍ່ອມໃຫ້ຜົນໃຫຍ່.
Verse 59
महाफलविधिदनि श्रुतस्ते भरतर्षभ । निरयं येन गच्छन्ति स्वर्ग चैव हि तत् शूणु
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ກ້າໃນວົງພະຣະຕະ, ເຈົ້າໄດ້ຟັງຈາກເຮົາແລ້ວເຖິງຂໍ້ບັນຍັດແຫ່ງທານທີ່ໃຫ້ຜົນໃຫຍ່. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນວົງພະຣະຕະ, ຈົ່ງຟັງກຳກັບກຳທີ່ນຳມະນຸດໄປສູ່ນະລົກ ແລະໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍ.
Verse 60
गुर्वर्थमभयार्थ वा वर्जयित्वा युधिष्ठिर । येडनृतं कथयन्ति सम ते वै निरयगामिन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ຢຸທິສະຖິຣ, ນອກເສຍແຕ່ກໍລະນີທີ່ເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ອາຈານ ຫຼືເພື່ອປົດປ່ອຍຜູ້ອື່ນຈາກຄວາມຢ້ານກົວ—ຜູ້ໃດເວົ້າຄຳຕົວະໃນກໍລະນີອື່ນ ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະລົກ.
Verse 61
परदाराभिहर्तार: परदाराभिमर्शिन: । परदारप्रयोक्तारस्ते वै निरयगामिन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ລັກພາເມຍຂອງຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ທີ່ລ່ວງລະເມີດ ຫຼືເຮັດໃຫ້ເມຍຂອງຜູ້ອື່ນເສື່ອມເສຍ, ແລະຜູ້ທີ່ເປັນຄົນກາງຈັດການໃຫ້ຜູ້ອື່ນເຂົ້າເຖິງເມຍຂອງຄົນອື່ນຢ່າງຜິດທຳ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະລົກ.
Verse 62
ये परस्वापहर्तार: परस्वानां च नाशका: । सूचकाश्न परेषां ये ते वै निरयगामिन:,जो दूसरोंके धनको हड़पनेवाले और नष्ट करनेवाले हैं तथा दूसरोंकी चुगली खानेवाले हैं, उन्हें निश्षय ही नरकमें गिरना पड़ता है
ພີສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ລັກຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ທີ່ທຳລາຍຊັບຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະຜູ້ທີ່ເປັນຜູ້ຟ້ອງຮ້ອງ-ກ່າວຮ້າຍ ຫຼືສໍ້ສຽດຜູ້ອື່ນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະລົກ.
Verse 63
प्रपाणां च सभानां च संक्रमाणां च भारत | अगाराणां च भेत्तारो नरा निरयगामिन:,भरतनन्दन! जो पौंसलों, सभाओं, पुलों और किसीके घरोंको नष्ट करनेवाले हैं, वे मनुष्य निश्चय ही नरकमें पड़ते हैं
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ບາຣະຕະ, ຜູ້ໃດທີ່ທໍາລາຍບ່ອນນ້ໍາດື່ມສາທາລະນະ, ຫໍປະຊຸມ, ຂົວ ແລະ ທາງຂ້າມ, ແລະຜູ້ທີ່ບຸກເຂົ້າຫຼືທໍາລາຍເຮືອນຂອງຜູ້ອື່ນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະຣົກ.
Verse 64
अनाथां प्रमदां बालां वृद्धां भीतां तपस्विनीम् । वज्चयन्ति नरा ये च ते वै निरयगामिन:,जो लोग अनाथ, बूढ़ी, तरुणी, बालिका, भयभीत और तपस्विनी स्त्रियोंको धोखेमें डालते हैं, वे निश्चय ही नरकगामी होते हैं
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ຫລອກລວງ ຫຼື ຂູດຮີດແມ່ຍິງຜູ້ບໍ່ມີຜູ້ຄຸ້ມຄອງ—ບໍ່ວ່າເປັນສາວ, ແມ່ຍິງເຖົ້າ, ຜູ້ບໍລິສຸດ, ເດັກຍິງ, ຜູ້ຫວາດກົວ, ຫຼື ຜູ້ປະພຶດຕະປະ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະຣົກ.
