Shloka 159
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानथधर्मपर्वणि दुर्वासोभिक्षा नाम एकोनषष्ट्यधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate anuśāsanaparvaṇi dānadharmaparvaṇi durvāsobhikṣā nāma ekonaṣaṣṭyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໃນສີຣີມະຫາພາຣະຕະ ພາຍໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ—ໃນພາກວ່າດ້ວຍທຳແຫ່ງການໃຫ້ທານ—ບົດທີ 159 ອັນມີຊື່ວ່າ «ການຂໍທານຂອງດຸຣວາສາ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ວາງເຫດການເປັນຄຳສອນເລື່ອງຄວາມເອື້ອເຟື້ອ ແລະຄວາມປະພຶດທີ່ຖືກທຳ ເມື່ອຕອບຮັບການຮ້ອງຂໍຂອງຜູ້ສັກສິດ, ໂດຍເນັ້ນວ່າການໃຫ້ທານຄວນເຮັດດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະບໍ່ມີຄວາມຂຸ່ນເຄືອງໃນໃຈ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The colophon situates the chapter within dāna-dharma, implying that the episode’s ethical focus is on proper giving—meeting requests for alms with respect, generosity, and steadiness of mind, rather than with irritation or pride.
This line is a concluding colophon: it marks the end of a chapter in the Anuśāsana Parva and names it “Durvāsā’s Request for Alms,” indicating that the preceding narrative centered on Durvāsā approaching for bhikṣā and the moral implications of the response.