Adhyaya 85

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नर्मदायाः पुरातनम् । ब्रह्महत्याहरं तीर्थं वाराणस्या समं हि तत्

ஸ்ரீமார்கண்டேயர் கூறினார்—ஓ அரசே! பின்னர் நர்மதையின் பழமையான தீர்த்தத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். அது பிராமணஹத்தி பாவத்தை அழிக்கும் தீர்த்தம்; உண்மையில் வாராணசியுக்கு இணையானது.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । आश्चर्यं कथ्यतां ब्रह्मन्यद्वृत्तं नर्मदातटे । वाराणस्या समं कस्मादेतत्कथय मे प्रभो

யுதிஷ்டிரர் கூறினார்—ஓ பிராமணரே! இந்த அதிசயத்தைச் சொல்லுங்கள்; நர்மதைக் கரையில் என்ன நிகழ்ந்தது? இது வாராணசியுக்கு இணையானது ஏன்? ஓ प्रभுவே, எனக்குக் கூறுங்கள்.

Verse 3

निमग्नो दुःखसंसारे हृतराज्यो द्विजोत्तम । युष्मद्वाणीजलस्नातो निर्दुःखः सह बान्धवैः

ஓ த்விஜோத்தமரே! துயர்மிகு சம்சாரத்தில் மூழ்கி அரசை இழந்தவன், உங்கள் வாணி எனும் நீரில் நீராடி, உறவினருடன் சேர்ந்து துயரற்றவனானான்.

Verse 4

श्रीमार्कण्डेय उवाच । साधु साधु महाबाहो सोमवंशविभूषण । पृष्टोऽस्मि दुर्लभं तीर्थं गुह्याद्गुह्यतरं परम्

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்— நன்று, நன்று, ஓ மகாபாஹு, சோமவம்சத்தின் அலங்காரமே! நீ அரிதான தீர்த்தத்தைப் பற்றி கேட்டாய்— அது பரமமும், மறைவினும் மிக மறைவானதும் ஆகும்।

Verse 5

आदौ पितामहस्तावत्समस्तजगतः प्रभुः । मनसा तस्य संजाता दशैव ऋषिपुंगवाः

ஆரம்பத்தில் பிதாமஹன்— உலகமெங்கும் ஆண்டவன்— தன் மனத்தினாலேயே பத்து தலைசிறந்த ரிஷிகளைப் படைத்தான்।

Verse 6

मरीचिमत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् । प्रचेतसं वसिष्ठं च भृगुं नारदमेव च

அவர்கள்— மரீசி, அத்ரி, அங்கிரஸ், புலஸ்த்ய, புலஹ, க்ரது, பிரசேதஸ் (தக்ஷன்), வசிஷ்ட, ப்ருகு, மேலும் நாரதர்।

Verse 7

जज्ञे प्राचेतसं दक्षं महातेजाः प्रजापतिः । दक्षस्यापि तथा जाताः पञ्चाशद्दुहिताः किल

பிரசேதஸிலிருந்து மகாதேஜஸுடைய பிரஜாபதி தக்ஷன் பிறந்தான். மேலும் தக்ஷனுக்கும் ஐம்பது மகள்கள் பிறந்தனர் என்று கூறப்படுகிறது।

Verse 8

ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश । तथैव स महाभागः सप्तविंशतिमिन्दवे

அவன் தர்மனுக்கு பத்து மகள்களையும், கஷ்யபருக்கு பதின்மூன்று மகள்களையும் அளித்தான்; அதேபோல் அந்த மகாபாக்யவன் சோமன் (சந்திரன்) க்கு இருபத்தேழு மகள்களையும் அர்ப்பணித்தான்।

Verse 9

रोहिणी नाम या तासामभीष्टा साभवद्विधोः । शेषासु करुणां कृत्वा शप्तो दक्षेण चन्द्रमाः

அவர்களில் ரோஹிணி என்னும் அவள் சந்திரனுக்கு மிகப் பிரியமானவளானாள். மற்றவர்கள்மீது கருணை கொண்டு தக்ஷன் சந்திரனைச் சபித்தான்.

