Adhyaya 165
Chapter Arc: वायुदेव (भीष्म-वचन के रूप में) राजन् युधिष्ठिर को द्विजों की तत्त्व-गुण-महिमा सुनाने को कहते हैं और श्रीकृष्ण द्वारा प्रद्युम्न को सुनाया गया एक पुरातन प्रसंग आरम्भ होता है—जहाँ ब्राह्मण-कोप स्वयं देव-शक्ति की तरह प्रकट होता है। → द्वारका में ब्राह्मणों से परिकोपित प्रद्युम्न का प्रश्न उठता है—ब्राह्मणों का तेज इतना प्रचण्ड क्यों है कि वे लोक-लोकान्तर और लोकपालों तक की सृष्टि-समर्थता रखते प्रतीत होते हैं, और फिर भी उनके प्रति असावधानी कैसे विनाश बन जाती है। कथा में दुर्वासा का आगमन/चरित्र-प्रसंग जुड़ता है; गृहस्थ-जीवन की छोटी-सी चूक भी ऋषि-कोप को आमंत्रित कर सकती है। → दुर्वासा के निकट प्रसंग में ‘पायस’ और माता के मुस्कराते हुए निकट खड़े होने का दृश्य निर्णायक बनता है—क्षण-भर की स्थिति से ऋषि की परीक्षा, गृहस्थ का संकोच/भय, और ब्राह्मण-तेज का दाहक-रूप एक साथ उभरता है; फिर वही तेज क्षण में ‘भंग/दग्ध’ वस्तुओं को पुनः ‘नूतन और सुदृढ़’ कर देने वाली अद्भुत सिद्धि के रूप में भी प्रकट होता है। → कथावाचक (श्रीकृष्ण) अनुभव से निष्कर्ष देता है—ब्राह्मणों का अपमान मन से भी न हो; उनकी वाणी/आज्ञा को ‘सर्वं करिष्यामि’ भाव से ग्रहण करना चाहिए। अदृश्य हो जाने के बाद भी उनकी अस्पष्ट वाणी का आदेश-भाव बना रहता है; गृह में प्रवेश कर सब वस्तुओं का पुनर्निर्माण देख कर श्रद्धा दृढ़ होती है।
Shlokas
Verse 1
अपना बछ। अफड-ण क्र एकोनषष्टर्याधेकशततमो< ध्याय: श्रीकृष्णका प्रद्मुम्नको ब्राह्मणोंकी महिमा बताते हुए दुर्वासाके चरित्रका वर्णन करना और यह सारा प्रसंग युधिष्ठिरको सुनाना युधिछिर उवाच ब्रृहि ब्राह्मणपूजायां व्युष्टिं त्वं मधुसूदन । वेत्ता त्वमस्य चार्थस्य वेद त्वां हि पितामह:
ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະທຸສູດະນະ, ຂໍໃຫ້ທ່ານບອກຂ້ອຍເຖິງຜົນທີ່ແທ້ ແລະປະໂຫຍດທີ່ເກີດຈາກການນົບນ້ອມບູຊາພວກພຣາຫມະນ. ທ່ານເຂົ້າໃຈເລື່ອງນີ້ຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ແລະປູ່ຂອງຂ້ອຍກໍຖືວ່າທ່ານເປັນຜູ້ຮູ້ໃນເລື່ອງນີ້.”
Verse 2
वायुदेव उवाच शृणुष्वावहितो राजन् द्विजानां भरतर्षभ | यथा तत्त्वेन वदतो गुणान् वै कुरुसत्तम
ວາຍຸເທວະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ພວກພາຣະຕະ, ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມຕັ້ງໃຈ. ຂ້ອຍຈະພັນລະນາຄຸນຄ່າຂອງພວກທະວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ຕາມຄວາມເປັນຈິງ, ໂອ ຜູ້ດີທີ່ສຸດໃນຫມູ່ກຸຣຸ.”
Verse 3
द्वारवत्यां समासीन पुरा मां कुरुनन्दन । प्रद्युम्न: परिपप्रच्छ ब्राह्म॒णैः परिकोपित:
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ເປັນຄວາມຊື່ນບານແຫ່ງກຸຣຸ, ໃນການກ່ອນອັນດົນນານ, ໃນຂະນະທີ່ຂ້ອຍພັກຢູ່ເມືອງດວາຣະວະຕີ, ລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ ປຣະດະຍຸມນະ—ຜູ້ໂກດເຄືອງເນື່ອງຈາກພຣາຫມະນບາງພວກໄດ້ຍົກເລື່ອງກະທົບໃຈເຂົາ—ໄດ້ມາຫາຂ້ອຍ ແລະຖາມຂ້ອຍ.”
Verse 4
कि फल ब्राह्मुणेष्वस्ति पूजायां मधुसूदन । ईश्वरत्वं कुतस्तेषामिहैव च परत्र च
ວາຍຸເທວະ ກ່າວວ່າ: «ມະທຸສູດະນະ, ການນະມັດສະການບູຊາພຣາຫມັນໃຫ້ຜົນອັນໃດ? ແລະເພາະເຫດໃດ ພວກເຂົາຈຶ່ງຖືກນັບຖືດັ່ງເທບ—ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໃນໂລກໜ້າ?»
Verse 5
सदा द्विजातीन् सम्पूज्य कि फलं तत्र मानद । एतद् ब्रूहि स्फुटं सर्व सुमहान् संशयोत्र मे
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະທານເກຍດ, ການນະມັດສະການແລະເຄົາລົບບູຊາຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ຢ່າງສະເໝີ ໄດ້ຜົນອັນໃດ? ຂໍໃຫ້ທ່ານກ່າວໃຫ້ຊັດແຈ້ງ ແລະຄົບຖ້ວນ, ເພາະຄວາມສົງໄສອັນໃຫຍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໃນໃຈຂ້ອຍ»
Verse 6
इत्युक्ते वचने तस्मिन् प्रद्युम्नेन तथा त्वहम् । प्रत्यत्रुवं महाराज यत् तच्छुणु समाहित:
ເມື່ອປຣະດຸມນະໄດ້ກ່າວຄໍານັ້ນແລ້ວ, ໂອ ມະຫາລາຊາ, ຂ້ອຍຈຶ່ງຕອບກັບວ່າ: ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຮວບຮວມ ສິ່ງທີ່ຂ້ອຍຈະກ່າວ. ໂອ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ, ລູກເອີຍ, ຈົ່ງຟັງ. ຂ້ອຍຈະອະທິບາຍຜົນທີ່ໄດ້ຈາກການເຄົາລົບບູຊາພຣາຫມັນ. ກະສັດໃນຫມູ່ພຣາຫມັນຄື ໂສມະ (ດວງຈັນ); ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງມີອໍານາດ ໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ທີ່ຈະປະທານສຸກແລະທຸກ.
