Adhyaya 7

Verse 1

व्यास उवाच । संप्राप्य धर्मवाप्यां च यः कुर्यात्पितृतर्पणम् । तृप्तिं प्रयांति पितरो यावदिंद्राश्चतुर्दश

வியாசர் கூறினார்—தர்மவாபியை அடைந்து யார் பித்ரு-தர்ப்பணம் செய்கிறாரோ, அவருடைய பித்ருக்கள் பதினான்கு இந்திரர்கள் நிலைக்கும் காலம்வரை திருப்தியடைவார்கள்।

Verse 2

पितरश्चात्र पूज्याश्च स्वर्गता ये च पूर्वजाः । पिंडांश्च निर्वपेत्तेषां प्राप्येमां मुक्तिदायिकाम्

இங்கே பித்ருக்கள் பூஜிக்கத்தக்கவர்கள்—ஸ்வர்க்கம் சென்ற முன்னோர்கள். இந்த முக்தி அளிக்கும் தலத்தை அடைந்து, அவர்களுக்கு விதிப்படி பிண்டம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்।

Verse 3

त्रेतायां पंच दिवसैर्द्वापरे त्रिदिनेन तु । एकचित्तेन यो विप्राः पिंडं दद्यात्कलौ युगे

திரேதாயுகத்தில் ஐந்து நாட்களில், துவாபரத்தில் மூன்று நாட்களில் பலன் கிடைக்கும்; ஆனால் கலியுகத்தில், ஓ விப்ரர்களே, ஒருமனத்துடன் பிண்டம் அளிப்பவன் விரைவில் பலனை அடைவான்।

Verse 4

लोलुपा मानवा लोके संप्राप्ते तु कलौ युगे । परदाररता लोकाः स्त्रियोऽतिचपलाः पुनः

கலியுகம் வந்தபோது உலகில் மனிதர் பேராசையுடையவராகின்றனர்; ஆண்கள் பிறர் மனைவியரிடம் ஆசை கொள்கின்றனர், பெண்கள் மீண்டும் மிகச் சஞ்சலமுடையவராகின்றனர்।

Verse 5

परद्रोहरताः सर्वे नरनारीनपुंसकाः । परनिन्दापरा नित्यं परच्छिद्रोपदर्शकाः

அனைவரும்—ஆண், பெண், நபுஞ்சகர்—பிறருக்கு தீங்கு செய்வதில் ஈடுபடுவர்; எப்போதும் பிறரை நிந்தித்து, பிறரின் குறைகளை இடையறாது காட்டுவர்।

Verse 6

परोद्वेगकरा नूनं कलहा मित्रभेदिनः । सर्वे ते शुद्धतां यांति काजेशाः स्वयमब्रुवन्

உண்மையாகவே அவர்கள் பிறருக்கு துன்பம் விளைவிப்போர், சண்டைக்காரர், நட்பை உடைப்போர் ஆவர்; ஆயினும் இந்தப் புனிதப் பேராற்றலால் அவர்கள் அனைவரும் தூய்மை அடைவர் என்று ஆண்டவர் தாமே உரைத்தார்।

Verse 7

एतदुक्तं महाभाग धर्मारण्यस्य वर्णनम् । फलं चैवात्र सर्वं हि यदुक्तं शूलपाणिना

ஓ மகாபாகனே! தர்மாரண்யத்தின் இந்த வர்ணனை உரைக்கப்பட்டது; இங்கே உள்ள எல்லாப் பலன்களும் சூலபாணி ஆண்டவர் கூறியதுபோலவே ஆகும்।

Verse 8

वाङ्मनः कायशुद्धाश्च परदारपराङ्मुखाः । अद्रोहाश्च समाः क्रुद्धा मातापितृपरायणाः

அவர்கள் சொல், மனம், உடல் ஆகியவற்றில் தூய்மையடைவார்; பிறர் துணைவியரிடமிருந்து விலகி நிற்பார்; தீமை எண்ணமற்றவர், கோபத்திலும் சமநிலையுடையவர், தாய் தந்தையருக்கு அர்ப்பணித்தவர் ஆவர்।

Verse 9

अलौल्या लोभरहिता दानधर्मपरायणाः । आस्तिकाश्चैव धर्मज्ञाः स्वामिभक्तिरताश्च ये

அலைச்சலற்றவர், பேராசையற்றவர், தானமும் தர்மநடத்தையும் போற்றிப் பின்பற்றுபவர்—ஆஸ்திகர், தர்மஞானி, தம் ஸ்வாமி-ஈசுவர்பக்தியில் நிலைத்தவர்; இத்தகையோர் இங்கேப் புகழப்படுகின்றனர்.

Verse 10

पतिव्रता तु या नारी पतिशुश्रूषणे रता । अहिंसका आतिथेयाः स्वधर्मनिरताः सदा

கணவனின் சேவையில் மகிழ்ந்து ஈடுபடும் பெண்ணே உண்மையான பதிவிரதை; அவள் அஹிம்சையுடையவள், விருந்தோம்பலில் அர்ப்பணிப்புடன் இருப்பவள், எப்போதும் தன் ஸ்வதர்மத்தில் நிலைத்திருப்பவள்.

Verse 11

शौनक उवाच । शृणु सूत महाभाग सर्वधर्मविदांवर । गृहस्थानां सदाचारः श्रुतश्च त्वन्मुखान्मया

சௌனகர் கூறினார்—மகாபாக்யமுள்ள சூதரே, எல்லா தர்மங்களையும் அறிந்தோரில் சிறந்தவரே! இல்லறத்தாரின் நன்னடத்தை உமது வாயிலாக நான் கேட்டேன்.

Verse 12

एकं मनेप्सितं मेद्य तत्कथयस्व सूतज । पतिव्रतानां सर्वासां लक्षणं कीदृशं वद

என் மனத்திற்கு இனிய ஒரு விஷயம் உள்ளது—அதைச் சொல், சூதபுத்ரரே! எல்லா பதிவிரதைகளின் இலக்கணங்கள் எவ்வாறு உள்ளன என்பதை விளக்குக.

