Adhyaya 13

Verse 1

सूत उवाच । दशार्णाधिपतेस्तस्य वज्रबाहोर्महाभुजः । बभूव शत्रुर्बलवान्राजा मगधराट् ततः

சூதர் கூறினார்—தசார்ணத்தின் அதிபதி, மகாபுஜன் வஜ்ரபாஹுவுக்கு அப்போது ஒரு வலிமைமிக்க பகைவன் எழுந்தான்—மகதத்தின் அரசன்।

Verse 2

स वै हेमरथो नाम बाहुशाली रणोत्कटः । बलेन महतावृत्य दशार्णं न्यरुधद्बली

ஹேமரதன் என்னும் அந்த அரசன் வலிய கரங்களுடையவன், போரில் கடுமையானவன்; பெரும் படையால் தசார்ணத்தைச் சூழ்ந்து, வல்லமையுடன் முற்றுகையிட்டான்।

Verse 3

चमूपास्तस्य दुर्धर्षाः प्राप्य देशं दशार्णकम् । व्यलुंपन्वसुरत्नानि गृहाणि ददहुः परे

அவனுடைய அடக்கமறியாத படைவாசிகள் தசார்ண நாட்டில் புகுந்து செல்வமும் ரத்தினங்களும் கொள்ளையிட்டனர்; மற்றவர்கள் வீடுகளை எரித்தனர்।

Verse 4

केचिद्धनानि जगृहुः केचिद्बालान्स्त्रियोऽपरे । गोधनान्यपरेऽगृह्णन्केचिद्धान्यपरिच्छदान् । केचिदारामसस्यानि गृहोद्यानान्यनाशयत्

சிலர் செல்வத்தைப் பறித்தனர்; சிலர் குழந்தைகளை; மற்றவர்கள் பெண்களை அபகரித்தனர். சிலர் மாடுகளை எடுத்தனர்; சிலர் தானியமும் வீட்டுப் பொருட்களும் எடுத்தனர். சிலர் தோட்டப் பயிர்களையும் வீடுகளோடு இணைந்த பூங்காக்களையும் அழித்தனர்।

Verse 5

एवं विनाश्य तद्राज्यं स्त्रीगोधनजिघृक्षवः । आवृत्य तस्य नगरीं वज्रबाहोस्तु मागधः

இவ்வாறு அந்த இராச்சியத்தை அழித்து, பெண்களும் கோதனச் செல்வமும் வேண்டுமென ஆசை கொண்டு மகதன் வஜ்ரபாஹுவின் நகரைச் சுற்றிவளைத்தான்।

Verse 6

एवं पर्याकुलं वीक्ष्य राजा नगरमेव च । युद्धाय निर्जगामाशु वज्रबाहुः ससै निकः

நகரம் இவ்வாறு கலக்கமடைந்ததைப் பார்த்த அரசன் வஜ்ரபாஹு, தன் படையுடன் விரைந்து போருக்குப் புறப்பட்டான்।

Verse 7

वज्रबाहुश्च भूपालस्तथा मंत्रिपुरःसराः । युयुधुर्मागधैः सार्धं निजघ्नुः शत्रुवाहिनीम्

அரசன் வஜ்ரபாஹு, அமைச்சர்களை முன்னணியாகக் கொண்டு, மகதர்களுடன் போரிட்டு பகைவரின் படையணியைத் தகர்த்தான்।

Verse 8

वज्रबाहुर्महेष्वासो दंशितो रथमास्थितः । विकिरन्बाणवर्षाणि चकार कदनं महत्

மாபெரும் வில்லாளன் வஜ்ரபாஹு கவசம் அணிந்து தேரில் ஏறி, அம்புமழையைப் பொழிந்து பெரும் அழிவை நிகழ்த்தினான்।

Verse 9

दशार्णराजं युध्यंतं दृष्ट्वा युद्धे सुदुःसहम् । तमेव तरसा वव्रुः सर्वे मागधसैनिकाः

போரில் தாங்க இயலாத அளவு பயங்கரமாகப் போராடும் தசார்ண அரசனைப் பார்த்த மகதப் படையினர் அனைவரும் வேகமாக அவனையே சூழ்ந்தனர்।

Verse 10

कृत्वा तु सुचिरं युद्धं मागधा दृढविक्रमाः । तत्सैन्यं नाशयामासुर्लेभिरे च जयश्रियम्

நீண்ட நேரம் போர் செய்து, உறுதியான வீரத்தையுடைய மகதர்கள் அந்த அரசனின் படையை அழித்து வெற்றிச் செல்வத்தை அடைந்தனர்।

Verse 11

केचित्तस्य रथं जघ्नुः केचित्तद्धनुराच्छिनम् । सूतं तस्य जघानैकस्त्वपरः खड्गमाच्छिनत्

சிலர் அவனுடைய தேரை உடைத்தனர்; சிலர் அவனுடைய வில்லைக் கிழித்தனர். ஒருவன் அவன் தேரோட்டியை கொன்றான்; மற்றொருவன் அவன் வாளை வெட்டினான்।

