Prakarana 17

Verse 338 (दोहा/सोरठा)

अब लगि मोहि न मिलेउ कोउ मैं न जनावउँ काहु॥ लोकमान्यता अनल सम कर तप कानन दाहु॥161(क)॥

aba lagi mohi na mileu kou maiṁ na janāuṁ kāhu | lokamānyatā anala sama kari tapa kānana dāhu ||161(ka)||

Bis zu dieser Stunde begegnete mir keiner, den ich wahrhaft anerkennen könnte; keinem offenbare ich mich. Denn weltlicher Beifall ist wie Feuer—macht man ihn zum Ziel, setzt er den ganzen Wald der Askese in Brand.

Verse 339 (चौपाई)

तातें गुपुत रहउँ जग माहीं। हरि तजि किमपि प्रयोजन नाहीं।। प्रभु जानत सब बिनहिं जनाएँ। कहहु कवनि सिधि लोक रिझाएँ।। तुम्ह सुचि सुमति परम प्रिय मोरें। प्रीति प्रतीति मोहि पर तोरें।। अब जौं तात दुरावउँ तोही। दारुन दोष घटइ अति मोही।। जिमि जिमि तापसु कथइ उदासा। तिमि तिमि नृपहि उपज बिस्वासा।। देखा स्वबस कर्म मन बानी। तब बोला तापस बगध्यानी।। नाम हमार एकतनु भाई। सुनि नृप बोले पुनि सिरु नाई।। कहहु नाम कर अरथ बखानी। मोहि सेवक अति आपन जानी।।

tāteṁ guputa rahuṁ jaga māhīṁ | hari taji kimapi prayojana nāhīṁ || prabhu jānata saba binahiṁ janāeṁ | kahahu kavani sidhi loka rijhāeṁ || tumha suci sumati parama priya moreṁ | prīti pratīti mohi para toreṁ || aba jauṁ tāta durāuṁ tohī | dāruṇa doṣa ghaṭai ati mohī || jimi jimi tāpasu kathai udāsā | timi timi nṛpahi upaja bisvāsā || dekhā svabasa karma mana bānī | taba bolā tāpasa bagadhyānī || nāma hamāra ekatanu bhāī | suni nṛpa bole puni siru nāī || kahahu nāma kara aratha bakhānī | mohi sevaka ati āpana jānī ||

Daher bleibe ich in der Welt verborgen; außer Hari gibt es keinen Zweck in irgendetwas. Der Herr weiß alles, ohne dass es ihm gesagt wird. Sagt mir, durch welche Vollkommenheit gewinnt man die Herzen der Menschen? Ihr seid rein und von gutem Verständnis, mir am liebsten; eure Liebe und euer Vertrauen ruhen auf mir. Wenn ich jetzt, lieber Freund, mich vor euch verberge, wird eine schreckliche Schuld schwer auf mir lasten. Wie der Asket mit scheinbarer Gleichgültigkeit sprach, so wuchs das Vertrauen des Königs. Als er seine Selbstbeherrschung in Tat, Geist und Rede sah, sprach dann der Asket, der Kranich-Meditierende. Mein Name ist Ekatanu, Bruder. Als er es hörte, sprach der König wieder, den Kopf verneigend: Sagt mir die Bedeutung eures Namens; haltet mich für euren ganz eigenen und zählt mich als euren Diener.

Verse 340 (दोहा/सोरठा)

आदिसृष्टि उपजी जबहिं तब उतपति भै मोरि। नाम एकतनु हेतु तेहि देह न धरी बहोरि।।162।।

ādisṛṣṭi upajī jabahiṃ taba utpati bhai mori | nāma ekatanu hetu tehi deha na dharī bahori ||162||

Als die uranfängliche Schöpfung erstmals hervortrat, geschah auch mein eigenes Entstehen. Um des einen, leiblosen Namens willen nahm ich danach keinen Körper mehr an.

