Adhyaya 176: The Māhātmya of Kṛṣṇagaṅgodbhava, Kāliñjara, and the Five Sacred Baths: The Tale of Pāñcāla and Tilottamā

Verse 1

श्रीवराह उवाच ॥ पञ्चानां तु कनिष्ठो यः पञ्चालो ब्राह्मणात्मजः ॥ वाणिज्यभाण्डमादाय समूहस्य प्रसङ्गतः

ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்—ஐந்து சகோதரர்களில் இளையவன் பிராமணப் புதல்வனான பாஞ்சாலன். அவன் வாணிபப் பொருட்களை எடுத்துக்கொண்டு சூழ்நிலையால் ஒரு வணிகக் குழு (சார்த்தம்) உடன் சேர்ந்தான்.

Verse 2

सार्थेन निष्ठितः सोऽथ धनवान् रूपवांस्ततः ॥ क्रमेण ते सर्वदेशान् विषयान् पर्वतान् नदीः

பின்னர் அவன் அந்தச் சார்த்தத்துடன் நிலைபெற்று செல்வமும் அழகும் உடையவனானான். காலப்போக்கில் அவர்கள் எல்லா நாடுகள்—பிரதேசங்கள், மலைகள், நதிகள்—எல்லாவற்றையும் கடந்து சென்றனர்.

Verse 3

आक्रम्य तत्र सम्प्राप्ता यत्र सा मथुरा पुरी ॥ आवासं कारयामासुः प्रभूतयवसेन्धने

மேலும் முன்னேறி அவர்கள் மத்துரா நகரம் உள்ள இடத்தை அடைந்தனர். அங்கே அவர்கள் தங்குமிடத்தை ஏற்படுத்தினர்; தீவனமும் எரிபொருளும் மிகுதியாக இருந்தது.

Verse 4

तस्मिन्स्थाने स पाञ्चालः प्रातस्तु पुरुषैः सह ॥ तस्मिंस्तीर्थवरे स्नाप्य वस्त्रालङ्कारभूषितः ॥ ऐश्वर्यमदभावेन यानेन महता तदा

அந்த இடத்தில் பாஞ்சாலன் அதிகாலையில் தன் ஆட்களுடன் அந்தச் சிறந்த தீர்த்தத்தில் நீராடி, ஆடைகளும் அணிகலன்களும் அணிந்து அலங்கரிக்கப்பட்டான். செல்வத்தால் உண்டாகும் அகந்தை இல்லாததால், அப்போது ஒரு பெரிய வாகனத்தில் சென்றான்.

Verse 5

कौतुकार्थं ततो गत्वा देवं गर्त्तेश्वरं तदा ॥ तिलोत्तमायास्तद्रूपं दृष्ट्वा मोहवशं गतः

பின்னர் ஆர்வத்தால் அவன் சென்று கர்த்தேஸ்வரத் தேவனை அணுகினான். திலோத்தமாவின் அந்த உருவத்தைப் பார்த்தவுடன் அவன் மோகத்தின் வசப்பட்டான்.

Verse 6

धात्रेयिकायास्तस्याश्च बहुमानपुरःसरम् ॥ वस्त्राणि बद्धरूपाणि कटकानां शतानि च

அவன் மரியாதையை முன்னிறுத்தி அந்த தாத்ரேயிகைக்கு ஒழுங்காக அமைந்த ஆடைகளையும் வளையல்களின் நூற்றுக்கணக்கையும் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 7

हारा रत्नमयास्तद्वद्ददौ लोभविमोहितः ॥ ददावगुरुसारं च सकर्पूरं सचन्दनम्

அதேபோல் அவன் ரத்தினமயமான மாலைகளையும் அளித்தான்; பேராசையால் மயங்கியவன் ஆகரு சாரம், கற்பூரம், சந்தனம் ஆகியவற்றையும் தானமாக வழங்கினான்।

Verse 8

देवतादर्शनं कृत्वा दत्त्वा दानान्यनेकशः

தெய்வத்தை தரிசித்து, பல வகைகளில் பல தானங்களை அளித்து,

Verse 9

तस्या गृहवरे तत्र वसति स्म दिनेदिने ॥ प्रहरार्धे दिने जाते ततः स्वशिबिरं ययौ

அங்கே அவளுடைய சிறந்த இல்லத்தில் அவன் நாள்தோறும் தங்கினான்; பகலின் அரை பிரஹரம் கடந்தபின் தன் முகாமுக்குச் சென்றான்।

Verse 10

एवं तु कुर्वतस्तस्य मासषट्कं ततो गतम् ॥ अथैकदा समायातः स्नातुं तत्र सुमन्तुना ॥

இவ்வாறு செய்து கொண்டிருக்கையில் அவனுக்கு ஆறு மாதங்கள் கடந்தன; பின்னர் ஒருநாள் சுமந்து அங்கே நீராட வருகை தந்தான்।

Verse 11

स्वाश्रमस्थेन दृष्टः स कृमियुक्तः समागतः ॥ कृमयो रोमकूपेभ्यः पतमानाऽनेकशः ॥

தன் ஆசிரமத்தில் இருந்தவர் பார்த்தபோது, அந்த மனிதன் புழுக்களால் பாதிக்கப்பட்டவனாக வந்தான்; அவன் உடலின் ரோமக்கூடுகளிலிருந்து எண்ணற்ற புழுக்கள் விழுந்தன.

