Adhyaya 2

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । आसीत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना गौतमश्च महातपाः । अहिल्या दयिता तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

வசிஷ்டர் கூறினார்— முற்காலத்தில் ‘கௌதமன்’ என்னும் மகாதபஸ்வி முனிவர் இருந்தார். அவருடைய அன்பிற்குரிய, புகழ்மிக்க தர்மபத்னி அகல்யை ஆவாள்.

Verse 2

शिष्यानध्यापयामास स मुनिः शतशस्तदा । श्रुताध्ययनसंपन्नान्विससर्ज ततो गृहान्

அந்த முனிவர் அப்போது நூற்றுக்கணக்கான சீடர்களுக்கு கல்வி போதித்தார். அவர்கள் வேத-அத்தியயனத்தில் தேர்ச்சி பெற்றதும், அவர்களைத் தத்தம் இல்லங்களுக்கு அனுப்பிவைத்தார்.

Verse 3

तस्यान्योऽपि च यः शिष्यो गुरुभक्तिपरायणः । उत्तंको नाम मेधावी न्यवसत्तस्य मन्दिरे

அவருக்கு இன்னொரு சீடன் இருந்தான்; அவன் குருபக்தியில் முழுமையாக ஈடுபட்டவன். ‘உத்தங்கன்’ என்னும் புத்திசாலி இளைஞன் குருவின் இல்லத்திலேயே தங்கி இருந்தான்.

Verse 4

न तं विसर्जयामास जरयापि परिप्लुतम् । उत्तंकोऽपि सुशिष्यत्वान्नो वेत्ति पलितं शिरः

முதுமையால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்த போதிலும் அவரை அவர் விடைபெறச் செய்யவில்லை; உத்தங்கனும் சிறந்த சீடநெறியால் அவரது தலையிலுள்ள நரைமுடியையும் கவனிக்கவில்லை।

Verse 5

जातकार्यसमायुक्तो विद्यापारंगतोऽपि सः । केनचित्त्वथ कालेन काष्ठार्थं स बहिर्ययौ

கடமைகளில் தேர்ச்சியும் கல்வியில் பாண்டித்யமும் பெற்றிருந்தாலும், சில காலத்திற்குப் பின் விறகுக்காக அவர் வெளியே சென்றார்।

Verse 6

प्रभूतानि समादाय आश्रमं परमं गतः । अथासौ न्यक्षिपत्तत्र भूतले काष्ठसंचयम्

மிகுந்த விறகுகளை எடுத்துக்கொண்டு அவர் சிறந்த ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினார்; பின்னர் அங்கே தரையில் விறகுக் கட்டை வைத்தார்।

Verse 7

काष्ठलग्नां तदा श्वेतां जटामेकां ददर्श सः । स दृष्ट्वा दुःखमापन्नः कृपणं पर्यचिन्तयत्

அப்போது விறகில் சிக்கிய ஒரு வெண்மையான ஜடாமுடியை அவர் கண்டார்; அதைக் கண்டு துயருற்று, மனத்தில் தாழ்வுடன் சிந்தித்தார்।

Verse 8

धिग्धिङ्मे जीवितं नष्टं कुतः कार्यरतस्य च । कलत्र संग्रहं नैव मया कृतमबुद्धिना

“அய்யோ, அய்யோ! என் வாழ்வு நாசமாயிற்று; உழைப்பில் ஈடுபட்டதனால் என்ன பயன்? அறிவின்மையால் நான் மனைவி-இல்லறத்தை அமைத்ததே இல்லை।”

Verse 9

भविष्यति कुलच्छेदः शैथिल्यान्मम दुर्मतेः । गुरुपत्न्या च संदृष्ट उत्तंको दुःखितस्तदा

“என் சோம்பலும் தீய அறிவும் காரணமாக என் குலம் அறுந்து போகும்.” என்று கூறி, குருபத்னியால் காணப்பட்ட உத்தங்கன் அப்போது துயரால் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்।

Verse 10

तस्य दुःखं तथा क्षिप्रं गौतमाय निेवेदितम् । गौतमेन तथेत्युक्त्वा मृदुवाण्या स भाषितः

அவன் தன் துயரத்தை விரைவில் கௌதமரிடம் விண்ணப்பித்தான். கௌதமர் “ததாஸ்து” என்று கூறி, மென்மையான சொற்களால் அவனிடம் பேசினார்।

