Prakarana 27

Verse 541 (चौपाई)

दिसकुंजरहु कमठ अहि कोला। धरहु धरनि धरि धीर न डोला।। रामु चहहिं संकर धनु तोरा। होहु सजग सुनि आयसु मोरा।। चाप सपीप रामु जब आए। नर नारिन्ह सुर सुकृत मनाए।। सब कर संसउ अरु अग्यानू। मंद महीपन्ह कर अभिमानू।। भृगुपति केरि गरब गरुआई। सुर मुनिबरन्ह केरि कदराई।। सिय कर सोचु जनक पछितावा। रानिन्ह कर दारुन दुख दावा।। संभुचाप बड बोहितु पाई। चढे जाइ सब संगु बनाई।। राम बाहुबल सिंधु अपारू। चहत पारु नहि कोउ कड़हारू।।

方角の象、亀、蛇、そしてコル魚は大地を支えています。それをしっかりと保持し、彼らは揺るがずに留まります。ラーマはシヴァの弓を折ることを望んでいます。私の命令を聞いて、警戒してください。ラーマが弓に近づいたとき、男女、神々、そして徳のある者たちは喜びました。すべての人は疑いと無知に満ちていました。王たちの心に微かな誇りが生じました。ブリグの主の傲慢さは重くなり、神々と偉大な聖者たちは軽蔑で満たされました。シーターは心配し、ジャナカは後悔し、女王たちは恐ろしい悲しみに襲われました。シャンブの弓は非常に重いことがわかりました。すべての者は一緒にそれに登りました。ラーマの腕の力によって、果てしない海は渡ることを望みました。それに抵抗できる者はいませんでした。

Verse 542 (दोहा/सोरठा)

राम बिलोके लोग सब चित्र लिखे से देखि। चितई सीय कृपायतन जानी बिकल बिसेषि।।260।।

すべての人々はラーマを、描かれた絵を見るように見つめました。彼を見て、慈悲の住処であるシーターは、自分が完全に圧倒されていることを知りました。

Verse 543 (चौपाई)

देखी बिपुल बिकल बैदेही। निमिष बिहात कलप सम तेही।। तृषित बारि बिनु जो तनु त्यागा। मुएँ करइ का सुधा तड़ागा।। का बरषा सब कृषी सुखानें। समय चुकें पुनि का पछितानें।। अस जियँ जानि जानकी देखी। प्रभु पुलके लखि प्रीति बिसेषी।। गुरहि प्रनामु मनहि मन कीन्हा। अति लाघवँ उठाइ धनु लीन्हा।। दमकेउ दामिनि जिमि जब लयऊ। पुनि नभ धनु मंडल सम भयऊ।। लेत चढ़ावत खैंचत गाढ़ें। काहुँ न लखा देख सबु ठाढ़ें।। तेहि छन राम मध्य धनु तोरा। भरे भुवन धुनि घोर कठोरा।।

ヴィデーハの王女は彼を見て、深く心を動かされた。彼女には一瞬が一劫のように過ぎていった。水を得ずに体を捨てた者に甘露の池が何の役に立とう。すべての作物が枯れた後に雨が降っても何になろう。季節が過ぎてから悔やんでも何になろう。このようにジャーナキーの心を知り、主を見つめた。彼が愛に震えているのを見て、特別な愛情を知った。心の中でグルに礼拝し、非常に軽々と弓を持ち上げた。稲妻が光って消えるように、弓は天空に円を描いた。彼がそれを取り、弦を張り、引き絞り、曲げるのを見た者はいなかった。皆が見守る中、その瞬間にラーマは弓を真ん中で折った。恐ろしく厳しい音が世界に満ちた。

Verse 544 (छंद)

भरे भुवन घोर कठोर रव रबि बाजि तजि मारगु चले। चिक्करहिं दिग्गज डोल महि अहि कोल कूरुम कलमले।। सुर असुर मुनि कर कान दीन्हें सकल बिकल बिचारहीं। कोदंड खंडेउ राम तुलसी जयति बचन उचारही।।