Verse 65
वृत्तिच्छेदं गृहच्छेदं दारच्छेदं च भारत । मित्रच्छेदं तथा55शायास्ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ບາຣະຕະ, ຜູ້ໃດຕັດຂາດການດໍາລົງຊີວິດຂອງຜູ້ອື່ນ, ທໍາລາຍເຮືອນເຮືອນຊານ, ແຍກຜົວເມຍ, ຫວ່ານຄວາມແຕກແຍກໃນມິດຕະພາບ, ແລະທໍາລາຍຄວາມຫວັງຂອງຄົນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະຣົກ.
Verse 66
सूचका: सेतुभेत्तार: परवृत््युपजीवका: । अकृच्ञाश्च मित्राणां ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ເປັນສາຍລັບ ຫຼື ຜູ້ຂົນຂ່າວຊອກຊວນ, ຜູ້ທໍາລາຍເຂດຄຸ້ມຄອງຂອງຕະກູນ ຊຸມຊົນ ຫຼື ທຳມະ, ຜູ້ດໍາລົງຊີວິດໂດຍອາໄສການຫາກິນຂອງຄົນອື່ນ, ແລະຜູ້ອະກະຕັນຍູຕໍ່ຄຸນຂອງມິດ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະຣົກ.
Verse 67
पाषण्डा दूषकाश्चैव समयानां च दूषका: । ये प्रत्यवसिता श्चैव ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ເປັນພາສັນດາ (ຜູ້ຖືອຄວາມເຊື່ອຜິດ), ຜູ້ກ່າວຮ້າຍຜູ້ອື່ນ, ຜູ້ບິດເບືອນ ຫຼື ຕໍ່ຕ້ານພິທີປະເພນີທາງສາສະໜາທີ່ຕັ້ງໄວ້, ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍປະກາດສະຫຼະໂລກແລ້ວກັບຄືນໄປສູ່ຊີວິດຄອບຄົວ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປນະຣົກ.
Verse 68
विषमव्यवहाराश्नव विषमाश्रैव वृद्धिषु । लाभेषु विषमाश्चैव ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ປະພຶດບໍ່ເທົ່າທຽມຕໍ່ທຸກຄົນ ແລະລໍາອຽງໃນເລື່ອງການເພີ່ມພູນແລະຜົນກໍາໄລ—ບໍ່ແບ່ງປັນປະໂຫຍດດ້ວຍຄວາມຍຸດຕິທໍາ—ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຈະໄປສູ່ນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ຕໍ່ຕ້ານການລໍາອຽງໃນການຄົວຄືນທາງສັງຄົມແລະເສດຖະກິດວ່າເປັນການລະເມີດທໍາມະຢ່າງຫນັກ.
Verse 69
दूतसंव्यवहाराश्व निष्परीक्षाश्व मानवा: । प्राणिहिंसाप्रवृत्ता श्व ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ຊາຍທີ່ຮັບໜ້າທີ່ເປັນທູດ/ຜູ້ສົ່ງຂ່າວໂດຍບໍ່ມີປັນຍາພິຈາລະນາ—ບໍ່ສາມາດກວດກາຄົນຫຼືສະຖານະການໃຫ້ຖືກຕ້ອງ—ແລະຜູ້ທີ່ມັກກ່ຽວພັນກັບການເຮັດຮ້າຍສັດມີຊີວິດຢູ່ເສມໍ ແນ່ນອນຈະໄປສູ່ນະລົກ. ຂໍ້ຄໍາສອນນີ້ເຕືອນວ່າ ບົດບາດສາທາລະນະເຊັ່ນການທູດຫຼືການໄກ່ເກ່ຍ ຕ້ອງອາໄສການກວດກາທາງທໍາມະ ແລະອະຫິງສາ; ຖ້າເຮັດຢ່າງບໍ່ຮອບຄອບແລະໂຫດຮ້າຍ ຈະນໍາໄປສູ່ຄວາມຕົກຕໍ່າທາງຈິດທໍາຢ່າງຫນັກ.
Verse 70
कृताशं कृतनिर्देशं कृतभक्तं कृतश्रमम् । भेदैयें व्यपकर्षन्ति ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ຫວ່ານຄວາມແຕກແຍກ ໃຫ້ຄົນຮັບໃຊ້ຜູ້ຂະຫຍັນ—ຜູ້ຖືກຈ້າງດ້ວຍຄ່າແຮງງານ ໄດ້ຮັບຄວາມຫວັງວ່າຈະໄດ້ຮັບເງິນ ແລະກໍານົດເວລາໄວ້ແນ່ນອນ—ຖືກຂັບອອກຈາກການຮັບໃຊ້ນາຍກ່ອນຄົບກໍານົດ ແນ່ນອນຈະໄປສູ່ນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ປະນາມການເອົາປຽບແຮງງານດ້ວຍການຫລອກລວງແລະກົນອຸບາຍ ວ່າເປັນການລະເມີດທໍາມະຢ່າງຫນັກ.