Verse 12

संछिन्नखड्गधन्वानं विरथं हतसारथिम् । बलाद्गृहीत्वा बलिनो बबंधुर्नृपतिं रुषा

வாளும் வில்லும் துண்டிக்கப்பட்டு, தேரும் இழந்து, தேரோட்டியும் கொல்லப்பட்ட நிலையில் இருந்த அந்த அரசனை வலிமைமிக்க வீரர்கள் கோபத்துடன் பலத்தால் பிடித்து கட்டினர்।

Verse 13

तस्य मंत्रिगणं सर्वं तत्सैन्यं च विजित्य ते । मागधास्तस्य नगरीं विविशुर्जयकाशिनः

அவனுடைய அமைச்சர்கள் அனைவரையும், படையையும் வென்று, வெற்றியின் ஒளியால் பிரகாசித்த மகதர்கள் அவன் நகரில் நுழைந்தனர்।

Verse 14

अश्वान्नरान्गजानुष्ट्रान्पशूंश्चैव धनानि च । जगृहुर्युवतीः सर्वाश्चार्वंगीश्चैव कन्यकाः

அவர்கள் குதிரைகள், ஆண்கள், யானைகள், ஒட்டகங்கள், மாடுபசுக்கள் மற்றும் செல்வங்களைப் பறித்தனர்; மேலும் இளம்பெண்கள் அனைவரையும், அழகிய அங்கங்களையுடைய கன்னியரையும் கொண்டு சென்றனர்।

Verse 15

राज्ञो बबंधुर्महिषीर्दासीश्चैव सहस्रशः । कोशं च रत्नसंपूर्णं जह्रुस्तेऽप्याततायिनः

அவர்கள் அரசனின் மகிஷிகளையும் ஆயிரக்கணக்கான பணிப்பெண்களையும் கட்டிப் பிடித்தனர்; ரத்தினம் நிறைந்த கருவூலத்தையும் அந்தக் கொடியோர் கொள்ளையிட்டுச் சென்றனர்।

Verse 16

एवं विनाश्य नगरीं हृत्वा स्त्रीगोधनादिकम् । वज्रबाहुं बलाद्बद्ध्वा रथे स्थाप्य विनिर्ययुः

இவ்வாறு நகரத்தை அழித்து, பெண்கள், கோதனம் முதலியவற்றை அபகரித்து, வஜ்ரபாஹுவை வலுக்கட்டாயமாகக் கட்டி ரதத்தில் ஏற்றி அவர்கள் புறப்பட்டுச் சென்றனர்।

Verse 17

एवं कोलाहले जाते राष्ट्रनाशे च दारुणे । राजपुत्रोऽथ भद्रायुस्तद्वार्तामशृणोद्बली

இவ்வாறு பெரும் ஆரவாரம் எழுந்து, நாட்டின் கொடிய அழிவு நிகழ்ந்தபோது, வல்லமைமிக்க இளவரசன் பத்ராயு அந்தச் செய்தியைக் கேட்டான்।

Verse 18

पितरं शत्रुनिर्बद्धं पितृपत्नीस्तथा हृताः । नष्टं दशार्णराष्ट्रं च श्रुत्वा चुक्रोश सिंहवत्

எதிரிகள் தந்தையைப் பிணைத்தனர், தந்தையின் மனைவிகளை அபகரித்தனர், தசார்ண நாடும் அழிந்தது என்று கேட்டவுடன், அவன் சிங்கம்போல் முழங்கினான்।

Verse 19

स खड्गशंखावादाय वैश्यपुत्रसहायवान् । दंशितो हयमारुह्य कुमारो विजिगीषया

அந்த இளவரசன் வணிகன் மகனைத் துணையாகக் கொண்டு வாள் ஒலியும் சங்க நாதமும் எழுப்பினான்; பின்னர் ஆயுதம் தரித்து வெற்றியெண்ணத்துடன் குதிரை ஏறினான்।

Verse 20

जवेनागत्य तं देशं मागधैरभिपूरितम् । दह्यमानं क्रंदमानं हृतस्त्रीसुतगोधनम्

அவன் விரைந்து அந்த நாட்டை அடைந்தான்; அது மாகதப் படையால் நிரம்பி, தீப்பற்றிக் கொழுந்தெழுந்து, அழுகுரலால் முழங்கிக் கொண்டிருந்தது; அங்கே பெண்கள், பிள்ளைகள், கோமாடு-செல்வம் மற்றும் பொருள் அனைத்தும் கவரப்பட்டிருந்தன।

Verse 21

दृष्ट्वा राजजनं सर्वं राज्यं शून्यं भयाकुलम् । क्रोधाध्मातमनास्तूर्णं प्रविश्य रिपुवाहिनीम् । आकर्णाकृष्टकोदंडो ववर्ष शरसंततीः