Verse 12

यावत्स्नानं स कुरुते पतते राशिमात्रकः ॥ स्नाने कृते नश्यति च सुरूपश्चाभिजायते ॥

அவன் குளிப்பதைத் தொடரும் வரை அவை குவியல்களாக விழுகின்றன. குளியல் முடிந்ததும் அவை மறைந்து, அவன் அழகிய தோற்றம் பெறுகிறான்.

Verse 13

एवं सुमन्तुना दृष्टमाश्चर्यं बहुवासरम् ॥ सुमन्तुस्तर्कयामास कोऽयं कस्यात्मजो युवा ॥

இவ்வாறு சுமந்து பல நாட்கள் இந்த அதிசயத்தை கண்டான். பின்னர் சுமந்து சிந்தித்தான்—‘இந்த இளைஞன் யார்? யாருடைய மகன்?’

Verse 14

इति चिन्तासमायुक्तस्तमपृच्छद्विशङ्कितः ॥ कस्त्वं कस्यासि सुभग का जातिः कश्च ते पिता ॥

இவ்வாறு கவலையும் ஐயமும் கொண்டவனாய் அவனை கேட்டான்—‘நல்வாழ்வுடையவனே, நீ யார்? யாருடையவன்? உன் குலம் என்ன? உன் தந்தை யார்?’

Verse 15

किं करोṣi दिवरात्रौ ब्रूहि त्वं पृच्छतो मम ॥ पाञ्चाल उवाच ॥ पाञ्चालो ब्राह्मणसुतो वाणिज्यं च समाश्रितः ॥

‘நீ பகலும் இரவும் என்ன செய்கிறாய்? நான் கேட்கின்றேன், சொல்.’ பாஞ்சாலன் கூறினான்—‘நான் பாஞ்சாலன்; பிராமணனின் மகன்; வாணிகத்தைத் தழுவியவன்.’

Verse 16

दक्षिणापथदेशाच्च मथुरायां समागतः ॥ निशामुषित्वा शिबिरे प्रातस्तीर्थं समाश्रितः ॥

தக்ஷிணாபத தேசத்திலிருந்து நான் மதுராவிற்கு வந்தேன். பாளையத்தில் இரவு தங்கி, காலையில் தீர்த்தக் கரையை அணைந்தேன்.

Verse 17

स्नात्वा महेश्वरं दृष्ट्वा त्रिगर्तेश्वरसंज्ञितम् ॥ कालिञ्जरं भवत्पादौ गच्छामि शिबिरं ततः ॥

நீராடி, திரிகர்தேஸ்வரன் எனப் பெயர்பெற்ற மகேஸ்வரனைத் தரிசித்து, நான் காலிஞ்சரத்தில் உங்கள் திருவடிகளை நாடுகிறேன்; பின்னர் பாளையத்திற்குத் திரும்புகிறேன்.

Verse 18

सुमन्तुरुवाच ॥ आश्चर्यं तव देहेऽस्मिन्नित्यं पश्यामि निःसृतम् ॥ अस्नाते कृमिसंपूर्णं स्नाते निर्मलवर्चसम् ॥

சுமந்து கூறினார்: உன் உடலிலிருந்து நான் எப்போதும் ஒரு அதிசயம் வெளிப்படக் காண்கிறேன்—நீராடாதபோது அது புழுக்களால் நிரம்பியுள்ளது; நீராடியபோது அது தூய ஒளியால் விளங்குகிறது.

Verse 19

कालिञ्जरस्य संस्पर्शाच्छुद्धं देहं च दृश्यते ॥

காலிஞ்சரத்தின் தொடுதலால் உடலும் தூய்மையடைவதாகக் காணப்படுகிறது.

Verse 20

निरूप्य कथयास्माकं यत्ते प्रच्छन्नकिल्बिषम्

நன்கு ஆராய்ந்து எங்களிடம் கூறு—உன் மறைக்கப்பட்ட பாவம் (குற்றம்) எது?

Verse 21

तीर्थमाहात्म्याभवं च दृष्ट्वा पृच्छामि ते हितम् ॥ इति तस्य मुनेः श्रुत्वा त्रिकालज्ञस्य भाषितम्

தீர்த்தத்தின் மஹிமை குறைந்ததைப் பார்த்து, உன் நலனுக்கானதை நான் கேட்கிறேன். இவ்வாறு முக்காலமும் அறிந்த முனிவரின் சொற்களைச் செவிமடுத்தபின்…

Verse 22

किञ्चिन्नोवाच पृष्टोऽपि एवमेव गतः पुनः ॥ तस्यामासीत्तस एकान्ते तां तु पप्रच्छ सादरम्

கேட்டபோதும் அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; அவர் மீண்டும் அதேபோல் சென்றார். பின்னர் தனிமையில் அவளுடன் இருந்து, மரியாதையுடன் அவளை வினவினார்.

Verse 23

का त्वं कस्यासि सुभगे कश्च देशः प्रियंवदे ॥ किं तत्कारणमुद्दिश्य वसस्यत्र सुखं सदा

அழகியவளே, நீ யார், எந்தக் குலத்தைச் சேர்ந்தவள், இனிய மொழியாளே, உன் நாடு எது? எந்த காரணத்தால் நீ இங்கே எப்போதும் சுகமாக வாழ்கிறாய்?

Verse 24

इति निर्बन्धतः पृष्टा किञ्चिन्नोवाच तं प्रति ॥ पुनःपुनश्च पप्रच्छ सा प्रोवाच न किञ्चन

இவ்வாறு வற்புறுத்திக் கேட்டபோதும் அவள் அவனிடம் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. மீண்டும் மீண்டும் கேட்டாலும் அவள் எதையும் பேசவில்லை.