Verse 71
पर्यश्षन्ति च ये दारानग्निभृत्यातिथींस्तथा । उत्सन्नपितृदेवेज्यास्ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດກິນອາຫານໂດຍລະເລີຍຜູ້ຢູ່ໃນຄວາມອຸປະຖໍາ—ເມຍ ແລະຄົວເຮືອນ—ໂດຍບໍ່ຖວາຍອາຫຸຕິໃນໄຟສັກສິດກ່ອນ ແລະບໍ່ໃຫ້ອາຫານແກ່ຄົນຮັບໃຊ້ແລະແຂກ, ທັງຍັງລະທິ້ງການບູຊາທີ່ຄວນມີຕໍ່ບັນພະບຸລຸດແລະເທວະດາ, ຜູ້ນັ້ນແນ່ນອນຖືກຜູກມັດໄປສູ່ນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ເນັ້ນວ່າ ການບໍລິໂພກສ່ວນຕົວຈະກາຍເປັນບາບ ເມື່ອລະເລີຍໜ້າທີ່ພິທີກໍາ ແລະພັນທະທາງສັງຄົມໃນການຕ້ອນຮັບແຂກແລະການດູແລ.
Verse 72
वेदविक्रयिणश्रैव वेदानां चैव दूषका: । वेदानां लेखकाश्रैव ते वै निरयगामिन:,जो वेद बेचते हैं, वेदोंकी निन्दा करते हैं और विक्रयके लिये ही वेदोंके मन्त्र लिखते हैं, वे भी निश्चय ही नरकगामी होते हैं
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ຂາຍເວດ, ຜູ້ທີ່ດ່າທໍາຫຼືເຮັດໃຫ້ເວດເສື່ອມເສຍ, ແລະຜູ້ທີ່ຂຽນມັນຕຣາເວດເພື່ອການຄ້າແຕ່ຢ່າງດຽວ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປສູ່ນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ຍ້ໍາວ່າ ຄວາມຮູ້ອັນສັກສິດຕ້ອງຖືກຮັກສາແລະສືບທອດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະເຈດຕະນາທີ່ຖືກຕ້ອງ, ບໍ່ໃຫ້ກາຍເປັນສິນຄ້າ ຫຼືເປັນສິ່ງທີ່ຖືກຫມິ່ນປະມາດ.
Verse 73
चातुराश्रम्यबाह्ाश्र श्रुतिबाह्माश्व ये नरा: । विकर्मभिक्ष जीवन्ति ते वै निरयगामिन:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຢູ່ນອກວິໄນແຫ່ງອາສຣະມະທັງສີ່ ແລະນອກອໍານາດແຫ່ງເວດ, ແຖມຍັງດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍການຂໍທານ ຫຼືດ້ວຍການກະທໍາທີ່ສາດສະຕຣາ (śāstra) ຫ້າມ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງຈະໄປສູ່ນະຣົກ.
Verse 74
केशविक्रयिका राजन् विषविक्रयिकाश्न ये । क्षीरविक्रयिकाश्वैव ते वै निरयगामिन:,राजन! जो (ब्राह्मण) केश, विष और दूध बेचते हैं, वे भी नरकमें ही जाते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ! ຜູ້ໃດຄ້າຂາຍຜົມ, ຜູ້ໃດຂາຍພິດ, ແລະຜູ້ໃດຂາຍນ້ຳນົມ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງເປັນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະຣົກ.
Verse 75
ब्राह्मणानां गवां चैव कन्यानां च युधिष्ठिर । येडन्तरं यान्ति कार्येषु ते वै निरयगामिन:,युधिष्ठिर! जो बाह्मण, गौ तथा कन्याओंके लिये हितकर कार्यमें विघ्न डालते हैं, वे भी अवश्य ही नरकगामी होते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ! ຜູ້ໃດກໍ່ກວນ ຫຼືຂັດຂວາງໃນກິດຈະການທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ພຣາຫມະນ, ງົວ, ແລະສາວພຣົມຈັນ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແນ່ນອນຈະໄປສູ່ນະຣົກ.