Verse 13

सूत उवाच । पतिव्रता गृहे यस्य सफलं तस्य जीवनम् । यस्यांगच्छायया तुल्या यत्कथा पुण्यकारिणी

சூதர் கூறினார்—எவர் இல்லத்தில் பதிவிரதை வாழ்கிறாளோ, அவருடைய வாழ்க்கை நிறைவு பெறுகிறது. அவளின் சன்னிதி காக்கும் நிழலைப் போன்றது; அவளின் கதையைச் சொல்லுதல் புண்ணியத்தை அளிக்கிறது.

Verse 14

पतिव्रतास्त्वरुंधत्या सावित्र्याप्यनसूयया । शांडिल्या चैव सत्या च लक्ष्म्या च शतरूपया

பதிவிரதா தர்மத்தின் மாதிரிகள் அருந்ததி, சாவித்ரி, அனசூயா; அதுபோல சாண்டில்யா, சத்யா, லக்ஷ்மி, சதரூபாவும் போற்றப்படுகின்றனர்.

Verse 15

मेनया च सुनीत्या च संज्ञया स्वाहया समाः । पतिव्रतानां धर्मा हि मुनिना च प्रकीर्तिताः

அவர்கள் மேனா, சுநீதி, ஸஞ்ஞா, ஸ்வாஹா ஆகியோருக்கும் ஒப்பானவர்கள். பதிவிரதைகளின் தர்மங்கள் முனிவரால் உரைக்கப்பட்டன.

Verse 16

भुंक्ते भुक्ते स्वामिनि च तिष्ठ ति त्वनुतिष्ठति । विनिद्रिते या निद्राति प्रथमं परिबुध्यति

கணவர் உண்ணும் போது அவளும் உண்ணுகிறாள்; அவர் நிற்கும் போது அவளும் உடன் நிற்கிறாள். அவர் உறங்கும் போது அவளும் உறங்கினாலும், முதலில் விழிப்பது அவளே.

Verse 17

अनलंकृतमात्मानं देशांते भर्तरि स्थिते । कार्यार्थं प्रोषिते क्वापि सर्व्वमंड नवर्जिता

கணவர் கடமைக் காரியத்திற்காக வேறிடத்தில் தங்கியிருக்கும் போது, அவள் தன்னை அலங்கரிக்காமல், எல்லா சிங்கார-மண்டனங்களையும் விட்டு விடுகிறாள்.

Verse 18

भर्तुर्नाम न गृह्णाति ह्यायुषोऽस्य हि वृद्धये । पुरुषांतरनामापि न गृह्णति कदाचन

அவள் கணவரின் பெயரைச் சொல்லாது—அது அவருடைய ஆயுள் வளர்வதற்கென கூறப்படுகிறது. மேலும் வேறு ஆணின் பெயரையும் அவள் ஒருபோதும் சொல்லமாட்டாள்.

Verse 19

आकृष्टापि च नाक्रोशेत्ताडितापि प्रसीदति । इदं कुरु कृतं स्वामिन्मन्यतामिति वक्ति च

இழுத்தாலும் அவள் அலறக்கூடாது; அடித்தாலும் அமைதியுடன் இன்முகமாக இருக்க வேண்டும். “ஸ்வாமி, இதைச் செய்யுங்கள்; செய்ததாகவே கருதுங்கள்” என்று சொல்ல வேண்டும்.

Verse 20

आहूता गृहकार्याणि त्यक्त्वा गच्छति सत्वरम् । किमर्थं व्याहृता नाथ स प्रसादो विधीयताम्

அழைத்தவுடன் அவள் இல்லப்பணிகளை விட்டுவிட்டு விரைந்து வருவாள். “நாதா, எதற்காக அழைத்தீர்கள்? அருள் செய்து ஆணையிடுங்கள்” என்று கேட்பாள்.

Verse 21

न चिरं तिष्ठति द्वारि न द्वारमुपसेवते । अदातव्यं स्वयं किंचित्कर्हिचिन्न ददात्यपि

அவள் வாசலில் நீண்ட நேரம் நிற்கமாட்டாள்; நுழைவாயிலில் சும்மா அலைவதுமில்லை. கொடுக்கத் தகாததை எந்நேரமும் தானாகக் கொடுக்கமாட்டாள்.

Verse 22

पूजोपकरणं सर्वम नुक्ता साधयेत्स्वयम् । नियमोदकबर्हींषि यत्र पुष्पाक्षतादिकम्

பூஜைக்கான அனைத்துப் பொருட்களையும் அவள் சொல்லாமலே தானே தயார் செய்ய வேண்டும்—நியம நீர், பர்ஹி/குசம், மேலும் மலர்கள், அக்ஷதை முதலியன.

Verse 23

प्रतीक्षमाणा च वरं यथाकालोचितं हि यत् । तदुपस्थापयेत्सर्वमनुद्वि ग्नातिहृष्टवत्

கவனமாகக் காத்திருந்து, காலத்திற்கேற்ற தகுந்த அனைத்தையும் சமர்ப்பிக்க வேண்டும்—கலக்கம் இன்றியும், அளவுக்கு மீறிய மகிழ்ச்சி இன்றியும், நிலைத்த மனத்துடன்.

Verse 24

सेवते भर्त्तुरुच्छिष्टमिष्टमन्नं फलादिकम् । दूरतो वर्ज्जयेदेषा समाजोत्सवदर्शनम्

அவள் கணவனின் உச்சிஷ்டமான விருப்பமான உணவு, பழம் முதலியவற்றையே உண்ண வேண்டும். மேலும் பொதுக் கூட்டங்களும் விழா-வேடிக்கைகளும் காண்பதைத் தொலைவில் விலக்க வேண்டும்.

Verse 25

न गच्छेत्तीर्थयात्रादिविवाहप्रेक्षणा दिषु । सुखसुप्तं सुखासीनं रममाणं यदृच्छया

அவள் தீர்த்தயாத்திரை முதலியவற்றிற்கும் செல்லக் கூடாது; திருமணக் காட்சியிடல் போன்ற நிகழ்வுகளுக்கும் செல்லக் கூடாது. கணவன் தற்செயலாக நிம்மதியாக உறங்கினாலும், சுகமாக அமர்ந்திருந்தாலும், மகிழ்ச்சியில் இருந்தாலும், அவனைப் புறக்கணித்து தன்னிச்சையாக நடக்கக் கூடாது.

