अथापश्यत दैत्येंद्रो वियति द्युतिमंडलम् । स्फुरंतमुदयाच्छीघ्रं कांतं सूर्यशतं यथा
athāpaśyata daityeṃdro viyati dyutimaṃḍalam | sphuraṃtamudayācchīghraṃ kāṃtaṃ sūryaśataṃ yathā
அப்போது தைத்யத் தலைவர் வானில் ஒளியின் ஒரு வட்டத்தை கண்டான்; அது மின்னி விரைவாக உதயமானது—நூறு சூரியர்களின் காந்திபோல் அழகாக।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Scene: The Daitya lord looks up; in the sky a blazing circular mandala erupts, flashing and rising like a hundred suns—an omen of imminent divine arrival.
Dharma’s power announces itself as unmistakable radiance; adharma recognizes it as an approaching, overwhelming reality.
None; the imagery is celestial and symbolic.
None.