Verse 11

वत्स गच्छ गृहं त्वं च अग्निहोत्रादिकाः क्रियाः । पालयस्व विधानेन पत्न्या सह न संशयः

“குழந்தையே, நீ வீட்டிற்குச் செல்; அக்னிஹோத்ரம் முதலிய கர்மங்களை விதிப்படி காப்பாற்றி நடத்துவாய்; மனைவியுடன் சேர்ந்து—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 12

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि प्रत्युवाच गुरुं प्रति । दक्षिणां प्रार्थय स्वामिन्नहं दास्याम्यसंशयम्

குரு இவ்வாறு கூறியதும் அவன் குருவிடம் மறுமொழி கூறினான்—“சுவாமி, குருதக்ஷிணையை வேண்டுங்கள்; நான் ஐயமின்றி அளிப்பேன்.”

Verse 13

गौतम उवाच । सेवा कृता त्वया वत्स महती मम सर्वदा । तेनैव परिपूर्णत्वं जातं मे नात्र संशयः

கௌதமர் கூறினார்—“குழந்தையே, நீ எப்போதும் எனக்கு மிகுந்த சேவை செய்தாய்; அதுவே எனக்கு முழு நிறைவு—இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 14

उत्तंक उवाच । किंचिद्ग्राह्यं त्वया स्वामिन्सन्तोषो जायते मम । त्वत्प्रसादान्मुनिश्रेष्ठ विद्यापारंगतोऽस्म्यहम्

உத்தங்கன் கூறினான்—ஸ்வாமி, என்னிடமிருந்து சிறிதேனும் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; அதனால் என் உள்ளம் திருப்தியடையும். முனிவரே, உங்கள் அருளால் நான் கல்வியில் தேர்ச்சி பெற்றேன்.

Verse 15

गौतम उवाच । न ग्राह्यं च मया पुत्र सन्तुष्टः सेवयास्म्यहम् । नेच्छाम्यहं धनं त्वत्तः सुखं गच्छ गृहं प्रति

கௌதமர் கூறினார்—மகனே, நான் எதையும் ஏற்க வேண்டியதில்லை; உன் சேவையால் நான் திருப்தியடைந்தேன். உன்னிடமிருந்து செல்வம் வேண்டாம்; மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குச் செல்.

Verse 16

इत्युक्तो गुरुणा सोऽपि मातरं चाभ्यभाषत । किंचिद्ग्राह्यं मया मातः सन्तोषो दीयतां मम

குருவின் சொல் கேட்ட அவன் குருபத்னியிடம் கூறினான்—அம்மா, என்னிடமிருந்து ஏதாவது ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்; என் உள்ளத்திற்கு திருப்தி அருளுங்கள்.

Verse 17

गुरुपत्न्युवाच । सौदासं गच्छ पुत्र त्वं ममाज्ञां कुरु सत्वरम् । मदयन्ती प्रिया तस्य धर्मपत्नी यशस्विनी

குருபத்னி கூறினாள்—மகனே, சௌதாசனிடம் சென்று என் ஆணையை விரைவாக நிறைவேற்று. அவனுடைய அன்பிற்குரிய, புகழ்மிக்க தர்மபத்னி மதயந்தி ஆவாள்.

Verse 18

कुण्डलेऽथानय क्षिप्रं मदयंत्याश्च पुत्रक । नो चेच्छापं प्रदास्यामि पञ्चमेऽह्नि न आगतः

மகனே, மதயந்தியின் அந்தக் காதணிகளை விரைவாகக் கொண்டு வா. ஐந்தாம் நாளுக்குள் நீ வராவிட்டால், நான் உனக்கு சாபம் அளிப்பேன்.

Verse 19

इत्युक्तो गुरुपत्न्या स प्रस्थितः सत्वरं तदा । सौदासस्यगृहं प्राप व्याघ्रास्यं तं च दृष्टवान्

குருபத்னி இவ்வாறு கூறியதும் அவன் உடனே புறப்பட்டான். சௌதாசனின் இல்லம் அடைந்து, புலி போன்ற முகத்தையுடைய அவனை கண்டான்.

Verse 20

दृष्ट्वा प्राह तदा विप्रं भक्षणार्थमुपस्थितम् । भक्षयिष्यामि वै विप्र त्वामहं नात्र संशयः

உண்ணுவதற்காக அருகில் வந்த பிராமணனைப் பார்த்து அவன் கூறினான்— “ஓ பிராமணா, உன்னை நான் நிச்சயமாக விழுங்குவேன்; இதில் ஐயமில்லை.”