Verse 10

क्षयरोग्यभवच्चन्द्रो दक्षस्यायं प्रजापतेः । स च शापप्रभावेण निस्तेजाः शर्वरीपतिः

அந்தப் பிரஜாபதி தக்ஷனின் சாபத்தால் சந்திரன் க்ஷயரோகம் அடைந்தான். சாபத்தின் வலிமையால் இரவின் தலைவன் ஒளியிழந்தான்.

Verse 11

गतः पितामहं सोमो वेपमानोऽमृतांशुमान् । पद्मयोने नमस्तुभ्यं वेदगर्भ नमोऽस्तु ते । शरणं त्वां प्रसन्नोऽस्मि पाहि मां कमलासन

நடுக்கத்துடன், அமுதமயக் கதிர்களையுடைய சோமன் பிதாமகன் பிரம்மாவிடம் சென்று கூறினான்— “பத்மயோனி, உமக்கு வணக்கம்; வேதகர்பா, உமக்கு வணக்கம். நான் உம்மைச் சரணடைந்தேன்; அருள்புரிந்து என்னைக் காப்பாற்று, கமலாசனனே.”

Verse 12

ब्रह्मोवाच । निस्तेजाः शर्वरीनाथ कलाहीनश्च दृश्यसे । उद्विग्नमानसस्तात संजातः केन हेतुना

பிரம்மா கூறினார்— “ஓ சர்வரிநாதா, நீ ஒளியற்றவனாகவும் கலையற்றவனாகவும் தோன்றுகிறாய். மகனே, உன் மனம் கலங்கியுள்ளது—எந்த காரணத்தால் இவ்வாறு ஏற்பட்டது?”

Verse 13

सोम उवाच । दक्षशापेन मे ब्रह्मन्निस्तेजस्त्वं जगत्पते । निर्हारश्चास्य शापस्य कथ्यतां मे पितामह

சோமன் கூறினான்— “ஓ பிரம்மன், ஓ ஜகத்பதே! தக்ஷனின் சாபத்தால் நான் ஒளியிழந்தேன். ஓ பிதாமகா, இந்தச் சாபத்திலிருந்து விடுதலை பெறும் வழியை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.”

Verse 14

ब्रह्मोवाच । सर्वत्र सुलभा रेवा त्रिषु स्थानेषु दुर्लभा । ओङ्कारेऽथ भृगुक्षेत्रे तथा चैवौर्वसंगमे

பிரம்மா கூறினார்—ரேவா எங்கும் எளிதில் கிடைப்பாள்; ஆனால் மூன்று இடங்களில் அரிது: ஓங்காரத்தில், ப்ருகுக் க்ஷேத்திரத்தில், மேலும் ஊர்வா சங்கமத்தில்।

Verse 15

तत्र गच्छ क्षपानाथ यत्र रेवान्तरं तटम् । त्वरितोऽसौ गतस्तत्र यत्र रेवौर्विसंगमः

அங்கே செல், ஓ இரவின் அதிபதியே; ரேவாந்தரத் துறை உள்ள கரைக்கு. அவன் விரைந்து அங்கே சென்றான்—ரேவா-ஊர்வா சங்கமம் உள்ள இடத்துக்கு।

Verse 16

काष्ठावस्थः स्थितः सोमो दध्यौ त्रिपुरवैरिणम् । यावद्वर्षशतं पूर्णं तावत्तुष्टो महेश्वरः

சோமன் மரக்கட்டைப் போல அசையாமல் நின்று, திரிபுரவைத்திரியாகிய சிவனைத் தியானித்தான். முழு நூறு ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது மகேஸ்வரன் மகிழ்ந்தார்।

Verse 17

प्रत्यक्षः सोमराजस्य वृषासन उमापतिः । साष्टाङ्गं प्रणिपत्योच्चैर्जय शम्भो नमोऽस्तु ते

சோமராஜனுக்கு முன், காளைமேல் அமர்ந்த உமாபதி நேரில் தோன்றினார். சோமன் சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி உரக்கச் சொன்னான்—“ஜய ஷம்போ! உமக்கு நமஸ்காரம்!”