恐ろしく厳しい轟音が世界に満ち、太陽と馬たちは道を捨てて逃げ去った。四方の象はよろめき、大地は揺れ、蛇、魚、亀たちは混乱した。神々、阿修羅、聖者たちは耳を覆い、皆が当惑して考えた。ラーマは弓を折った。トゥルシーはこれらの言葉で彼の勝利を讃える。

Verse 545 (दोहा/सोरठा)

संकर चापु जहाजु सागरु रघुबर बाहुबलु। बूड़ सो सकल समाजु चढ़ा जो प्रथमहिं मोह बस।।261।।

シヴァの弓が船であり、海が世界であり、ラーグ族の主の腕の力が風である。最初は迷妄に支配されていた者たちは皆沈み、その集団は乗り出した。

Verse 546 (चौपाई)

प्रभु दोउ चापखंड महि डारे। देखि लोग सब भए सुखारे।। कोसिकरुप पयोनिधि पावन। प्रेम बारि अवगाहु सुहावन।। रामरूप राकेसु निहारी। बढ़त बीचि पुलकावलि भारी।। बाजे नभ गहगहे निसाना। देवबधू नाचहिं करि गाना।। ब्रह्मादिक सुर सिद्ध मुनीसा। प्रभुहि प्रसंसहि देहिं असीसा।। बरिसहिं सुमन रंग बहु माला। गावहिं किंनर गीत रसाला।। रही भुवन भरि जय जय बानी। धनुषभंग धुनि जात न जानी।। मुदित कहहिं जहँ तहँ नर नारी। भंजेउ राम संभुधनु भारी।।

主は弓の両方の半分を地に投げ落とし、これを見てすべての人々は喜びに満たされた。コーサの形をした海は巡礼地となり、その愛の水は美しく、愛すべき沐浴場となった。ラーマという月を見て、月神は内に大きな歓喜を感じた。楽器が天空で鳴り響き、太鼓が轟き、天女たちは踊り歌った。ブラフマーら神々、シッダ、聖者たちは主を讃え、祝福を与えた。花が豊かに降り注ぎ、多くの花環が投げられ、キンナラたちは甘美な歌を歌った。勝利、勝利の叫びが世界に満ち、弓が折れる音は終わることを知らなかった。至る所で男女が喜び、ラーマがシヴァの強大な弓を折ったと言った。

Verse 547 (दोहा/सोरठा)

बंदी मागध सूतगन बिरुद बदहिं मतिधीर। करहिं निछावरि लोग सब हय गय धन मनि चीर।।262।।

吟遊詩人、賛美者、楽師たちは心を震わせて称号を唱える。すべての人々は馬、牛、財宝、宝石、衣類を惜しみなく施す。

Verse 548 (चौपाई)

झाँझि मृदंग संख सहनाई। भेरि ढोल दुंदुभी सुहाई।। बाजहिं बहु बाजने सुहाए। जहँ तहँ जुबतिन्ह मंगल गाए।। सखिन्ह सहित हरषी अति रानी। सूखत धान परा जनु पानी।। जनक लहेउ सुखु सोचु बिहाई। पैरत थकें थाह जनु पाई।। श्रीहत भए भूप धनु टूटे। जैसें दिवस दीप छबि छूटे।। सीय सुखहि बरनिअ केहि भाँती। जनु चातकी पाइ जलु स्वाती।। रामहि लखनु बिलोकत कैसें। ससिहि चकोर किसोरकु जैसें।। सतानंद तब आयसु दीन्हा। सीताँ गमनु राम पहिं कीन्हा।।

シンバル、太鼓、法螺貝、ラッパが鳴り響いた。太鼓、タボール、大太鼓が演奏された。多くの美しい楽器が演奏され、至る所で若い女性たちが吉祥の歌を歌った。王妃は仲間と共に非常に喜び、水を得た乾いた穀物のようであった。ジャナカは幸福を見出し、憂いを捨てた。疲れた旅人が目的地に着いたようであった。王たちは意気消沈し、弓は折れた。それは昼が来てランプの輝きが消えるようであった。シーターの喜びをどう表現できよう。チャータカ鳥がスワーティ星の水を得たようであった。ラクシュマナはラーマを、チャコラ鳥が月を見つめるように、あるいは幼子が母を見つめるように見つめた。それからシャーターナンダは命令を与え、シーターはラーマのもとへ向かった。