அரசரின் மக்கள் அனைவரையும், நாடு முழுதும் வெறுமையாய் பயத்தால் கலங்கியதையும் கண்டான்; கோபம் பெருகிய மனத்துடன் உடனே பகைவர் படையில் புகுந்தான்; காதுவரை வில்லை இழுத்து இடைவிடாது அம்புமழை பொழிந்தான்।

Verse 22

ते हन्यमाना रिपवो राजपुत्रेण सायकैः । तमभिद्रुत्य वेगेन शरैर्विव्यधुरुल्बणैः

இளவரசனின் அம்புகளால் தாக்கப்பட்ட பகைவர்கள் வேகமாக அவனை நோக்கி பாய்ந்து, கொடிய அம்புகளால் அவனைத் துளைத்தனர்।

Verse 23

हन्यमानोऽस्त्रपूगेन रिपुभिर्युद्धदुर्मदैः । न चचाल रणे धीरः शिववर्माभिरक्षितः

போர்மதம் கொண்ட பகைவர்கள் ஆயுதக் கூட்டத்தால் தாக்கினாலும், சிவகவசத்தால் காக்கப்பட்ட அந்தத் திடமான் போர்க்களத்தில் அசையவே இல்லை।

Verse 24

सोऽस्त्रकर्षं प्रसह्याशु प्रविश्य गजलीलया । जघानाशु रथान्नागान्पदातीनपि भूरिशः

ஆயுதங்களின் நெருக்கடியை வலியுடன் உடைத்து, யானைநடையோடு விரைந்து உள்ளே புகுந்தான்; உடனே ரதங்களையும் யானைகளையும் பல காலாட்களையும் வீழ்த்தினான்।

Verse 25

तत्रैकं रथिनं हत्वा ससूतं नृपनंदनः । तमेव रथमास्थाय वैश्यनंदनसारथिः । विचचार रणे धीरः सिंहो मृगकुलं यथा

அங்கே அரசகுமாரன் சாரதியுடன் ஒரு ரதவீரனை வதைத்து, அதே ரதத்தில் ஏறினான்; வைசியப் புதல்வன் சாரதியாக ஆனான். திடமுடையவன் போர்க்களத்தில் மான் கூட்டத்தில் சிங்கம்போல் உலாவினான்.

Verse 26

अथ सर्वे सुसंरब्धाः शूराः प्रोद्यतकार्मुकाः । अभिसस्रुस्तमेवैकं चमूपा बलशालिनः

பின்னர் எல்லா வீரர்களும் மிகக் கோபமுற்று, வில்லுகளை உயர்த்தியவாறு, வலிமைமிக்க சேனாதிபதிகள் அந்த ஒரே யோధனை நோக்கி பாய்ந்தனர்.

Verse 27

तेषामापततामग्रे खड्गमुद्यम्य दारुणम् । अभ्युद्ययौ महावीरान्दर्शयन्निव पौरुषम्

அவர்கள் பாய்ந்து வரும் முன்னணியில் அவன் கொடிய வாளை உயர்த்தி, மகாவீரர்களை நோக்கி பாய்ந்தான்; தன் ஆண்மைக் வீரத்தை வெளிப்படுத்துவது போல.

Verse 28

करालांतकजिह्वाभं तस्य खड्गं महोज्ज्वलम् । दृष्ट्वैव सहसा मम्रुश्च मूपास्तत्प्रभावतः

அவனுடைய வாள் கொடிய யமனின் நாவைப் போல மிக ஒளிவீசியது; அதை கண்ட மாத்திரத்தில் அதன் தாக்கத்தால் சேனாதிபதிகள் திடீரென உயிர்நீத்தனர்.

Verse 29

येये पश्यंति तं खड्गं प्रस्फुरंतं रणांगणे । ते सर्वे निधनं जग्मुर्वज्रं प्राप्येव कीटकः

போர்க்களத்தில் அந்த மின்னும் வாளை யார் யார் கண்டார்களோ, அவர்கள் அனைவரும் இடியால் தாக்கப்பட்ட பூச்சிகளைப் போல மரணமடைந்தனர்.

Verse 30

अथासौ सर्वसैन्यानां विनाशाय महाभुजः । शंखं दध्मौ महारावं पूरयन्निव रोदसी

அப்போது அந்த மகாபாகு வீரன் முழு சேனையையும் அழிக்கத் துணிந்து, பேரரவத்துடன் சங்கினை ஊதினான்; அதன் நாதம் வானும் பூமியும் நிரம்பியதுபோல் தோன்றியது।

Verse 31

तेन शंखनिनादेन विषाक्तेनैव भूयसा । श्रुतमात्रेण रिपवो मूर्च्छिताः पतिता भुवि

அந்த சங்கநாதம்—அதிக வலிமையான விஷம்போல்—கேட்ட மாத்திரத்தில் பகைவர்கள் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தனர்।

Verse 32

येऽश्वपृष्ठे रथे ये च ये च दंतिषु संस्थिताः । ते विसंज्ञाः क्षणात्पेतुः शंखनादहतौजसः