Verse 7
व्युष्टि ब्राह्मणपूजायां रौक्मिणेय निबोध मे । एते हि सोमराजान ईश्वरा: सुखदुःखयो:
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ, ຈົ່ງຮູ້ຈາກຂ້ອຍເຖິງລໍາດັບແລະວິໄນອັນຖືກຕ້ອງໃນການເຄົາລົບບູຊາພຣາຫມັນ. ເພາະພຣາຫມັນເຫຼົ່ານີ້—ເຈົ້າແຫ່ງວິຊາສັກສິດ—ເປັນດັ່ງກະສັດໃນອໍານາດຂອງໂສມະ; ພວກເຂົາກໍຖືອໍານາດເຫນືອການເກີດຂຶ້ນຂອງສຸກແລະທຸກ»
Verse 8
ब्राह्मणप्रमुखं सौम्यं न मे5त्रास्ति विचारणा
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ພຣາຫມັນເປັນຜູ້ຢືນຢູ່ແນວໜ້າ; ໃນເລື່ອງນີ້ ຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ຄວາມສະງົບສັນຕິເປັນຄຸນທີ່ໂດດເດັ່ນ. ດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງພິຈາລະນາຕໍ່. ການເຄົາລົບບູຊາພຣາຫມັນ ນໍາໃຫ້ໄດ້ອາຍຸຍືນ, ຊື່ສຽງ, ກຽດຍົດ, ແລະກໍາລັງ. ແທ້ຈິງ ໂລກທັງປວງ—ແມ່ນແຕ່ເຈົ້າແຫ່ງໂລກ—ກໍເປັນຜູ້ນະມັດສະການພຣາຫມັນ»
Verse 9
ब्राह्मणप्रतिपूजायामायु: कीर्तिययशो बलम् । लोका लोकेश्चराश्वैव सर्वे ब्राह्मणपूजका:
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຜູ້ໃດເຄົາລົບ ແລະ ບູຊາພຣາຫມັນຢ່າງຖືກທຳນຽມ ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ອາຍຸຍືນ ຊື່ສຽງ ກຽດຕິຍົດ ແລະ ກຳລັງ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກໂລກ ແລະ ເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງຫຼາຍ ລ້ວນເປັນຜູ້ບູຊາພຣາຫມັນ».
Verse 10
त्रिवर्गे चापवर्गे च यश:श्रीरोगशान्तिषु । देवतापितृपूजासु संतोष्याश्चैव नो द्विजा:
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເພື່ອຄວາມສຳເລັດໃນສາມເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊີວິດ—ທຳມະ, ອັດຖະ, ກາມະ—ແລະເພື່ອການຫຼຸດພົ້ນ; ເພື່ອໄດ້ຊື່ສຽງ ຄວາມຮັ່ງມີ ສຸຂະພາບ ແລະ ຄວາມສະຫງົບຈາກໂລກໄພ; ແລະໃນເວລາບູຊາເທວະດາ ແລະ ບັນພະບຸລຸດ—ໃນທຸກໂອກາດເຫຼົ່ານີ້ ພວກເຮົາຄວນເຮັດໃຫ້ພຣາຫມັນພໍໃຈຢ່າງສົມບູນ».
Verse 11
तत्कथं वै नाद्रियेयमी श्वरोडस्मीति पुत्रक । मा ते मन्युर्महाबाहो भवत्वत्र द्विजान् प्रति
«ດັ່ງນັ້ນ ລູກເອີຍ, ຂ້າຈະບໍ່ເຄົາລົບພຣາຫມັນໄດ້ແນວໃດ? ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ, ຢ່າໃຫ້ຄວາມໂກດເກີດຂຶ້ນຕໍ່ຜູ້ດວິຊະ ໂດຍຄິດວ່າ ‘ຂ້າແມ່ນເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ ສາມາດເຮັດໄດ້ທຸກຢ່າງ’. ການເຄົາລົບພຣາຫມັນບໍ່ຄວນຖືກລະທິ້ມເພາະອາໄສພະລັງຂອງຕົນ».
Verse 12
ब्राह्मणा हि महद्भूतमस्मिललोके परत्र च । भस्म कुर्युर्जगदिदं क्रुद्धा: प्रत्यक्षदर्शिन:
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພຣາຫມັນໄດ້ຮັບການນັບຖືວ່າເປັນອຳນາດອັນໃຫຍ່ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໃນໂລກໜ້າ. ພວກເຂົາເປັນຜູ້ເຫັນດ້ວຍຕາຕົນເອງ; ແລະຖ້າຖືກໄຟໂກດເຜົາໃຈ ກໍສາມາດເຮັດໃຫ້ໂລກນີ້ທັງໝົດເປັນຂີ້ເຖົ່າໄດ້».
Verse 13
अन्यानपि सूृजेयुश्न लोकॉल्लोकेश्वरांस्तथा । कथं तेषु न वर्तेरन् सम्यग् ज्ञानातू सुतेजस:
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພວກເຂົາຍັງສາມາດສ້າງໂລກອື່ນໆ ແລະ ສ້າງເຈົ້າແຫ່ງໂລກເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ມີຣັດສະມີແຫ່ງພະລັງ—ເມື່ອຮູ້ດ້ວຍຄວາມເຂົ້າໃຈອັນຖືກຕ້ອງເຖິງຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນ—ຈະບໍ່ປະພຶດຕົນໃຫ້ຖືກຄວນຕໍ່ພວກເຂົາໄດ້ແນວໃດ?»
Verse 14
अवसन्मदगहे तात ब्राह्मणो हरिपिड्रल: । चीरवासा बिल्वदण्डी दीर्घश्मश्रु: कृशो महान्
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ດົນນານມາແລ້ວ ມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງຜິວສີຂຽວປົນສີເຫຼືອງນ້ຳຕານ ເຄີຍມາພັກອາໄສໃນເຮືອນຂອງຂ້າ. ລາວນຸ່ງເສື້ອຜ້າຂາດຂີ້ຮ້າຍ ແລະຖືໄມ້ທ່ອນທຳດ້ວຍໄມ້ບິລວະ. ໜວດແລະເຄรາຂອງລາວຍາວ; ຮູບຮ່າງຜອມແຕ່ມີອານຸພາບນ່າເກງຂາມ».
Verse 15
दीर्घेभ्यश्व मनुष्येभ्य: प्रमाणादधिको भुवि । स स्वैरं चरते लोकान् ये दिव्या ये च मानुषा:
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ລາວສູງເກີນກວ່າມະນຸດທີ່ສູງທີ່ສຸດທັງຫຼາຍ. ດ້ວຍຈິດປາຖະໜາຂອງຕົນ ລາວສາມາດເດີນທາງທ່ອງໄປໃນໂລກທັງຫຼາຍ—ທັງໂລກເທວະ ແລະໂລກມະນຸດ—ໂດຍບໍ່ມີສິ່ງໃດຂັດຂວາງ».
