Shloka 57
तीर्थवंशोपदेशः
Tīrtha-vaṃśa Upadeśa: Instruction on the Fruits of Sacred Waters
(व्रतानां पारणार्थाय गुर्वर्थे यज्ञदक्षिणाम् । निवेशार्थ च विद्वांसस्तेषां दत्त महाफलम् ।।
vratānāṁ pāraṇārthāya gurvarthē yajñadakṣiṇām | niveśārthaṁ ca vidvāṁsas teṣāṁ dattaṁ mahāphalam || pitroś ca rakṣaṇārthāya putradārārtham eva vā | mahāvyādhivimokṣāya teṣu dattaṁ mahāphalam || bālāḥ striyaś ca vāñchanti subhaktaṁ cāpy asādhanāḥ | svargam āyānti dattvaiṣāṁ nirayān nopayānti te || kṛtasarvasvaharaṇā nirdōṣāḥ prabhaviṣṇubhiḥ | spṛhayanti ca bhuktvānnaṁ teṣu dattaṁ mahāphalam ||
ພີດສະມະກ່າວວ່າ: ທານທີ່ໃຫ້ແກ່ນັກປັນຍາຜູ້ປາຖະໜາຊັບເພື່ອປະກອບພິທີປິດວຣະຕະ, ເພື່ອຈ່າຍຄ່າຄູ (ກຸຣຸດັກຊິນາ), ເພື່ອຈ່າຍທັກຊິນາແຫ່ງຍັດ, ຫຼືເພື່ອຕັ້ງຖິ່ນຖານຄອບຄົວແລະແຕ່ງງານ—ຍ່ອມໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງ. ທຳນອງດຽວກັນ ການໃຫ້ທານແກ່ຜູ້ທີ່ປາຖະໜາຊັບເພື່ອປົກປ້ອງພໍ່ແມ່, ເພື່ອລ້ຽງດູເມຍແລະລູກ, ຫຼືເພື່ອພົ້ນຈາກໂລກຮ້າຍແຮງ ກໍເປັນກຸສົນຢ່າງຍິ່ງ. ເມື່ອເດັກນ້ອຍແລະແມ່ຍິງຜູ້ຂາດທຸກຢ່າງ ຂໍພຽງແຕ່ອາຫານດີ—ຜູ້ໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກເຂົາ ຍ່ອມໄດ້ໄປສະຫວັນ ແລະບໍ່ຕົກນະລົກ. ແລະເມື່ອຄົນບໍ່ຜິດຖືກໂຈນຜູ້ມີອຳນາດປົ່ນເອົາທຸກຢ່າງ ຈົນປາຖະໜາພຽງອາຫານມື້ໜຶ່ງ—ການໃຫ້ອາຫານແກ່ພວກເຂົາ ກໍໃຫ້ຜົນບຸນອັນໃຫຍ່ຫຼວງເຊັ່ນກັນ.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Bhīṣma teaches that charity is especially meritorious when directed to genuine need: completing vows, paying rightful fees (to teacher or sacrifice), establishing a household, protecting parents, supporting family, seeking relief from severe illness, and—above all—feeding the resource-less such as children, women, and innocents robbed by the powerful.
Within Bhīṣma’s instruction on dāna-dharma in the Anuśāsana Parva, he enumerates specific recipients and circumstances where giving (particularly food and necessary wealth) yields ‘great fruit,’ framing charity as a concrete social and ethical duty.