Verse 25

किञ्चित्कालं समास्थाय तेनोक्तं हि प्रियां प्रति ॥ त्यक्ष्यामि हि प्रियान्प्राणान्यदि सत्यं न वक्ष्यति

சிறிது நேரம் காத்திருந்து அவர் தன் பிரியமானவளிடம் கூறினார்—நீ உண்மையைச் சொல்லாவிட்டால், நான் என் உயிரைத் துறப்பேன்.

Verse 26

निर्बन्धं तस्य तज्ज्ञात्वा दुःखेनोवाच तं प्रति ॥ पितरौ भ्रातरश्चेति देशं ज्ञातिं ततः कुलम्

அவனுடைய பிடிவாதத்தை அறிந்து அவள் துயரத்துடன் அவனிடம் கூறினாள்—தன் தந்தை‑தாய், சகோதரர்கள், பின்னர் தன் நாடு, ஞாதிக் குழு, குலம் ஆகியவற்றை விளக்கினாள்।

Verse 27

पाञ्चालनगरी रम्या गङ्गायाश्चोत्तरे तटे ॥ तस्यां तौ पितरौ मह्यं वसतश्च यदृच्छया

கங்கையின் வடகரையில் பாஞ்சாலம் எனும் அழகிய நகரம் உள்ளது. அங்கே என் இரு பெற்றோரும் சூழ்நிலையால் தங்கியுள்ளனர்.

Verse 28

तस्मिन् स्थाने पितुर्मह्यं पञ्च पुत्रा मया सह ॥ जातास्तेषामहं षष्ठी कनिष्ठा विधवाऽभवम्

அந்த இடத்தில் என் தந்தைக்கு எனுடன் சேர்த்து ஐந்து மகன்கள் பிறந்தனர். அவர்களில் நான் ஆறாவது—இளையவள்—ஆகி, விதவையாக ஆனேன்.

Verse 29

योऽसौ कनिष्ठको भ्राता मम ज्येष्ठश्च पञ्चमः ॥ बाल एव गतो देशं धनतृष्णाप्रलोभितः

என் இளைய சகோதரன்—மூத்தவர்களில் ஐந்தாவதாக இருந்தவன்—சிறுவயதிலேயே செல்வத் தாகத்தின் ஆசையால் வேறு நாட்டிற்குச் சென்றான்.

Verse 30

तस्मिङ्गतेऽथ पितरौ कालधर्ममुपेयतुः ॥ तीर्थेऽस्मिन्नस्थिपातार्थमहं सार्थैः सहागता ॥

அவன் சென்ற பின் என் பெற்றோர் காலதர்மத்தை அடைந்தனர் (அதாவது மறைந்தனர்). அவர்களின் அஸ்திகளை நீரில் சேர்க்கும் பொருட்டு நான் வணிகக் கூட்டங்களுடன் இந்தத் தீர்த்தத்திற்கு வந்தேன்.

Verse 31

अत्र स्नानपरा नित्यं देवब्राह्मणवन्दनम् ॥ कुर्वन्ती वशमापन्ना आसां यस्या ममेदृशम् ॥

இங்கே நான் எப்போதும் நீராடுதலில் ஈடுபட்டு, தேவர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் முறையாக வணக்கம் செலுத்தினாலும், என் போன்ற நிலையடைந்த அந்தப் பெண்களில் ஒருத்தியாக நான் பிறரின் ஆட்பாட்டில் அகப்பட்டேன்।

Verse 32

नीता नरकमत्युग्रं मया पापिष्ठया भृशम् ॥ एवं सा तस्य तत्सर्वं कथयित्वा तिलोत्तमा ॥

என்னால்—மிகப் பாவியான என்னால்—அவள் கடுமையாக மிகக் கொடிய நரகத்திற்குத் தள்ளப்பட்டாள். இவ்வாறு திலோத்தமா அவனிடம் அவையனைத்தையும் கூறி (தொடர்ந்து) விவரித்தாள்।

Verse 33

रुरोद सुस्वरं दीना स्मृत्वा पूर्वं कुलं वरम् ॥ विलप्य बहुधा रात्रौ संस्मृत्य स्वं विचेष्टितम् ॥

அவள் துயருற்றவளாய் தெளிவான இனிய குரலில் அழுதாள்; தன் முன்னைய உயர்ந்த குலத்தை நினைத்து. இரவு முழுவதும் பலமுறை புலம்பி, தன் தவறான செயல்களையும் நடத்தையையும் நினைத்தாள்।

Verse 34

तस्याः विलपितं श्रुत्वा स्त्रीजनः स तदागतः ॥ सान्त्वयामास तां बालां कि भद्रे रुदितं तव ॥

அவளின் புலம்பலைக் கேட்டு பெண்கள் கூட்டம் அங்கே வந்தது. அவர்கள் அந்த இளம்பெண்ணை ஆறுதல் கூறி, “அம்மையே, ஏன் அழுகிறாய்?” என்றனர்।

Verse 35

आश्रिता कुलटाधर्मं कुलनाशो मया कृतः ॥ कुलद्वये च पुरुषा एकविंशतिसंख्यया ॥

விலைமகள் ஒழுக்கத்தை நாடி நான் குலநாசத்தை ஏற்படுத்தினேன். மேலும் இரு வம்சங்களில் இருபத்தொன்று ஆண்கள் (இந்தக் குற்றத்தால்) பாதிக்கப்பட்டனர்।

Verse 36

एतच्छ्रुत्वा स पाञ्चाल्यो मूर्च्छितो धरणीं गतः ॥ ताः स्त्रियस्तां समाश्वास्य पाञ्चाल्यं परिवार्य च ॥

இதைக் கேட்ட அந்தப் பாஞ்சாலன் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தான். அந்தப் பெண்கள் அவனைத் தேற்றிக் கொண்டு, பாஞ்சாலனைச் சூழ்ந்து நின்றனர்.