Verse 21

उत्तंक उवाच । अवश्यं भक्षय त्वं मामेकं शृणु नराधिप । देहि मे कुण्डले तात दत्त्वाऽहं गुरवे पुनः । आगमिष्यामि भक्षस्व मा त्वं कार्यविवर्जितम्

உத்தங்கன் கூறினான்— “ஓ நராதிபா, நீ என்னை நிச்சயமாக உண்ணலாம்; ஆனால் ஒரு சொல் கேள். தாதா, அந்த குண்டலங்களை எனக்குக் கொடு; அவற்றை குருவிடம் மீண்டும் அளித்து நான் திரும்பி வருவேன். பின்னர் என்னை உண்ணு; உன் நோக்கம் நிறைவேறாமல் போகாதே.”

Verse 22

सौदास उवाच । गच्छ त्वं मन्दिरे दुर्गे यत्राऽस्ते दयिता मम । तां त्वमासाद्य यत्नेन जीवितव्यभयाद्द्विज

சௌதாசன் கூறினான்— “என் அன்புக்குரியவள் இருக்கும் கோட்டையுடனான அரண்மனைக்கு செல். ஓ த்விஜா, உயிர் அச்சத்தால் கவனமாக அவளை அணுகு.”

Verse 23

याच्यतां मम वाक्येन सा ते दास्यति कुण्डले । त्वया च नान्यथा कार्यं यत्सत्यं द्विजसत्तम

“என் சொல்லாக அவளிடம் கேள்; அவள் உனக்கு குண்டலங்களைத் தருவாள். இதைத் தவிர வேறு முறையில் செய்யாதே—இது உண்மை, ஓ த்விஜசத்தமா.”

Verse 24

वसिष्ठ उवाच । मदयन्त्याः समीपं तु गत्वोवाच द्विजोत्तमः । देहि मे कुण्डले देवि सौदासस्त्वां समादिशत्

வசிஷ்டர் கூறினார்—உத்தமத் த்விஜன் மதயந்தியின் அருகே சென்று, “தேவி, எனக்கு குண்டலங்களைத் தாராய்; சௌதாச மன்னன் உமக்குக் கட்டளையிட்டான்” என்று சொன்னான்.

Verse 25

मदयंत्युवाच । सन्देहोऽद्यापि मे विप्र कुण्डले द्विजसत्तम । अभिज्ञानं त्वमानीय नृपस्य द्विज दर्शय

மதயந்தி கூறினாள்—“ஓ விப்ரரே, ஓ த்விஜசத்தமரே, இந்தக் குண்டலங்கள் குறித்து எனக்கு இன்னும் சந்தேகம் உள்ளது. அரசனின் அபிஜ்ஞானத்தை கொண்டு வந்து எனக்குக் காட்டுங்கள்.”

Verse 26

स गत्वा त्वरितं भूपमभिज्ञानमयाचत

அவன் விரைவாக அரசனிடம் சென்று அபிஜ்ஞானத்தை வேண்டினான்.

Verse 27

सौदास उवाच । यैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं ये नयंति वै । गत्वैवं ब्रूहि तां साध्वीं मम वाक्यं द्विजोत्तम । प्रदास्यति ततो नूनं कुण्डले रत्नमंडिते

சௌதாசன் கூறினான்—“அவை இல்லாமல் சுகதி இல்லை; அவையே நிச்சயமாக துர்கதிக்குக் கொண்டு செல்கின்றன. ஓ த்விஜோத்தமரே, சென்று அந்தச் சாத்வியிடம் என் வார்த்தைகளைச் சொல்; அப்பொழுது அவள் நிச்சயமாக ரத்தினம் பதித்த குண்டலங்களைத் தருவாள்.”

Verse 28

वसिष्ठ उवाच । प्रत्यभिज्ञानमादाय गत्वा तस्यै न्यवेदयत्

வசிஷ்டர் கூறினார்—அபிஜ்ஞானத்தை எடுத்துக்கொண்டு அவன் சென்று அவளிடம் அதைச் சமர்ப்பித்தான்.

