पतिव्रतायाश्चरणो यत्रयत्र स्पृशेद्भुवम् । सा तीर्थभूमिर्म्मान्येति नात्र भारोऽस्ति पावनः
pativratāyāścaraṇo yatrayatra spṛśedbhuvam | sā tīrthabhūmirmmānyeti nātra bhāro'sti pāvanaḥ
பதிவிரதையின் பாதம் எங்கு எங்கு மண்ணைத் தொடுகிறதோ, அந்த இடமே தீர்த்தபூமி எனப் போற்றப்படுகிறது; இதில் ஐயமில்லை—அதன் தூய்மை வலிமை மிகுந்தது।
Unknown (contextual narrator within Dharmāraṇya Khaṇḍa; likely a Purāṇic teacher-voice)
Tirtha: Pativratā-pāda-sparśa-tīrtha (conceptual/portable)
Type: kshetra
Scene: A devoted wife walking; each footprint becomes a lotus-like tīrtha-mark, with small tīrtha symbols (kalasha, conch) emerging from the earth; onlookers fold hands recognizing sanctity.
Chaste devotion (pativratā-dharma) is portrayed as a living source of sanctity that purifies places like a tīrtha.
No single named tīrtha; the verse universalizes tīrtha-hood to any place touched by a pativratā.
No formal rite is prescribed; the verse elevates ethical-spiritual power as itself a purifier.