Verse 18

जय शङ्कर पापहराय नमो जय ईश्वर ते जगदीश नमः । जय वासुकिभूषणधार नमो जय शूलकपालधराय नमः

ஜய ஷங்கரா, பாபஹரா—நமோ நமः. ஜய ஈஸ்வரா, ஜகதீசா—வணக்கம். ஜய வாசுகி-பூஷணதாரா—நமோ நமः. ஜய சூல-கபாலதாரா—நமஸ்காரம்.

Verse 19

जय अन्धकदेहविनाश नमो जय दानववृन्दवधाय नमः । जय निष्कलरूप सकलाय नमो जय काल कामदहाय नमः

அந்தகனின் உடலை அழித்தவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம்; தானவக் கூட்டத்தை வதைத்தவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம். நிர்குண-நிஷ்கல ரூபனாய் இருந்தும் அனைத்துரூபமாய் விளங்குபவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம்; காலஸ்வரூபனே, காமனை எரித்தவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம்.

Verse 20

जय मेचककण्ठधराय नमो जय सूक्ष्मनिरञ्जनशब्द नमः । जय आदिरनादिरनन्त नमो जय शङ्कर किंकरमीश भज

கருமைத் தோற்றமுடைய களுத்தைத் தாங்கியவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம்; நுண்ணியவனும் நிரஞ்சனனும், புனித நாதமாக அறியப்படும் ஆண்டவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம். ஆதியாய் இருந்தும் அனாதி, அனந்தனாய் இருப்பவனே, ஜயம்—நமஸ்காரம்; ஓ சங்கரா, ஓ ஈசா, என்னை உன் கிங்கரனாக ஏற்றருள்வாய்—நான் உன்னைப் பக்தியுடன் வணங்குகிறேன்.

Verse 21

एवं स्तुतो महादेवः सोमराजेन पाण्डव । तुष्टस्तस्य नृपश्रेष्ठ शिवया शङ्करोऽब्रवीत्

பாண்டவா, சோமராஜன் இவ்வாறு ஸ்துதி செய்தபோது மகாதேவன் மகிழ்ந்தான். அப்போது சிவா (உமா) உடன் சங்கரன் அந்தச் சிறந்த அரசனிடம் கூறினான்.

Verse 22

ईश्वर उवाच । वरं प्रार्थय मे भद्र यत्ते मनसि वर्तते । साधु साधु महासत्त्व तुष्टोऽहं तपसा तव

ஈசுவரன் கூறினான்—நல்லவனே, உன் மனத்தில் உள்ள வரத்தை என்னிடம் வேண்டு. நன்று, நன்று, மகாசத்த்வனே! உன் தவத்தால் நான் திருப்தியடைந்தேன்.

Verse 23

सोम उवाच । दक्षशापेन दग्धोऽहं क्षीणसत्त्वो महेश्वर । शापस्योपशमं देव कुरु शर्म मम प्रभो

சோமன் கூறினான்—மகேசுவரா, தக்ஷனின் சாபத்தால் நான் எரிந்தேன்; என் வலிமை குன்றியது. தேவனே, அந்தச் சாபத்தைத் தணிக்க அருள்வாய்; பிரபுவே, எனக்கு நலமும் அமைதியும் அளிப்பாய்.

Verse 24

ईश्वर उवाच । तव भक्तिगृहीतोऽहमुमया सह तोषितः । निष्पापः सोमनाथस्त्वं संजातस्तीर्थसेवनात्

ஈசுவரன் கூறினார்—உன் பக்தியால் நான் வசப்பட்டேன்; உமையுடன் நான் மகிழ்ந்தேன். தீர்த்த சேவையால் நீ பாவமற்றவனானாய்; ஆகவே நீ ‘சோமநாதன்’ ஆனாய்.

Verse 25

इत्यूचे देवदेवेशः क्षणं ध्यात्वेन्दुना ततः । स्थापितं परमं लिङ्गं कामदं प्राणिनां भुवि । सर्वदुःखहरं तत्तु ब्रह्महत्याविनाशनम्

இவ்வாறு கூறி தேவர்களின் தேவன் சிறிது நேரம் தியானித்து, பின்னர் இந்து (சோமன்) மூலம் பூமியில் பரம லிங்கத்தை நிறுவினார்—அது உயிர்களுக்கு வேண்டுதலை நிறைவேற்றும், எல்லாத் துயரையும் அகற்றும், பிரம்மஹத்த்யா பாவத்தையும் அழிக்கும்.