Verse 29

ततोऽसौ प्रददौ तस्मै गृह्ण मे कुण्डले द्विज । उवाच यत्नमास्थाय नीयतां द्विजसत्तम

அப்போது அவள் அவனுக்கு குண்டலங்களை அளித்து கூறினாள்— “ஓ த்விஜா, என் குண்டலங்களை ஏற்றுக்கொள். ஓ த்விஜசத்தமா, மிகுந்த கவனத்துடன் இவற்றை எடுத்துச் செல்.”

Verse 30

एते च वांछते नित्यं तक्षको द्विज कुण्डले । स तथेति समादाय विस्मयोत्फुल्ललोचनः । कौतुकात्पुनरागत्य राजानं वाक्यमब्रवीत्

“ஓ த்விஜா, தக்ஷக நாகன் இந்தக் குண்டலங்களை எப்போதும் விரும்புகிறான்.” என்று கூறி ‘அப்படியே’ என அவன் அவற்றை எடுத்தான்; வியப்பால் அவன் கண்கள் விரிந்தன. பின்னர் ஆர்வத்தால் மீண்டும் வந்து அரசனிடம் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.

Verse 31

अभिज्ञानान्मया भूप सम्प्राप्ते दीप्तकुण्डले । वाक्यार्थस्तु न विज्ञातस्ततोऽहं पुनरागतः

“ஓ அரசே, அடையாளமாக ஒளிவிடும் குண்டலங்கள் எனக்குக் கிடைத்தன; ஆனால் செய்தியின் பொருள் எனக்குப் புரியவில்லை; அதனால் மீண்டும் வந்தேன்.”

Verse 32

कौतुकाद्वद मे राजन्स्वकार्ये च यथास्थितम् । कैर्विना सुगतिर्नास्ति दुर्गतिं के नयंति च

“ஆர்வத்தால், ஓ அரசே, உங்கள் காரியத்தின் நிலையைத் தெளிவாகச் சொல்லுங்கள்—யாரின்றி சுகதி இல்லை? யார் துர்கதிக்குத் தள்ளுகின்றனர்?”

Verse 33

सौदास उवाच । आराधिता द्विजा विप्र भवंति सुगतिप्रदाः । असन्तुष्टा दुर्गतिदाः सद्यो मम यथा पुरा

சௌதாசன் கூறினான்— “ஓ விப்ரா, த்விஜர்களை முறையாக ஆராதித்தால் அவர்கள் சுகதியை அருள்வர்; அவர்கள் மனம் வருந்தினால் துர்கதியை அளிப்பர்—முன்பு எனக்கு உடனே நிகழ்ந்ததுபோல்.”

Verse 34

एतावान्मम शापोऽयं वसिष्ठस्य महात्मनः । तेनोक्तं त्वां यदा कश्चित्प्रश्नं विख्यापयिष्यति

மகாத்மா வசிஷ்டர் என்மேல் விதித்த சாபம் இதுவளவே. அவர் கூறியது—யாராவது உன்னிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட கேள்வியை எழுப்பும் போது, அந்த நிபந்தனை நிறைவேறும்.

Verse 35

तदा दोषविनिर्मुक्तो भविष्यसि न संशयः । त्वत्प्रसादाद्विनिर्मुक्तो ह्यहं शापाद्द्विजोत्तम । सात्त्विकं धाम चापन्नो गच्छ विप्र नमोऽस्तु ते

அப்போது நீ குற்றமின்றி விடுபடுவாய்—இதில் ஐயமில்லை. ஓ த்விஜோத்தமா, உன் அருளால் நானும் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெற்றேன். சாத்த்விகமான தூய தாமத்தை அடைந்து செல், ஓ விப்ரா; உனக்கு நமஸ்காரம்.

Verse 36

वसिष्ठ उवाच । उत्तंकस्तेन निर्मुक्तः सत्वरं पथमाश्रितः । गच्छंश्चातिक्षुधाविष्टो ऽपश्यद्बिल्वफलानि सः

வசிஷ்டர் கூறினார்—உத்தங்கன் அவ்வாறு விடுதலை பெற்று விரைவாக வழியைப் பிடித்தான். செல்லும் போது கடும் பசியால் வாடி, அவன் பில்வப் பழங்களை கண்டான்.

Verse 37

ततः कृष्णाजिने बद्ध्वा कुण्डले न्यस्य भूतले । आरुरोह फलाकांक्षी स मुनिः क्षुधयाऽन्वितः

பின்னர் கரிய மான் தோலில் காதணிகளை கட்டி, அவற்றை தரையில் வைத்து விட்டான். பழங்களை விரும்பி, பசியால் அழுத்தப்பட்ட அந்த முனி (மரத்தில்) ஏறினான்.

