লংকা

তেওঁৰ পিঠিৰ পিছত শতশঃ সহস্ৰশঃ বানৰসেনা অনুগমন কৰে; বলপূৰ্বক গছ-দ্ৰুম উঠাই লংকাত আৰোহণ কৰিবলৈ তৎপৰ, হৰিৰাজ সুগ্ৰীৱৰ ইউথপতি আৰু কিঙ্কৰসকল আজ্ঞাৰ অপেক্ষাত সজাগ হৈ উপস্থিত।

তাত ৰাৱণপালিত লংকাপুৰীত উপস্থিত হৈ, অশোকবনিকালৈ গৈ ৰামক ধ্যান কৰা সীতাক তেওঁ দেখিলে।

তেওঁ সিংহিকাৰ নিধন, মলয় পৰ্বতৰ পৰা লংকাৰ দৰ্শন, ৰাতিতে লংকাত প্ৰৱেশ, আৰু তাৰ পাছত হনুমানৰ একান্ত চিন্তন-মনন—এই সকলো বৰ্ণনা কৰিলে।

তেতিয়া ভয়ংকৰ পৰাক্ৰমী বানৰসকলে ৰাক্ষসসকলক চূর্ণ-বিচূর্ণ কৰিলে; সিহঁতে ৰণক্ষেত্ৰৰ পৰা শীঘ্ৰে পলাই ৰাৱণে ৰক্ষিত লংকাত সোমাল।

সূতে ক’লে: সেই (লিঙ্গসমূহ) পূজাৰ বাবে, ভয়ংকৰ আৰু অতি বলৱান ৰাক্ষসসকলে প্ৰাচীন কালত লংকাপুৰীৰ পৰা সদায় শতশঃ আহিছিল।

এইদৰে কৈ ৰঘুবংশশ্ৰেষ্ঠই ৰাক্ষসেন্দ্ৰ বিভীষণক সম্বোধন কৰি, বানৰসকলৰ সৈতে লংকাত দহ ৰাতি তাতেই অৱস্থান কৰিলে।

তাৰ পাছত সুগ্ৰীৱ—যেতিয়া সূৰ্য পশ্চিমত অস্ত যাই আছিল—হনুমান আৰু জাম্বৱন্তৰ নেতৃত্বত অসংখ্য শক্তিশালী বানৰৰ সৈতে লংকাৰ ওচৰলৈ গ'ল। উপবনত সোমাই বিভিন্ন ফল খালে আৰু গাখীৰ খালে; উপবন ৰক্ষক ৰাক্ষসসকলক খেদি পঠিয়াই, সমগ্ৰ বনক অংশ অংশ কৰি লৈ লংকাৰ…

এইয়াই সেই লংকা দেখা গৈছে, সোণালী প্ৰাচীৰ আৰু তোৰণাৰে বিভূষিত। ইয়াত বানৰশ্ৰেষ্ঠসকলে মহা অৱৰোধ স্থাপন কৰিছে।

তেওঁ বহু ৰাক্ষসেৰে আবৃত লংকা নগৰীত প্ৰৱেশ কৰিলে। জনকৰ জীয়ৰীক অশোকবনৰ মাজত এৰি তেওঁ গুচি গ'ল।

তেওঁলোকক বৰ দি ব্ৰহ্মা গুচি গ'ল, আৰু তেওঁলোক আনন্দিত হৈ নিজ নিজ ঘৰলৈ উভতি আহিল। ময়ৰ জীয়াই মন্দোদৰী নামে, পৰম সুন্দৰী, নাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। সেই ময়ে তেওঁক লৈ আহি ৰাৱণক দিলে, জানি যে তেওঁ জাতুধানসকলৰ অধিপতি হ'ব। উত্তম পত্নী পাই তেওঁ…

এইদৰে ৰামে সকলোকে সান্ত্বনা দিলে, আৰু আনন্দেৰে গুৰুৰ চৰণকমলত শিৰ নত কৰিলে। গণপতি, গৌৰী আৰু শিৱক সন্তুষ্ট কৰি আৰু তেওঁলোকৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰি ৰঘুৰাজ যাত্ৰা কৰিলে। ৰাম যাত্ৰা কৰাত নগৰীত মহাশোক উপস্থিত হ'ল, নগৰীৰ আৰ্তনাদ শুনি সহ্য নহয়। লংকাত…

তেওঁৰ কথা শুনি সভাসদসকল উত্তেজিত হৈ উঠি থিল। তেওঁক সান্ত্বনা দি হাত ধৰি তুলি থল। লংকাপতিয়ে ক'লে, মোক কোৱা তোমাৰ কি হ'ল। কোনে তোমাৰ নাক আৰু কাণ কাটি দিলে? অযোধ্যাৰ ৰজা দশৰথৰ পুত্ৰ, পুৰুষসিংহ, বনত খেলিবলৈ আহিছে। মই বুজিছোঁ তেওঁলোকৰ কি…