Verse 76
शस्त्रविक्रयिकाश्वैव कर्तारश्न युधिष्ठिर । शल्यानां धनुषां चैव ते वै निरयगामिन:,राजा युधिष्लिर! जो (ब्राह्मण) हथियार बेचते और धनुष-बाण आदि शणस्त्रोंको बनाते हैं, वे नरकगामी होते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ! ຜູ້ໃດຄ້າຂາຍອາວຸດ ແລະຜູ້ໃດຜະລິດອາວຸດ—ເຊັ່ນ ລູກສອນ ແລະຄັນທະນູ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງຈະໄປສູ່ນະຣົກ.
Verse 77
शिलाभि: शड्कुभियववपि श्रवश्रैर्वा भरतर्षभ । ये मार्गमनुरुन्धन्ति ते वै निरयगामिन:,भरतश्रेष्ठ) जो पत्थर रखकर, काँटे बिछाकर और गड्ढे खोदकर रास्ता रोकते हैं, वे भी नरकमें ही गिरते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ກ້າແຫ່ງວົງສາພາຣະຕະ! ຜູ້ໃດຂັດຂວາງທາງສາທາລະນະ ໂດຍວາງຫີນ, ປັກຫຼັກ ຫຼືຫວ່ານໜາມ, ຫຼືຂຸດຫຼຸມ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງຈະໄປສູ່ນະຣົກ.
Verse 78
उपाध्यायांश्व भृत्यांश्व भक्ताश्न॑ भरतर्षभ । ये त्यजन्त्यविकारांस्त्रींस्ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງສາພາຣະຕະ! ຜູ້ໃດທີ່ທອດທິ້ມອາຈານ, ຄົນຮັບໃຊ້, ແລະຜູ້ພຶ່ງພາທີ່ສັດຊື່—ໃນເວລາທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີຜິດ—ຜູ້ນັ້ນແທ້ຈິງເປັນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ຊີ້ວ່າ ການລະທິ້ມຜູ້ບໍ່ຜິດທີ່ພຶ່ງພາການຄຸ້ມຄອງແລະຄວາມກະຕັນຍູ ແມ່ນການລະເມີດທຳມະຢ່າງໜັກ.
Verse 79
अप्राप्तदमकाश्रैव नासानां वेधकाश्ष ये । बन्धकाश्व पशूनां ये ते वै निरयगामिन:,जो काबूमें न आनेवाले पशुओंका दमन करते, नाथते अथवा कटपरेमें बंद करते हैं, वे नरकगामी होते हैं
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ບັງຄັບຂົ່ມເຫັງສັດທີ່ບໍ່ອາດຝຶກໃຫ້ເຊື່ອຟັງໄດ້ຢ່າງຖືກທາງ, ຜູ້ທີ່ເຈາະຫຼືເຮັດໃຫ້ດັງບາດເຈັບເພື່ອຄວບຄຸມ, ຫຼືຜູ້ທີ່ມັດຈອງແລະຂັງໄວ້—ຜູ້ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າຈະໄປນະລົກ. ຄໍາສອນນີ້ຊີ້ວ່າ ຄວາມໂຫດຮ້າຍແລະການບັງຄັບຈຳກັດຕໍ່ສັດຜູ້ອ່ອນແອ ແມ່ນຂັດກັບທຳມະ ແລະນຳມາຜົນກຳອັນໜັກ.
Verse 80
अगोप्तारश्न॒ राजानो बलिषड्भागतस्करा: । समर्थाक्षाप्पदातारस्ते वै निरयगामिन:
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ກະສັດທີ່ບໍ່ປົກປ້ອງປະຊາຊົນ ແຕ່ກັບເກັບເອົາສ່ວນທີ່ຫົກຂອງລາຍໄດ້ປະຊາຊົນເປັນສ່ວນສະຫຼຸບ—ດັ່ງໂຈນ—ແລະຜູ້ທີ່ມີກຳລັງຊັບແຕ່ບໍ່ໃຫ້ທານ: ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງໄປນະລົກ. ຂໍ້ນີ້ວາງໄວ້ວ່າ ລາຍຮັບຂອງລາຊາຈະຊອບທຳໄດ້ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອຄູ່ກັບໜ້າທີ່ປົກປ້ອງ ແລະຄວາມເອື້ອເຟື້ອໃນການໃຫ້ທານ.
