মন্দোদৰী

অচিন্ত্য কৰ্মবন্ত ৰামৰ দ্বাৰা দশগ্ৰীৱ নিহত হোৱা দেখি, তাত মন্দোদৰী দীনাভাৱে স্বামীৰ বাবে শোকাকুল হৈ বিলাপ কৰিলে।

তাত কপিয়ে মন্দোদৰীক শয়ন কৰি থকা দেখিলে—কান্তিময়ী, কনকবৰ্ণাভা আৰু মুক্তা-মণিযুক্ত ভূষণেৰে অতিশয় অলংকৃত; যেন নিজৰেই দীপ্তিৰে সেই শ্ৰেষ্ঠ ভৱনক শোভিত কৰি আছে; তেওঁ অন্তঃপুৰৰ প্ৰিয় পট্টমহিষী আছিল।

কামত আকৰ্ষিত হৈ থকা তাক মন্দোদৰীয়ে মধুৰ বাণীৰে ক’লে: ‘মহেন্দ্ৰ-সম বিক্ৰমী, তোমাৰ সীতাৰ সৈতে কি প্ৰয়োজন?’

স্বামীৰ শিৰ দেখি মন্দোদৰী মূৰ্ছিত আৰু বিকল হৈ ভূমিত পৰি গ'ল। যুৱতীসকলৰ দল কান্দি কান্দি উঠি দৌৰি আহিল, তেওঁক তুলি ৰাৱণৰ ওচৰলৈ আহিল। স্বামীৰ অৱস্থা দেখি তেওঁলোকে চিত্কাৰ কৰিলে, কেশ খসি গ'ল, দেহ সম্ভালিব নোৱাৰিলে। বুকুত বিভিন্ন ধৰণে আঘাত…

তেওঁলোকক বৰ দি ব্ৰহ্মা গুচি গ'ল, আৰু তেওঁলোক আনন্দিত হৈ নিজ নিজ ঘৰলৈ উভতি আহিল। ময়ৰ জীয়াই মন্দোদৰী নামে, পৰম সুন্দৰী, নাৰীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ। সেই ময়ে তেওঁক লৈ আহি ৰাৱণক দিলে, জানি যে তেওঁ জাতুধানসকলৰ অধিপতি হ'ব। উত্তম পত্নী পাই তেওঁ…

গছৰ পাতৰ মাজত লুকাই ৰ'ল, ভাবিল, "ভায়, মই কি কৰোঁ?" সেই সময়ত ৰাৱণ তাত আহিল, লগত বহু নাৰী সুসজ্জিত কৰি। দুষ্টে বহু উপায়ে সীতাক বুজাইল, সাম, দান, ভয়, ভেদ দেখুৱাইল। ৰাৱণে ক'ল, "শুন, সুমুখি সুচেতী, মন্দোদৰী আদি সকলো ৰাণী, মই প্ৰতিজ্ঞা কৰোঁ…

ব্যাসে ক’লে: তেওঁৰ কথা শুনি বিদেহৰ কন্যা সীতাই মন্দোদৰীৰ স্বামীক ভাগ্যক্ৰমে এজন দিব্য সন্ন্যাসী বুলি ভুলকৈ ভাবি এইদৰে উত্তৰ দিলে।

হে কৃশাঙ্গী, মন্দোদৰীৰ দৰেই যিয়ে এজন শুভ ৰজা আৰু অনুকূল স্বামীক ত্যাগ কৰিছিল, আৰু পিছত কামাসক্ত হৈ আৰু মোহগ্ৰস্ত হৈ এজন প্ৰতাৰক স্বামী গ্ৰহণ কৰিছিল।

মন্দোদৰী, কৌশল্যা, সুভদ্ৰা, কৌৰৱী, ৰেৱতী, সত্যভামা, কালিন্দী আৰু লক্ষ্মণা।

তাৰ পাছত মনোৰম বনভূমিত আৰু নদীৰ বালুকাময় তীৰত, ভৈমীয়ে তেওঁৰ সৈতে ক্ৰীড়া কৰিলে—যেন ৰাৱণ মন্দোদৰীৰ সৈতে।

তাই ‘মন্দোদৰী’ নামে খ্যাত; স্বামীৰ কাৰণত তাই তপস্যা কৰে। উমাৰ প্ৰিয় শুভ প্ৰভু (শিৱ)ক বৰৰূপে মানি ভক্তিভাৱে আৰাধনা কৰে।

সেই পাপীক পুনঃপুনঃ বাধা দিয়া আছিল—কুম্ভকৰ্ণে, বিভীষণে, আৰু বাৰে বাৰে মন্দোদৰীয়ে—(ক’লে) “সীতাক মুক্ত কৰা, মুক্ত কৰা!”