குதிரைமேல் இருந்தோரும், ரதத்தில் இருந்தோரும், யானைமேல் இருந்தோரும்—சங்கநாதம் அவர்களின் வீரத்தைத் தாக்க—அனைவரும் கணநேரத்தில் உணர்விழந்து விழுந்தனர்।

Verse 33

तान्भूमौ पतितान्सर्वान्नष्टसंज्ञा न्निरायुधान् । विगणय्य शवप्रायाननावधीद्धर्मशास्त्रवित्

நிலத்தில் விழுந்து, உணர்விழந்து, ஆயுதமற்ற அவர்களையெல்லாம் சவம்போலெனக் கருதி, தர்மசாஸ்திரம் அறிந்தவன் அவர்களைப் பொருட்படுத்தாது கொல்லவில்லை।

Verse 34

आत्मनः पितरं बद्धं मोचयित्वा रणाजिरे । तत्पत्नीः शत्रुवशगाः सर्वाः सद्यो व्यमोचयत्

போர்க்களத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த தன் தந்தையை விடுவித்த பின், பகைவரின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அவருடைய மனைவியரையெல்லாம் உடனே விடுதலை செய்தான்।

Verse 35

पत्नीश्च मंत्रिमुख्यानां तथान्येषां पुरौकसाम् । स्त्रियो बालांश्च कन्याश्च गोधनादीन्यनेकशः

அவன் தலைமை அமைச்சர்களின் மனைவிகளையும், பிற நகரவாசிகளின் மனைவிகளையும்—பெண்கள், குழந்தைகள், கன்னியர் ஆகியோரையும்—மேலும் மாடுகள் முதலான பலவகைச் செல்வங்களையும் மீட்டான்।

Verse 36

मोचयित्वा रिपुभयात्तमाश्वासयदाकुलः । अथारिसैन्येषु चरंस्तेषां जग्राह योषितः

பகைவரின் அச்சத்திலிருந்து அவனை விடுவித்து, தானும் கலங்கியிருந்த போதிலும் அவனை ஆறுதல் கூறினான். பின்னர் பகைச் சேனைகளில் உலாவி, அவர்களுடைய பெண்களைத் தன் காவலில் எடுத்தான்।

Verse 37

मरुन्मनोजवानश्वान्मातंगान्गिरिसन्निभान् । स्यंदनानि च रौक्माणि दासीश्च रुचिराननाः

அவன் காற்றும் மனமும் போல் வேகமுள்ள குதிரைகள், மலைப்போன்ற யானைகள், பொன்னாலான தேர்கள், மேலும் அழகிய முகமுடைய பணிப்பெண்கள் ஆகியவற்றையும் கைப்பற்றினான்।

Verse 38

युग्मम् । सर्वमाहृत्य वेगेन गृहीत्वा तद्धनं बहु । मागधेशं हेमरथं निर्बबंध पराजितम्

அனைத்தையும் விரைவாகச் சேர்த்து, அந்தப் பெருஞ்செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, தோல்வியுற்ற மகத அரசன் ஹேமரதனை அவன் கட்டிப் பிடித்தான்।

Verse 39

तन्मंत्रिणश्च भूपांश्च तत्र मुख्यांश्च नायकान् । गृहीत्वा तरसा बद्ध्वा पुरीं प्रावेशयद्द्रुतम्

அவனுடைய அமைச்சர்களையும் அரசர்களையும் அங்கிருந்த தலைமைத் தளபதிகளையும் பிடித்து, விரைவாகக் கட்டி, உடனே நகருக்குள் கொண்டு சென்றான்।

Verse 40

पूर्वं ये समरे भग्ना विवृत्ताः सर्वतोदिशम् । ते मंत्रिमुख्या विश्वस्ता नायकाश्च समाययुः

முன்பு போரில் தோற்று எல்லாத் திசைகளிலும் சிதறியவர்கள் இப்போது மீண்டும் வந்தனர்—முதன்மை அமைச்சர்கள், நம்பிக்கைக்குரிய துணையோர், படைத்தலைவர்கள்—அனைவரும் ஒன்றுகூடினர்।

Verse 41

कुमारविक्रमं दृष्ट्वा सर्वे विस्मितमानसाः । तं मेनिरे सुरश्रेष्ठं कारणादागतं भुवम्

குமாரனின் வீரத்தைப் பார்த்து அனைவரும் உள்ளம் வியந்தனர்; அவரைத் தேவர்களில் சிறந்தவன், ஏதோ தெய்வக் காரணத்தால் பூமிக்கு வந்தவன் எனக் கருதினர்।

Verse 42

अहो नः सुमहाभाग्यमहो नस्तपसः फलम् । केनाप्यनेन वीरेण मृताः संजीविताः खलु

“அஹோ! எங்கள் பெரும் பாக்கியம்; அஹோ! இது எங்கள் தவத்தின் பலன்—இந்த வீரன் மரித்தவரைப் போலிருந்தவர்களையும் உண்மையிலே உயிர்ப்பித்தான்।”