Verse 341 (चौपाई)

जनि आचरुज करहु मन माहीं। सुत तप तें दुर्लभ कछु नाहीं।। तपबल तें जग सृजइ बिधाता। तपबल बिष्नु भए परित्राता।। तपबल संभु करहिं संघारा। तप तें अगम न कछु संसारा।। भयउ नृपहि सुनि अति अनुरागा। कथा पुरातन कहै सो लागा।। करम धरम इतिहास अनेका। करइ निरूपन बिरति बिबेका।। उदभव पालन प्रलय कहानी। कहेसि अमित आचरज बखानी।। सुनि महिप तापस बस भयऊ। आपन नाम कहत तब लयऊ।। कह तापस नृप जानउँ तोही। कीन्हेहु कपट लाग भल मोही।।

jani ācaruja karahu mana māhīṁ | suta tapa teṁ durlabha kachu nāhīṁ || tapabala teṁ jaga sṛjai bidhātā | tapabala biṣṇu bhae paritrātā || tapabala saṁbhu karahiṁ saṁghārā | tapa teṁ agama na kachu saṁsārā || bhayu nṛpahi suni ati anurāgā | kathā purātana kahai so lāgā || karama dharama itihāsa anekā | karai nirūpana birati bibekā || udabhava pālana pralaya kahānī | kahesi amita ācaraja bakhānī || suni mahip tāpasa basa bhayū | āpana nāma kahata taba layū || kaha tāpasa nṛpa jānaūṁ tohī | kīṇhehu kapaṭa lāga bhala mohī ||

Heget kein Staunen in eurem Geist: für den eigenen Sohn ist durch Buße nichts unerreichbar. Durch die Kraft der Buße erschafft der Ordner die Welt; durch die Kraft der Buße wurde Vishnu der Erlöser. Durch die Kraft der Buße wirkt Shambhu die Vernichtung; durch Buße bleibt nichts in dieser Welt unzugänglich. Als er dies hörte, wurde der König von tiefer Zuneigung erfüllt, und er begann, eine alte Geschichte zu erzählen. Er legte viele Berichte von Pflicht und Rechtschaffenheit dar und entfaltete Entsagung und Unterscheidungsvermögen. Er erzählte die Geschichte von Ursprung, Erhaltung und Auflösung und beschrieb zahllose Wunder. Zuhörend geriet der König unter den Bann des Asketen; dann, seinen eigenen Namen nennend, nahm er Abschied. Der Asket sprach: O König, ich erkenne euch: eure Verkleidung hat mir wohl gefallen.

Verse 342 (दोहा/सोरठा)

सुनु महीस असि नीति जहँ तहँ नाम न कहहिं नृप। मोहि तोहि पर अति प्रीति सोइ चतुरता बिचारि तव।।163।।

sunu mahīsa asi nīti jahã-tahã nāma na kahahĩ nṛpa | mo-hi to-hi para ati prīti soi caturatā bicāri tava ||163||

„Höre, o Mahesha: so lautet die Staatsklugheit—Könige sprechen den heiligen Namen nicht überall und wahllos aus. Doch hege ich übergroße Liebe zu dir; und eben dies ist deine wahre Klugheit und Weisheit, wenn du nur darüber nachsinnst.“

Verse 343 (चौपाई)

नाम तुम्हार प्रताप दिनेसा। सत्यकेतु तव पिता नरेसा।। गुर प्रसाद सब जानिअ राजा। कहिअ न आपन जानि अकाजा।। देखि तात तव सहज सुधाई। प्रीति प्रतीति नीति निपुनाई।। उपजि परि ममता मन मोरें। कहउँ कथा निज पूछे तोरें।। अब प्रसन्न मैं संसय नाहीं। मागु जो भूप भाव मन माहीं।। सुनि सुबचन भूपति हरषाना। गहि पद बिनय कीन्हि बिधि नाना।। कृपासिंधु मुनि दरसन तोरें। चारि पदारथ करतल मोरें।। प्रभुहि तथापि प्रसन्न बिलोकी। मागि अगम बर होउँ असोकी।।

nāma tumhār pratāpa dinesā | satyaketu tava pitā naresā || gura prasāda saba jāni-a rājā | kahi-a na āpana jāni akā-jā || dekhi tāta tava sahaja sudhāī | prīti pratīti nīti nipunāī || upaji pari mamatā mana moreṁ | kahauṁ kathā nija pūche toreṁ || aba prasanna maiṁ saṁsaya nāhīṁ | māgu jo bhūpa bhāva mana māhīṁ || suni subacana bhūpati haraṣānā | gahi pada binaya kīnhi bidhi nānā || kṛpāsiṁdhu muni darasana toreṁ | cāri padāratha karatala moreṁ || prabhūhi tathāpi prasanna bilokī | māgi agama bara houṁ asokī ||