Verse 549 (दोहा/सोरठा)

संग सखीं सुदंर चतुर गावहिं मंगलचार। गवनी बाल मराल गति सुषमा अंग अपार।।263।।

美しく賢い仲間と共に、彼女は吉祥の賛歌を歌う。彼女の歩みは若い白鳥のようであり、その肢体は比類なき美しさを持つ。

Verse 550 (चौपाई)

सखिन्ह मध्य सिय सोहति कैसे। छबिगन मध्य महाछबि जैसें।। कर सरोज जयमाल सुहाई। बिस्व बिजय सोभा जेहिं छाई।। तन सकोचु मन परम उछाहू। गूढ़ प्रेमु लखि परइ न काहू।। जाइ समीप राम छबि देखी। रहि जनु कुँअरि चित्र अवरेखी।। चतुर सखीं लखि कहा बुझाई। पहिरावहु जयमाल सुहाई।। सुनत जुगल कर माल उठाई। प्रेम बिबस पहिराइ न जाई।। सोहत जनु जुग जलज सनाला। ससिहि सभीत देत जयमाला।। गावहिं छबि अवलोकि सहेली। सियँ जयमाल राम उर मेली।।

仲間の中でシーターは、すべての美しい形の中で最高の美しさが輝くように輝いた。彼女の蓮の手は美しい勝利の花環で飾られ、その栄光は世界に勝利の輝きを広げた。彼女の体は慎みを示し、心は至上の喜びに満ちた。彼女の深い愛を見て、誰もそれを測ることはできなかった。彼女はラーマの近くに行き、その美しさを見た。乙女は絵に描かれたように留まった。賢い仲間たちはこれに気づき、優しく言った。「この美しい勝利の花環をおつけなさい。」これを聞いて、シーターは手で花環を持ち上げた。しかし愛に圧倒され、彼にそれをつけることができなかった。彼女は水の中の蓮のように恥じらい、月が夜に光を与えるようにラーマに花環を与えた。仲間たちは彼女の美しさを見て歌った。シーターは花環をラーマの心に結びつけた。

Verse 551 (दोहा/सोरठा)

रघुबर उर जयमाल देखि देव बरिसहिं सुमन। सकुचे सकल भुआल जनु बिलोकि रबि कुमुदगन।।264।।

ラーグ族の主の胸に勝利の花環を見て、神々は花を降らせた。全世界は、蓮が太陽を見て恥じらうように、恥じらいに満ちたようであった。

Verse 552 (चौपाई)

पुर अरु ब्योम बाजने बाजे। खल भए मलिन साधु सब राजे।। सुर किंनर नर नाग मुनीसा। जय जय जय कहि देहिं असीसा।। नाचहिं गावहिं बिबुध बधूटीं। बार बार कुसुमांजलि छूटीं।। जहँ तहँ बिप्र बेदधुनि करहीं। बंदी बिरदावलि उच्चरहीं।। महि पाताल नाक जसु ब्यापा। राम बरी सिय भंजेउ चापा।। करहिं आरती पुर नर नारी। देहिं निछावरि बित्त बिसारी।। सोहति सीय राम कै जौरी। छबि सिंगारु मनहुँ एक ठोरी।। सखीं कहहिं प्रभुपद गहु सीता। करति न चरन परस अति भीता।।

都市と天空で楽器が鳴り響いた。邪悪な者たちは恥じ、すべての善人は喜んだ。神々、キンナラ、人間、ナーガ、聖者たちは「勝利、勝利、勝利」と叫び、祝福を与えた。神々と天女たちは踊り歌い、何度も花の雨が降った。至る所でバラモンたちはヴェーダを唱え、賛美の歌を歌った。彼の栄光は大地、地下世界、天界に満ちた。ラーマはシーターのために弓を折った。都市の男女はアーラティを行い、財宝を忘れて施しをした。シーターとラーマは共に輝き、その美しさと装飾は一つに調和したようであった。仲間たちは「シーター、主の足を取りなさい」と言ったが、彼女は恥ずかしさで足に触れることができなかった。