Verse 43

एष किं योगसिद्धो वा तपःसिद्धो ऽथवाऽमरः । अमानुषमिद कर्म यदनेन कृतं महत्

“இவன் யோகசித்தனா, தவசித்தனா—அல்லது ஒரு தேவனா? ஏனெனில் இவன் செய்த இந்த மகத்தான செயல் மனித அளவுக்கு அப்பாற்பட்டது।”

Verse 44

नूनमस्य भवेन्माता सा गौरीति शिवः पिता । अक्षौहिणीनां नवकं जिगायानंतशक्तिधृक्

“நிச்சயமாக இவனுடைய தாய் கௌரி, தந்தை சிவன்; ஏனெனில் அளவற்ற சக்தி தாங்கி இவன் ஒன்பது அக்ஷௌஹிணி சேனைகளை வென்றான்।”

Verse 45

इत्याश्चर्ययुतैर्हृष्टैः प्रशंसद्भिः परस्परम् । पृष्टोऽमात्यजनेनासावात्मानं प्राह तत्त्वतः

இவ்வாறு வியப்பும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்தவர்களாய், ஒருவரையொருவர் புகழ்ந்து கொண்டிருந்த அமைச்சர்கள் அவனை வினவினர்; அப்போது அவன் தன்னைப் பற்றிய உண்மையைத் தத்துவமாக அவர்களுக்கு உரைத்தான்।

Verse 46

समागतं स्वपितरं विस्मयाह्लादविप्लुतम् । मुंचंतमानंदजलं ववंदे प्रेमविह्वलः

தன் தந்தை வந்ததைப் பார்த்து—வியப்பும் ஆனந்தமும் நிறைந்து, ஆனந்தக் கண்ணீர் சிந்தியவரை—அவன் அன்பால் கலங்கி வணங்கி வंदனை செய்தான்।

Verse 47

स राजा निजपुत्रेण प्रणयादभिवंदितः । आश्लिष्य गाढं तरसा बभाषे प्रेमकातरः

அந்த அரசன் தன் மகனால் அன்புடன் வணங்கப்பட்டான்; அவனை விரைவாக இறுக அணைத்து, பாசத்தால் உருகி உடனே பேசினான்।

Verse 48

कस्त्वं देवो मनुष्यो वा गन्धर्वो वा महामते । का माता जनकः को वा को देशस्तव नाम किम्

ஓ மகாமதியே! நீ யார்—தேவரா, மனிதரா, அல்லது கந்தர்வரா? உன் தாய் யார், தந்தை யார்; உன் நாடு எது, உன் பெயர் என்ன?

Verse 49

कस्मान्न शत्रुभिर्बद्धान्मृतानिव हतौजसः । कारुण्यादिह संप्राप्य सपत्नीकान्मुमोच यः

அவன் கருணையால் இங்கு வந்து, பகைவரால் கட்டப்பட்டு வலிமை குன்றி இறந்தவரைப் போல கிடந்தவர்களை—மனைவியருடன் சேர்த்து—ஏன் விடுதலை செய்தான்?

Verse 50

कुतो लब्धमिदं शौर्यं धैर्यं तेजो बलोन्नतिः । जिगीषसीव लोकांस्त्रीन्सदेवासुरमानुषान्

இந்த வீரமும், இந்தத் திடமுமான தைரியமும், இந்தத் தேஜஸும், இந்தப் பலவளர்ச்சியும் உனக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது? அதனால் நீ தேவர்‑அசுரர்‑மனிதர் உடன் கூடிய மூவுலகையும் வெல்ல விரும்புபவனாய் தோன்றுகிறாய்.

Verse 51

अपि जन्मसहस्रेण तवानृण्यं महौजसः । कर्तुं नाहं समर्थोस्मि सहैभिर्दारबांधवैः

மிகுந்த ஒளி உடையவனே! ஆயிரம் பிறவிகளிலும் நான்—என் மனைவி மற்றும் உறவினர்களுடன் கூட—உன் உபகாரக் கடனைத் தீர்க்க இயலாதவன்.

Verse 52

इमान्पुत्रानिमाः पत्नीरिदं राज्यमिदं पुरम् । सर्वं विहाय मच्चित्तं त्वय्येव प्रेमबंधनम्

இந்த மகன்கள், இந்த மனைவிகள், இந்த அரசாட்சி, இந்த நகரம்—எல்லாவற்றையும் விட்டு—என் மனம் அன்பின் பந்தத்தால் உன்னிடமே கட்டுண்டது.

Verse 53

सर्वं कथय मे तात मत्प्राणपरिरक्षक । एतासां मम पत्नीनां त्वदधीनं हि जीवितम्

அன்பனே, என் உயிரைக் காக்கும் காவலனே! அனைத்தையும் எனக்குச் சொல்; ஏனெனில் என் இம்மனைவிகளின் உயிர் நிச்சயமாக உன் வசத்திலேயே உள்ளது.