Euer Name ist ruhmreich, o Herr des Tages; und Satyaketu ist euer königlicher Vater. Alles ist durch die Gnade des Gurus bekannt, o König, sprecht nicht, als wüsstet ihr es selbst, damit es nicht unziemlich sei. Als er, liebes Kind, eure natürliche Güte sah, eure Zuneigung, euer Vertrauen und eure Geschicklichkeit in rechter Politik, ist eine zarte Liebe in meinem Herzen entstanden; ich will euch die Geschichte erzählen, da ihr selbst mich gefragt habt. Nun bin ich zufrieden; ich habe keinen Zweifel mehr. Bittet, o Monarch, um jeden Wunsch, der in eurem Geist liegt. Als er diese gnädigen Worte hörte, freute sich der König; die Füße des Weisen ergreifend, flehte er in vielerlei Weise demütig: O Ozean des Erbarmens, Weiser, durch den Anblick eurer selbst liegen die vier Ziele des Lebens in meiner Hand; doch da ich den Herrn noch wohlgefälliger erblicke, möchte ich um einen seltenen Segen bitten, auf dass ich frei von Kummer werde.

Verse 344 (दोहा/सोरठा)

जरा मरन दुख रहित तनु समर जितै जनि कोउ। एकछत्र रिपुहीन महि राज कलप सत होउ।।164।।

jarā marana dukha rahita tanu samara jitai jani kou | eka-chhatra ripu-hīna mahi rāja kalapa sata hou ||164||

Möge sein Leib frei sein von Alter, Tod und Kummer; möge ihm im Kampf keiner überlegen sein. Möge er die Erde in alleiniger, unangefochtener Herrschaft regieren—ohne Feind—hundert Zeitalter lang.

Verse 345 (चौपाई)

कह तापस नृप ऐसेइ होऊ। कारन एक कठिन सुनु सोऊ।। कालउ तुअ पद नाइहि सीसा। एक बिप्रकुल छाड़ि महीसा।। तपबल बिप्र सदा बरिआरा। तिन्ह के कोप न कोउ रखवारा।। जौं बिप्रन्ह सब करहु नरेसा। तौ तुअ बस बिधि बिष्नु महेसा।। चल न ब्रह्मकुल सन बरिआई। सत्य कहउँ दोउ भुजा उठाई।। बिप्र श्राप बिनु सुनु महिपाला। तोर नास नहि कवनेहुँ काला।। हरषेउ राउ बचन सुनि तासू। नाथ न होइ मोर अब नासू।। तव प्रसाद प्रभु कृपानिधाना। मो कहुँ सर्ब काल कल्याना।।

kaha tāpasa nṛpa aisei hoū | kārana eka kaṭhina sunu soū || kālau tua pada nāihi sīsā | eka bipra-kula chāḍi mahīsā || tapa-bala bipra sadā bariārā | tinh ke kopa na kou rakhavārā || jaũ bipranha saba karahu naresā | tau tua basa bidhi biṣṇu mahesā || cala na brahma-kula sana bariāī | satya kahauँ dou bhujā uṭhāī || bipra śrāpa binu sunu mahipālā | tora nāsa nahi kavanehu kālā || haraṣeu rāu bacana suni tāsū | nātha na hoi mora aba nāsū || tava prasāda prabhu kṛpānidhānā | mo kahuँ sarba kāla kalyānā ||

