Narayana

Verse 1

ॐ अथ पुरुषो ह वै नारायणोऽकामयत प्रजाः सृजेयेति। नारायणात् प्राणो जायते। मनः सर्वेन्द्रियाणि च। खं वायुर्ज्योतिरापः पृथिवी विश्वस्य धारिणी। नारायणाद् ब्रह्मा जायते। नारायणाद् रुद्रो जायते। नारायणाद् इन...

Om. Da begehrte wahrlich Nārāyaṇa, der Puruṣa: „Möge ich Nachkommenschaft erschaffen.“ Aus Nārāyaṇa wird der prāṇa geboren; (aus Ihm) ebenso Geist und alle Sinne. Es entstehen Äther, Luft, Licht (Feuer), Wasser und die Erde, die Trägerin des Alls. Aus Nārāyaṇa wird Brahmā geboren; aus Nārāyaṇa wird Rudra geboren; aus Nārāyaṇa wird Indra geboren; aus Nārāyaṇa gehen die Prajāpatis hervor. Aus Nārāyaṇa entstehen wahrlich die zwölf Ādityas, die Rudras, die Vasus und alle vedischen Metren. Aus Nārāyaṇa allein treten sie hervor; in Nārāyaṇa schreiten sie fort; in Nārāyaṇa lösen sie sich auf. (Dies wird als das „Haupt“ des Ṛgveda rezitiert).

Verse 2

ॐ अथ नित्यो नारायणः। ब्रह्मा नारायणः। शिवश्च नारायणः। शक्रश्च नारायणः। द्यावापृथिव्यौ च नारायणः। कालश्च नारायणः। दिशश्च नारायणः। ऊर्ध्वश्च नारायणः। अधश्च नारायणः। अन्तर्बहिश्च नारायणः। नारायण एवेदं सर...

Om. Nun ist Nārāyaṇa ewig. Brahmā ist Nārāyaṇa; auch Śiva ist Nārāyaṇa; auch Śakra (Indra) ist Nārāyaṇa. Himmel und Erde sind Nārāyaṇa; auch die Zeit ist Nārāyaṇa; auch die Himmelsrichtungen sind Nārāyaṇa; das Obere ist Nārāyaṇa; das Untere ist Nārāyaṇa; das Innere und das Äußere sind Nārāyaṇa. Nārāyaṇa allein ist dies alles—was gewesen ist und was sein wird. Teil-los, makellos, frei von begrifflichen Alternativen, unaussprechlich, rein—der eine göttliche Nārāyaṇa. Es gibt keinerlei Zweites. Wer so erkennt—wird wahrlich Viṣṇu allein; wird wahrlich Viṣṇu allein. (Dies wird als das „Haupt“ des Yajurveda rezitiert).

Verse 3

ॐ ओमित्यग्रे व्याहरेत्। नम इति पश्चात्। नारायणायेति उपरिष्टात्। ओमित्येकाक्षरम्। नम इति द्वे अक्षरे। नारायणायेति पञ्चाक्षराणि। एतद्वै नारायणस्याष्टाक्षरं पदम्। यो ह वै नारायणस्याष्टाक्षरं पदमध्येत। अन...

Om. Man soll zuerst „Om“ aussprechen; danach „namaḥ“; und darüber (als nächstes) „für Nārāyaṇa“. „Om“ ist eine Silbe; „namaḥ“ sind zwei Silben; „nārāyaṇāya“ sind fünf Silben. Dies ist wahrlich die acht-silbige Formel Nārāyaṇas. Wer die acht-silbige Formel Nārāyaṇas ohne Auslassung studiert/rezitiert, gelangt zur vollen Lebensspanne. Er erlangt prājāpatya (Herrschaft/Wohlstand in Verbindung mit Prajāpati), Mehrung des Reichtums und Herrschaft über das Vieh. Danach erlangt er Unsterblichkeit; danach erlangt er Unsterblichkeit—so. Wer dies so weiß. (Dies wird als das „Haupt“ des Sāmaveda rezitiert: „oṃ namo nārāyaṇāya“).

Verse 4

प्रत्यगानन्दं ब्रह्मपुरुषं प्रणवस्वरूपम्। अकार उकार मकार इति। तानेकधा समभरत्तदेतदोमिति। यमुक्त्वा मुच्यते योगी जन्मसंसारबन्धनात्। ॐ नमो नारायणायेति मन्त्रोपासकः वैकुण्ठभुवनलोकं गमिष्यति। तदिदं परं पुण...

Er ist die nach innen gewandte Wonne, der Brahman‑Puruṣa, dessen Gestalt der Praṇava ist. Das ist „a“, „u“, „m“ — so. Er fügte sie zu Einem zusammen; das ist wahrlich „Om“. Wer es ausspricht, wird als Yogi von der Fessel von Geburt und Saṃsāra befreit. Der Verehrer des Mantras „Om, Verehrung dem Nārāyaṇa“ gelangt in die Welt Vaikuṇṭhas. Dies ist der höchste Lotus, eine dichte Fülle von Bewusstsein. Darum ist jenes nur von dem Maß „so viel“ — die unmittelbare, selbstgewisse Wirklichkeit. Der Sohn Devakīs ist dem Brahman ergeben; Madhusūdana ist dem Brahman ergeben. Der eine Nārāyaṇa, der in allen Wesen weilt, ist die ursächliche Gestalt: der Laut „a“ — das höchste Brahman — Om. Wer diese Atharvaśiras‑Lehre studiert, erlangt ihre Frucht.

Verse 5

प्रातरधीयानो रात्रिकृतं पापं नाशयति। सायमधीयानो दिवसकृतं पापं नाशयति। माध्यन्दिनमादित्याभिमुखोऽधीयानः पञ्चपातकोपपातकात् प्रमुच्यते। सर्ववेदपारायणपुण्यं लभते। नारायणसायुज्यमवाप्नोति नारायणसायुज्यमवाप्न...

Wer es am Morgen rezitiert, vernichtet die in der Nacht begangene Sünde. Wer es am Abend rezitiert, vernichtet die am Tage begangene Sünde. Wer es zur Mittagszeit, der Sonne zugewandt, rezitiert, wird von den fünf großen Sünden und den Nebensünden befreit. Er erlangt das Verdienst der Rezitation aller Veden. Er erlangt die Vereinigung mit Nārāyaṇa — er erlangt die Vereinigung mit Nārāyaṇa. Wer es so erkennt. So endet die Upaniṣad.