Verse 37

ततस्तेन सवृत्तान्तं कथितं च कुलं महत् ॥ तिलोत्तमासहायानां स्त्रीणामग्रे सविस्तरम् ॥

பின்னர் திலோத்தமாவின் துணைபெண்கள் முன்னிலையில் அவன் முழு நிகழ்வையும், அந்த மகத்தான குலத்தையும் விரிவாகக் கூறினான்.

Verse 38

ततः स विमना जातो अगम्यागमनेन च ॥ प्रायश्चित्ते मतिरभून्निर्विण्णस्य दुरात्मनः ॥

பின்னர் அணுகக் கூடாததை அணுகியதனால் அவன் மனம் தளர்ந்தான். மனம் நொந்த அந்தத் தீயவனின் சிந்தை பிராயச்சித்தத்தின்பால் திரும்பியது.

Verse 39

ब्रह्महा च सुरापश्च ब्राह्मणो यदि जायते ॥ प्रायश्चित्तं विनिर्दिष्टं मुनिभिर्देहनाशनम् ॥

ஒரு பிராமணன் பிராமணஹத்தியும் மதுபானமும் செய்தவனாக ஆகின், முனிவர்கள் அவனுக்குத் தேஹநாசமே (உடல் துறப்புவரை) பிராயச்சித்தமாகக் கூறியுள்ளனர்.

Verse 40

मातरं गुरुपत्नीं च स्वसारं पुत्रिकां वधूम् ॥ गत्वा तु प्रविशेदग्निं नान्या शुद्धिर्विधीयते ॥

தாய், குருபத்னி, சகோதரி, மகள் அல்லது மருமகளைத் தீண்டத்தகாத முறையில் மீறினால், சென்று தீயில் புக வேண்டும்; இதைத் தவிர வேறு சுத்தி விதி இல்லை.

Verse 41

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्त्रीघ्नश्च गुरुतल्पगः ॥ अगम्यागमनं कृत्वा एषां स समतामियात् ॥

தடைசெய்யப்பட்ட பெண்ணுடன் கூடுதல் செய்தவன், பிராமணஹந்தை, மதுபானி, ஸ்த்ரீஹந்தை, குரு-படுக்கை மீறுபவன் ஆகியோருக்கு ஒப்பான பாபநிலையை அடைவான்।

Verse 42

इति श्रुत्वा तु पाञ्चाली ज्येष्ठभ्रातरमेव तम् ॥ द्विजेभ्यः प्रददौ सर्वमङ्गलग्नं विभूषणम् ॥

இதைக் கேட்ட பாஞ்சாலி, மூத்த சகோதரனின் சொல்லின்படி, அந்த மங்கள நேரத்தில் அணிந்திருந்த எல்லா ஆபரணங்களையும் த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) தானமாக அளித்தாள்।

Verse 43

रत्नं वस्त्रं धनं धान्यं यत्किञ्चित्तत्र संस्थितम् ॥ तत्सर्वं ब्राह्मणेभ्यश्च दत्त्वाशेषं ददौ धनम् ॥

அங்கே இருந்த அனைத்தும்—ரத்தினம், ஆடை, செல்வம், தானியம் முதலிய எதுவாயினும்—அவற்றை முழுவதும் பிராமணர்களுக்கு அளித்து, மீதமிருந்த செல்வத்தையும் தானமாக வழங்கினாள்।

Verse 44

कालिञ्जरस्य भूषार्थमारामार्थं विशेषतः ॥ कृष्णगङ्गोद्भवे तीर्थे चितां कृत्वा विधानतः ॥

காலிஞ்ஜரத்தின் அலங்காரத்திற்காகவும், குறிப்பாக ஆராமம் (உல்லாசத் தோட்டம்) அமைப்பதற்காகவும், கிருஷ்ணகங்கையிலிருந்து தோன்றும் தீர்த்தத்தில் விதிப்படி சிதை அமைக்கப்பட்டது।

Verse 45

आत्मनश्च विशुद्ध्यर्थं प्रजज्वाल हुताशनम् ॥ इति निश्चित्य तत्रैव स्नात्वा देवं प्रणम्य च ॥

தன்னுடைய பரிசுத்திக்காக அவள் ஹுதாசனத்தை (அக்னியை) ஏற்றினாள்; இவ்வாறு தீர்மானித்து அங்கேயே நீராடி, தேவனை வணங்கினாள்।

Verse 46

मरणायोपयोग्यानि कृत्वा कर्माणि तत्र च ॥ माथुरान्स समाहूय दत्त्वा दानानि सर्वशः ॥

அங்கே மரணத்திற்குரிய சடங்குகளைச் செய்து, அவர் மாதுரர்களை அழைத்து எல்லாவிதமாகவும் தானங்களை வழங்கினார்।

Verse 47

क्रीत्वा ग्रामांश्च तत्रैव ब्राह्मणेभ्यो ददौ तदा ॥ ईशावास्यं जपं दिव्यं जापकेभ्यः शृणोति च ॥

அங்கேயே கிராமங்களை வாங்கி, அப்போது பிராமணர்களுக்கு தானமாக அளித்தார்; மேலும் ஜபக்காரர்கள் ஓதும் ஈசாவாச்யத்தின் தெய்வீக ஜபத்தையும் கேட்டார்।