Verse 54

सूत उवाच । इति पृष्टः स भद्रायुः स्वपित्रा तमभाषत । एष वैश्यसुतो राजन्सुनयो नाम मत्सखा

சூதர் கூறினார்—தன் தந்தையால் இவ்வாறு கேட்கப்பட்டபோது பத்ராயு சொன்னான்—“அரசே! இவன் வைசியன் மகன்; இவன் பெயர் சுனய; இவன் என் நண்பன்.”

Verse 55

अहमस्य गृहे रम्ये वसामि सहमातृकः । भद्रायुर्नाम मद्वृत्तं पश्चाद्विज्ञापयामि ते

நான் அவனுடைய அழகிய இல்லத்தில் என் தாயுடன் சேர்ந்து வசிக்கிறேன். என் பெயர் பத்ராயு; பின்னர் என் முழு வரலாற்றையும் உமக்கு முறையாக அறிவிப்பேன்.

Verse 56

पुरं प्रविश्य भद्रं ते सदारः ससुहृज्जनः । त्यक्त्वा भयमरातिभ्यो विहरस्व यथासुखम्

நகரில் நுழை—உனக்கு மங்கலம் உண்டாகுக—மனைவியுடனும் நண்பர்களுடனும். பகைவர்களின் அச்சத்தை விட்டு, விருப்பம்போல் இன்பமாக வாழ்ந்து உலாவு.

Verse 57

नैतान्मुंच रिपूंस्तावद्यावदागमनं मम । अहमद्य गमिष्यामि शीघ्रमात्मनिवेशनम्

நான் திரும்பி வரும் வரை இப்பகைவர்களை விடுதலை செய்யாதே. இன்று நான் விரைவாக என் இல்லத்திற்குச் செல்வேன்.

Verse 58

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य भद्रायुर्नृपनंदनः । आजगाम स्वभवनं मात्रे सर्वं न्यवेदयत्

இவ்வாறு கூறி அரசனை வணங்கி விடைபெற்று, இளவரசன் பத்ராயு தன் இல்லத்துக்கு வந்து, நடந்த அனைத்தையும் தாயாரிடம் அறிவித்தான்.

Verse 59

सापि हृष्टा स्वतनयं परिरेभेऽश्रुलोचना । स च वैश्यपतिः प्रेम्णा परिष्वज्याभ्यपूजयत्

அவளும் மகிழ்ந்து கண்ணீர் நிறைந்த கண்களுடன் தன் மகனை அணைத்தாள். அந்த வைசியக் குடும்பத் தலைவர் கூட அன்புடன் அணைத்து, மரியாதையுடன் போற்றி வணங்கினான்.

Verse 60

वज्रबाहुश्च राजेंद्रः प्रविष्टो निजमंदिरम् । स्त्रीपुत्रामात्य सहितः प्रहर्षमतुलं ययौ

ராஜேந்திரன் வஜ்ரபாஹு தன் சொந்த அரண்மனையில் நுழைந்தான்; மனைவி, மகன், அமைச்சர்களுடன் கூடி அளவற்ற ஆனந்தத்தை அடைந்தான்।

Verse 61

तस्यां निशायां व्युष्टायामृषभो योगिनां वरः । चंद्रांगदं समागत्य सीमंतिन्याः पतिं नृपम्

அந்த இரவு கழிந்து விடியற்காலை வந்தபோது, யோகிகளில் சிறந்த ரிஷபர் வந்து சீமந்தினியின் கணவரான அரசன் சந்திராங்கதனை அணைந்தார்।

Verse 62

भद्रायुषः समुत्पत्तिं तस्य कर्माप्यमानुषम् । आवेद्य रहसि प्रेम्णा त्वत्सुतां कीर्तिमालिनीम्

அவர் அன்புடன் தனிமையில் பத்ராயுஷனின் தோற்றமும் அவனுடைய மனிதரல்லாத அதிசயச் செயலும் வெளிப்படுத்தி, உமது மகள் கீர்த்திமாலினியையும் குறித்து உரைத்தார்।

Verse 63

भद्रायुषे प्रयच्छेति बोधयित्वा च नैषधम् । ऋषभो निर्जगामाथ देशकालार्थतत्त्ववित्

‘அவளை பத்ராயுஷனுக்கு அளி’ என்று நைஷத அரசனை அறிவுறுத்தி, இடம்-காலம்-நோக்கத்தின் தத்துவம் அறிந்த ரிஷபர் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்।

Verse 64

विशेषकम् । अथ चंद्रांगदो राजा मुहूर्त्ते मंगलोचिते । भद्रायुषं समाहूय प्रायच्छत्कीर्त्तिमालिनीम्

பின்னர் அரசன் சந்திராங்கதன் மங்களகரமான முகூர்த்தத்தில் பத்ராயுஷனை அழைத்து, கீர்த்திமாலினியை அவனுக்கு அளித்தான்।