Verse 26

युधिष्ठिर उवाच । सोमनाथप्रभावं मे संक्षेपात्कथय प्रभो । दुःखार्णवनिमग्नानां त्राता प्राप्तो द्विजोत्तम

யுதிஷ்டிரன் கூறினான்—பிரபோ, சோமநாதனின் மகிமையை எனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்லுங்கள். த்விஜோத்தமா, துயரக் கடலில் மூழ்கியவர்களுக்கு மீட்பராக நீங்கள் வந்துள்ளீர்கள்.

Verse 27

श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृणु तीर्थप्रभावं ते संक्षेपात्कथयाम्यहम् । यद्वृत्तमुत्तरे कूले रेवाया उरिसंगमे

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—கேள்; இந்தத் தீர்த்தத்தின் மகிமையை உனக்கு சுருக்கமாகச் சொல்கிறேன்—ரேவா (நர்மதா) நதியின் வடகரையில் ‘உரிசங்கமம்’ எனும் சங்கமத்தில் நிகழ்ந்தது.

Verse 28

शम्बरो नाम राजाभूत्तस्य पुत्रस्त्रिलोचनः । त्रिलोचनसुतः कण्वः स पापर्द्धिपरोऽभवत्

சம்பரன் என்றொரு அரசன் இருந்தான்; அவனுடைய மகன் திரிலோசனன். திரிலோசனனின் மகன் கண்வன்; அவன் பாவத்தின் வளர்ச்சியும் லாபமும் நாடி ஆசைப்பட்டான்.

Verse 29

वने नित्यं भ्रमन्सोऽथ मृगयूथं ददर्श ह । मृगयूथं हतं तत्तु त्रिलोचनसुतेन च

அவன் தினந்தோறும் காட்டில் அலைந்து திரிந்தபோது ஒரு மான்களின் கூட்டத்தை கண்டான். அந்த மான்கூட்டம் திரிலோசனனின் புதல்வன் கண்வனால் நிச்சயமாகக் கொல்லப்பட்டிருந்தது.

Verse 30

मृगरूपी द्विजो मध्ये चरते निर्जने वने । स हतस्तेन सङ्गेन कण्वेन मुनिसत्तम

அந்த தனிமையான காட்டில் அவர்களிடையே ஒரு இருபிறப்பன் மான் வடிவம் கொண்டு உலாவினான். அந்தச் சேர்க்கையாலேயே, ஓ முனிவரிற் சிறந்தவரே, கண்வன் அவனை வதைத்தான்.

Verse 31

ब्रह्महत्यान्वितः कण्वो निस्तेजा व्यचरन्महीम् । व्यचरंश्चैव सम्प्राप्तो नर्मदामुरिसंगमे

பிராமணவதப் பாவத்தால் பீடிக்கப்பட்ட கண்வன் ஒளியிழந்து பூமியெங்கும் அலைந்தான்; அலைந்து அலைந்து உரிசங்கமத்தில் நர்மதையை அடைந்தான்.

Verse 32

किंशुकाशोकबहले जम्बीरपनसाकुले । कदम्बपाटलाकीर्णे बिल्वनारङ्गशोभिते

அக்காடு கிஞ்சுகமும் அசோகமும் அடர்ந்ததாக, எலுமிச்சை (ஜம்பீர) மற்றும் பலா மரங்கள் நிறைந்ததாக; கடம்பமும் பாடலாவும் பரவியதாக, வில்வமும் ஆரஞ்சும் அழகு செய்ததாக இருந்தது.

Verse 33

चिञ्चिणीचम्पकोपेते ह्यगस्तितरुछादिते । प्रभूतभूतसंयुक्तं वनं सर्वत्र शोभितम्

புளியமரமும் சம்பகமரமும் நிறைந்ததும், அகஸ்தி மரங்களின் நிழலால் மூடப்பட்டதும் ஆன அந்தக் காடு, பல உயிரினங்களால் நிரம்பி எங்கும் அழகுடன் விளங்கியது.