Verse 26

अंतरायेऽपि कार्येषु पतिं नोत्थापयेत्क्वचित् । स्त्रीधर्मिणी त्रिरात्रं तु स्वमुखं नैव दर्शयेत्

வேலைகளில் இடையூறு ஏற்பட்டாலும் அவள் எப்போதும் கணவனை எழுப்பக் கூடாது. மேலும் ஸ்த்ரீதர்ம ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றும் பெண் மூன்று இரவுகள் தன் முகத்தை வெளிக்காட்டக் கூடாது.

Verse 27

स्ववाक्यं श्रावयेन्नापि यावत्स्नात्वा न शुध्यति । सुस्नाता भर्तृवदनमीक्षेतान्यस्य न क्वचित् । अथवा मनसि ध्यात्वा पतिं भानुं विलोकयेत्

குளித்து தூய்மையடையும் வரை அவள் தன் சொற்களையும் பேசக் கூடாது. நன்றாகக் குளித்த பின் அவள் கணவனின் முகத்தையே நோக்க வேண்டும்; வேறு ஆணின் முகத்தை ஒருபோதும் நோக்கக் கூடாது. அல்லது மனத்தில் கணவனைத் தியானித்து சூரியனை நோக்க வேண்டும்.

Verse 28

हरिद्रां कुकुमं चैव सिंदूरं कज्जलं तथा । कूर्पासकं च तांबूलं मांगल्याभरणं शुभम्

மஞ்சள், குங்குமம் (கேசரம்), சிந்தூரம், காஜல்; மேலும் பருத்தி மற்றும் தாம்பூலம்; மற்றும் திருமாங்கல்யப் பாக்கியத்தைச் சுட்டும் மங்கல ஆபரணங்கள்—இவை அனைத்தும் நன்மை தருவன எனக் கூறப்படுகின்றன.

Verse 29

केशसंस्कारकं चैव करकर्णादिभूषणम् । भर्तुरायुष्यमिच्छंती दूरयेन्न पतिव्रता

பதிவிரதை பெண் கணவனின் நீண்ட ஆயுளை விரும்பி, மிகையான கேச அலங்காரத்தையும் கை, காது முதலிய ஆபரணங்களையும் விலக்கி இருக்க வேண்டும்।

Verse 30

भर्तृविद्वेषिणीं नारीं नैषा संभाषते क्वचित् । नैकाकिनी क्वचिद्भूयान्न नग्ना स्नाति च क्वचित्

கணவனை வெறுக்கும் பெண்ணுடன் அவள் எப்போதும் உரையாடக் கூடாது. எங்கும் தனியாக இருக்கக் கூடாது; எப்போதும் நிர்வாணமாகக் குளிக்கக் கூடாது।

Verse 31

नोलूखले न मुशले न वर्द्धन्यां दृषद्यपि । न यंत्रके न देहल्यां सती चोपविशेत्क्वचित्

சதியான மனைவி உலக்கைத் தொட்டி, உலக்கை, சலவை/வறட்டுப் புட்டி, அரைப்புக் கல் ஆகியவற்றின் மேல் கூட அமரக் கூடாது; பிழியும் கருவி அல்லது வாசற்படியிலும் அமரக் கூடாது।

Verse 32

विना व्यवायसमयात्प्रागल्भ्यं न क्वचिच्चरेत । यत्रयत्र रुचिर्भर्तुस्तत्र प्रेमवती सदा

உரிய தாம்பத்திய நேரத்தைத் தவிர எங்கும் அவள் துடுக்காக நடக்கக் கூடாது. கணவனின் விருப்பம் எங்கே இருக்கிறதோ அங்கே அவள் எப்போதும் அன்புடன் இசைவாக இருக்க வேண்டும்।

Verse 33

इदमेव व्रतं स्त्रीणामयमेव परो वृषः । इयमेव च पूजा च भर्तुर्वाक्यं न लंघयेत्

பெண்களுக்கு இதுவே விரதம், இதுவே உயர்ந்த தர்மம்; இதுவே அவர்களின் பூஜையும்—கணவனின் சொல்லை அவள் ஒருபோதும் மீறக் கூடாது।

Verse 34

क्लीबं वा दुरवस्थं वा व्याधितं वृद्धमेव वा । सुस्थिरं दुःस्थिरं वापि पतिमेकं न लंघयेत्

கணவன் நபுஞ்சகனாக இருந்தாலும், துன்பநிலையில் இருந்தாலும், நோயுற்றிருந்தாலும், முதுமையடைந்திருந்தாலும்—நிலையானவனாக இருந்தாலும் நிலையற்றவனாக இருந்தாலும்—பெண் தன் ஒரே கணவனை விட்டு விலகவும் மீறவும் கூடாது।

Verse 35

सर्पिर्लव णहिंग्वादिक्षयेऽपि व पति व्रता । पतिं नास्तीति न ब्रूयादायसीषु न भोजयेत्

நெய், உப்பு, பெருங்காயம் முதலியவை தீர்ந்தாலும், பதிவிரதை ‘கணவனுக்கொன்று இல்லை’ என்று சொல்லக்கூடாது; இரும்புப் பாத்திரத்தில் அவருக்கு உணவு பரிமாறவும் கூடாது।

Verse 36

तीर्थस्नानार्थिनी चैव पतिपादोदकं पिबेत् । शंकरादपि वा विष्णोः पतिरेवाधि कः स्त्रियः

தீர்த்தஸ்நானப் புண்ணியம் வேண்டினால், கணவனின் பாதம் கழுவிய நீரை அவள் அருந்த வேண்டும்; ஏனெனில் பெண்ணுக்கு கணவன் சங்கரனையோ விஷ்ணுவையோ விடவும் மேலானவன் எனக் கருதப்படுகிறான்।

Verse 37

व्रतोपवामनियमं पतिमुल्लंघ्य या चरेत् । आयुष्यं हरते भर्तुर्मृता निरयमृच्छति

கணவனை மீறி விரதம், உபவாசம் அல்லது நியமங்களைச் செய்கிற பெண் கணவனின் ஆயுளை குறைக்கிறாள்; மரணத்திற்குப் பின் நரகத்தை அடைகிறாள் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 38