Verse 81
(संश्रुत्य चाप्रदातारो दरिद्राणां विनिन्दका: । श्रोत्रियाणां विनीतानां दरिद्राणां विशेषत: ।।
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດສັນຍາຈະໃຫ້ແຕ່ບໍ່ໃຫ້, ຜູ້ໃດດູຖູກຄົນທຸກຍາກ—ໂດຍສະເພາະຜູ້ຮູ້ພຣະເວດ (śrotriya) ຜູ້ມີວິໄນແຕ່ຍາກຈົນ—ແລະຜູ້ໃດດູຖູກຜູ້ອົດທົນ: ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງໄປນະລົກ. ອີກທັງ ຜູ້ໃດທອດທິ້ມນັກປັນຍາ, ຜູ້ອົດທົນ, ຜູ້ຝຶກຕົນຄວບຄຸມອິນຊີ, ຜູ້ຢູ່ຮ່ວມກັນມາດົນນານ—ເມື່ອຕົນໄດ້ປະໂຫຍດສົມປາດແລ້ວ—ຜູ້ນັ້ນກໍຕົກນະລົກເຊັ່ນກັນ.
Verse 82
बालानामथ वृद्धानां दासानां चैव ये नरा: । अदत्त्वा भक्षयन्त्यग्रे ते वै निरयगामिन:,जो बालकों, बूढ़ों और सेवकोंको दिये बिना ही पहले स्वयं भोजन कर लेते हैं, वे भी निःसंदेह नरकगामी होते हैं
ພີດສະມະ ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດກິນກ່ອນ ໂດຍບໍ່ໄດ້ໃຫ້ອາຫານແກ່ເດັກນ້ອຍ, ຄົນເຖົ້າ, ແລະຄົນຮັບໃຊ້ກ່ອນ—ຜູ້ນັ້ນບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ ເປັນຜູ້ມຸ່ງໄປສູ່ນະລົກ. ຂໍ້ນີ້ຖືວ່າ ການໃຫ້ອາຫານແກ່ຜູ້ພຶ່ງພາແລະຜູ້ອ່ອນແອກ່ອນຕົນເອງ ແມ່ນໜ້າທີ່ພື້ນຖານຂອງທຳມະໃນເຮືອນ ແລະເປັນບົດທົດສອບແຫ່ງເມດຕາກະລຸນາແລະການສຳລວມຕົນ.
Verse 83
एते पूर्व विनिर्दिष्टा: प्रोक्ता निरयगामिन: । भागिन: स्वर्गलोकस्य वक्ष्यामि भरतर्षभ
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ ໄດ້ຖືກກ່າວໄວ້ແລ້ວແຕ່ກ່ອນວ່າ ເປັນຜູ້ໄປນະລົກ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນວົງພາຣະຕະ, ຂ້າຈະອະທິບາຍຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບສ່ວນໃນໂລກສະຫວັນ—ຈົ່ງຟັງ»។
Verse 84
सर्वेष्वेव तु कार्येषु दैवपूर्वेषु भारत । हन्ति पुत्रान् पशून् कृत्स्नान् ब्राह्मणातिक्रम: कृत:
ໂອ ພາຣະຕະ, ໃນກິດທຸກຢ່າງທີ່ເລີ່ມດ້ວຍການບູຊາເທວະດາກ່ອນ, ຖ້າມີການລ່ວງເກີນ ຫຼື ດູໝິ່ນພຣາຫມະນະ, ການລ່ວງເກີນນັ້ນຈະທຳລາຍລູກຫຼານ ແລະ ສັດລ້ຽງທັງໝົດຂອງຜູ້ກະທຳ.