Verse 16
इमां गाथां गायमानश्चत्वरेषु सभासु च । दुर्वाससं वासयेत् को ब्राह्मुणं सत्कृतं गृहे
ລາວຮ້ອງຂັບຄາຖານີ້ ຕາມໂຮງພັກ ແລະຕາມສາມແຍກສີ່ແຍກທັງຫຼາຍວ່າ: «ໃຜຈະໃຫ້ຂ້າ—ພຣາຫມັນ ທຸຣວາສາ—ເຂົ້າພັກໃນເຮືອນ ດ້ວຍການນັບຖືສັກກາລະ?»
Verse 17
रोषण: सर्वभूतानां सूक्ष्मेडप्यपकृते कृते । परिभाषां च मे श्रुत्वा को नु दद्यात् प्रतिश्रयम्
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ຄວາມໂກດເກີດຂຶ້ນຕໍ່ສັດທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຖືກທຳຮ້າຍເພີຍນ້ອຍນິດ. ແລະເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳເຕືອນຂອງຂ້າແລ້ວ ໃຜຈະຍັງກ້າໃຫ້ທີ່ພັກພິງ (ແກ່ຜູ້ແບບນັ້ນ) ອີກ?»
Verse 18
यस्माजन्नाद्रियते कश्नचित् ततो5हं समवासयम्
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ເມື່ອບໍ່ມີໃຜໃນມະນຸດທັງຫຼາຍຈະນັບຖືລາວໄດ້ ຂ້າຈຶ່ງໃຫ້ລາວພັກຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້າ. ບາງຄັ້ງ ລາວກິນອາຫານໃນຄັ້ງດຽວຫຼາຍຈົນພໍໃຫ້ມະນຸດຫຼາຍພັນຄົນອິ່ມ; ບາງຄັ້ງກໍກິນໜ້ອຍໆ ແລ້ວອອກຈາກເຮືອນ—ໃນວັນນັ້ນ ລາວຈະບໍ່ກັບຄືນອີກ».
Verse 19
स सम्भुड्क्ते सहस्राणां बहूनामन्नमेकदा । एकदा सोअल्पकं भुड्धक्ते न चैवैति पुनर्गहान्
ພະວາຍຸເທວະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ບາງຄັ້ງ ລາວກິນອາຫານໃນຄັ້ງດຽວຫຼາຍຈົນພໍໃຫ້ຄົນນັບພັນອີ່ມໄດ້. ບາງຄັ້ງກໍກິນແຕ່ນ້ອຍໆ ແລ້ວຈາກໄປ; ໃນມື້ນັ້ນລາວບໍ່ກັບຄືນເຮືອນອີກ».
Verse 20
अकस्माच्च प्रहसति तथाकस्मात् प्ररोदिति । न चास्य वयसा तुल्य: पृथिव्यामभवत् तदा,वे अकस्मात् जोर-जोरसे हँसने लगते और अचानक फूट-फूटकर रो पड़ते थे। उस समय इस पृथ्वीपर उनका समवयस्क कोई नहीं था
ພະວາຍຸເທວະໄດ້ກ່າວວ່າ: «ໂດຍບໍ່ມີເຫດອັນແຈ້ງຊັດ ລາວຫົວເຮາະຂຶ້ນທັນທີ ແລະທັນທີນັ້ນເອງກໍຮ້ອງໄຫ້ອອກມາ. ໃນເວລານັ້ນ ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໃຜທີ່ອາຍຸເທົ່າລາວແລະຈະເທົ່າທຽມໄດ້».
Verse 21
अथ स्वावसथं गत्वा स शय्यास्तरणानि च । कन्याश्वालंकृता दग्ध्वा ततो व्यपगत: पुन:
ແລ້ວລາວໄປຫາທີ່ພັກຂອງຕົນ ແລະເຜົາໃຫ້ເປັນຂີ້ເຖົ່າທັງທີ່ນອນ ແລະເຄື່ອງປູປ່ຽງທີ່ຢູ່ນັ້ນ ພ້ອມທັງສາວນ້ອຍທີ່ປະດັບດ້ວຍເສື້ອຜ້າແລະເຄື່ອງປະດັບ; ແລ້ວຈຶ່ງຖອນຕົນອອກຈາກທີ່ນັ້ນອີກຄັ້ງ.
Verse 22
अथ मामब्रवीद् भूय: स मुनि: संशितव्रत: । कृष्ण पायसमिच्छामि भोक्तुमित्येव सत्वर:
ຕໍ່ມາ ມຸນີຜູ້ຖືວຣະຕະຢ່າງເຂັ້ມງວດນັ້ນ ກໍຮີບຮ້ອນມາຫາຂ້ອຍອີກ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ ກຣິສນາ! ຂ້ອຍປາຖະນາຈະກິນ ປາຍະສະ (ເຂົ້ານົມຫວານ) ດຽວນີ້ທັນທີ».
Verse 23
तदैव तु मया तस्य चित्तज्ञेन गृहे जनः । सर्वाण्यन्नानि पानानि भक्ष्याश्नोच्चावचास्तथा
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນເອງ ເນື່ອງຈາກຂ້ອຍຮູ້ໃຈລາວ ຂ້ອຍໄດ້ສັ່ງຄົນໃນເຮືອນໃຫ້ຕຽມລ່ວງໜ້າດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ອາຫານ ແລະເຄື່ອງດື່ມທຸກຊະນິດ ພ້ອມທັງຂອງກິນແລະອາຫານຫຼາກຫຼາຍ ທັງຊັ້ນດີແລະຊັ້ນກາງ. ທຸກຢ່າງພ້ອມຕາມທີ່ຂ້ອຍສັ່ງ; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍຈຶ່ງນໍາປາຍະສະຮ້ອນໆ ທີ່ພຶ່ງປຸງໃໝ່ ໄປຖວາຍແກ່ມຸນີ».
Verse 24
भवन्तु सत्कृतानीह पूर्वमेव प्रचोदित: । ततोऊहं ज्वलमानं वै पायसं प्रत्यवेदयम्
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເພາະຮູ້ໃຈຄິດຂອງເຂົາເຈົ້າລ່ວງໜ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສັ່ງໃຫ້ຄົນໃນເຮືອນຈັດຕຽມອາຫານແລະເຄື່ອງດື່ມທຸກຢ່າງ ທັງດີເລີດແລະພໍຄວນ ໂດຍຄວາມເຄົາລົບ. ເມື່ອທຸກສິ່ງພ້ອມຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າກໍາຊັບ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງນໍາຂີຣ (pāyasa) ຮ້ອນໆ ໄປນໍາຖວາຍແດ່ມະຫາມຸນີ.»