उक्ता प्रत्युत्तरं दद्यान्नारी या क्रोधत त्परा । सरमा जायते ग्रामे शृगाली निर्जने वने

அறிவுரை பெற்றும் கோபத்தில் எதிர்ப்பேச்சு பேசும் பெண், கிராமத்தில் நாயாகவும், தனிமையான காட்டில் நரியாகவும் பிறக்கிறாள் என்று சொல்லப்படுகிறது।

Verse 39

स्त्रीणां हि परमश्चैको नियमः समुदाहृतः । अभ्यर्च्य चरणौ भतुर्भो क्तव्यं कृतनिश्चया

பெண்களுக்கு ஒரு பரம நியமம் கூறப்பட்டுள்ளது—உறுதியான தீர்மானத்துடன் கணவரின் திருவடிகளை வணங்கி, பின்னரே உணவு உண்ண வேண்டும்।

Verse 40

उच्चासनं न सेवेत न व्रजेत्परवेश्मसु । तत्र पारुष्यवाक्यानि ब्रूयान्नैव कदाचन

அவள் உயர்ந்த ஆசனத்தில் அமரக் கூடாது; பிறர் வீட்டிற்குச் செல்லக் கூடாது; அங்கே ஒருபோதும் கடுஞ்சொற்கள் பேசக் கூடாது।

Verse 41

गुरूणां सन्निधौ वापि नोच्चैर्ब्रु यान्नवाहयेत्

குருமார்கள்/மூத்தோர் முன்னிலையிலும் உரக்கப் பேசக் கூடாது; மேலும் திமிராகவோ ஒழுங்கற்றவாறோ நடக்கக் கூடாது।

Verse 42

या भर्तारं परित्यज्य रहश्चरति दुर्मतिः । उलूकी जायते क्रूरा वृक्षकोटरशायिनी

கணவரைத் துறந்து மறைவாகச் சுற்றும் மதி கெட்ட பெண், கொடிய பெண்-ஆந்தையாகப் பிறந்து மரக் குழிகளில் உறங்குவாளென கூறப்படுகிறது।

Verse 43

ताडिता ताडयेच्चेत्तं सा व्याघ्री वृषदंशिका । कटाक्षयति याऽन्यं वै केकराक्षी तु सा भवेत्

அடிபட்டபோதும் அவனைத் திரும்ப அடித்தால், அவள் ‘வृषதம்சிகா’ எனப்படும் புலியாக (காளைகளை கடிக்கும் புலி) பிறப்பாள்; மற்றொருவரை ஓரக்கண்ணால் நோக்குபவள் ‘கேகராக்ஷி’ (சாய்வுக் கண்கள்) ஆகிறாள்।

Verse 44

या भर्तारं परित्यज्य मिष्टमश्नाति केवलम् । ग्रामे सा सूकरी भूयाद्वल्गुली वाथ विङ्भुजा

கணவனைக் கைவிட்டுத் தான் மட்டும் இனிப்பு உண்பவள், கிராமத்தில் பன்றியாகவோ, வௌவாலாகவோ அல்லது மலம் தின்னும் உயிரினமாகவோ பிறப்பாள்.

Verse 45

हुन्त्वंकृत्याप्रियं ब्रूते मूका सा जायते खलु । या सपत्नीं सदैर्ष्येत दुर्भगा सा पुनःपुनः । दृष्टिं विलुप्य भर्तुर्या कंचिदन्यं समीक्षते

வெறுப்புடன் விரும்பத்தகாத சொற்களைப் பேசுபவள் ஊமையாகப் பிறப்பாள். சக்களத்தி மீது பொறாமை கொள்பவள் மீண்டும் மீண்டும் துரதிர்ஷ்டशாலியாகிறாள். கணவனைப் பாராமல் அந்நியனைப் பார்ப்பவள்...

Verse 46

काणा च विमुखा वापि कुरूपापि च जायते । बाह्यादायांतमालोक्य त्वरिता च जलासनैः । तांबूलैर्व्यजनैश्चैव पादसंवाहनादिभिः

அவள் ஒற்றைக் கண்ணியாகவோ, முகம் மாறியவளாகவோ, அசிங்கமானவளாகவோ ஆவாள். கணவன் வெளியிலிருந்து வருவதைக் கண்டதும் நீர், ஆசனம், தாம்பூலம், விசிறி, கால் பிடித்தல் போன்றவற்றால் உபசரிக்க வேண்டும்.

Verse 47

तथैव चारुवचनैः स्वेदसंनोदनैः परैः । या प्रियं प्रीणयेत्प्रीता त्रिलोकी प्रीणिता तया । मितं ददाति हि पिता मितं भ्राता सुतं सुतः

அவ்வாறே இனிய சொற்களாலும், வியர்வை துடைத்தல் போன்றவற்றாலும் கணவனை மகிழ்விப்பவள் மூவுலகையும் மகிழ்விக்கிறாள். தந்தை, சகோதரன், மகன் ஆகியோர் அளவாகவே கொடுக்கின்றனர்.

Verse 48

अमितस्य हि दातारं भर्तारं का न पूजयेत् । भर्ता देवो गुरुर्भर्ता धर्मतीर्थव्रतानि च । तस्मात्सर्वं परित्यज्य पतिमेकं समर्चयेत्

அளவற்றதை அளிக்கும் கணவனை யார் தான் வழிபட மாட்டார்கள்? கணவனே தெய்வம், கணவனே குரு, கணவனே தர்மம், தீர்த்தம் மற்றும் விரதங்கள். ஆதலால் அனைத்தையும் துறந்து கணவன் ஒருவனையே வழிபட வேண்டும்.

