Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 55
तत्त्राणायाव्रजद्विष्णुः स्तूयमानो मुहुः सुरैः । अभाग्येभ्यः परित्रातुं सुकृतं निर्मलं यथा
tattrāṇāyāvrajadviṣṇuḥ stūyamāno muhuḥ suraiḥ | abhāgyebhyaḥ paritrātuṃ sukṛtaṃ nirmalaṃ yathā
அவர்களை காக்க விஷ்ணு முன்னேறினார்; தேவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் அவரைத் துதித்தனர். தூய சுக்ருதம் துரதிர்ஷ்டத்திலிருந்து ஒருவனை மீட்பதுபோல், அவர் அவர்களைப் பாதுகாக்க வந்தார்।
Sūta (Lomaharṣaṇa) to the sages (deduced)
Scene: Viṣṇu advances to the rescue, surrounded by devas singing hymns; the composition contrasts the earlier darkness with a clean, radiant approach—‘pure merit’ visualized as light.
FAQs
Divine grace and one’s pure merit work together: sukṛta ripens as protection, and Viṣṇu embodies that saving power.
None explicitly; the emphasis is on dharma (sukṛta) and divine protection.
No direct ritual is prescribed; the verse implicitly praises accumulating sukṛta through righteous conduct.