Verse 25
त॑ भूक्त्वैव स तु क्षिप्रं ततो वचनमत्रवीत् । क्षिप्रमड्गानि लिम्पस्व पायसेनेति स सम ह,उसको थोड़ा-सा ही खाकर वे तुरंत मुझसे बोले--“कृष्ण! इस खीरको शीघ्र ही अपने सारे अंगोंमें पोत लो"
ເມື່ອທ່ານກິນໄດ້ແຕ່ນ້ອຍໜຶ່ງ ກໍ່ກ່າວກັບຂ້າພະເຈົ້າທັນທີ: «ກຣິສນະ! ຈົ່ງຮີບນໍາຂີຣ (pāyasa) ນີ້ ທາໃຫ້ທົ່ວອະວະຍະວະທັງໝົດຂອງເຈົ້າ!»
Verse 26
अविमृश्यैव च ततः कृतवानस्मि तत् तथा । तेनोच्छिष्टेन गात्राणि शिरश्वैवा भ्यमृक्षयम्,मैंने बिना विचारे ही उनकी इस आज्ञाका पालन किया। वही जूठी खीर मैंने अपने सिरपर तथा अन्य सारे अंगोंमें पोत ली
ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍ ແລ້ວກໍ່ເຮັດຕາມຄໍາສັ່ງນັ້ນ. ດ້ວຍຂີຣທີ່ເຫຼືອ (ຈາກການກິນ) ນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ທາທັງສີສະ ແລະອະວະຍະວະທັງໝົດຂອງຕົນ.
Verse 27
स ददर्श तदाभ्याशे मातरं ते शुभाननाम् | तामपि स्मयमानां स पायसेनाभ्यलेपयम्
ໃນເວລານັ້ນ ທ່ານເຫັນແມ່ຂອງເຈົ້າ ຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ ຢູ່ໃກ້ໆ. ນາງກໍຢືນຢູ່ພ້ອມຮອຍຍິ້ມ; ແລະເພາະເຊື່ອຟັງຄໍາສັ່ງຂອງມຸນີ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ທາຂີຣ (pāyasa) ໃສ່ອະວະຍະວະຂອງແມ່ເຈົ້າຜູ້ຍິ້ມຢູ່ນັ້ນດ້ວຍ.
Verse 28
मुनि: पायसदिग्धाज़ीं रथे तूर्णमयोजयत् । तमारुहाय रथं चैव निर्ययौ स गृहान्मम
ມຸນີໄດ້ຮີບນໍາພຣະຣາຊິນີຜູ້ທີ່ຖືກທາຂີຣ (pāyasa) ທົ່ວຮ່າງ ໄປຜູກເຂົ້າກັບລົດສົງຄາມ. ແລ້ວທ່ານຂຶ້ນລົດນັ້ນເອງ ແລະອອກເດີນທາງຈາກເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.
Verse 29
अग्निवर्णो ज्वलन् धीमान् स द्विजो रथधुर्यवत् । प्रतोदेनातुदद् बालां रुक्मिणीं मम पश्यत:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພຣາຫມັນນັ້ນ—ມີສີດັ່ງໄຟ ລຸກໂຊດສະຫວ່າງ ແລະມີປັນຍາແຫຼມຄົມ—ຕໍ່ໜ້າຂ້ອຍເອງ ໄດ້ເລີ່ມຟາດຮຸກມິນີຜູ້ບໍ່ມີຜິດ ດ້ວຍແສ້ ເຫມືອນຟາດມ້າທີ່ຜູກກັບລົດສົງຄາມ.»
Verse 30
न च मे स्तोकमप्यासीद् दुःखमीकष्याकृतं तदा । तथा स राजमार्गेण महता निर्ययौ बहि:,उस समय मेरे मनमें थोड़ा-सा भी ईर्ष्याजनित दुःख नहीं हुआ। इसी अवस्थामें वे महलसे बाहर आकर विशाल राजमार्गसे चलने लगे
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ຄວາມໂສກເສົ້າອັນເກີດຈາກຄວາມອິດສາ ບໍ່ມີແມ່ນແຕ່ນ້ອຍໃນໃຈຂ້ອຍ. ແລ້ວເຂົາກໍອອກຈາກພະລາຊະວັງ ແລະເດີນໄປຕາມທາງຫຼວງຂອງພະຣາຊາອັນກວ້າງໃຫຍ່.»
Verse 31
तद् दृष्टवा महदाश्चर्य दाशार्हा जातमन्यव: । तत्राजल्पन् मिथ: केचित् समाभाष्य परस्परम्
ເມື່ອເຫັນຄວາມອັດສະຈັນອັນໃຫຍ່ນັ້ນ ພວກດາຊາຣຫະ (ຍາດະວະ) ກໍຖືກຄວາມໂກດເຂົ້າຄອບງຳ. ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ບາງຄົນໄດ້ສົນທະນາກັນ ເວົ້າຖຶງເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນ ດ້ວຍຄວາມພິສົດໃຈວ່າ ມີແຕ່ພຣາຫມັນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງອາດທົນພະຍຸອັນຕະລາຍນັ້ນ ແລະຍັງມີຊີວິດຢູ່ເທິງລົດສົງຄາມໄດ້.
Verse 32
ब्राह्मणा एव जायेरन् नान्यो वर्ण: कथंचन । को होन॑ रथमास्थाय जीवेदन्य: पुमानिह
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ຂໍໃຫ້ເກີດມາແຕ່ພຣາຫມັນເທົ່ານັ້ນ—ຢ່າໃຫ້ວັນນະອື່ນໃດເກີດຂຶ້ນເລີຍ. ເພາະໃນໂລກນີ້ ນອກຈາກນັກບຸນຜູ້ນີ້ ຈະມີໃຜອື່ນອີກທີ່ຂຶ້ນຂີ່ລົດນັ້ນແລ້ວຍັງມີຊີວິດຢູ່?»
Verse 33
आशीविषदिषं तीक्ष्णं ततस्तीक्ष्णतरो द्विज: । ब्रह्माशीविषदग्धस्य नास्ति कश्चिच्चिकित्सक:
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພິດຂອງງູພິດນັ້ນ ແທ້ຈິງແຫຼມຄົມ ແລະຮ້າຍແຮງ; ແຕ່ພຣາຫມັນ—ເມື່ອໂກດແຄ້ນ ແລະມີອຳນາດຈາກຕະປະສະ—ອາດແຫຼມຄົມຍິ່ງກວ່ານັ້ນ. ຜູ້ໃດຖືກ ‘ເຜົາ’ ໂດຍອຳນາດດັ່ງງູຂອງພຣາຫມັນ—ຖືກຄຳສາບ ຫຼືບາດເຈັບທາງວິນຍານ—ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໝໍໃດຮັກສາໄດ້.»
Verse 34
तस्मिन् व्रजति दुर्धर्षे प्रास्खलद् रुक्मिणी पथि । तन्नामर्षयत श्रीमांस्ततस्तूर्णमचोदयत्
ເມື່ອພຣະລະສີດຸຣວາສາ ຜູ້ເກັ່ງກ້າ ແລະຍາກຈະຕ້ານທານ ຍັງຄົງເດີນທາງຕໍ່ໄປ ນາງຣຸກມິນີໄດ້ສະດຸດລົ້ມລົງກາງທາງ. ດຸຣວາສາຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີ ບໍ່ອາດອົດກັ້ນໄດ້ (ເຫັນເປັນການລະເມີດ) ແລະໃນຄວາມໂກດ ກໍ່ຮີບບັງຄັບໃຫ້ນາງໄປຕໍ່ຢ່າງແຂງກະດ້າງ ບໍ່ມີເມດຕາ.
Verse 35
ततः परमसंक्रुद्धो रथात् प्रस्कन्द्य स द्विज: । पदातिरुत्पथेनैव प्राद्रवद् दक्षिणामुख:
ຕໍ່ມາ ພຣະພຣາຫມັນນັ້ນໂກດຮ້າຍຢ່າງຫຼວງ ກໍ່ໂດດລົງຈາກລົດ. ແລ້ວກາຍເປັນຜູ້ເດີນທາງດ້ວຍຕີນ ຮີບວິ່ງໄປທັນທີຕາມທາງນອກເສັ້ນທາງ ຫັນໜ້າສູ່ທິດໃຕ້.
Verse 36
तमुत्पथेन धावन्तमन्वधावं द्विजोत्तमम् तथैव पायसादिग्ध: प्रसीद भगवज्निति
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເມື່ອພຣະດວິຊະຜູ້ສູງສຸດນັ້ນ ວິ່ງໄປຕາມທາງນອກເສັ້ນທາງ ຂ້ອຍກໍ່ວິ່ງຕາມຫຼັງໄປເຊັ່ນດຽວກັນ—ທັງຮ່າງຂອງຂ້ອຍຖືກປ້າຍດ້ວຍເຂົ້າຫນົມນົມ (ພາຍະສະ)—ແລະຂ້ອຍຮ້ອງວ່າ ‘ໂອ ພຣະຜູ້ມີພອນ, ຂໍໃຫ້ເມດຕາ; ຂໍໃຫ້ສະຫງົບໂກດ!’»
Verse 37
ततो विलोक्य तेजस्वी ब्राह्मणो मामुवाच ह । जित: क्रोधस्त्वया कृष्ण प्रकृत्यैव महाभुज
ແລ້ວພຣະພຣາຫມັນຜູ້ມີເຕຊະນັ້ນ ເບິ່ງມາຫາຂ້ອຍ ແລະກ່າວວ່າ: «ໂອ ກຣິສນະ ຜູ້ມີແຂນໃຫຍ່! ເຈົ້າໄດ້ຊະນະຄວາມໂກດດ້ວຍສະພາບທຳມະຊາດຂອງເຈົ້າເອງ. ຂ້ອຍບໍ່ເຫັນຄວາມຜິດໃດໆໃນເຈົ້າຢູ່ນີ້; ດັ່ງນັ້ນຂ້ອຍພໍໃຈ. ຈົ່ງຂໍພອນທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາຈາກຂ້ອຍເຖີດ».
Verse 38
न ते5पराधमिह वै दृष्टवानस्मि सुव्रत । प्रीतो5स्मि तव गोविन्द वृणु कामान् यथेप्सितान्
ວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ມັ່ນຄົງໃນວຣະຕະອັນດີ, ຂ້ອຍເຫັນຈິງໆວ່າບໍ່ມີຄວາມຜິດໃດໆຂອງເຈົ້າຢູ່ນີ້. ຂ້ອຍພໍໃຈໃນເຈົ້າ, ໂອ ໂກວິນດະ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຂໍຄວາມປາຖະໜາຕາມທີ່ເຈົ້າປະສົງ».
Verse 39
प्रसन्नस्य च मे तात पश्य व्युष्टिं यथाविधि । यावदेव मनुष्याणामन्ने भावो भविष्यति
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ, ບັດນີ້ເມື່ອພໍ່ພໍໃຈແລ້ວ ຈົ່ງເບິ່ງຜົນທີ່ຄວນເປັນ ຕາມວິທີອັນຖືກຕ້ອງ. ດາບໃດທີ່ມະນຸດຍັງມີຄວາມນັບຖືຕໍ່ອາຫານ—ດາບນັ້ນຜົນທີ່ຖືກກຳນົດໄວ້ນີ້ຈະດຳລົງຢູ່».
Verse 40
यावच्च पुण्या लोकेषु त्वयि कीर्तिर्भविष्यति,“तीनों लोकोंमें जबतक तुम्हारी पुण्यकीर्ति रहेगी, तबतक त्रिभुवनमें तुम प्रधान बने रहोगे। जनार्दन! तुम सब लोगोंके परम प्रिय होओगे
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ດາບໃດທີ່ກິດຕິຄຸນອັນບຸນຂອງເຈົ້າຍັງດຳລົງຢູ່ໃນບັນດາໂລກ—ດາບນັ້ນເຈົ້າຈະຍັງເປັນຜູ້ເດັ່ນສຸດໃນສາມພົບ. ໂອ ຈະນາຣະດະນາ, ເຈົ້າຈະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງສັດທັງປວງ».
Verse 41
त्रिषु लोकेषु तावच्च वैशिष्ट्यं प्रतिपत्स्यसे । सुप्रिय: सर्वलोकस्य भविष्यसि जनार्दन
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ດາບໃດທີ່ກິດຕິຄຸນອັນບຸນຂອງເຈົ້າຍັງດຳລົງຢູ່ໃນສາມໂລກ—ດາບນັ້ນເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມເດັ່ນດັງ ແລະຄວາມເປັນເລີດໃນນັ້ນ. ໂອ ຈະນາຣະດະນາ, ເຈົ້າຈະເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງຂອງສັດທັງປວງ».
Verse 42
यत्ते भिन्नं च दग्धं च यच्च किंचिद् विनाशितम् । सर्व तथैव द्रष्टासि विशिष्ट वा जनार्दन
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈະນາຣະດະນາ, ສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເປັນຂອງເຈົ້າ ທີ່ຂ້າໄດ້ທຳໃຫ້ແຕກ ໄດ້ເຜົາ ຫຼືໄດ້ທຳລາຍໃນທາງໃດກໍຕາມ—ເຈົ້າຈະເຫັນມັນທັງໝົດຖືກຟື້ນຄືນດັ່ງເກົ່າ ຫຼືດີກວ່າເກົ່າ».