Verse 49

जीवहीनो यथा देही क्षणादशुचितां व्रजेत् । भर्तृहीना तथा योषित्सुस्नाताप्य शुचिः सदा

உயிரற்ற உடல் கணநேரத்தில் அசுத்தமாகிவிடுவது போல, கணவன் இன்றிய பெண் நன்றாக நீராடினாலும் எப்போதும் அசுத்தமென இவ்விதி உரைக்கிறது।

Verse 50

अमंगलेभ्यः सर्वेभ्यो विधवा स्यादमंगला । विधवादर्शनात्सिद्धिः क्वापि जातु न जायते

அமங்கலங்களுள் விதவை மிகப் பெரும் அமங்கலமெனக் கூறப்படுகிறது; விதவையைப் பார்த்தாலே எங்கும் எப்போதும் வெற்றி உண்டாகாது என இவ்வசனம் சொல்கிறது।

Verse 51

विहाय मातरं चैकां सर्वा मंगलवर्जिताः । तदाशिषमपि प्राज्ञस्त्यजेदाशीविषोपमाम्

தாயை மட்டும் விலக்கி மற்றவர்கள் மங்கலமற்றவர்களெனக் கூறப்படுகின்றனர்; ஆகவே அவர்களின் ஆசீர்வாதத்தையும் அறிவுள்ளவன் விஷநாகம் போன்றதென எண்ணி விலக்க வேண்டும்।

Verse 52

कन्याविवाहसमये वाचयेयुरिति द्विजाः । भर्तुः सहचरी भूयाज्जीवतो ऽजीवतोपि वा

கன்னியாவிவாக நேரத்தில் இருபிறப்பினர் அவளிடம் இவ்வாறு உரைக்கச் செய்ய வேண்டும்—“என் கணவன் உயிருடன் இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் நான் அவனின் துணைவியாக இருப்பேன்।”

Verse 53

अनुव्रजन्ती भर्तारं गृहात्पितृवनं मुदा । पदेपदेश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிலிருந்து கணவனைத் தொடர்ந்து ‘பித்ருவனம்’ நோக்கிச் செல்லும் மனைவி, ஒவ்வொரு அடியிலும் அச்வமேத யாகத்தின் பலனை அடைகிறாள்—ஐயமில்லை।

Verse 54

व्यालग्राही यथा व्यालं बलादुद्धरते बिलात् । एवमुत्क्रम्य दूतेभ्यः पतिं स्वर्गं व्रजेत्सती

பாம்பைப் பிடிப்பவன் வலியால் பாம்பை அதன் குழியிலிருந்து இழுத்தெடுப்பதுபோல், சதி யமதூதர்களைத் தாண்டி கணவனை அழைத்துச் சென்று ஸ்வர்க்கம் செல்கிறாள்।

Verse 55

यमदूताः पलायंते तामालोक्य पतिव्रताम् । तपनस्तप्यते नूनं दहनोपि च दह्यते

அந்த பதிவிரதையைப் பார்த்தவுடன் யமதூதர்கள் ஓடிவிடுவர்; நிச்சயமாக சூரியனே சுடுகின்றான், அக்கினியும் கூட எரிந்து விடுவது போலாகும்।

Verse 56

कंपंते सर्वतेजांसि दृष्ट्वा पातिव्रतं महः । यावत्स्वलोमसंख्यास्ति तावत्कोट्ययुतानि च

பதிவிரதையின் அந்த மகத்தான ஒளியைப் பார்த்து எல்லாத் தேஜஸ்களும் நடுங்கும்; உடலில் உள்ள ரோமங்கள் எத்தனைவோ, அத்தனை கோடி-அயுத புண்ணியப் பலன் உண்டாகும்।

Verse 57

भर्त्रा स्वर्गसुखं भुंक्ते रममाणा पतिव्रता । धन्या सा जननी लोके धन्योऽसौ जनकः पुनः

பதிவிரதையான மனைவி கணவருடன் மகிழ்ந்து ஸ்வர்க்க சுகங்களை அனுபவிக்கிறாள்; உலகில் அவளுடைய தாய் பாக்கியவதி, அவளுடைய தந்தையும் மீண்டும் பாக்கியவன்।

Verse 58

धन्यः स च पतिः श्रीमान्येषां गेहे पतिव्रता । पितृवंश्या मातृवंश्याः पतिवंश्यास्त्रयस्त्रयः । पतिव्रतायाः पुण्येन स्वर्गसौख्यानि भुंजते

யாருடைய இல்லத்தில் பதிவிரதையான மனைவி இருக்கிறாளோ, அந்த கணவன் பாக்கியவான், செல்வமான். தந்தை வம்சம், தாய் வம்சம், கணவன் வம்சம் ஆகிய மூன்றிலும் மூன்று தலைமுறைகள் அவளுடைய புண்ணியத்தால் ஸ்வர்க்க சுகங்களை அனுபவிக்கும்।

Verse 59

शीलभंगेन दुर्वृत्ताः पातयंति कुलत्रयम् । पितुर्मातुस्तथा पत्युरिहारमुत्र च दुःखिताः

நல்லொழுக்கத்தை மீறுவதால் தீயொழுக்கத்தார் மூன்று குலங்களையும் வீழ்த்துவர்; தந்தை, தாய், கணவர் ஆகியோருக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துயரம் விளைவிப்பர்।

Verse 60

पतिव्रतायाश्चरणो यत्रयत्र स्पृशेद्भुवम् । सा तीर्थभूमिर्म्मान्येति नात्र भारोऽस्ति पावनः

பதிவிரதையின் பாதம் எங்கு எங்கு மண்ணைத் தொடுகிறதோ, அந்த இடமே தீர்த்தபூமி எனப் போற்றப்படுகிறது; இதில் ஐயமில்லை—அதன் தூய்மை வலிமை மிகுந்தது।

Verse 61

बिभ्यत्पतिव्रतास्पर्शं कुरुते भानुमानपि । सोमो गन्धर्व एवापि स्वपावित्र्याय नान्यथा

பதிவிரதையின் தொடுதலைக் கண்டு அஞ்சினாலும் ஒளிமிகு சூரியனும் அதையே நாடுகிறான்; சந்திரனும் கந்தர்வனும் தங்கள் தூய்மைக்காகவே—வேறு காரணமின்றி—அதை விரும்புகின்றனர்।