Verse 553 (दोहा/सोरठा)

गौतम तिय गति सुरति करि नहिं परसति पग पानि। मन बिहसे रघुबंसमनि प्रीति अलौकिक जानि।।265।।

ガウタマの妻の運命を思い出し、彼女は彼の足にも手にも触れなかった。ラグ族の宝石は心の中で微笑んだ、彼女の愛がこの世のものならぬことを知って。

Verse 554 (चौपाई)

तब सिय देखि भूप अभिलाषे। कूर कपूत मूढ़ मन माखे।। उठि उठि पहिरि सनाह अभागे। जहँ तहँ गाल बजावन लागे।। लेहु छड़ाइ सीय कह कोऊ। धरि बाँधहु नृप बालक दोऊ।। तोरें धनुषु चाड़ नहिं सरई। जीवत हमहि कुअँरि को बरई।। जौं बिदेहु कछु करै सहाई। जीतहु समर सहित दोउ भाई।। साधु भूप बोले सुनि बानी। राजसमाजहि लाज लजानी।। बलु प्रतापु बीरता बड़ाई। नाक पिनाकहि संग सिधाई।। सोइ सूरता कि अब कहुँ पाई। असि बुधि तौ बिधि मुहँ मसि लाई।।

シーターを見て、王は欲望を抱いた。愚かな悪人は心に邪念を宿した。彼は鎧を着て立ち上がり、至る所で太鼓を鳴らした。「誰かシーターを解放せよ、二人の王子を縛れ」と言った。「お前の弓は張られず、引かれもしなかった。それでも我々は生き、乙女は夫を選んだ。何か助けたいなら、兄弟たちと共に戦え」。正義の王はこれを聞いて、王族の集いを恥じ入らせた。彼の力、栄光、勇気、偉大さはピナーカと共に彼に向かった。そのような勇気だったが、今はどこにあるのか。運命の知恵とはこのようなもの、彼女は口に墨を塗った。

Verse 555 (दोहा/सोरठा)

देखहु रामहि नयन भरि तजि इरिषा मदु कोहु। लखन रोषु पावकु प्रबल जानि सलभ जनि होहु।।266।।

愛に満ちた目でラーマを仰ぎ見よ、嫉妬、傲慢、怒りを捨てて。ラクシュマナの怒りは強大な火と知れ、蛾のようになるな。

Verse 556 (चौपाई)

बैनतेय बलि जिमि चह कागू। जिमि ससु चहै नाग अरि भागू।। जिमि चह कुसल अकारन कोही। सब संपदा चहै सिवद्रोही।। लोभी लोलुप कल कीरति चहई। अकलंकता कि कामी लहई।। हरि पद बिमुख परम गति चाहा। तस तुम्हार लालचु नरनाहा।। कोलाहलु सुनि सीय सकानी। सखीं लवाइ गईं जहँ रानी।। रामु सुभायँ चले गुरु पाहीं। सिय सनेहु बरनत मन माहीं।। रानिन्ह सहित सोचबस सीया। अब धौं बिधिहि काह करनीया।। भूप बचन सुनि इत उत तकहीं। लखनु राम डर बोलि न सकहीं।।

ヴェーナの息子バリが相応しからぬものを望み、兎が象の分け前を望んだように、悪人は理由もなく富を望む。すべての繁栄はシヴァの敵によって望まれる。貪欲で好色な者は不名誉のみを求める。好色な者が無垢を得られようか。ハリの足に背を向けながら、最高の境地を望む。だから人間の王よ、お前の貪欲は虚しい。騒ぎを聞いてジャナカの娘シーターは心を乱した。友人たちは彼女を王妃たちの元へ導いた。ラーマは自ら師の元へ行き、心でシーターの愛を語った。シーターは王妃たちと共に悲しみに沈んだ。今や運命は何をなすべきか。王の言葉を聞いて、彼らはあちこちを見た。ラクシュマナはラーマへの恐れから語れなかった。

Verse 557 (दोहा/सोरठा)

