কুম্ভকৰ্ণ

তাৰ পাছত মহাবলী কুম্ভকৰ্ণে শয্যাসনৰ ওচৰলৈ গৈ ভ্ৰাতাৰ চৰণদ্বয়ত বন্দনা কৰি ক’লে, “কি কৰণীয়?”

হে কুম্ভকৰ্ণ! উত্তম কুলত জন্মিলেও তুমি ধৃষ্ট আৰু নীচদৃষ্টিৰ; অহংকাৰত মত্ত হৈ তুমি সকলো বিষয়তে কৰ্তব্য কি, সেয়া বুজিব নোৱাৰা।

একে ধৰণে তাত মই নিশাচৰ কুম্ভকৰ্ণক দেখিলোঁ; আৰু ৰাৱণৰ সকলো পুত্ৰকো দেখিলোঁ—তেওঁলোকৰ দেহ তেলেৰে লিপ্ত আছিল।

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত কুম্ভকৰ্ণ অনুচৰসহ নগৰৰ পৰা ওলাই আহি, জিতকাশীক আগত ৰাখি সন্মুখত থিয় হৈ থকা বানৰ-সেনাক দেখিলে।

তেতিয়া দশগ্ৰীৱ যেন দীঘল সময়ৰ নিঃশ্বাস এৰি দিলে, তেনেকৈ দীঘলকৈ নিশ্বাস লৈ, উত্তম আসনৰ পৰা উঠি ক’লে—“এয়া কুম্ভকৰ্ণৰ নিৰ্ধাৰিত কৰ্মৰ সময় আহিল।”

পুষ্পোৎকটাৰ গৰ্ভত দুজন পুত্ৰ জন্মিল—ৰাক্ষসেশ্বৰ কুম্ভকৰ্ণ আৰু দশগ্ৰীৱ; বলত পৃথিৱীত অপ্রতিম।

আৰু এই কুম্ভকৰ্ণ কোন? সেই দুষ্টচিত্তৰ জন্ম-জাতি কি—সেইজন দেৱ নে দৈত্য, পিশাচ নে ৰাক্ষস, হে মহামুনি?

মহাত্মা সুগ্ৰীৱে মহোদৰ আৰু অতীকায়ক বধ কৰিলে; ইয়াতেই মোৰ কুম্ভকৰ্ণ লক্ষ্মণে বধ কৰিলে, আৰু ইন্দ্ৰজিতো।

যি বুধিমান ব্যক্তি উৰ্বশী-তীৰ্থত উপনীত হৈ, তদ্ৰূপে সোম-আশ্ৰমলৈ যায়, আৰু কুম্ভকৰ্ণ-আশ্ৰমত স্নান কৰে, সি পৃথিৱীত মানুহৰ মাজত সন্মানিত হয়।

বিদ্যুত্কৈশ, তডিজ্জিহ্ব আৰু মহাবল ৰাৱণ; আৰু কুম্ভকৰ্ণ—দুৰাধৰ্ষ; লগতে বেগদৰ্শী—তেজ আৰু প্ৰতাপসম্পন্ন।

শ্ৰীকৃষ্ণ ক’লে: “আগতে কুম্ভকৰ্ণ নামে খ্যাত এজন নিশাচৰ দানৱ আছিল। ৰামৰ বাণে সেই দুষ্টজন নিহত হোৱাত তাৰ মূৰ কাটি পৃথক হৈ গ’ল।”

তাৰ পাছত লংকাৰ অধিপতি ৰাৱণে শুই থকা কুম্ভকৰ্ণক জগাই তুলিলে; জাগি উঠাৰ পিছত তেওঁক যুদ্ধলৈ প্ৰেৰণ কৰিলে।