Verse 34

चित्रकैर्मृगमार्जारैर्हिंस्रैः शम्बरशूकरैः । शशैर्गवयसंयुक्तैः शिखण्डिखरमण्डितम्

அவ்வனம் புள்ளிப்புள்ளியான மிருகங்களாலும் காட்டுப்பூனைகளாலும், கொடிய ஶம்பர மான்களாலும் காட்டுப்பன்றிகளாலும் நிரம்பியது; அதில் முயல்களும் கயால்களும் சேர்ந்திருந்தன; மயில்களும் கழுதைகளும் அதை அலங்கரித்தன।

Verse 35

प्रविष्टस्तु वने कण्वस्तृषार्तः श्रमपीडितः । स्नातो रेवाजले पुण्ये सङ्गमे पापनाशने

அவ்வனத்தில் நுழைந்த கண்வ முனிவர் தாகத்தால் வாடி, உழைப்பால் சோர்ந்தார்; அப்போது பாவநாசகமான அந்தப் புண்ணிய சங்கமத்தில் ரேவையின் புனித நீரில் அவர் நீராடினார்।

Verse 36

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो युधिष्ठिर । पपौ सुविमलं तोयं सर्वपापक्षयंकरम्

யுதிஷ்டிரரே! அவர் பரம பக்தியுடன் சோமநாதரை அர்ச்சித்து, பின்னர் மிகத் தூய நீரை அருந்தினார்—அது எல்லாப் பாவங்களையும் அழிப்பது.

Verse 37

फलानि च विचित्राणि चखाद सह किंकरैः । सुप्तः पादपच्छायायां श्रान्तो मृगवधेन च

அவர் பணியாளர்களுடன் பலவகை கனிகளை உண்டார்; மான் வேட்டையால் சோர்ந்து மரநிழலில் உறங்கினார்।

Verse 38

तावत्तीर्थवरं विप्रः स्नानार्थं सङ्गमं गतः । मार्गगो ब्राह्मणो हर्षोद्युक्तस्तद्गतमानसः

அந்நேரமே ஒரு விப்ரர் நீராடுவதற்காக சிறந்த தீர்த்தமான அந்தப் புனித சங்கமத்திற்குச் சென்றார். வழியில் செல்லும் அந்தப் பிராமணர் ஆனந்தத்தில் திளைத்து, மனம் முழுதும் அந்தத் தீர்த்தத்திலேயே நிலைத்திருந்தது।

Verse 39

अबला तमुवाचेदं तिष्ठ तिष्ठ द्विजोत्तम । त्रस्तो निरीक्षते यावद्दिशः सर्वा नरेश्वर

உதவியற்ற பெண் அவனை நோக்கி— “நில், நில், ஓ த்விஜோத்தமா!” என்று கூறினாள்; அச்சத்துடன், அரசே, எல்லாத் திசைகளையும் நோக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

Verse 40

तावद्वृक्षसमारूढां स्त्रियं रक्ताम्बरावृताम् । रक्तमाल्यां तदा बालां रक्तचन्दनचर्चिताम् । रक्ताभरणशोभाढ्यां पाशहस्तां ददर्श ह

அப்போது அவன் மரத்தில் ஏறியிருந்த ஒரு பெண்ணைக் கண்டான்— சிவப்பு ஆடையால் மூடப்பட்டவள்; சிவப்பு மாலையணிந்த இளம்பெண், சிவப்பு சந்தனத்தால் பூசப்பட்டவள்; சிவப்பு ஆபரணங்களின் ஒளியால் பிரகாசித்து, கையில் பாசம் (கயிற்றுக் கண்ணி) ஏந்தியவள்.

Verse 41

स्त्र्युवाच । संदेशं श्रूयतां विप्र यदि गच्छसि सङ्गमे । मद्भर्ता तिष्ठते तत्र शीघ्रमेव विसर्जय

பெண் கூறினாள்— “ஓ விப்ரரே, என் செய்தியை கேளுங்கள். நீங்கள் சங்கமத்திற்குச் செல்கிறீர்களானால், அங்கே என் கணவர் இருக்கிறார்; உடனே அவரிடம் இதை அறிவியுங்கள்.”