Der Asket sprach: O König, so sei es; doch höre einen schweren Grund. Selbst die Zeit neigt ihr Haupt zu euren Füßen, nur in einer Sache nicht: verlasst nicht die Brahmanenkaste. Durch die Macht der Buße ist der Brahmane immer furchtbar; gegen seinen Zorn gibt es keinen Beschützer. Wenn ihr, o Herr der Menschen, alle Brahmanen gewinnt, dann stehen selbst Brahma, Vishnu und Mahesa unter eurer Herrschaft. Doch hochmütig mit dem Brahmanengeschlecht umzugehen ziemt euch nicht; ich spreche die Wahrheit und hebe beide Arme zum Zeugen. Höre, o Beschützer der Erde: ohne den Fluch eines Brahmanen wird euer Untergang zu keiner Zeit kommen. Als er diese Worte hörte, freute sich der König: Herr, dann wird mein Untergang nicht jetzt sein. Durch eure Gnade, o mitleidvoller Meister, sei mir Wohlergehen zu allen Zeiten.

Verse 346 (दोहा/सोरठा)

एवमस्तु कहि कपटमुनि बोला कुटिल बहोरि। मिलब हमार भुलाब निज कहहु त हमहि न खोरि।।165।।

evam astu kahi kapaṭa-muni bolā kuṭila bahori | milaba hamāra bhulāba nija kahahu ta hamahi na khori ||165||

„So sei es“, sprach der falsche Asket, und redete abermals mit listiger Absicht: „Du hast dein eigenes Versprechen vergessen, mir zu begegnen; sage mir die Abmachung, damit du mich nicht um mein Recht bringst.“

Verse 347 (चौपाई)

तातें मै तोहि बरजउँ राजा। कहें कथा तव परम अकाजा।। छठें श्रवन यह परत कहानी। नास तुम्हार सत्य मम बानी।। यह प्रगटें अथवा द्विजश्रापा। नास तोर सुनु भानुप्रतापा।। आन उपायँ निधन तव नाहीं। जौं हरि हर कोपहिं मन माहीं।। सत्य नाथ पद गहि नृप भाषा। द्विज गुर कोप कहहु को राखा।। राखइ गुर जौं कोप बिधाता। गुर बिरोध नहिं कोउ जग त्राता।। जौं न चलब हम कहे तुम्हारें। होउ नास नहिं सोच हमारें।। एकहिं डर डरपत मन मोरा। प्रभु महिदेव श्राप अति घोरा।।

tāteṁ maiṁ tohi barajauṁ rājā | kaheṁ kathā tava param akāzā || chaṭheṁ śravaṇa yaha parata kahānī | nāsa tumhāra satya mama bānī || yaha pragaṭeṁ athavā dvija-śrāpā | nāsa tora sunu bhānu-pratāpā || āna upāyaṁ nidhana tava nāhīṁ | jauṁ hari hara kopahiṁ mana māhīṁ || satya nātha pada gahi nṛpa bhāṣā | dvija gura kopa kahahu ko rākhā || rākhai gura jauṁ kopa bidhātā | gura birodha nahiṁ kou jaga trātā || jauṁ na calaba hama kahe tumhāreṁ | hou nāsa nahiṁ soca hamāreṁ || ekahiṁ ḍara ḍarapata mana morā | prabhu mahideva śrāpa ati ghorā ||

Daher verbiete ich es euch, o König; diese Geschichte, die ihr erzählt, ist höchst unziemlich. Sie zum wiederholten Male zu hören, nun zum sechsten Mal, euer Untergang ist gewiss; mein Wort wird sich nicht als falsch erweisen. Ob es offenbar wird oder die Gestalt eines Brahmanenfluchs annimmt, eure Vernichtung ist sicher, höre mich, o Strahlender. Es gibt kein anderes Mittel gegen euren Tod, wenn Vishnu und Shiva in ihren Herzen zürnen. Wahrer Herr, zu euren Füßen spreche ich als König: Sagt mir, wer kann den Zorn eines Brahmanen-Lehrers abwenden? Wenn selbst der Schöpfer den Zorn eines Gurus nicht zügeln kann, dann gibt es in der ganzen Welt keinen, der retten kann, wer sich dem Guru widersetzt. Wenn ich nicht fortgehe, wie ihr es befohlen habt, dann mag Untergang kommen, es ist nicht meine Sorge. Nur aus einer Furcht zittert mein Geist: der überaus schreckliche Fluch des Herrn Mahadeva.