Verse 85
दानेन तपसा चैव सत्येन च युधिष्ठिर । ये धर्ममनुवर्तन्ते ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो दान, तपस्या और सत्यके द्वारा धर्मका अनुष्ठान करते हैं, वे मनुष्य स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຜູ້ໃດດຳເນີນຕາມທຳມະ ໂດຍທານ, ໂດຍຕະປະ, ແລະ ໂດຍຄວາມສັດຈິງ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໄປສະຫວັນ»។
Verse 86
शुश्रूषाभिस्तपोभिश्व विद्यामादाय भारत । ये प्रतिग्रहनि:स्नेहास्ते नरा: स्वर्गगामिन:,भारत! जो गुरुशुश्रूषा और तपस्यापूर्वक वेदाध्ययन करके प्रतिग्रहमें आसक्त नहीं होते, वे लोग स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ, ຜູ້ໃດຮັບເອົາວິຊາອັນສັກສິດ ໂດຍການຮັບໃຊ້ອາຈານດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະ ໂດຍຕະປະ, ແລ້ວບໍ່ຕິດໃຈໃນການຮັບຂອງກຳນັນຫຼືອຸປະຖຳ—ຄົນເຫຼົ່ານັ້ນໄປສະຫວັນ»។
Verse 87
भयात्पापात्तथा बाधादू दारिद्रयाद् व्याधिधर्षणात् । यत्कृते प्रतिमुच्यन्ते ते नरा: स्वर्गगामिन:
ພີສະມະ ກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດໂດຍຄວາມພາກພຽນຂອງຕົນ ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ອື່ນພົ້ນຈາກຄວາມຢ້ານ, ບາບ, ຄວາມລຳບາກ, ຄວາມທຸກຍາກ, ແລະ ຄວາມທຸກທໍລະມານຈາກໂລກໄພ—ຜູ້ເຮັດຄຸນເຫຼົ່ານັ້ນໄປສະຫວັນ»។
Verse 88
क्षमावन्तश्न धीराश्च धर्मकार्येषु चोत्थिता: | मड़ुलाचारसम्पन्ना: पुरुषा: स्वर्गगामिन:,जो क्षमावान्, धीर, धर्मकार्यके लिये उद्यत रहनेवाले और मांगलिक आचारसे सम्पन्न हैं, वे पुरुष भी स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ບຸລຸດຜູ້ມີຄວາມອົດກັ້ນອະໄພ, ກ້າຫານໝັ້ນຄົງ, ພ້ອມເຮັດການເພື່ອທຳມະເສມອ, ແລະມີຈັນຍາບັນມົງຄຸນພ້ອມວິໄນ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ດ້ວຍຄຸນທຳເຫຼົ່ານີ້ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງເສັ້ນທາງໄປສະຫວັນ.
Verse 89
निवृत्ता मधुमांसे भ्य: परदारेभ्य एव च | निवत्ताश्चैव मद्येभ्यस्ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो मद, मांस, मदिरा और परस्त्रीसे दूर रहते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດລະເວັ້ນນ້ຳເຜິ້ງແລະເນື້ອສັດ, ລະເວັ້ນພັນລະຍາຂອງຜູ້ອື່ນ, ແລະຫ່າງໄກຈາກເຫຼົ້າຂອງມຶນເມົາ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງສະຫວັນ.
Verse 90
आश्रमाणां च कर्तार: कुलानां चैव भारत । देशानां नगराणां च ते नरा: स्वर्गगामिन:,भारत! जो आश्रम, कुल, देश और नगरके निर्माता तथा संरक्षक हैं, वे पुरुष स्वर्गमें जाते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ ພາຣະຕະ! ຜູ້ໃດສ້າງຕັ້ງແລະຄ້ຳຈຸນອາສຣະມະ (ລະບຽບຂັ້ນຕອນຊີວິດ), ສາຍຕະກູນ, ດິນແດນ ແລະເມືອງ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງສະຫວັນ.
Verse 91
वस्त्राभरणदातारो भक्तपानान्नदास्तथा । कुट॒म्बानां च दातार: पुरुषा: स्वर्गगामिन:
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດໃຫ້ເສື້ອຜ້າແລະເຄື່ອງປະດັບ, ໃຫ້ອາຫານ, ນ້ຳດື່ມ ແລະເຂົ້າເຂົ້າສານ, ແລະຍັງຊ່ວຍຄ້ຳຈຸນຄວາມຜາສຸກແລະການເຕີບໃຫຍ່ຂອງເຮືອນເຮືອນອື່ນ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງໂລກສະຫວັນ.
Verse 92
सर्वहिंसानिवृत्ताश्न॒ नरा: सर्वसहाश्च ये । सर्वल्याश्रयभूताश्न ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो सब प्रकारकी हिंसाओंसे अलग रहते हैं, सब कुछ सहते हैं और सबको आश्रय देते रहते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດລະເວັ້ນຄວາມຮຸນແຮງທຸກປະເພດ, ອົດທົນຕໍ່ຄວາມລຳບາກທຸກຢ່າງດ້ວຍຄວາມອົດກັ້ນ, ແລະເປັນທີ່ພຶ່ງພາໃຫ້ແກ່ສັດທັງປວງ—ຄົນເຊັ່ນນັ້ນ ຍ່ອມໄດ້ເຖິງສະຫວັນ.