Verse 38

एतस्मिन्नेव काले तु तक्षकः पन्नगोत्तमः । गृहीत्वा कुण्डले तूर्णमगमद्दक्षिणामुखः

அதே நேரத்தில் பாம்புகளில் முதன்மையான தக்ஷகன் காதணிகளைப் பறித்துக் கொண்டு, விரைவாக தெற்குநோக்கி சென்றான்.

Verse 39

अथोत्तंकः फलाहारी अवतीर्य धरातले । सर्वतोऽन्वेषयामास वेगेन महता वृतः

அப்போது பழமுண்ணும் உத்தங்கன் தரையில் இறங்கி, பேரவசரத்தால் உந்தப்பட்டு, எங்கும் தேடத் தொடங்கினான்।

Verse 40

स दृष्ट्वा सम्मुखं प्राप्तं समीपं पन्नगोत्तमः । प्रविवेश बिलं रौद्रमन्धकारेण संवृतम्

அவன் நேருக்கு நேர் நெருங்கி வருவதைக் கண்டு, சிறந்த நாகம் அடர்ந்த இருளால் மூடப்பட்ட அச்சமூட்டும் குகைக்குள் புகுந்தது।

Verse 41

उत्तंकोऽपि बिलं प्राप्तः प्रविश्य तमसावृतम् । दण्डकाष्ठं समादाय कुपितोह्यखनत्तदा

உத்தங்கனும் அந்தக் குகையை அடைந்து; இருளால் மூடப்பட்ட உள்ளே நுழைந்து, மரத்தண்டை எடுத்துக் கொண்டு கோபத்துடன் உடனே தோண்டத் தொடங்கினான்।

Verse 42

तं तथा दुःखितं दृष्ट्वा सक्लेशं गुरुकार्यतः । वज्रमारोपयामास दण्डांते पाकशासनः

குருவின் பணிக்காகக் களைப்புடன் துயருற்ற அவனைப் பார்த்து, பாகசாசனன் இந்திரன் அவன் தண்டின் முனையில் வஜ்ரத்தை வைத்தான்।

Verse 43

ततो विदारयामास स शीघ्रं धरणीतलम् । प्रविष्टश्चैव पातालं कुण्डलार्थं परिभ्रमन्

பின்னர் அவன் விரைவாக பூமியின் மேற்பரப்பை பிளந்து, குண்டலங்களைத் தேடி அலைந்து, பாதாளத்தில் நுழைந்தான்।

Verse 44

सोऽपश्यद्वाजिनं तत्र सर्वश्वेतं गुणान्वितम् । तेनोक्तः स्पृश मे गुह्यं ततः कार्यं भविष्यति

அங்கே அவன் முழுவதும் வெண்மையும் நற்குணங்களும் உடைய ஒரு குதிரையைக் கண்டான். அது கூறியது—“என் மறை அங்கத்தைத் தொடு; அப்பொழுது உன் காரியம் நிறைவேறும்.”

Verse 45

स चकार तथा शीघ्रं ततो धूमो व्यजायत । पातालं तेन सर्वत्र व्याप्तं भूधर वह्निना

அவன் உடனே அவ்வாறே செய்தான்; அப்போது புகை எழுந்தது. மலைப்போன்ற அந்த அக்னியால் பాతாளம் எங்கும் பரவி நிறைந்தது.

Verse 46

ततश्च व्याकुलाः सर्वे पन्नगाः समुपाद्रवन् । तक्षकं पुरतः कृत्वा संप्राप्ताः कुण्डलान्विताः । उत्तंकाय ततो दत्त्वा प्रणिपत्य ययुर्गृहम्

அப்போது எல்லா நாகங்களும் கலங்கித் துரிதமாக வந்தன. தக்ஷகனை முன்னே வைத்து, காதணிகளுடன் வந்து, அவற்றை உத்தங்கனுக்கு அளித்து வணங்கி தங்கள் இருப்பிடத்திற்குத் திரும்பின.

Verse 47

वसिष्ठ उवाच । अथाश्वस्तमुवाचेदमहमग्निर्द्विजोत्तम । यस्त्वयाऽराधितः पूर्वमुपाध्यायनिदेशतः

வசிஷ்டர் கூறினார்—அப்போது ஆறுதல் பெற்ற அந்த இருபிறப்பில் சிறந்தவரிடம் அவர் சொன்னார்: “ஓ த்விஜச்ரேஷ்டா, நான் அக்னி; முன்பு உன் ஆசானின் ஆணைப்படி நீ என்னை வழிபட்டாய்.”