Verse 43
यावदेतत् प्रलिप्तं ते गात्रेषु मधुसूदन । अतो मृत्युभयं नास्ति यावदिच्छसि चाच्युत
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ມະທຸສູດະນາ, ດາບໃດທີ່ສານເຄືອບນີ້ຍັງຖືກທາກະຈາຍຢູ່ເທິງອະວະຍະວະຂອງເຈົ້າ—ດາບນັ້ນບໍ່ມີຄວາມຢ້ານກົວຄວາມຕາຍຈາກບາດແຜຕໍ່ສ່ວນນັ້ນ. ໂອ ອະຈຸຕະ, ເຈົ້າຈະດຳລົງຢູ່ທີ່ນີ້ຢ່າງອະມະຕະ ດາບໃດທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ».
Verse 44
न तु पादतले लिप्ते कस्मात्ते पुत्रकाद्य वै । नैतन्मे प्रियमित्येवं स मां प्रीतो5ब्रवीत् तदा
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ແຕ່ເມື່ອຝ່າຕີນຂອງເຈົ້າຖືກທາເປື້ອນແລ້ວ ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງເອີ້ນຂ້ອຍວ່າ ‘ລູກຂອງຂ້ອຍ’ ແລະຄໍາອື່ນໆ? ເມື່ອເວົ້າວ່າ ‘ນີ້ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈຂອງຂ້ອຍ’ ແລ້ວ ທ່ານນັ້ນກໍໄດ້ເວົ້າກັບຂ້ອຍດ້ວຍຄວາມເມດຕາໃນເວລານັ້ນ»។
Verse 45
रुक्मिणीं चाब्रवीत् प्रीत: सर्वस्त्रीणां वरं यश:
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ມຸນີໄດ້ກ່າວແກ່ຣຸກມິນີວ່າ: «ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຊື່ສຽງອັນດີເລີດທີ່ສຸດໃນບັນດາຍິງທັງປວງ ແລະກຽດຕິຍົດສູງສຸດໃນໂລກ. ບໍ່ມີຄວາມບົກພ່ອງໃດໆ ເຊັ່ນ ຄວາມແກ່, ໂລກໄພ, ຫຼືການເສຍສີຜິວພັນ ຈະມາແຕະຕ້ອງເຈົ້າ. ດ້ວຍກິ່ນຫອມອັນບໍລິສຸດແລະສັກສິດ ເຈົ້າຈະດໍາລົງຊີວິດໃນການບູຊາພຣະສີກຣິດສະນາ (Śrī Kṛṣṇa) ດ້ວຍຄວາມພັກດີ»។
Verse 46
कीर्ति चानुत्तमां लोके समवाप्स्यसि शोभने । न त्वां जरा वा रोगो वा वैवर्ण्य चापि भाविनि
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ສະຫວ່າງໄສ, ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບກຽດຕິຍົດອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ໃນໂລກ. ທັງຄວາມແກ່, ໂລກໄພ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ການເສຍສີຜິວພັນ ກໍຈະບໍ່ເກີດແກ່ເຈົ້າເລີຍ»។
Verse 47
षोडशानां सहस््राणां वधूनां केशवस्य ह
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ແທ້ຈິງແລ້ວ ເກສະວະ (Keśava) ມີພຣະມະເຫສີ/ພັນລະຍາ ສິບຫົກພັນ»។
Verse 48
तव मातरमित्युक्त्वा ततो मां पुनरब्रवीत्
ເມື່ອເວົ້າວ່າ «(ນາງແມ່ນ) ແມ່ຂອງເຈົ້າ» ແລ້ວ ທ່ານນັ້ນກໍໄດ້ເອີ້ນຂ້ອຍອີກຄັ້ງ. ໂອ ປຣັດຍຸມນະ, ຫຼັງຈາກເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນເຖິງແມ່ຂອງເຈົ້າ ມຸນີຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະສະຫວ່າງໄສ ດຸຣວາສາ—ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ—ໄດ້ອອກເດີນທາງຈາກບ່ອນນີ້; ແລະໃນຂະນະທີ່ຈາກໄປ ທ່ານໄດ້ກ່າວກັບຂ້ອຍວ່າ: «ໂອ ເກສະວະ, ຂໍໃຫ້ທ່າທີຂອງເຈົ້າຕໍ່ພວກພຣາຫມະນະ ຈົ່ງຄົງຢູ່ເຊັ່ນນີ້ຕະຫຼອດໄປ»។
Verse 49
प्रस्थित: सुमहातेजा दुर्वासाग्निरिव ज्वलन् | एषैव ते बुद्धिरस्तु ब्राह्मणान्प्रति केशव
ເມື່ອທ່ານດຸຣວາສາຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງ ອອກເດີນທາງໄປ—ລຸກໂຊດດັ່ງໄຟ—ທ່ານໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ: «ເຄສະວະ! ຂໍໃຫ້ທັດສະນະແບບນີ້ຂອງເຈົ້າຕໍ່ພຣາຫມັນ ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ».
Verse 50
इत्युक्त्वा स तदा पुत्र तत्रैवान्तरधीयत । तस्मिन्नन्तर्हिते चाहमुपांशुव्रतमाचरम्
ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລູກເອີຍ ທ່ານກໍຫາຍລັບໄປຢູ່ທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເມື່ອທ່ານຫາຍໄປແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະພຶດວຣະຕະແຫ່ງຄວາມສງົບ—ສວດພາວະນາຢູ່ພາຍໃນ—ດ້ວຍການຂັດເກົາຕົນແລະຄວາມສຳລວມຢ່າງລັບໆ.
Verse 51
एतद् व्रतमहं कृत्वा मात्रा ते सह पुत्रक
ວຣະຕະນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະພຶດແລະຮັກສາ ພ້ອມກັບແມ່ຂອງເຈົ້າ ແລະເດັກນ້ອຍນັ້ນດ້ວຍ.
Verse 52
प्रविष्टमात्रश्न गृहे सर्व पश्यामि तन्नवम्
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ພໍເຂົ້າເຮືອນໄປທັນທີ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າ ທຸກສິ່ງທຸກຢ່າງຢູ່ນັ້ນ ເປັນຂອງໃໝ່ໝົດ.»
