હનુમાન

હે દેવી, આ રીતે રામ અને સુગ્રીવ વચ્ચે એકતા (મૈત્રી) સ્થાપિત થઈ. અને મને હનુમાન જાણો—તેમ બંનેનો દૂત બની અહીં આવ્યો છું.

હે હનુમાન, એટલો લાંબો માર્ગ પાર કરીને મને કેવી રીતે વહન કરવા ઇચ્છો છો? હે હરિયૂથપ, મને તો લાગે છે કે આ ખરેખર તમારું ઉતાવળિયું કપિત્વ જ છે.

હનુમાનના આ વચન સાંભળી દેવકન્યા સમી સીતા ધીમે બોલી; આંસુઓથી ગૂંથાયેલા અક્ષરો સાથે કહ્યું: “મારા પ્રિયને કહેજે—આ સર્વોત્તમ અભિજ્ઞાન છે.”

શ્રીસૂત બોલ્યા—અક્લિષ્ટકર્મસાધક શ્રીરામે વિધિપૂર્વક લિંગની પ્રતિષ્ઠા કર્યા પછી, મારુતિ તે શ્રેષ્ઠ લિંગ લઈને તરત જ ઉતાવળે પ્રસ્થાન કર્યો।

ઉઠો, પ્રિય હનુમાન! આજે ધરતી પર કેમ સૂઈ રહ્યા છો? હે મહાબાહુ વાનર, મારી નિદ્રા માટે શય્યા તૈયાર કરો।

શ્રી માર્કંડેય બોલ્યા—સુગ્રીવ, હનુમાન, કુમુદ, અંગદ તથા અન્ય સહાયકો સાથે, રામચંદ્રે જ ખરેખર તને પરાજિત કર્યો.

તાનક અને ગૌતમ વગેરે બધા શાંત થઈ ગયા, વાયુએ પણ બોલવાનું બંધ કર્યું. પછી ગાયકે હનુમાનની હાજરીમાં, જે વાનરોના સ્વામી છે, એક મીઠું ગીત ગાયું.

જ્યારે હનુમાન આવ્યા અને તેમણે તે ભયાનક યોદ્ધાઓને ઘાસ જેવા સમજ્યા, ત્યારે રાજા સુરથે વાદળ જેવા ઊંડા અને સ્પષ્ટ અવાજે કહ્યું।

શેષજીએ કહ્યું: યુદ્ધના મેદાનમાં રુદ્ર પાસે આવીને, વીર હનુમાને દેવોના સ્વામીને પકડવાની ઇચ્છાથી વાત કરી.

ભીમસેનના વચનને સ્મિતપૂર્વક સ્વીકારી, વાયુતનય હનુમાન વાયુપુત્ર ભીમસેનને સંબોધીને બોલ્યો।

હનુમાન જાણે સ્મિત કરતાં ભીમસેનને બોલ્યા—“હે અનઘ, અહીં તું મારા રૂપનું એટલું જ દર્શન કરવા સમર્થ છે.”

ભીમના તે શબ્દથી મૃગો અને પક્ષીઓ ભયભીત થઈ ગયા. મહાસત્ત્વવાન હનુમાનએ થોડું નેત્ર ઉઘાડ્યાં અને પછી મધુવર્ણ પિંગળ નેત્રોથી થોડા અવજ્ઞાભાવ સાથે નિહાળ્યું।