Verse 42

एकाकिनी च ते भार्या तिष्ठते वनमध्यगा । इत्याकर्ण्य गतो विप्रः सङ्गमं सुरदुर्लभे

“உன் மனைவி தனியாகக் காடின் நடுவில் இருக்கிறாள்” என்று கேட்டவுடன், அந்த விப்ரர் தேவர்களுக்கும் அரிதான அந்த சங்கமத்திற்குச் சென்றார்.

Verse 43

वृक्षच्छायान्वितः कण्वो ब्राह्मणेनावलोकितः । उवाच तं प्रति तदा वचनं ब्राह्मणोत्तमः

மரநிழலில் அமர்ந்திருந்த கண்வரை அந்தப் பிராமணர் கண்டார்; அப்போது அந்தப் பிராமணோத்தமர் அவரை நோக்கி வார்த்தைகள் கூறினார்.

Verse 44

ब्राह्मण उवाच । वनान्तरे मया दृष्टा बाला कमललोचना । रक्ताम्बरधरा तन्वी रक्तचन्दनचर्चिता

பிராமணன் கூறினான்—காட்டின் ஆழத்தில் தாமரைப் போன்ற கண்களையுடைய ஒரு இளம்பெண்ணை நான் கண்டேன். அவள் மெலிந்தவள்; செந்நிற ஆடை அணிந்தவள்; செந்நிற சந்தனக் குழம்பால் பூசப்பட்டவள்.

Verse 45

रक्तमाल्या सुशोभाढ्या पाशहस्ता मृगेक्षणा । वृक्षारूढावदद्वाक्यं मद्भर्ता प्रेष्यतामिति

செந்நிற மாலையால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, மிகுந்த அழகுடன், கையில் பாசம் ஏந்தி, மான் போன்ற கண்களையுடைய அவள் மரத்தின் மேல் அமர்ந்து இவ்வாறு சொன்னாள்—“என் கணவரிடம் (இந்த செய்தியை) அனுப்புங்கள்.”

Verse 46

कण्व उवाच । कस्मिन्स्थाने तु विप्रेन्द्र विद्यते मृगलोचना । कस्य सा केन कार्येण सर्वमेतद्वदाशु मे

கண்வன் கூறினான்—ஓ பிராமணச் சிறந்தவரே! அந்த மான்-கண்களையுடையவள் எந்த இடத்தில் இருக்கிறாள்? அவள் யாருடையவள், எந்த நோக்கத்திற்காக இங்கே வந்தாள்? அனைத்தையும் உடனே எனக்குச் சொல்.

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । सङ्गमादर्धक्रोशे सा उद्यानान्ते हि विद्यते । वचनाद्ब्रह्मणस्यैषा न ज्ञाता पार्थिवेन तु

பிராமணன் கூறினான்—சங்கமத்திலிருந்து அரை குரோசம் தூரத்தில் அவள் தோட்டத்தின் எல்லையில் இருக்கிறாள். பிரம்மாவின் கட்டளையினால் அவள் அரசனுக்குத் தெரியாதவளாக இருக்கிறாள்.

Verse 48

तदा स कण्वभूपालः स्वकं दूतं समादिशत् कण्व उवाच । गच्छ त्वं पृच्छतां तां क्वागता क्वच गमिष्यसि । प्रेषितस्त्वरितो दूतो गतो नारीसमीपतः

அப்போது அரசன் கண்வன் தன் தூதனை ஆணையிட்டான்—“சென்று அவளிடம் கேள்: ‘நீ எங்கிருந்து வந்தாய்? எங்கே செல்லப் போகிறாய்?’” அனுப்பப்பட்ட தூதன் விரைந்து அந்தப் பெண்ணின் அருகே சென்றான்.

Verse 49

वृक्षस्थां ददृशो बालामुवाच नृपसत्तम । मन्नाथः पृच्छति त्वां तु कासि त्वं क्व गमिष्यसि

மரத்தில் அமர்ந்திருந்த அந்த இளம்பெண்ணைக் கண்ட தூதன் கூறினான்— “அரசர்களில் சிறந்தவரே, என் ஆண்டவன் கேட்கிறான்— நீ யார்? எங்கே செல்கிறாய்?”

