Shloka 55
माहात्म्यं द्विजमुख्यस्य सर्वमाख्यातवांस्तदा । भरतभूषण! रुक्मिणीकुमार प्रद्युम्नके पूछनेपर इस तरह मैंने उनसे विप्रवर दुर्वासाका सारा माहात्म्य कहा था ।।
māhātmyaṁ dvijamukhyasya sarvam ākhyātavāṁs tadā | bharatabhūṣaṇa! rukmiṇīkumāra pradyumnake pṛcchanepara isa taraha maiṁne unase vipravara durvāsākā sārā māhātmya kahā thā || tathā tvam api kaunteya brāhmaṇān satataṁ prabho
ວາຍຸກ່າວວ່າ: «ໃນເວລານັ້ນ ຂ້າໄດ້ເລົ່າຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນຜູ້ເປັນເລີດນັ້ນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ໂອ ເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງວົງພາຣະຕະ! ເມື່ອປຣະດຸມນະ ບຸດແຫ່ງຣຸກມິນີ ຖາມຂ້າ, ຂ້າກໍໄດ້ເລົ່າໃຫ້ລາວຟັງຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທັງປວງຂອງລະສີດຸຣວາສາ ຜູ້ປະເສີດ. ເຊັ່ນດຽວກັນນັ້ນ ໂອ ບຸດແຫ່ງກຸນຕີ ໂອ ຜູ້ເປັນເຈົ້າ, ເຈົ້າກໍຄວນນົບນ້ອມ ແລະປະຄອງຮັກສາພຣາຫມັນທັງຫຼາຍຢູ່ເສມອ».
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse reinforces a dharmic ethic: one should consistently honor and serve Brahmins (as custodians of Vedic learning and ascetic discipline). The narrative authority of Durvāsā’s ‘māhātmya’ is used to ground this instruction in exemplary tradition.
Vāyu recalls that, when Pradyumna (son of Rukmiṇī) inquired, he narrated the full greatness of the sage Durvāsā. He then turns the recollection into direct counsel addressed to ‘Kaunteya’, urging continual respect toward Brahmins.