Verse 53
यद् भिजन्नं यच्च वै दग्धं तेन विप्रेण पुत्रक । पुत्र! घरमें प्रवेश करके मैं देखता हूँ तो उन ब्राह्मणने जो कुछ तोड़-फोड़ या जला दिया था, वह सब नूतनरूपसे प्रस्तुत दिखायी दिया ।।
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ສິ່ງໃດທີ່ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ທຸບທຳລາຍ ຫຼືເຜົາໄໝ້—ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າເຮືອນແລ້ວເບິ່ງ—ທຸກຢ່າງກໍປາກົດຄືນມາໃໝ່ ດັ່ງຖືກຟື້ນຟູ. ເຫັນທຸກສິ່ງໃໝ່ແລະໝັ້ນຄົງອີກຄັ້ງ ຂ້າພະເຈົ້າກໍຕົກຕະລຶງຢ່າງຍິ່ງ.»
Verse 54
अपूजयं च मनसा रौक्मिणेय सदा द्विजान् | रुक्मिणीनन्दन! वे सारी वस्तुएँ नूतन और सुदृढ़ रूपमें उपलब्ध हैं, यह देखकर मुझे बड़ा आश्चर्य हुआ और मैंने मन-ही-मन द्विजोंकी सदा ही पूजा की ।।
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ (ຣາວກມິເນຍ), ຂ້າໄດ້ນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມັນທັງຫຼາຍໃນໃຈຢູ່ເສມອ. ເມື່ອເຫັນວ່າສິ່ງຂອງທັງປວງມີພ້ອມດັ່ງເພິ່ງສ້າງໃໝ່ ແລະແນ່ນຫນາສົມບູນ, ຂ້າກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນໃຫຍ່ ແລະໄດ້ຖວາຍຄວາມເຄົາລົບແກ່ພວກທະວິຊະໃນໃຈຢູ່ເສມອ. ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ຜູ້ກ້າໃນວົງພາຣະຕະ, ເມື່ອຣາວກມິເນຍຖາມຂ້າ, ຂ້າໄດ້ກ່າວເຊັ່ນນີ້».
Verse 55
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा । भरतभूषण! रुक्मिणीकुमार प्रद्युम्नके पूछनेपर इस तरह मैंने उनसे विप्रवर दुर्वासाका सारा माहात्म्य कहा था ।।
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າໄດ້ເລົ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນຜູ້ເປັນເລີດນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ໂອ ເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງວົງພາຣະຕະ! ເມື່ອປຣະດຸມນະ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ ຖາມຂ້າ, ຂ້າກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງປວງຂອງລະສີດຸຣວາສາ ຜູ້ປະເສີດ. ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຈົ້າກໍຄວນນົບນ້ອມ ແລະປະຄອງຮັກສາພຣາຫມັນທັງຫຼາຍຢູ່ເສມອ».
Verse 56
एवं व्युष्टिमहं प्राप्तो ब्राह्मणस्य प्रसादजाम् । यच्च मामाह भीष्मो<यं तत्सत्यं भरतर्षभ
«ດັ່ງນັ້ນ ໂດຍພຣະຄຸນແຫ່ງພຣາຫມັນ ຂ້າໄດ້ຮັບຜົນອັນວິເສດອັນງາມ. ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ພີສະມະຜູ້ນີ້ເວົ້າເຖິງຂ້າ, ໂອ ຜູ້ກ້າໃນວົງພາຣະຕະ, ລ້ວນແຕ່ເປັນຄວາມຈິງທັງສິ້ນ».
Verse 76
अस्मिल्लोके रौक्मिणेय तथामुष्षिंश्व पुत्रक महाराज! प्रद्युम्नके ऐसा कहनेपर मैंने उसको उत्तर दिया। रुक्मिणीनन्दन! ब्राह्मणोंकी पूजा करनेसे क्या फल मिलता है
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ, ໂອ ລູກເອີຍ, ໂອ ມະຫາຣາຊາ—ເມື່ອປຣະດຸມນະເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ຂ້າກໍຕອບເຂົາ. ໂອ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ, ຂ້າຈະອະທິບາຍຜົນທີ່ໄດ້ຈາກການນົບນ້ອມບູຊາພຣາຫມັນ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍໃຈທີ່ຈົ່ງຈ້ອງ. ລູກເອີຍ, ໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ ຜູ້ເປັນກະສັດແມ່ນ ໂສມະ (ພຣະຈັນ). ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຂົາຈຶ່ງສາມາດປັນສຸກແລະທຸກ ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະໂລກໜ້າ».
Verse 159
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानथधर्मपर्वणि दुर्वासोभिक्षा नाम एकोनषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:
ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນສີຣີມະຫາພາຣະຕະ ພາຍໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໃນພາກວ່າດ້ວຍທຳແຫ່ງການໃຫ້ທານ—ບົດທີ 159 ອັນມີຊື່ວ່າ «ການຂໍທານຂອງດຸຣວາສາ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ວາງເຫດການເປັນຄຳສອນເລື່ອງຄວາມເອື້ອເຟື້ອ ແລະຄວາມປະພຶດທີ່ຖືກທຳ ເມື່ອຕອບຮັບການຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ສັກສິດ, ໂດຍເນັ້ນວ່າການໃຫ້ທານຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະບໍ່ມີຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃນໃຈ.
Verse 173
यो मां कश्चिद् वासयीत न स मां कोपयेदिति । “यदि मेरा थोड़ा-सा भी अपराध बन जाय तो मैं समस्त प्राणियोंपर अत्यन्त कुपित हो उठता हूँ। मेरे इस भाषणको सुनकर कौन मेरे लिये ठहरनेका स्थान देगा? जो कोई मुझे अपने घरमें ठहराये
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃຜຈະໃຫ້ຂ້ອຍມີທີ່ພັກ ຫຼັງຈາກໄດ້ຍິນຄໍາຂອງຂ້ອຍ? ຖ້າມີຄວາມຜິດເພີຍນ້ອຍນິດຕໍ່ຂ້ອຍ ຂ້ອຍຈະລຸກໂກດຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ສັດທັງປວງ. ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃດທີ່ໃຫ້ຂ້ອຍຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນ ຢ່າໃຫ້ເຮັດໃຫ້ຄວາມໂກດຂອງຂ້ອຍເກີດຂຶ້ນ; ຕ້ອງລະວັງຢູ່ເທື່ອງໆ»។
Verse 396
यथैवान्ने तथा तेषां त्वयि भावो भविष्यति । “तात! मेरे प्रसन्न होनेका जो भावी फल है
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ດັ່ງທີ່ຄວາມຮູ້ສຶກແລະຄວາມຜູກພັນຂອງເຂົາເຈົ້າຢູ່ກັບອາຫານ, ຄວາມຮູ້ສຶກຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່ເຈົ້າກໍຈະເປັນເຊັ່ນນັ້ນ. ຕາບໃດທີ່ເທວະດາແລະມະນຸດຍັງຖືກຜູກພັນ ແລະພຶ່ງພາອາຫານ, ຄວາມນັບຖືຕໍ່ເຈົ້າກໍຈະດໍາລົງຢູ່ຕາມມາດຕະນັ້ນ»។
Verse 443
इत्युक्तो5हं शरीरं स्वं ददर्श श्रीसमायुतम् । 'परंतु यह खीर तुमने अपने पैरोंके तलवोंमें नहीं लगायी है। बेटा! तुमने ऐसा क्यों किया? तुम्हारा यह कार्य मुझे प्रिय नहीं लगा।” इस प्रकार जब उन्होंने मुझसे प्रसन्नतापूर्वक कहा
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ຂ້ອຍໄດ້ເຫັນຮ່າງກາຍຂອງຕົນເອງ ປະດັບດ້ວຍສະຫງ່າລາສີອັນເປັນມົງຄຸນ»។ ໃນບົດບາດນັ້ນ ຜູ້ເວົ້າລະລຶກວ່າ ຕົນຖືກຕັກເຕືອນຢ່າງອ່ອນໂຍນ ເນື່ອງຈາກບໍ່ໄດ້ທາ kṣīra ທີ່ຖວາຍໄວ້ລົງທີ່ຝາຕີນ; ຄໍາຕັກເຕືອນດ້ວຍຄວາມພໍໃຈນັ້ນ ກາຍເປັນຄໍາສອນວ່າ ການປະຕິບັດຕາມທີ່ຖືກບັນຍັດຢ່າງຄົບຖ້ວນ ບໍ່ແມ່ນເພີຍບາງສ່ວນ ນໍາໄປສູ່ຄວາມປັບປຸງທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ—ຊຶ່ງຖືກສະແດງໂດຍຮ່າງກາຍທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງຂຶ້ນທັນທີ.