Verse 48

तेभ्योऽपि प्रददौ द्रव्यं सत्रार्थं च विभागशः ॥ और्ध्वदैहिकभागार्थं कल्पयित्वा यथाविधि ॥

அவர்களுக்கும் சத்திரத்தின் பொருட்டு பகிர்ந்து செல்வத்தை அளித்தார்; மேலும் விதிப்படி ஊர்த்வதைஹிகச் சடங்குகளுக்கான பங்கையும் ஏற்பாடு செய்தார்।

Verse 49

स्नात्वा तीर्थे च कृष्णस्य देवं दृष्ट्वा प्रणम्य च ॥ कालिञ्जरस्य पूजार्थं सत्रार्थं परिकल्प्य च ॥

கிருஷ்ணத் தீர்த்தத்தில் நீராடி, தெய்வத்தைத் தரிசித்து வணங்கினார்; மேலும் காலிஞ்ஜரப் பூஜைக்கும் சத்திரத்திற்கும் ஏற்பாடு செய்தார்।

Verse 50

देवालयं च तत्रैव कृत्वा सन्दिश्य सार्थकान् ॥ सुमन्तोः प्रवरस्याथ पादौ जग्राह धर्मवित् ॥

அங்கேயே ஒரு தேவாலயத்தை அமைத்து, காரவான் தலைவர்களுக்கு அறிவுறுத்தி; தர்மத்தை அறிந்தவர் உயர்ந்த சுமந்துவின் திருவடிகளைப் பற்றினார்।

Verse 51

देव ज्ञानं च ते दिव्यमद्भुतं लोमहर्षणम् ॥ अगम्यागमनादेव पापं जातं मम प्रभो ॥

ஹே பிரபுவே, உமது தெய்வீக ஞானம் அதிசயமும் ரோமாஞ்சமூட்டுவதுமாகும். ஆயினும் அணுகக் கூடாத இடத்திற்குச் சென்றதாலே, ஹே ஆண்டவா, எனக்குப் பாவம் உண்டாயிற்று.

Verse 52

आगतोऽहं यदारभ्य मथुरायां ततो गुरो ॥ भगिन्या सह संयोगे जातोऽयं कुलनाशकः ॥

ஹே குருவே, நான் மதுராவிற்கு வந்த காலத்திலிருந்து, அங்கே என் சகோதரியுடன் சேர்ந்ததினால் இந்தக் குலநாசகன் தோன்றினான்.

Verse 53

त्वया निर्मलदृष्ट्या च वीक्षितोऽहं पुरा मुने ॥ कृमयो मम गात्रात्तु निर्गच्छन्तो हि नित्यदा ॥

ஹே முனிவரே, முன்பு நீர் தூய பார்வையால் என்னை நோக்கியபோது, என் உடலிலிருந்து புழுக்கள் எப்போதும் வெளியே வந்துகொண்டிருந்தன.

Verse 54

कृष्णगङ्गाप्रभावेण पुनर्निर्मलतां गतम् ॥ तत्सर्वं हि त्वया दृष्टं पृष्टश्चाहं पुनः पुनः ॥

கிருஷ்ண-கங்கையின் பேராற்றலால் நான் மீண்டும் தூய்மையை அடைந்தேன். அதையெல்லாம் நீர் கண்டீர்கள்; மேலும் என்னை மீண்டும் மீண்டும் விசாரித்தீர்கள்.

Verse 55

अनुज्ञां देहि भो स्वामिंस्तव पादौ नमाम्यहम् ॥ विश्राव्य तस्य तत्पापं चितां दीप्य घृतोक्षिताम् ॥

ஹே ஸ்வாமியே, அனுமதி அருள்வாயாக; உமது திருவடிகளில் நான் வணங்குகிறேன். அவனுடைய பாவத்தை வெளிப்படுத்தி, நெய் தெளிக்கப்பட்ட சிதையை அவன் எரியூட்டினான்.

Verse 56

प्रवेष्टुकामं तत्राग्नौ खे प्रोवाचाशरीरिणी ॥ मैवं कार्षीः साहसं च विपाप्मानौ यतश्च वाम् ॥

அங்கே தீயில் புக விரும்பியவனைப் பார்த்து ஆகாயத்தில் அசரீரி வாக்கு கூறியது—“இவ்வாறு அவசரத் துணிச்சல் செய்யாதீர்; நீங்கள் இருவரும் பாபமற்றவர்கள்.”

Verse 57

कस्माद्वा कस्य सन्त्रासान्मरणे कृतनिश्चयौ ॥ यत्र कृष्णस्य सञ्चारः क्रीडितं च यथासुखम् ॥

எதனால்—யாரின் அச்சத்தால்—நீங்கள் மரணத்தைத் தீர்மானித்தீர்கள்? ஸ்ரீகிருஷ்ணன் சஞ்சரித்து இன்பமாய் விளையாடும் இவ்விடத்தில் ஏன் இவ்வாறு?

Verse 58

चक्राङ्कितपदा तेन स्थानं ब्रह्मसमं शुभम् ॥ अन्यत्र हि कृतं पापं तीर्थमासाद्य गच्छति ॥

அவரின் சக்கரச் சின்னமுடைய பாதமுத்திரைகள் பதிந்த அந்த இடம் மங்களமானது; பிரம்மலோகத்துக்கு ஒப்பானது. வேறு இடத்தில் செய்த பாபம் தீர்த்தத்தை அடைந்தவுடன் நீங்கும்.