Verse 348 (दोहा/सोरठा)

होहिं बिप्र बस कवन बिधि कहहु कृपा करि सोउ। तुम्ह तजि दीनदयाल निज हितू न देखउँ कोउँ।।166।।

hohiṃ bipra basa kavan bidhi kahahu kṛpā kari sou | tumha taji dīnadayāla nija hitū na dekhauṃ kouṃ ||166||

Sage mir doch aus Erbarmen, durch welches Mittel ein Brahmane unter (Deine) Gewalt kommen kann. Außer Dir, o Erbarmer der Niedrigen, sehe ich niemanden, der mein wahres Heil zu sichern vermag.

Verse 349 (चौपाई)

सुनु नृप बिबिध जतन जग माहीं। कष्टसाध्य पुनि होहिं कि नाहीं।। अहइ एक अति सुगम उपाई। तहाँ परंतु एक कठिनाई।। मम आधीन जुगुति नृप सोई। मोर जाब तव नगर न होई।। आजु लगें अरु जब तें भयऊँ। काहू के गृह ग्राम न गयऊँ।। जौं न जाउँ तव होइ अकाजू। बना आइ असमंजस आजू।। सुनि महीस बोलेउ मृदु बानी। नाथ निगम असि नीति बखानी।। बड़े सनेह लघुन्ह पर करहीं। गिरि निज सिरनि सदा तृन धरहीं।। जलधि अगाध मौलि बह फेनू। संतत धरनि धरत सिर रेनू।।

sunu nṛpa bibidha jatan jaga māhīṁ. kaṣṭa-sādhya puni hohiṁ ki nāhīṁ.. ahei eka ati sugama upāī. tahāṁ parantu eka kaṭhināī.. mama ādhīna juguti nṛpa soī. mora jāba tava nagara na hoī.. āju lageṁ aru jaba teṁ bhayūṁ. kāhū ke gṛha grāma na gayūṁ.. jaũ na jāũ tava hoi akājū. banā āi asamañjasa ājū.. suni mahīsa बोलेu mṛdu bānī. nātha nigama asi nīti bakhānī.. baṛe saneha laghunha para karahīṁ. giri nija sirani sadā tṛna dharahīṁ.. jaladhi agādha mauli baha phenū. santata dharani dharata sira renū..

Höre, o König: In dieser Welt versuchen Menschen viele Mittel, doch wer weiß, ob sie gelingen, denn sie sind mühevoll. Es gibt wahrlich ein Mittel, das sehr leicht ist; doch gerade darin liegt eine einzige Schwierigkeit. Jene Methode, o König, steht in meiner Macht; doch wenn ich gehe, wird deine Stadt nicht mehr mein bleiben. Bis heute, seitdem ich geworden bin, was ich bin, bin ich in keines Menschen Haus oder Dorf gegangen. Wenn ich nicht gehe, wird dir Unheil widerfahren; und so bin ich heute in Verwirrung geraten. Als er dies hörte, sprach Mahesh in sanften Worten: O Herr, der Veda selbst verkündet eine solche Verhaltensregel: Die Großen zeigen stets Zuneigung zu den Kleinen; der Berg trägt immer ein Grashalm auf seinem Haupt. Der unergründliche Ozean trägt Schaum auf seinem Scheitel; und die Erde trägt beständig Staub auf ihrem Haupt.

Verse 350 (दोहा/सोरठा)

अस कहि गहे नरेस पद स्वामी होहु कृपाल। मोहि लागि दुख सहिअ प्रभु सज्जन दीनदयाल।।167।।

asa kahi gahe naresa pada svāmī hohu kṛpāla | mohi lāgi dukha sahia prabhu sajjana dīnadayāla ||167||

So sprechend umklammerte er die Füße des Königs: „O Herr und Gebieter, sei gnädig. Um meinetwillen, o Herr—edel und barmherzig zu den Hilflosen—ertrage diesen Schmerz.“

Verse 351 (चौपाई)