Verse 463
स्प्रक्ष्यन्ति पुण्यगन्धा च कृष्णमाराधयिष्यसि । फिर मुनिने रुक्मिणीसे भी प्रसन्नतापूर्वक कहा--“शोभने! तुम सम्पूर्ण स्त्रियोंमें उत्तम यश और लोकमें सर्वोत्तम कीर्ति प्राप्त करोगी। भामिनि! तुम्हें बुढ़ापा या रोग अथवा कान्तिहीनता आदि दोष नहीं छू सकेंगे। तुम पवित्र सुगन्धसे सुवासित होकर श्रीकृष्णकी आराधना करोगी
ພະວາຍຸເທວະດາກ່າວວ່າ: «ກິ່ນຫອມອັນບໍລິສຸດຈະເກາະຕິດຢູ່ກັບເຈົ້າ, ແລະເຈົ້າຈະນະມັດສະການພຣະກຣິດສະນາ (Kṛṣṇa) ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ»។ ໃນບົດບາດນັ້ນ ພອນນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຄຸ້ມຄອງທາງສິນທຳແລະຈິດວິນຍານ: ຄວາມບໍລິສຸດ (ສະແດງໂດຍກິ່ນຫອມມົງຄຸນ) ແລະຄວາມສັດຊື່ມັ່ນຄົງຕໍ່ພຣະອົງ ແມ່ນຜົນຂອງຄຸນງາມຄວາມດີ ເຮັດໃຫ້ສະພາບທີ່ເສື່ອມຊາມບໍ່ອາດ “ແຕະຕ້ອງ” ຜູ້ບູຊາໄດ້.
Verse 473
वरिष्ठा च सलोक्या च केशवस्य भविष्यसि । “श्रीकृष्णकी जो सोलह हजार रानियाँ हैं, उन सबमें तुम श्रेष्ठ और पतिके सालोक्यकी अधिकारिणी होओगी”
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນບັນດາມະເຫສີສິບຫົກພັນຂອງເກສະວະ (Keśava) ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ເລີດທີ່ສຸດ, ແລະເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບສາໂລກຍະ (sālokya) ຄືການຢູ່ໃນໂລກທິບດຽວກັນກັບພຣະອົງ»។
Verse 503
यक्किंचिद् ब्राह्मुणो ब्रूयात् सर्व कुर्यामिति प्रभो । प्रभावशाली पुत्र! ऐसा कहकर वे वहीं अन्तर्धान हो गये। उनके अदृश्य हो जानेपर मैंने अस्पष्ट वाणीमें धीरेसे यह व्रत लिया कि “आजसे कोई ब्राह्मण मुझसे जो कुछ कहेगा
ພະວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະອົງເຈົ້າ, ບໍ່ວ່າພຣາຫມັນຜູ້ໃດຈະກ່າວຫຍັງ ຂ້າພະອົງຈະເຮັດທັງໝົດ» ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພະອົງກໍຫາຍວັບໄປໃນທີ່ນັ້ນ. ເມື່ອພະອົງກາຍເປັນຜູ້ມອງບໍ່ເຫັນ ຂ້າພະອົງໄດ້ຮັບວຣະຕະນີ້ຢ່າງເບົາໆ ດ້ວຍສຽງບໍ່ຊັດວ່າ: «ແຕ່ວັນນີ້ໄປ ບໍ່ວ່າພຣາຫມັນຜູ້ໃດຈະຂໍຫຍັງຈາກຂ້າພະອົງ ຂ້າພະອົງຈະສຳເລັດໃຫ້ຄົບຖ້ວນ».
Verse 516
ततः परमद्दृष्टात्मा प्राविशं गृहमेव च । बेटा! ऐसी प्रतिज्ञा करके परम प्रसन्नचित्त होकर मैंने तुम्हारी माताके साथ घरमें प्रवेश किया
ຈາກນັ້ນ ເມື່ອຈິດໃນຂ້າພະອົງມີຄວາມແຈ້ງຊັດ ແລະປິຕິຍິນດີຢ່າງສູງສຸດ—ຫຼັງຈາກໄດ້ຕັ້ງສັດຈະນັ້ນ—ຂ້າພະອົງໄດ້ເຂົ້າເຮືອນພ້ອມກັບແມ່ຂອງເຈົ້າ.
Verse 553
पूजयस्व महाभागान् वाम्भिदनिश्व नित्यदा | प्रभो! कुन्तीनन्दन! इसी प्रकार आप भी सदा मीठे वचन बोलकर और नाना प्रकारके दान देकर महाभाग ब्राह्मणोंकी सर्वदा पूजा करते रहें
ພະວາຍຸເທວະກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງນັບຖືບູຊາພຣາຫມັນຜູ້ສູງສົ່ງໃນທຸກເວລາ. ໂອ ພະອົງເຈົ້າ, ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ, ເຈົ້າກໍຄວນສືບຕໍ່ນັບຖື ແລະຮັບໃຊ້ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດເຫຼົ່ານັ້ນເສມອ—ໂດຍເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫວານສຸພາບ ແລະໂດຍໃຫ້ທານຫຼາຍປະເພດ».