Verse 62

आपः पतिव्रतास्पर्शमभिलष्यंति सर्वदा । गायत्र्याघविनाशो नो पातिव्रत्येन साऽघनुत्

நீர்கள் எப்போதும் பதிவிரதையின் தொடுதலை விரும்புகின்றன. எங்களுக்குப் காயத்ரியுடன் தொடர்புடைய பாவநாச சக்தியும் அவளின் பதிவிரதத் தர்மத்தாலேயே நிறைவேறுகிறது—அந்த நிஷ்டையால் அவள் பாவத்தை அகற்றுகிறாள்।

Verse 63

गृहेगृहे न किं नार्य्यो रूपलावण्यगर्विताः । परं विश्वेशभक्त्यैव लभ्यते स्त्री पति व्रता

ஒவ்வொரு வீட்டிலும் அழகு-இனிமை மீது பெருமை கொள்ளும் பெண்கள் உள்ளனர்; ஆனால் உண்மையான பதிவிரத சதி பரம விஸ்வேச பக்தியாலேயே கிடைக்கிறாள்।

Verse 64

भार्या मूलं गृहस्थस्य भार्या मूलं सुखस्य च । भार्या धर्मफलायैव भार्या संतानवृद्धये

இல்லறத்தாரின் வாழ்வின் வேரே மனைவி; இன்பத்தின் வேரும் அவளே. தர்மத்தின் பலன் விளைய அவளே துணை; சந்ததி பெருகவும் அவளே காரணம்.

Verse 65

परलोकस्त्वयं लोको जीयते भार्यया द्वयम् । देवपित्रतिथीनां च तृप्तिः स्याद्भार्यया गृहे । गृहस्थः स तु विज्ञेयो गृहे यस्य पतिव्रता

இவ்வுலகமும் மறுவுலகமும்—இரண்டும் மனைவியாலே நிலைபெறும். இல்லத்தில் தேவர்கள், பித்ருக்கள், விருந்தினர்கள் ஆகியோரின் திருப்தியும் அவளாலே உண்டாகும். யாருடைய இல்லத்தில் பதிவிரதை மனைவி உள்ளாளோ, அவனே உண்மையான இல்லறத்தான்.

Verse 66

यथा गंगावगाहेन शरीरं पावनं भवेत् । तथा पतिव्रतां दृष्ट्वा सदनं पावनं भवेत्

கங்கையில் நீராடினால் உடல் தூய்மையடைவதுபோல், பதிவிரதையைப் பார்த்த மாத்திரத்தால் இல்லமும் தூய்மையடையும்.

Verse 67

पर्यंकशायिनी नारी विधवा पातयेत्पतिम् । तस्माद्भूशयनं कार्य्यं पतिसौख्यसमीहया

உயர்ந்த படுக்கையில் உறங்கும் பெண் கணவனைத் துன்பநிலைக்குத் தள்ளி தானே விதவையாகலாம்; ஆகவே கணவனின் நலன் வேண்டி தரையில் உறங்குதல் வேண்டும்.

Verse 68

नैवांगोद्वर्त्तनं कार्य्यं स्त्रिया विधवया क्वचित् । गन्धद्रव्यस्य संभोगो नैव कार्य्यस्तया क्वचित्

விதவைப் பெண் எந்நேரமும் உடலுக்கு உப்தனம்/மசாஜ் செய்யக் கூடாது; மேலும் நறுமணப் பொருட்கள், வாசனைத் திரவியங்களைப் பயன்படுத்துவதும் கூடாது.

Verse 69

तर्प्पणं प्रत्यहं कार्यं भर्तुः कुशतिलोदकैः । तत्पितुस्तत्पितुश्चापि नामगोत्रादिपूर्वकम्

தினந்தோறும் குசை‑எள் கலந்த நீரால் கணவருக்குத் தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்; அதுபோல அவருடைய தந்தை, பிதாமகர் ஆகியோருக்கும் பெயர்‑கோத்திரம் முதலியவற்றை முன்கூறி தர்ப்பணம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 70

विष्णोः संपूजनं कार्यं पतिबुद्ध्या न चान्यथा । पतिमेव सदा ध्यायेद्विष्णुरूपधरं हरिम्

விஷ்ணுவை முழுமையாக ‘பதி’ என்ற பாவத்தோடு மட்டுமே பூஜிக்க வேண்டும்; வேறுபட அல்ல. விஷ்ணுரூபம் தாங்கிய ஹரியாகக் கணவரை எப்போதும் தியானிக்க வேண்டும்।

Verse 71

यद्यदिष्टतमं लोके यद्यत्पत्युः समीहितम् । तत्तद्गुणवते देयं पतिप्रीणनकाम्यया

உலகில் எது மிகப் பிரியமோ, கணவர் எதை விரும்புகிறாரோ, அவற்றையே தகுதியும் நற்குணமும் உடையவர்க்கு தானமாக அளிக்க வேண்டும்—கணவரை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன்।

Verse 72

वैशाखे कार्त्तिके मासे विशेषनियमांश्चरेत् । स्नानं दानं तीर्थयात्रां पुराणश्रवणं मुहुः

வைசாகமும் கார்த்திகமும் ஆகிய மாதங்களில் சிறப்பு நியமங்களை அனுசரிக்க வேண்டும்; மீண்டும் மீண்டும் புனித ஸ்நானம், தானம், தீர்த்தயாத்திரை, புராணச் செவிமடுப்பு ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்।

Verse 73

वैशाखे जलकुम्भाश्च कार्त्तिके घृतदीपिकाः । माघे धान्यतिलोत्सर्गः स्वर्गलोके विशिष्यते

வைசாகத்தில் நீர்க்குடம் தானம், கார்த்திகத்தில் நெய் தீபம் அர்ப்பணம், மாகத்தில் தானியமும் எள்ளும் தானம்—இவை ஸ்வர்கலோகத்தில் சிறப்பான பலன் தருவன எனப் போற்றப்படுகின்றன।

Verse 74

प्रपा कार्या च वैशाखे देवे देया गलंतिका । उशीरं व्यजनं छत्रं सूक्ष्मवासांसि चंदनम्

வைசாக மாதத்தில் பொதுநலத்திற்காக பிரபா (தண்ணீர் பந்தல்) அமைக்க வேண்டும்; தேவசேவைக்காக கலந்திகா (நீர் வடிகட்டி) தானம் செய்ய வேண்டும். மேலும் மணமுள்ள உசீரம், விசிறிகள், குடைகள், நுண்ணிய ஆடைகள், சந்தனம் ஆகியவற்றையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 75