जानि नृपहि आपन आधीना। बोला तापस कपट प्रबीना।। सत्य कहउँ भूपति सुनु तोही। जग नाहिन दुर्लभ कछु मोही।। अवसि काज मैं करिहउँ तोरा। मन तन बचन भगत तैं मोरा।। जोग जुगुति तप मंत्र प्रभाऊ। फलइ तबहिं जब करिअ दुराऊ।। जौं नरेस मैं करौं रसोई। तुम्ह परुसहु मोहि जान न कोई।। अन्न सो जोइ जोइ भोजन करई। सोइ सोइ तव आयसु अनुसरई।। पुनि तिन्ह के गृह जेवँइ जोऊ। तव बस होइ भूप सुनु सोऊ।। जाइ उपाय रचहु नृप एहू। संबत भरि संकलप करेहू।।

jāni nṛpahi āpana ādhīnā | bolā tāpasa kapaṭa prabīnā || satya kahauṁ bhūpati sunu tohī | jaga nāhina durlabha kachu mohī || avasi kāja maiṁ karihauṁ torā | mana tana bacana bhagata taiṁ morā || joga juguti tapa mantra prabhāū | phalai tabahiṁ jaba kari-a durāū || jauṁ naresa maiṁ karauṁ rasoī | tumha parusahu mohi jāna na koī || anna so joi-joi bhojana karaī | soi-soi tava āyasu anusaraī || puni tin̐ha ke gṛha jev̐i joū | tava basa hoi bhūpa sunu soū || jāi upāya racahu nṛpa ehū | saṁbata bhari saṅkalapa karehū ||

Da er wusste, dass der König ganz in seiner Gewalt war, sprach der Asket, der im Trügen bewandert war: Ich spreche die Wahrheit, o Herr der Menschen; höre mich. In dieser Welt ist nichts für mich schwer zu erlangen. Gewiss werde ich dein Vorhaben vollbringen; mit Geist, Körper und Worten bin ich dein Geweihter. Yoga, Mittel, Bußübungen, die Kraft der Mantras, diese tragen nur dann Frucht, wenn sie verborgen gehalten werden. Wenn ich, o König, dein Koch werde und du allein von meiner Hand isst, soll es niemand sonst erfahren. Wer auch immer welche Speise auch immer von mir isst, er wird genau jenem Befehl von dir folgen. Und weiter: Wer auch immer in den Häusern jener Männer speist, auch er, o König, wird unter deine Herrschaft geraten. Geh nun, ersinne diesen Plan, o König, und halte den Entschluss ein volles Jahr lang aufrecht.

Verse 352 (दोहा/सोरठा)

नित नूतन द्विज सहस सत बरेहु सहित परिवार। मैं तुम्हरे संकलप लगि दिनहिंकरिब जेवनार।।168।।

nita nūtana dvija sahasa sata barehu sahita parivāra | maiṁ tumhare saṅkalapa lagi dinahiṁ kariba jevanāra ||168||

„Speise Tag für Tag aufs Neue tausend und hundert Brahmanen, samt ihren Hausständen. Um deines Gelübdes willen will ich das Mahl am Tage ausrichten.“

Verse 353 (चौपाई)

एहि बिधि भूप कष्ट अति थोरें। होइहहिं सकल बिप्र बस तोरें।। करिहहिं बिप्र होम मख सेवा। तेहिं प्रसंग सहजेहिं बस देवा।। और एक तोहि कहऊँ लखाऊ। मैं एहि बेष न आउब काऊ।। तुम्हरे उपरोहित कहुँ राया। हरि आनब मैं करि निज माया।। तपबल तेहि करि आपु समाना। रखिहउँ इहाँ बरष परवाना।। मैं धरि तासु बेषु सुनु राजा। सब बिधि तोर सँवारब काजा।। गै निसि बहुत सयन अब कीजे। मोहि तोहि भूप भेंट दिन तीजे।। मैं तपबल तोहि तुरग समेता। पहुँचेहउँ सोवतहि निकेता।।