अरुन नयन भृकुटी कुटिल चितवत नृपन्ह सकोप। मनहुँ मत्त गजगन निरखि सिंघकिसोरहि चोप।।267।।

赤い目と寄せた眉で、彼は王たちに怒りの視線を投げた。まるで若い獅子が狂った象の群れを叱るように。

Verse 558 (चौपाई)

खरभरु देखि बिकल पुर नारीं। सब मिलि देहिं महीपन्ह गारीं।। तेहिं अवसर सुनि सिव धनु भंगा। आयसु भृगुकुल कमल पतंगा।। देखि महीप सकल सकुचाने। बाज झपट जनु लवा लुकाने।। गौरि सरीर भूति भल भ्राजा। भाल बिसाल त्रिपुंड बिराजा।। सीस जटा ससिबदनु सुहावा। रिसबस कछुक अरुन होइ आवा।। भृकुटी कुटिल नयन रिस राते। सहजहुँ चितवत मनहुँ रिसाते।। बृषभ कंध उर बाहु बिसाला। चारु जनेउ माल मृगछाला।। कटि मुनि बसन तून दुइ बाँधें। धनु सर कर कुठारु कल काँधें।।

騒ぎを見て、都の女たちは動揺した。皆で王たちを罵った。その時、シヴァの弓が折れたと聞いて、ブリグ族の太陽から命令が来た。すべての王が恥じて、鷹が襲うときのウズラのように身を隠した。ガウリーの灰で体は輝き、広い額には三本の線が光った。頭には絡み髪、顔は月のように美しく、怒りで少し赤くなった。眉は寄せられ、目は怒りで赤く、自然と怒っているように見えた。肩は雄牛のようで、胸と腕は巨大。上質な樹皮の聖紐と花輪を身につけ、鹿の皮をまとっていた。腰には行者の衣を二本の紐で結び、手には弓と矢、肩には斧を担いでいた。

Verse 559 (दोहा/सोरठा)

सांत बेषु करनी कठिन बरनि न जाइ सरुप। धरि मुनितनु जनु बीर रसु आयउ जहँ सब भूप।।268।।

その姿は穏やかだが、行いは恐ろしい。その姿は言葉で表せない。行者の体をとって、すべての王がいる場所に英雄の気分をもたらしたかのようだった。

Verse 560 (चौपाई)

देखत भृगुपति बेषु कराला। उठे सकल भय बिकल भुआला।। पितु समेत कहि कहि निज नामा। लगे करन सब दंड प्रनामा।। जेहि सुभायँ चितवहिं हितु जानी। सो जानइ जनु आइ खुटानी।। जनक बहोरि आइ सिरु नावा। सीय बोलाइ प्रनामु करावा।। आसिष दीन्हि सखीं हरषानीं। निज समाज लै गई सयानीं।। बिस्वामित्रु मिले पुनि आई। पद सरोज मेले दोउ भाई।। रामु लखनु दसरथ के ढोटा। दीन्हि असीस देखि भल जोटा।। रामहि चितइ रहे थकि लोचन। रूप अपार मार मद मोचन।।

ブリグの主の恐ろしい姿を見て、すべての王は恐れおののき、心が混乱した。父の名と自分の名を告げ、皆、合掌して礼拝し始めた。彼らが親愛の情を持って見つめていたものを、彼は偽りであったかのように理解した。ジャナカは再び来て頭を下げ、シーターを呼んで礼拝させた。彼は祝福を与え、賢明な女性たちは喜んでシーターを自分たちの住処に連れて行った。ヴィシュヴァーミトラは再び会い、二人の兄弟は蓮の足を合わせて礼拝した。ダシャラタの息子ラーマとラクシュマナは祝福を受けた。彼らの目はラーマに留まり続けた。その無限の美は、迷いの束縛からの解放者であった。

Verse 561 (दोहा/सोरठा)

बहुरि बिलोकि बिदेह सन कहहु काह अति भीर।। पूछत जानि अजान जिमि ब्यापेउ कोपु सरीर।।269।।

再びヴィデーハの王を見て言った。「なぜこれほど恐れるのか。知っているかのように尋ねながら、知らないかのように振る舞い、怒りが体を包んでいる。」