ৰাৱণ

জনকৰ কন্যাক অঙ্কত ধৰি হৃষ্টচিত্তে আগবাঢ়ি যোৱা ৰাৱণক দেখি, মহাতেজস্বী গৃধ্ৰৰাজ জটায়ু উৰি উঠি দৌৰি গৈ তাৰ পথ ৰোধ কৰি এই বাক্য ক’লে।

হে সীতে! মই ৰাৱণ নামৰ ৰক্ষোগণেশ্বৰ; মোৰ দ্বাৰাই দেৱ, অসুৰ আৰু নাগসহ সকলো লোক ভীত-সন্ত্ৰস্ত হয়।

সেই অস্ত্ৰ প্ৰতিহত হোৱাত ৰাক্ষসাধিপতি ৰাৱণৰ ক্ৰোধ দ্বিগুণ হ’ল; ক্ৰোধবশে তেওঁ তৎক্ষণাৎ আন এটা অস্ত্ৰ সংধান কৰিলে।

বিদ্যুত্কৈশ, তডিজ্জিহ্ব আৰু মহাবল ৰাৱণ; আৰু কুম্ভকৰ্ণ—দুৰাধৰ্ষ; লগতে বেগদৰ্শী—তেজ আৰু প্ৰতাপসম্পন্ন।

শনি-দেশত, মধ্যৰাতিত, ভূমি আৰু সাগৰৰ সঙ্গমত, ৰাৱণে জাতী-কাঠেৰে গঢ়া লিঙ্গৰ পূজা কৰে আৰু ‘সুদুৰ্জয়’—অজেয়—নাম জপ কৰে।

বিষ্ণুৱেও যুঁজত ৰাৱণক বধ কৰি সাগৰৰ তীৰত ৰামেশ্বৰ লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে। সেয়া কি বিফলভাৱে কৰা হৈছিল?

ৰাৱণে হৃদয়ত বিচাৰ কৰিলে: দানৱসকল নিহত হৈছে, আৰু মই একল, অথচ বান্দৰ আৰু ভালুক বহুত। এতিয়া মই অপাৰ মায়া কৰিম।

তৎক্ষণাৎ লক্ষ্মণৰ চৰণত মূৰ নত কৰি দূতসকল তেওঁৰ গুণৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰি কৰি গৈ আছিল। ৰামৰ যশ গাই গাই তেওঁলোক লংকাত আহিল, আৰু ৰাৱণৰ চৰণত মূৰ নত কৰিলে। হাঁহি দশাননে খবৰ সোধিলে: বল শুক, তুমি নিজৰ কুশল বিষয়ে নকবা নে? তাৰ পিছত মোক বিভীষণৰ খবৰ…

মাল্যৱন্ত অতি বিচক্ষণ মন্ত্ৰী। তেওঁৰ কথা শুনি অতিশয় সুখ পালে। তেওঁ ক'লে, "বৎস, তোমাৰ অনুজ নীতিৰ অলংকাৰ। বিভীষণে যি কয় সেয়া হৃদয়ত ধাৰণ কৰা।" ৰাৱণে ক'লে, "এই দুই নৰাধমে শত্ৰুৰ উত্কৰ্ষ বৰ্ণনা কৰে। ইয়াত কোনো নাই যে তেওঁলোকক দূৰত সৰাই…

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়া ৰাৱণ আহি পোৱা দেখি মাৰীচ আতংকিত হ’ল আৰু ফল-মূল আদি আগবঢ়াই, যথাযোগ্য সৎকাৰ-সম্মানেৰে তেওঁৰ পূজা কৰিলে।

ৰাক্ষসীসকলে সেৱা কৰি ঘেৰি ধৰা, শিলাতলত বহি থকা সীতাক কামবাণে বিদ্ধ ৰাৱণে দেখিলে আৰু ওচৰলৈ আগবাঢ়িল।

পুষ্পোৎকটাৰ গৰ্ভত দুজন পুত্ৰ জন্মিল—ৰাক্ষসেশ্বৰ কুম্ভকৰ্ণ আৰু দশগ্ৰীৱ; বলত পৃথিৱীত অপ্রতিম।