ehi bidhi bhūpa kaṣṭa ati thorẽ। hoihahiṁ sakala bipra basa torẽ॥ karihahiṁ bipra homa makha sevā। tehiṁ prasaṅga sahajehiṁ basa devā॥ aura eka tohi kahauṁ lakhāū। maiṁ ehi beṣa na āuba kāū॥ tumhare uparohita kahuँ rāyā। hari ānaba maiṁ kari nija māyā॥ tapabala tehi kari āpu samānā। rakhihauँ ihā̃ baraṣa paravānā॥ maiṁ dhari tāsu beṣu sunu rājā। saba bidhi tora saṁvāraबा kājā॥ gai nisi bahuta sayana aba kīje। mohi tohi bhūpa bheṁṭa dina tīje॥ maiṁ tapabala tohi turaga sametā। pahū̃cehauँ sovatahi niketā॥

Auf diese Weise, o König, wird deine Not sehr gering sein; alle Brahmanen werden unter deine Herrschaft kommen. Sie werden Feueropfer, Opfergaben und den gebührenden Dienst verrichten; und bei dieser Gelegenheit werden selbst die Götter von selbst gewonnen sein. Und noch eines sage ich dir offen: In dieser Verkleidung werde ich vor niemandem erscheinen. Ich werde, o König, durch meine eigene okkulte Macht deinen königlichen Priester fortbringen. Durch die Kraft meiner Buße werde ich ihn in mich selbst aufnehmen und ihn hier für die bestimmte Frist eines Jahres halten. Ich werde seine Gestalt annehmen, höre, o König, und werde in jeder Weise deine Angelegenheiten erledigen. Die Nacht ist fast vergangen; nun ruhe dich aus: Am dritten Tage, o König, wirst du mich treffen. Durch die Macht meiner Buße werde ich dich mit deinem Pferd zu deiner Wohnstätte bringen, selbst während du schläfst.

Verse 354 (दोहा/सोरठा)

मैं आउब सोइ बेषु धरि पहिचानेहु तब मोहि। जब एकांत बोलाइ सब कथा सुनावौं तोहि।।169।।

maĩ āuba soi beṣu dhari pahicānehū taba mohi | jaba ekānta bolāi saba kathā sunāvaũ tohi ||169||

„In eben dieser Gestalt werde ich kommen; dann erkenne mich. Wenn ich dich im Verborgenen beiseite rufe, werde ich dir die ganze Begebenheit berichten.“

Verse 355 (चौपाई)

सयन कीन्ह नृप आयसु मानी। आसन जाइ बैठ छलग्यानी।। श्रमित भूप निद्रा अति आई। सो किमि सोव सोच अधिकाई।। कालकेतु निसिचर तहँ आवा। जेहिं सूकर होइ नृपहि भुलावा।। परम मित्र तापस नृप केरा। जानइ सो अति कपट घनेरा।। तेहि के सत सुत अरु दस भाई। खल अति अजय देव दुखदाई।। प्रथमहि भूप समर सब मारे। बिप्र संत सुर देखि दुखारे।। तेहिं खल पाछिल बयरु सँभरा। तापस नृप मिलि मंत्र बिचारा।। जेहि रिपु छय सोइ रचेन्हि उपाऊ। भावी बस न जान कछु राऊ।।

sayana kīnha nṛpa āyasu mānī. āsana jāi baiṭha chala-gyānī.. śramita bhūpa nidrā ati āī. so kimi sova soca adhikāī.. kālaketu nisi-cara tahaṁ āvā. jehiṁ sūkāra hoi nṛpahi bhulāvā.. parama mitra tāpasa nṛpa kerā. jānai so ati kapaṭa ghanerā.. tehi ke sata suta aru dasa bhāī. khala ati ajaya deva dukhadāī.. prathamahĩ bhūpa samara saba māre. bipra santa sura dekhi dukhāre.. tehiṁ khala pāchila bayaru saṁbharā. tāpasa nṛpa mili mantra bicārā.. jehi ripu chaya soi racenhĩ upāū. bhāvī basa na jāna kachu rāū..