Verse 93
मातरं पितरं चैव शुश्रूषन्ति जितेन्द्रिया: । | 4 058 सस्नेहास्ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो होकर माता-पिताकी सेवा करते हैं तथा भाइयोंपर स्नेह रखते हैं, वे लोग स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມອິນທຣີຍໄດ້ ບໍລິການແມ່ພໍ່ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະຮັກໃຄ່ພີ່ນ້ອງ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ.
Verse 94
आढ्याक्ष बलवन्तक्ष यौवनस्थाश्ष भारत । ये वै जितेन्द्रिया धीरास्ते नरा: स्वर्गगामिन:,भारत! जो धनी, बलवान् और नौजवान होकर भी अपनी इन्द्रियोंको वशमें रखते हैं, वे धीर पुरुष स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ ພາຣະຕະ! ຜູ້ຊາຍທີ່ແມ່ນມີຊັບສິນ ມີກໍາລັງ ແລະມີພະລັງແຫ່ງວັຍໜຸ່ມ ແຕ່ຍັງຄວບຄຸມອິນທຣີຍໄດ້ ຢ່າງໝັ້ນຄົງແລະສະຫງົບ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ.
Verse 95
अपराधिषु सस्नेहा मृदवो मृदुवत्सला: । आराधनसुखाश्षापि पुरुषा: स्वर्गगामिन:
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ຊາຍທີ່ຍັງມີຄວາມເມດຕາແມ່ນກະທັ້ງຕໍ່ຜູ້ທີ່ຜິດ, ມີນິໄສອ່ອນໂຍນ, ຮັກໃຄ່ຜູ້ມີໃຈອ່ອນໂຍນ, ແລະພົບຄວາມສຸກໃນການນັບຖືແລະຮັບໃຊ້ຜູ້ອື່ນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ.
Verse 96
सहस्रपरिवेष्टारस्तथैव च सहस्रदा: । त्रातारक्ष सहस्त्राणां ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो मनुष्य सहस्रों मनुष्योंको भोजन परोसते, सहस्रोंको दान देते तथा सहस्रोंकी रक्षा करते हैं, वे स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ຜູ້ທີ່ຊ່ວຍຈັດອາຫານໃຫ້ຄົນນັບພັນຢ່າງຊໍ້າໆ, ໃຫ້ທານແກ່ຄົນນັບພັນ, ແລະປົກປ້ອງກູ້ຊີວິດຄົນນັບພັນ—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ.
Verse 97
सुवर्णस्य च दातारो गवां च भरतर्षभ | यानानां वाहनानां च ते नरा: स्वर्गगामिन:,भरतश्रेष्ठ! जो सुवर्ण, गौ, पालकी और सवारीका दान करते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະໄດ້ກ່າວວ່າ: ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນພວກພາຣະຕະ! ຜູ້ໃຫ້ທານຄໍາ ແລະງົວ, ພ້ອມທັງບໍລິຈາກພາຫະນະແລະສັດພາຫະນະສໍາລັບຂີ່—ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ.
Verse 98
वैवाहिकानां द्रव्याणां प्रेष्याणां च युधिष्ठिर । दातारो वाससां चैव ते नरा: स्वर्गगामिन:,युधिष्ठिर! जो वैवाहिक द्रव्य, दास-दासी तथा वस्त्र दान करते हैं, वे मनुष्य स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຜູ້ໃດບໍລິຈາກຂອງທີ່ໃຊ້ໃນພິທີແຕ່ງງານ ພ້ອມທັງຜູ້ຮັບໃຊ້ (ທາດ) ແລະເສື້ອຜ້າ—ຜູ້ໃຫ້ເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ».
Verse 99
विहारावसथोद्यानकूपारामसभाप्रपा: । वप्राणां चैव कर्तारस्ते नरा: स्वर्गगामिन:,जो दूसरोंके लिये आश्रम, गृह, उद्यान, कुआँ, बागीचा, धर्मशाला, पौंसला तथा चहारदीवारी बनवाते हैं, वे लोग स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດສ້າງສະຖານທີ່ພັກຜ່ອນ, ທີ່ພັກອາໄສ, ສວນ, ບໍ່ນ້ຳ, ສວນໄມ້/ອຸທະຍານ, ຫໍປະຊຸມ, ສະຖານີນ້ຳດື່ມສາທາລະນະ, ແລະກຳແພງຂອບເຂດເພື່ອປົກປ້ອງ—ຜູ້ອຸປະຖຳເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ».