Verse 65

कृतोद्वाहः स राजेंद्रतनयः सह भार्यया । हेमासनस्थः शुशुभे रोहिण्येव निशाकरः

திருமணச் சடங்கு நிறைவேறிய அந்த அரசேந்திரப் புதல்வன் மனைவியுடன் பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்து, ரோஹிணியுடன் கூடிய நிலவுபோல் ஒளிர்ந்து விளங்கினான்।

Verse 66

वज्रबाहुं तत्पितरं समाहूय स नैषधः । पुरं प्रवेश्य सामात्यः प्रत्युद्गम्याभ्यपूजयत्

நைஷத அரசன், பத்ராயுஷனின் தந்தை வஜ்ரபாஹுவை அழைத்து, அமைச்சர்களுடன் அவரை நகரத்திற்குள் அழைத்துவந்து, தானே எதிர்சென்று வரவேற்று முறையாக மரியாதை செய்தான்।

Verse 67

तत्रापश्यत्कृतोद्वाहं भद्रायुषमरिंदमम् । पादयोः पतितं प्रेम्णा हर्षात्तं परिषस्वजे

அங்கே திருமணம் நிறைவேறிய பகைஅழிப்பவன் பத்ராயுஷனை அவர் கண்டார். அன்பால் அவன் பாதங்களில் விழுந்து, வஜ்ரபாஹு மகிழ்ச்சியுடன் அவனைத் தழுவினார்।

Verse 68

एष मे प्राणदो वीर एष शत्रुनिषूदनः । अथाप्यज्ञातवंशोऽयं मयानंतपराक्रमः

‘இந்த வீரன் எனக்கு உயிர்தந்தவன்; இவன் பகைவரை அழிப்பவன். ஆயினும் இவனுடைய குலம் அறியப்படாதது—நான் கண்டபடி இவனுடைய வீரியம் எல்லையற்றது.’

Verse 69

एष ते नृप जामाता चंद्रांगद महाबलः । अस्य वंशमथोत्पत्तिं श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः

‘மிகுந்த வலிமையுடைய அரசே சந்திராங்கதா! இவன் இப்போது உமது மருமகன். இவனுடைய குலத்தையும் தோற்றக் கதையையும் உண்மையாகக் கேட்க விரும்புகிறேன்.’

Verse 70

इत्थं दशार्णराजेन प्रार्थितो निषधाधिपः । विविक्त उपसंगम्य प्रहसन्निदमब्रवीत्

இவ்வாறு தசார்ண அரசனால் வேண்டப்பட்ட நிஷதாதிபதி, தனிமையான இடத்தில் அவனருகே வந்து, புன்னகையுடன் இவ்வார்த்தைகளை உரைத்தார்।

Verse 71

एष ते तनयो राजञ्छैशवे रोगपीडितः । त्वया वने परित्यक्तः सह मात्रा रुजार्तया

அரசே! இவன் உன் மகன்; சிறுவயதிலிருந்தே நோயால் பீடிக்கப்பட்டவன். நீ அவனை, துன்பத்தில் வாடிய அவன் தாயுடன் சேர்த்து, காட்டில் கைவிட்டாய்।

Verse 72

परिभ्रमंती विपिने सा नारी शिशुनामुना । दैवाद्वैश्यगृहं प्राप्ता तेन वैश्येन रक्षिता

அந்தக் குழந்தையுடன் காட்டில் அலைந்த அந்தப் பெண், விதிவசமாக ஒரு வைசியரின் வீட்டை அடைந்தாள்; அந்த வைசியன் அவளைப் பாதுகாத்தான்।

Verse 73

अथासौ बहुरोगार्तो मृतस्तव कुमारकः । केनापि योगिराजेन मृतः संजीवितः पुनः

பின்னர் பல நோய்களால் வாடிய உன் அந்தச் சிறுவன் இறந்தான்; ஆனால் ஒரு யோகிராஜன், இறந்தவனாக இருந்தபோதும், அவனை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தான்।

Verse 74

ऋषभाख्यस्य तस्यैव प्रभावाच्छिवयोगिनः । रूपं च देवसदृशं प्राप्तौ मातृकुमारकौ

ரிஷபன் எனப்படும் அந்த சிவயோகியின் பேராற்றலால் தாயும் மகனும் இருவரும் தேவர்களை ஒத்த வடிவை அடைந்தனர்।

Verse 75

तेन दत्तेन खड्गेन शंखेन रिपुघातिना । जिगाय समरे शत्रूञ्छिववर्माभिरक्षितः

அந்த யோகி அருளிய வாளாலும் பகைவரை வீழ்த்தும் சங்கத்தாலும், சிவகவசத்தால் காக்கப்பட்டவனாய், அவன் போரில் பகைவரை வென்றான்.