Der König nahm den Befehl an und legte sich schlafen; und der hinterlistige Weisheitsheuchler ging und setzte sich auf einen Sitz. Erschöpft von der Mühe kam tiefer Schlaf über den Herrscher; doch wie konnte er wahrlich schlafen, während die Sorge nur wuchs? Da kam der nachts wandernde Dämon Kālaketu an jenen Ort, er, der als Eber den König in die Irre führen würde. Er galt als engster Freund des Königs in der Gestalt eines Asketen; doch wisse, dass er in dichten Trug versunken war. Er hatte sieben Söhne und zehn Brüder, Schurken, sehr schwer zu besiegen, Bringer des Leids für die Götter. Zuerst erschlug der König sie alle im Kampf; Brahmanen, Heilige und die Himmlischen waren darüber betrübt. Jener Böse nährte dann seine frühere Feindschaft; der Asket und der König trafen sich und berieten ihren Plan. Sie ersannen eine List zum Ruin des Feindes; doch vom Schicksal gebunden, verstand der König gar nichts.

Verse 356 (दोहा/सोरठा)

रिपु तेजसी अकेल अपि लघु करि गनिअ न ताहु। अजहुँ देत दुख रबि ससिहि सिर अवसेषित राहु।।170।।

ripu tejasī akela api laghu kari gani-a na tāhu | ajahũ det dukha rabi sasihi sira avaseṣita rāhu ||170||

Ein Feind, mit Macht begabt, ist, selbst wenn er allein steht, nicht für gering zu achten. Noch jetzt bringt der übriggebliebene Rahu Sonne und Mond droben in Bedrängnis.

Verse 357 (चौपाई)

तापस नृप निज सखहि निहारी। हरषि मिलेउ उठि भयउ सुखारी।। मित्रहि कहि सब कथा सुनाई। जातुधान बोला सुख पाई।। अब साधेउँ रिपु सुनहु नरेसा। जौं तुम्ह कीन्ह मोर उपदेसा।। परिहरि सोच रहहु तुम्ह सोई। बिनु औषध बिआधि बिधि खोई।। कुल समेत रिपु मूल बहाई। चौथे दिवस मिलब मैं आई।। तापस नृपहि बहुत परितोषी। चला महाकपटी अतिरोषी।। भानुप्रतापहि बाजि समेता। पहुँचाएसि छन माझ निकेता।। नृपहि नारि पहिं सयन कराई। हयगृहँ बाँधेसि बाजि बनाई।।

tāpasa nṛpa nija sakhahi nihārī | haraṣi mileu uṭhi bhayu sukhārī || mitrahi kahi saba kathā sunāī | jātudhāna bolā sukha pāī || aba sādheuṁ ripu sunahu naresā | jauṁ tumha kīnha mora upadesā || parihari soca rahahu tumha soī | binu auṣadha biādhi bidhi khoī || kula sameta ripu mūla bahāī | cauthē divasa milaba maiṁ āī || tāpasa nṛpahi bahuta paritoṣī | calā mahā-kapaṭī ati-roṣī || bhānu-pratāpahi bāji sametā | pahuṁcāesi chana mājha niketā || nṛpahi nāri paiṁ sayana karāī | haya-gṛhaṁ bāṁdhesi bāji banāī ||

Als er den eigenen Freund des Königs sah, erhob sich der Asket und begegnete ihm mit Freude, sichtlich erfreut. Er nannte ihn Freund und erzählte die ganze Geschichte; der Rākṣasa sprach, in seinem Herzen befriedigt. Ich habe nun den Feind erledigt, höre, o König, da du dem Rat folgtest, den ich dir gab. Wirf alle Sorge ab und schlafe in Frieden; ohne irgendein Heilmittel hat die Vorsehung selbst die Krankheit beseitigt. Mit seinem ganzen Haus ist der Feind entwurzelt und hinweggefegt worden. Am vierten Tage werde ich wiederkommen, um dich zu treffen. So den König sehr zufriedenstellend, jener Meister des Trugs, ging er fort, innerlich vor Wut brodelnd. Er brachte Bhānupratāp zusammen mit dem Pferd in einem Augenblick zum Haus. Er ließ den König sich neben die Frau legen und hatte das Pferd im Stall angebunden.