Verse 59

तीर्थे च यत्कृतं पापं वज्रलेपो भविष्यति ॥ द्वावेतौ च यथावश्यं गङ्गासागरसम्गमे ॥

ஆனால் தீர்த்தத்தில் செய்த பாபம் ‘வஜ்ரலேபம்’ போலக் கடினமாகி விடும். மேலும் இவ்விரண்டும் கங்கை–சாகர சங்கமத்தில் நிச்சயமாகப் பொருந்தும்.

Verse 60

सकृदेव नरः स्नात्वा मुच्यते ब्रह्महत्यया ॥ पृथिव्यां यानि तीर्थानि सर्वाण्येवाभिषेचनात् ॥

மனிதன் ஒருமுறையேனும் நீராடினால் பிரம்மஹத்த்யா பாவத்திலிருந்து விடுபடுவான்; அந்த அபிஷேக ஸ்நானத்தால் பூமியிலுள்ள எல்லாத் தீர்த்தங்களும் (அதில்) அடங்கியதுபோல் ஆகும்.

Verse 61

तत्पञ्चतीर्थस्नानेन समं नास्त्यत्र संशयः ॥ एकादश्यां च विश्रान्तौ द्वादश्यां सौकरे तथा ॥

பஞ்சதீர்த்தத்தில் நீராடுதலுக்கு இணையானது இங்கு வேறொன்றுமில்லை—இதில் ஐயமில்லை. ஏகாதசியில் விஷ்ராந்தத்தில், அதுபோல த்வாதசியில் சௌகரத்தில் (நீராடல்) போற்றப்படுகிறது.

Verse 62

त्रयोदश्यां नैमिषे च प्रयागे च चतुर्दशीम् ॥ कार्त्तिक्यां पुष्करे चैव कार्त्तिकस्य सितासिते ॥

திரயோதசியில் நைமிஷத்தில், சதுர்தசியில் பிரயாகத்தில்; மேலும் கார்த்திக மாதத்தில் புஷ்கரத்திலும்—கார்த்திகத்தின் சுக்லமும் கிருஷ்ணமும் ஆகிய இரு பக்ஷங்களிலும்.

Verse 63

कालेष्वेषु नरः स्नात्वा सर्वपापं व्यपोहति ॥ मथुरायां च तीर्थेभ्यो विश्रान्तः पञ्चतीर्थके ॥

இக்காலங்களில் நீராடினால் மனிதன் எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றிக் கொள்கிறான். மேலும் மதுராவில் உள்ள தீர்த்தங்களில், பஞ்சதீர்த்தத் தொகுதிக்குள் விஷ்ராந்தத் தீர்த்தம் (மிகச் சிறப்பு).

Verse 64

कृष्णगङ्गा दशगुणं लभते च दिनेदिने ॥ ज्ञातोऽज्ञातो वा अपि यत्पापं समुपार्जितम् ॥

கிருஷ்ணகங்கையில் நாள்தோறும் பத்துமடங்கு பலன் பெறப்படுகிறது. அறிந்தோ அறியாமலோ எத்தகைய பாவம் சேர்க்கப்பட்டதோ—

Verse 65

सुकृतं दुष्कृतं चापि मथुरायां प्रणश्यति ॥ वराहेण पुरा चेदं पृथिव्यै कथितं शुभम् ॥

மதுராவில் புண்ணியமும் பாவமும்—இரண்டுமே—அழிகின்றன என்று கூறப்படுகிறது. இந்த மங்களமான வரலாற்றை முன்பு வராஹன் ப்ருதிவியிடம் உரைத்தான்.

Verse 66

तीर्थानां गुणमाहात्म्यं महापातकनाशनम् ॥ सर्वदेवमयो योऽसौ सर्ववेदमयस्तथा ॥

இது தீர்த்தங்களின் குணமகிமை; மகாபாதகங்களை அழிப்பது. அந்தத் தத்துவம் எல்லாத் தேவர்களாலும் நிறைந்தது; அதுபோல எல்லா வேதங்களாலும் நிறைந்ததும் ஆகும்.

Verse 67

अनन्तश्चाप्रमेयश्च यस्य चान्तो न विद्यते ॥ यस्य श्रोत्रैकदेशे तु आकाशो लेशमात्रकः ॥

அவர் அனந்தனும் அளவிடமுடியாதவனும்; அவருடைய முடிவு அறியப்படாது. அவருடைய காதின் ஒரு பகுதியிலே ஆகாயமே மிகச் சிறு துகளளவே.

Verse 68

विलीनो ज्ञायते नैव तस्य देवस्य का कथा ॥ तथा नयनयोः प्रान्ते तेजो लीनं न दृश्यते ॥

லயமானது முற்றிலும் அறியப்படாது—அப்படியிருக்க அந்தத் தேவனைப் பற்றி என்ன கூறலாம்? அதுபோல கண்களின் விளிம்பில் லயமான ஒளியும் காணப்படாது.

Verse 69

निःश्वासे च विलीनोऽसौ वायुर्नष्टो न दृश्यते ॥ खुराग्रेषु तथा लीनाः समुद्राः सप्त च प्रभोः ॥

வெளிச்சுவாசத்தில் அந்த வாயு லயமடைந்து மறைந்து காணப்படாது. அதுபோல ஆண்டவரின் குதிரைக்குளம்பின் முனைகளில் ஏழு சமுத்திரங்களும் லயமடைந்துள்ளன.