Verse 48

ज्ञात्वा त्वां दुःखितं प्राप्तमिह प्राप्तः कृपापरः । सर्वथा त्वं च मे पृष्ठं भगवञ्छीघ्रमारुह

நீ துயருற்று இங்கே வந்ததை அறிந்து, கருணையால் நான் இங்கே வந்தேன். ஆகவே, ஓ பகவனே, விரைவாக என் முதுகின் மேல் ஏறு.

Verse 49

नयामि तत्र यत्रास्ते गुरुः सर्वगुणालयः । आरूढस्तस्य पृष्ठे स प्रतस्थे ह्याश्रमं प्रति

நான் உன்னை அங்கே அழைத்துச் செல்கிறேன்; அங்கே எல்லா நற்குணங்களின் உறைவிடமான குரு வாசிக்கிறார். அவன் முதுகில் ஏறி அவன் ஆசிரமத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டான்.

Verse 50

तत्क्षणात्समनुप्राप्तो गौतमस्य निवेशनम् । एतस्मिन्नेव काले तु अहिल्या कृतमंडना

அந்தக் கணமே அவன் கௌதமரின் இல்லத்தை அடைந்தான். அதே நேரத்தில் அலங்காரமணிந்த அகல்யா அங்கே இருந்தாள்.

Verse 51

स्नाता चाभ्येत्य भर्तारं साध्वी वाक्यमुवाच ह । उत्तंकोऽद्य न संप्राप्तः शापं दास्याम्यहं ध्रुवम्

நீராடிய பின் அந்த சாத்வி தன் கணவரை அணுகி கூறினாள்—“இன்று உத்தங்கன் வராவிட்டால், நான் உறுதியாக சாபம் அளிப்பேன்.”

Verse 52

शिथिलो गुरुकृत्येषु स यदालक्षितो मया । तस्या वाक्यावसाने तु उत्तंकः पर्य्यदृश्यत

குருவுக்குரிய கடமைகளில் அவன் தளர்ந்ததை நான் கவனித்தபோது, அவள் சொற்கள் முடிந்த உடனே உத்தங்கன் கண்முன் தோன்றினான்.

Verse 53

प्रसन्नवदनो हृष्टः कुण्डलाभ्यां समन्वितः । प्रणिपत्य स तां भक्त्या कुण्डले संन्यवेदयत्

மகிழ்ந்த முகத்துடன், களிப்படைந்து, காதணிகளின் ஜோடியுடன் வந்த அவன் பக்தியுடன் வணங்கி அவற்றை அவளிடம் சமர்ப்பித்தான்.

Verse 54

सा दृष्ट्वा तत्क्षणात्साध्वी कर्णाभ्यां संन्यवेशयत् । स्वगृहाय ततस्तूर्णमुत्तंकं विससर्ज ह

அவற்றைக் கண்ட அந்த சாத்வி உடனே அவற்றைத் தன் இரு காதுகளிலும் அணிந்தாள். பின்னர் உத்தங்கனை அவன் தன் இல்லத்திற்குத் துரிதமாகச் செல்லுமாறு அனுப்பினாள்.

Verse 55

वसिष्ठ उवाच । एवं स विवरो जातस्तक्षकोत्तंककारणात् । यथा मे चिंत्यते नित्यं धेन्वर्थं श्वभ्रपूरणे

வசிஷ்டர் கூறினார்—தக்ஷகன் மற்றும் உத்தங்கன் காரணமாகவே அந்தப் பிளவு உண்டாயிற்று. பசுவின் நலனுக்காக அந்தக் குழியை நிரப்புவது பற்றி நான் எப்போதும் சிந்திக்கிறேன்.

Verse 56

तस्मात्त्वं पूरय क्षिप्रं नान्यः शक्तोऽत्र कर्मणि । शीघ्रं कुरु नगश्रेष्ठ मम कार्यमसंशयम्

ஆகையால் நீ இதை விரைவாக நிரப்புவாயாக; இங்கு இந்தச் செயலில் வேறு யாரும் வல்லவர் அல்லர். மலைகளில் சிறந்தவனே, சீக்கிரம் செய்து என் பணியை ஐயமின்றி நிறைவேற்று.