सकर्पूरं च तांबूलं पुष्पदानं तथैव च । जलपात्राण्यनेकानि तथा पुष्पगृहाणि च

கற்பூரம் கலந்த தாம்பூலம் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; அதுபோல மலர்தானமும் செய்ய வேண்டும். பல நீர்பாத்திரங்களைத் தானம் செய்து, மலர்கிருஹங்கள் (மலர் அர்ப்பணிக்கும் இடங்கள்/மேடைகள்) என்பவற்றையும் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 76

पानानि च विचित्राणि द्राक्षारंभाफलानि च । देयानि द्विजमुख्येभ्यः पतिर्मे प्रीयतामिति

பலவகை பானங்கள், திராட்சை, வாழைப்பழம் மற்றும் பிற பழங்களை உயர்ந்த த்விஜர்களுக்கு (பிராமணர்களுக்கு) தானம் செய்து, “என் கணவர் மகிழ்வாராக” என்று கூற வேண்டும்.

Verse 77

ऊर्ज्जे यवान्नमश्नीयादेकान्नमथवा पुनः । वृन्ताकं सूरणं चैव शूकशिंबीं च वर्जयेत्

ஊர்ஜ (கார்த்திக) மாதத்தில் யவ அன்னம் உண்ண வேண்டும், அல்லது ஒருநேர உணவையே கொள்ள வேண்டும். மேலும் கத்தரிக்காய், சூரணம் (சேனைக்கிழங்கு) மற்றும் கொட்டையுள்ள பயறு/பீன்ஸ் வகைகளைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

Verse 78

कार्त्तिके वर्जयेत्तैलं कांस्यं चापि विवर्जयेत् । कार्त्तिके मौननियमे चारुघण्टां प्रदापयेत्

கார்த்திக மாதத்தில் எண்ணெயைத் தவிர்க்க வேண்டும்; காம்ஸ்யம் (கஞ்சு/கலவை உலோகம்) பயன்படுத்துவதையும் விலக்க வேண்டும். கார்த்திக மௌனநியமத்தில் அழகிய மணி தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 79

पत्रभोजी कांस्यपात्रं घृतपूर्णं प्रयच्छति । भूमिशय्याव्रते देया शय्या श्लक्ष्णा सतूलिका

இலைத் தட்டில் உண்பவன் நெய் நிரம்பிய வெண்கலப் பாத்திரத்தைத் தானம் செய்ய வேண்டும். பூமியில் உறங்கும் விரதத்திற்கு மெத்தை உடைய மென்மையான படுக்கையைத் தானமாக அளிக்க வேண்டும்.

Verse 80

फलत्यागे फलं देयं रसत्यागे च तद्रसः । धान्यत्यागे च तद्धान्यमथवा शालयः स्मृताः । धेनुं दद्यात्प्रयत्ने न सालंकारा सकांचनाम्

பழங்களைத் துறந்தால் பழங்களைத் தானம் செய்ய வேண்டும்; ரசத்தைத் துறந்தால் அதே ரசத்தைத் தானம் செய்ய வேண்டும். தானியத்தைத் துறந்தால் அதே தானியம்—அல்லது மரபுப்படி தானியக் களஞ்சியமும். மிகுந்த முயற்சியுடன் அலங்காரமும் பொன்னும் உடைய பசுவைத் தானம் செய்ய வேண்டும்.

Verse 82

इत्यादिविधवानां च नियमाः संप्रकीर्तिताः । तेषां फलमिदं राजन्नान्येषां च कदाचन

இவ்வாறு இத்தகைய மற்றும் இதற்கு ஒத்த விரதங்களின் நியமங்கள் முழுமையாக அறிவிக்கப்பட்டன. அரசே, இப்பலன் அவற்றுக்கே; பிறவற்றுக்கு எப்போதும் இல்லை.

Verse 83

धर्मवापीं समासाद्य दानं दद्याद्विचक्षणः । कोटिधा वर्द्धते नित्यं ब्रह्मणो वचनं यथा

தர்மவாபியை அணுகி ஞானமுடையவன் தானம் செய்ய வேண்டும். பிரம்மாவின் வாக்கின்படி அந்தத் தானம் நாள்தோறும் கோடி மடங்கு பெருகும்.

Verse 85

धर्मक्षेत्रे तु संप्राप्य श्राद्धं कुर्यादतंद्रितः । तस्य संवत्सरं यावत्तृप्ताः स्युः पितरो धुवम्

தர்மக்ஷேத்திரத்தை அடைந்து அலட்சியம் இன்றி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். அதனால் பித்ருக்கள் உறுதியாக ஒரு ஆண்டு முழுவதும் திருப்தியடைவார்கள்.

Verse 86

ये चान्ये पूर्वजाः स्वर्गे ये चान्ये नरकौकसः । ये च तिर्यक्त्वमापन्ना ये च भूतादिसंस्थिताः

மேலும் பிற பித்ருக்கள் ஸ்வர்க்கத்தில் இருப்போர்; பிறர் நரகத்தில் வாசிப்போர்; திர்யக்-யோனி (விலங்கு முதலிய) பிறவியை அடைந்தோர்; பூத-பிரேதாதி உயிர்களிடையே நிலைத்தோர்—

Verse 87

तान्सर्वान्धर्मकूपे वै श्राद्धं कुर्याद्यथाविधि । अत्र प्रकिरणं यत्तु मनुष्यैः क्रियते भुवि । तेन ते तृप्तिमायांति ये पिशाचत्वमागताः

அவர்களெல்லாருக்காகவும் தர்மகூபத்தில் விதிப்படி ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும். இங்கே பூமியில் மனிதர்கள் செய்யும் அன்னாதி ‘ப்ரகிரணம்’ (சிதறவிடுதல்) மூலம் பிசாசத்துவம் அடைந்த பித்ருக்கள் திருப்தி அடைகின்றனர்.