Verse 70

दृश्यन्ते स्वेदसङ्काशा नाममात्रा यथा पुरा ॥ रोमकूपान्तरे लग्ना सशैलवनकानना

அவை வியர்வை போன்ற சுவடுகளாக மட்டுமே தோன்றுகின்றன—முன்புபோல பெயரளவாகவே—மலைகள், காடுகள், தோப்புகள் உடனே (தெய்வ உடலின்) ரோமகூபங்களுக்குள் ஒட்டிக் கிடக்கின்றன.

Verse 71

नष्टा पृथ्वी न लभ्येत तस्माद्देवात्तु कोऽधिकः ॥ सोऽत्र तीर्थपरित्राणं कुर्वन्देवः स्वयं प्रभुः

பூமி அழிந்தால் அது மீண்டும் கிடைக்காது; ஆகவே அந்தத் தெய்வத்தைவிட உயர்ந்தவர் யார்? இங்கே அந்தப் பிரபுவே தாமே தேவனாய் இருந்து தீர்த்தங்களைக் காக்கிறார்।

Verse 72

वराहः संस्थितः साक्षात्पुराणं येन सूचितम् ॥ पृथिव्याः सर्वसन्देहान् स्फोटयामास योऽव्ययः

வராஹர் நேரில் தாமே நிலைத்திருந்தார்; அவராலேயே இப் புராணம் அறிவிக்கப்பட்டது. அந்த அழிவிலா பிரபு பூமியின் எல்லாச் சந்தேகங்களையும் சிதைத்தார்।

Verse 73

नवम्यां ज्येष्ठ शुक्लस्य स्नात्वा गङ्गोदके नरः ॥ सूकरे तु त्रिरात्रं च मानवो दीपदः सकृत्

ஜ்யேஷ்ட சுக்ல நவமியில் கங்கை நீரில் நீராடி, மனிதன் சூகரத் தீர்த்தத்தில் மூன்று இரவுகள் விரதம் அனுஷ்டித்து, ஒருமுறை தீபதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 74

दत्त्वा दानं यथाशक्ति सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ कालिञ्जरे च द्वादश्यां स्नात्वा सम्पूज्य देवताम्

தன் ஆற்றலுக்கேற்ப தானம் அளித்தால் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான். மேலும் காலிஞ்ஜரத்தில் த்வாதசியில் நீராடி, தேவனை முறையாகப் பூஜித்து…

Verse 75

द्वादशादित्यसङ्काशो विमाने च समास्थितः ॥ विष्णुना समनुज्ञातो विष्णुलोके महीयते

பன்னிரண்டு சூரியர்களைப் போல ஒளிவீசும் அவர், விமானத்தில் அமர்ந்தவர்; விஷ்ணுவின் அனுமதியால் விஷ்ணுலோகத்தில் போற்றப்படுகிறார்।

Verse 76

वराह उवाच ॥ एवं सुखदशब्देन देववाण्या प्रचोदितः ॥ पाञ्चालसंज्ञकस्तत्र सुमन्तुं पर्यपृच्छत

வராஹர் கூறினார்—இவ்வாறு இனிய சொற்களுடைய தேவவாணியால் தூண்டப்பட்டு, அங்கே ‘பாஞ்சால’ என அழைக்கப்பட்டவன் சுமந்துவை வினவினான்।

Verse 77

अस्मद्गुरुः पिता त्वं च ब्रूहि किं करवाणि वै ॥ पावकालम्भनं मे स्यादुताहो तीर्थसेवनम्

நீங்கள் என் குருவும் தந்தையும்; நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று கூறுங்கள். நான் அக்னி-விரதத்தை மேற்கொள்ளலாமா, அல்லது தீர்த்த சேவையையா செய்யலாமா?

Verse 78

त्रिरात्रं कृच्छ्रपाराक चान्द्रायणमथापि वा ॥ तव पादाङ्किते वापि स्थित्वा मोक्षमवाप्नुयाम्

மூன்று இரவுகளின் விரதமா, கடுமையான க்ருச்ச்ர-பாராகமா, அல்லது சாந்த்ராயணமா செய்ய வேண்டுமா? அல்லது உங்கள் பாதச்சுவடுகள் பதிந்த இடத்தில் தங்கி மோட்சம் அடையலாமா?

Verse 79

आकाशभारती यत्तु तत्सत्यं नानृतं क्वचित् ॥ मया प्रत्यक्षतः पूर्वं तव गात्रेषु पातकम्

ஆகாசவாணி சொல்வது உண்மை; எப்போதும் பொய் அல்ல. முன்பு நான் நேரடியாக உங்கள் அங்கங்களில் பாவத் தோஷத்தை கண்டேன்।

Verse 80

दिनेदिने च स्नानात्प्राक् प्रतिगच्छति नित्यशः ॥ आश्रमे त्वं स्थितश्चात्र निर्मलश्च शशी यथा ॥

அவன் நாள்தோறும் குளிப்பதற்கு முன்பே வழக்கமாகப் புறப்படுகிறான். ஆனால் இங்கே ஆசிரமத்தில் தங்கி நீங்கள் நிலவுபோல் தூய்மையாக இருக்கிறீர்கள்।

Verse 81

तिष्ठोपरमितः पापाद्यावৎकालं च जीवसि ॥ इयं तु भगिनी पापादुपावृत्ता सती परम् ॥

பாவத்தை விட்டு விலகி, நீ வாழும் காலமெல்லாம் உறுதியாக நிலைபெறு. ஆனால் இந்த சகோதரி நற்குணமுடையவளாயினும் பாவத்திலிருந்து மிகுந்த சிரமத்தோடு மட்டுமே திரும்பியாள்.