Verse 100
निवेशनानां क्षेत्राणां वसतीनां च भारत । दातार: प्रार्थितानां च ते नरा: स्वर्गगामिन:,भरतनन्दन! जो याचकोंकी याचनाके अनुसार घर, खेत और गाँव प्रदान करते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ພາຣະຕະ, ຜູ້ໃດເມື່ອຖືກຂໍ ກໍໃຫ້ເຮືອນ, ນາ/ທົ່ງ, ແລະຖິ່ນຖານຢູ່ອາໄສ ຕາມທີ່ຜູ້ຂໍຮ້ອງຂໍ—ຜູ້ໃຫ້ເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ».
Verse 101
रसानां चाथ बीजानां धान्यानां च युधिष्छिर । स्वयमुत्पाद्य दातार: पुरुषा: स्वर्गगामिन:,युधिष्ठिर! जो स्वयं ही पैदा करके रस, बीज और अन्नका दान करते हैं, वे पुरुष स्वर्गगामी होते हैं
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຢຸທິສຖິຣະ, ຜູ້ໃດຜະລິດດ້ວຍແຮງຕົນເອງກ່ອນ—ນ້ຳຫວານ/ນ້ຳຜົນໄມ້ ແລະສານອາຫານອື່ນໆ, ເມັດພັນ, ແລະເຂົ້າທັນຍາຫານ—ແລ້ວຈຶ່ງບໍລິຈາກ, ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ».
Verse 102
यस्मिंस्तस्मिन् कुले जाता बहुपुत्रा: शतायुष: । सानुक्रोशा जितक्रोधा: पुरुषा: स्वर्गगामिन:
ພີສະມະກ່າວວ່າ: «ບຸກຄົນໃດກໍຕາມ ເກີດໃນຕະກູນໃດກໍຕາມ, ມີລູກຫຼາຍ, ມີອາຍຸຮ້ອຍປີ, ມີໃຈເມດຕາກະລຸນາ ແລະຊະນະຄວາມໂກດ—ຜູ້ຊາຍເຫຼົ່ານັ້ນຍ່ອມໄປສູ່ສະຫວັນ».
Verse 103
एतदुक्तममुत्रार्थ दैवं पित्रयं च भारत । दानधर्म च दानस्य यत् पूर्वमृषिभि: कृतम्
ໂອ ພາຣະຕະ! ຂ້າໄດ້ກ່າວແຈ້ງແລ້ວເຖິງກິດຕໍ່ເທວະ ແລະກິດຕໍ່ປິຕຣະທັງຫຼາຍ ອັນນໍາໄປສູ່ຄວາມສຸກໃນໂລກໜ້າ; ພ້ອມທັງໄດ້ບັນຍາຍທັງທຳແຫ່ງທານ ແລະມະຫິມາຂອງທານ ດັ່ງທີ່ລະສີບູຮານໄດ້ວາງໄວ້ແຕ່ກ່ອນ.
Verse 106
ये भागा रक्षसां प्राप्तास्त उक्ता भरतर्षभ | घीकी आहुति दिये बिना ही जो कुछ परोसा जाता है तथा जिसमेंसे पहले कुछ दुराचारी मनुष्योंको भोजन करा दिया गया हो
ໂອ ພາຣະຕະຣິສະພະ! ອາຫານໃດທີ່ຖວາຍໂດຍບໍ່ໄດ້ຖວາຍອາຮຸຕິດ້ວຍກີ (ເນີຍໃສ) ກ່ອນ ແລະອາຫານນັ້ນທີ່ໄດ້ໃຫ້ຄົນທຸຈຣິດບາງພວກກິນກ່ອນ ຖືກນັບເປັນສ່ວນຂອງຣາກສະ. ທີ່ນີ້ ຂ້າໄດ້ບັນຍາຍເຖິງສ່ວນຂອງອັນນະທີ່ຣາກສະໄດ້ຮັບ.
Frequently Asked Questions
The inquiry seeks a precise account of tīrtha efficacy—why seeing and bathing at sacred places is meritorious and what specific results (including afterlife outcomes) arise from such observances.
Merit is presented as conditional: tīrtha-bathing is repeatedly paired with regulated vows—fasting, purity, sense-control, truthfulness, non-violence, and conquest of desire/anger/greed—so the ethical discipline is treated as constitutive of the result.
Yes. It characterizes the teaching as a purifying ‘rahasya’ and states that hearing/reciting it yields purification and auspicious destiny; it also specifies controlled transmission to qualified recipients (dvijas, sādhus, kin, friends, or disciplined students).