Verse 88

येषां तु स्नानवस्त्रोत्थं भूमौ पतति पुत्रक । तेन ये तरुतां प्राप्तास्तेषां तृप्तिः प्रजायते

மகனே! குளித்த துணியிலிருந்து சொட்டும் நீர் நிலத்தில் விழுந்தால், அந்தப் புண்ணியத்தால் மரநிலையை அடைந்த பித்ருக்கள் திருப்தி பெறுகின்றனர்.

Verse 89

या वै यवानां कणिकाः पतंति धरणीतले । ताभिराप्यायनं तेषां ये तु देवत्वमागताः

பூமித்தளத்தில் விழும் யவ (பார்லி) துகள்களால், தேவநிலையை அடைந்த பித்ருக்களுக்கு ஊட்டமும் வலிமை வளர்ச்சியும் உண்டாகிறது.

Verse 90

उद्धृतेष्यथ पिंडेषु यावान्नकणिका भुवि । ताभिराप्यायनं तेषां ये च पातालमागताः

பிண்டங்களை எடுத்தபின் நிலத்தில் எஞ்சும் அன்னத்தின் நுண்துகள்களால், பாதாளம் சென்ற பித்ருக்களுக்கு ஊட்டம் உண்டாகிறது.

Verse 91

ये वा वर्णाश्रमाचारक्रियालोपा ह्यसंस्कृताः । विपन्नास्ते भवंत्यत्र संमार्जनजलाशिनः

வர்ணாஶ்ரமத்தின் ஆச்சார‑கிரியைகளை கைவிட்டு, உரிய ஸம்ஸ்காரமின்றி தர்மப் பாதையிலிருந்து வீழ்ந்தவர்கள், இங்கே துடைப்பும் துடைப்புத் தண்ணீரும் போன்ற சுத்திகரிப்பு நீரையே உண்டு வாழ்வோர் ஆவர்।

Verse 92

भुक्त्वा वाचमनं यच्च जलं पतति भूतले । ब्राह्मणानां तथैवान्ये तेन तृप्तिं प्रयांति वै

உண்ட பின் ஆச்சமனத்தின் நீர் நிலத்தில் விழுந்தால், அதனால் பிராமணரும் மற்றவர்களும் பரலோகத்தில் திருப்தி அடைகின்றனர்।

Verse 93

एवं यो यजमानश्च यच्च तेषां द्विजन्मनाम् । क्वचिज्जलान्नविक्षेपः शुचिरस्पृष्ट एव च

இவ்வாறு யஜமானனுக்கும் அந்தத் த்விஜர்களுக்கும் எங்கும் நீரையோ அன்னத்தையோ கவனமின்றி சிதற விடுதல் கூடாது; தூய்மையுடன் இருந்து தீட்டுத் தொடுதலின்றி இருக்க வேண்டும்।

Verse 94

ये चान्ये नरके जातास्तत्र योन्यंतरं गताः । प्रयांत्याप्यायनं वत्स सम्यक्छ्राद्धक्रियावताम्

மேலும் நரகத்தில் பிறந்து அங்கே வேறு யோனிகளுக்குச் சென்றவர்களும்—அன்புக் குழந்தையே—முறையாகச் செய்யப்படும் ஸ்ராத்தத்தால் போஷணமும் நிவாரணமும் அடைகின்றனர்।

Verse 95

अन्यायोपार्जितैर्द्रव्यैः श्राद्धं यत्क्रियते नरैः । तृप्यंति तेन चण्डालपुल्कसादिषु योनिषु

மக்கள் அநியாயமாகச் சேர்த்த செல்வத்தால் ஸ்ராத்தம் செய்தால், அந்த அர்ப்பணத்தால் சாண்டாளன், புல்கசன் முதலிய யோனிகளில் உள்ள உயிர்கள் திருப்தி அடைகின்றன।

Verse 96

एवमाप्यायिता वत्स तेन चानेक । बांधवाः श्राद्धं कर्तुमशक्तिश्चेच्छाकैरपि हि जायते

இவ்வாறு, வத்ஸா, அதனால் பல உறவினர்கள் திருப்தியடைந்து போஷிக்கப்படுகின்றனர்; முழுமையாக ஸ்ராத்தம் செய்ய இயலாதவர்க்கும், காய்கறிகளாலாவது ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுகிறது—அந்த எண்ணமும் பலன் தரும்.

Verse 97

तस्माच्छ्राद्धं नरो भक्त्या शाकैरपि यथाविधि । कुरुते कुर्वतः श्राद्धं कुलं क्वचिन्न सीदति

ஆகையால் மனிதன் விதிப்படி பக்தியுடன், காய்கறிகளால்கூட ஸ்ராத்தம் செய்ய வேண்டும்; ஸ்ராத்தம் செய்பவரின் குலம் எப்போதும் வீழ்ச்சி அடையாது.

Verse 98

पापं यदि कृतं सर्वं पापं च वर्द्धते ध्रुवम् । कुर्वाणो नरके घोरे पच्यते नात्र संशयः

பாவம் செய்தால் அந்தப் பாவம் நிச்சயமாக வளர்கிறது; அதிலேயே தொடர்ந்து இருப்பவன் கொடிய நரகத்தில் வேதனைப்படுகிறான்—இதில் ஐயமில்லை.

Verse 99

यथा पुण्यं तथा पापं कृतं कर्म शुभाशुभम् । तत्सर्वं वर्द्धते नूनं धर्मारण्ये नृपोत्तम

அரசர்களில் சிறந்தவனே! புண்ணியம் போலவே பாவமும்; செய்யப்படும் எந்தச் செயலும்—நல்லதோ தீயதோ—தர்மாரண்யத்தில் அவை அனைத்தும் நிச்சயமாக வளர்கின்றன.

Verse 100

कामिकं कामदं देवं योगिनां मुक्तिदायकम् । सिद्धानां सिद्धिदं प्रोक्तं धर्मारण्यं तु सर्वदा

தர்மாரண்யம் எப்போதும் இவ்வாறு கூறப்படுகிறது—உலக ஆசையுடையோர்க்கு வரம் அருளும் தெய்வமாக, யோகிகளுக்கு முக்தி அளிப்பதாக, சித்தர்களுக்கு சித்தி வழங்குவதாக.