Verse 82

कृष्णगङ्गोद्भवस्यापि तथा कालिञ्जरस्य च ॥ सूकरस्य च माहात्म्यं यथा ते वर्णितं पुरा ॥

கிருஷ்ணகங்கோத்பவத்தின், அதுபோல காலிஞ்ஜரத்தின், மேலும் சூகரத்தின் மகிமையும்—முன்னர் உனக்குச் சொல்லப்பட்டதுபோலவே.

Verse 83

यः शृणोति वरारोहे श्रद्धया परया युतः ॥ पठति प्रातरेवापि न स पापेन लिप्यते ॥

அழகியவளே, பரம நம்பிக்கையுடன் இதைக் கேட்பவனும், காலையிலேயே இதை ஓதுபவனும் பாவத்தால் மாசுபடான்.

Verse 84

सप्तजन्मकृतं पापं तस्य सर्वं व्यपोहति ॥ फलं च गोशतस्यापि दत्तस्य समवाप्नुयात् ॥ अमृतत्वं च लभते स्वर्गलोकं च गच्छति ॥

இது அவனுடைய ஏழு பிறவிகளில் செய்த எல்லாப் பாவங்களையும் அகற்றும். நூறு பசுக்கள் தானம் செய்த பலனையும் அவன் அடைவான்; அமரத்துவம் பெற்று ஸ்வர்கலோகத்திற்குச் செல்வான்.

Verse 85

स्नात्वा तीर्थे समीपे च कृष्णगङ्गोद्भवे सदा ॥ एवं नित्यं प्रसक्तो हि करोति द्रव्यगर्वितः ॥

தீர்த்தத்தில் நீராடி, ‘கிருஷ்ணகங்கோத்பவ’ எனப்படும் இடத்தின் அருகிலும் எப்போதும்—இவ்வாறு நாள்தோறும் அதில் பற்றுடையவனாய், செல்வ அகந்தையுடன் செயல்படுகிறான்.

Verse 86

अस्ति किञ्चिन्महत्पापं तव प्रच्छन्नसम्भवम् ॥ अस्यां तीर्थप्रभावेण स्नानाद्गच्छति दूरतः ॥

உனக்குள் மறைந்த காரணத்தால் உண்டான ஒரு மகாபாபம் உள்ளது. இத்தீர்த்தத்தின் மகிமையால் நீராடினால் அது வெகுதூரம் அகலும்.

Verse 87

दुर्भिक्षपीडिते राष्ट्रे गतौ तौ दक्षिणापथम् ॥ नर्मदादक्षिणे कूले ब्राह्मणानां पुरोत्तमे ॥

நாடு பஞ்சத்தால் வாடியபோது, அவர்கள் இருவரும் தக்ஷிணாபதம் வழியாகச் சென்றனர். நர்மதையின் தென் கரையில், பிராமணர்களின் சிறந்த குடியிருப்பில் சென்றடைந்தனர்.

Verse 88

तैस्तै रुपायैर्विविधैर्जीवयित्वा च तं नरम् ॥ लब्धप्राणं तु तं दृष्ट्वा पप्रच्छुर्मोहकारणम् ॥

பலவிதமான முறைகளால் அவர்கள் அந்த மனிதனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தனர். அவன் உயிர் திரும்பியதைப் பார்த்து, அவன் மயக்கத்தின் காரணத்தை கேட்டனர்.

Verse 89

पाञ्चालोऽपि विधानॆन नमस्कृत्य मुनिं गुरुम् ॥ सुमन्तुं च महाभागमुपविश्याग्रतश्च सः ॥

பாஞ்சாலனும் விதிப்படி தன் குருவான முனிவருக்கும், மகாபாக்யர் சுமந்துவுக்கும் வணங்கி, அவர்களின் முன்னிலையில் அமர்ந்தான்.

Verse 90

तत्सत्यं मम सञ्जातमगम्यागमपातकम् ॥ तत्पापस्य विशुद्ध्यर्थं देहत्यागं करोमि वै ॥

“எனக்குப் இது உண்மையாகிவிட்டது—அகம்யகமனம் எனும் பாவம் எனால் நிகழ்ந்தது. அந்தப் பாவத்தின் பரிசுத்திக்காக நான் நிச்சயமாக உடலைத் துறப்பேன்.”

Verse 91

असिकुण्डे सरस्वत्यां तथा कालिञ्जरस्य च ॥ पञ्चतीर्थाभिषेकाच्च यत्फलं लभते नरः ॥

அசிகுண்டத்தில், சரஸ்வதியில், மேலும் காலிஞ்ஜரத்தில் நீராடுவதாலும், ‘பஞ்சதீர்த்த’ அபிஷேகத்தாலும் மனிதன் பெறும் பலன் எதுவோ—

Verse 92

तस्य सन्दर्शनादेव सर्वपापविवर्जितः ॥ तत्क्षणादेव जायेत नात्र कार्याविचारणा ॥

அதனை வெறும் தரிசனமட்டுமே செய்தால் மனிதன் அந்தக் கணமே எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவான்; இதில் ஆராய வேண்டியதில்லை.

Verse 93

सगतिश्च विपापा च भविष्यति न संशयः ॥ श्रीवराह उवाच ॥ एवं प्रभावस्तीर्थस्य मथुरायां वसुन्धरे ॥

நல்ல கதியும் பாவமின்மையும் உண்டாகும்—இதில் ஐயமில்லை. ஸ்ரீவராஹர் கூறினார்: ஓ வசுந்தரையே! மதுராவில் இத்தீர்த்தத்தின் வல்லமை இவ்வாறே உள்ளது.