Verse 76

द्विषट्सहस्रनागानां बलमेको बिभर्त्यसौ । सर्वविद्यासु निष्णातो मम जामातृतां गतः

அவன் ஒருவனே பன்னிரண்டு ஆயிரம் யானைகளின் வலிமையைத் தாங்குவான்; எல்லா கல்விகளிலும் தேர்ந்தவனாய் என் மருமகனானான்.

Verse 77

अत एनं समादाय मातरं चास्य सुव्रताम् । गच्छस्व नगरीं राजन्प्राप्स्यसि श्रेय उत्तमम्

ஆகையால் இவனையும் இவனுடைய நற்கடமையுடைய தாயையும் அழைத்துக்கொண்டு, அரசே, உன் நகரத்திற்குச் செல்; நீ உயர்ந்த நன்மையை அடைவாய்.

Verse 78

इति चंद्रांगदः सर्वमाख्यायांतर्गृहे स्थिताम् । तस्याग्र पत्नीमाहूय दर्शयामास भूषिताम्

இவ்வாறு சந்திராங்கதன் அனைத்தையும் கூறி, அந்தப்புரத்தில் இருந்த அவனுடைய முதன்மை மனைவியை அழைத்து, அலங்கரிக்கப்பட்டவளாக அவளைக் காட்டினான்.

Verse 79

इत्यादि सर्वमाकर्ण्य दृष्ट्वा च स महीपतिः । व्रीडितो नितरां मौढ्यात्स्वकृतं कर्म गर्हयन्

இவற்றையெல்லாம் கேட்டு பார்த்த அந்த மன்னன், தன் மயக்கத்தால் மிகுந்த வெட்கமுற்று, தானே செய்த செயலைக் கண்டித்தான்.

Verse 80

प्राप्तश्च परमानन्दं तयोर्दर्शनकौतुकात् । पुलकांकितसर्वांगस्तावुभौ परिषस्वजे

அவ்விருவரின் தரிசன மகிழ்ச்சியால் அவர் பரமானந்தத்தை அடைந்தார். ரோமாஞ்சம் கொண்டு உடல் முழுதும் புலகித்தார்; பின்னர் அவ்விருவரையும் அணைத்தார்.

Verse 81

युग्मम् । एवं निषधराजेन पूजितश्चाभिनन्दितः । स भोजयित्वा तं सम्यक्स्वयं च सह मंत्रिभिः

இவ்வாறு நிஷத அரசனால் பூஜிக்கப்பட்டும் பாராட்டப்பட்டும், அவர் அவருக்கு முறையாக உணவளித்தார்; தாமும் அமைச்சர்களுடன் சேர்ந்து உணவு உண்டார்.

Verse 82

तामात्मनोग्रमहिषीं पुत्रं तमपि तां स्नुषाम् । आदाय सपरीवारो वज्रबाहुः पुरीं ययौ

தன் உயர்ந்த அரசியையும், அந்த மகனையும், அந்த மருமகளையும் உடன் அழைத்து, பரிவாரத்துடன் வஜ்ரபாஹு நகரத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 83

स संभ्रमेण महता भद्रायुः पितृमंदिरम् । संप्राप्य परमानंदं चक्रे सर्वपुरौकसाम्

மிகுந்த ஆவலுடன் பத்ராயு தந்தையின் அரண்மனைக்கு வந்தடைந்தார்; அங்கு வந்ததும் நகரமக்கள் அனைவருக்கும் பரமானந்தத்தை அளித்தார்.

Verse 84

कालेन दिवमारूढे पितरि प्राप्तयौवनः । भद्रायुः पृथिवीं सर्वां शशासाद्भुतविक्रमः

காலப்போக்கில் தந்தை விண்ணுலகம் ஏறியபின், யௌவனம் அடைந்த பத்ராயு அற்புத வீரத்துடன் முழு பூமியையும் ஆட்சி செய்தார்.

Verse 85

मागधेशं हेमरथं मोचयामास बंधनात् । संधाय मैत्रीं परमां ब्रह्मर्षीणां च सन्निधौ

அவன் மகதத்தின் அதிபதி ஹேமரதனைச் சிறையிலிருந்து விடுவித்தான்; மேலும் பிரம்மரிஷிகளின் சன்னிதியில் அவனுடன் பரம நட்பை உறுதிப்படுத்தினான்।

Verse 86

इत्थं त्रिलोकमहितां शिवयोगिपूजां कृत्वा पुरातनभवेऽपि स राजसूनुः । निस्तीर्य दुःसहविपद्गणमाप्तराज्यश्चंद्रांगदस्य सुतया सह साधु रेमे

இவ்வாறு, அந்தப் பழைய பிறவியிலும் அரசகுமாரன் மூவுலகிலும் போற்றப்படும் சிவயோகிகளின் பூஜையைச் செய்தான். தாங்கமுடியாத பேரிடர்களைத் தாண்டி அரசை மீட்டபின், சந்திராங்கதனின் மகளுடன் அறநெறியாய் இனிது வாழ்ந்தான்।