Verse 50

कन्योवाच । गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् । इह प्रच्छन्न पापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

கன்னி கூறினாள்— “தன்னடக்கம் உடையோர்க்கு குருவே தண்டிப்பவர்; தீயோர்க்கு அரசனே தண்டிப்பவர்; ஆனால் இங்கே மறைந்த பாவங்களுக்கு உண்மையான தண்டிப்பவன் விவஸ்வான் புதல்வன் யமன்.”

Verse 51

ब्रह्महत्या च संजाता मृगरूपधरद्विजात् । मया युक्तोऽपि ते राजा मुक्तस्तीर्थप्रभावतः

“மான் வடிவம் எடுத்த ஒரு இருபிறப்பனிடமிருந்து பிராமணஹத்தி பாவம் எழுந்தது; ஆயினும் உங்கள் அரசன்—என்னுடன் தொடர்புடையவனாக இருந்தும்—இந்த தீர்த்தத்தின் மகிமையால் விடுதலை பெற்றான்.”

Verse 52

अर्धक्रोशान्तरान्मध्ये ब्रह्महत्या न संविशेत् । सोमनाथप्रभावोऽयं वाराणस्याः समः स्मृतः

“அரை குரோச அளவுக்குள் பிராமணஹத்தி நுழையாது. இது சோமநாதரின் மகிமை; வாராணசியின் மகிமைக்கு ஒப்பென நினைக்கப்படுகிறது.”

Verse 53

गच्छ त्वं प्रेष्यतां राजा शीघ्रमत्र न संशयः । गतो भृत्यस्ततः शीघ्रं वेपमानः सुविह्वलः

“செல்; அரசனை விரைவாக இங்கே வரச் செய்—சந்தேகம் இல்லை.” இதைக் கேட்ட பணியாள் நடுங்கி, மிகுந்த கலக்கத்துடன், உடனே சென்றான்.

Verse 54

समस्तं कथयामास यद्वृत्तं हि पुरातनम् । तस्य वाक्यादसौ राजा पतितो धरणीतले

நிகழ்ந்த பழம்பெரும் நிகழ்வின் முழு வரலாறையும் அவன் விரிவாகக் கூறினான். அவன் சொற்களைக் கேட்டதும் அந்த அரசன் தரையில் விழுந்தான்.

Verse 55

भृत्य उवाच । कस्मात्त्वं शोचसे नाथ पूर्वोपात्तं शुभाशुभम् । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य राजा वचनमब्रवीत्

பணியாள் கூறினான்—“நாதா! முன்பு சேர்த்த நன்மை-தீமைகளுக்காக நீங்கள் ஏன் வருந்துகிறீர்கள்?” அவன் சொற்களைக் கேட்ட அரசன் பதிலுரைத்தான்.

Verse 56

प्राणत्यागं करिष्यामि सोमनाथसमीपतः । शीघ्रमानीयतां वह्निरिन्धनानि बहूनि च

“சோமநாதரின் அருகில் நான் உயிர்துறப்பேன். விரைவாக நெருப்பையும், மிகுந்த எரிபொருளையும் கொண்டு வாருங்கள்.”

Verse 57

आनीतं तत्क्षणात्सर्वं भृत्यैस्तद्वशवर्तिभिः । स्नानं कृत्वा शुभे तोये सङ्गमे पापनाशने

அவனின் கட்டளைக்குட்பட்ட பணியாளர்கள் அனைத்தையும் உடனே கொண்டு வந்தனர். பின்னர் பாவநாசக சங்கமத்தின் புனித நீரில் நீராடி (அவன் முன்னே சென்றான்).

Verse 58

अर्चितः परया भक्त्या सोमनाथो महीभृता । त्रिःप्रदक्षिणतः कृत्वा ज्वलन्तं जातवेदसम्

அரசன் உன்னத பக்தியுடன் சோமநாதரை வழிபட்டான். பின்னர் ஜ்வலிக்கும் ஜாதவேதஸ் (அக்னி) சுற்றி மூன்று முறை பிரதட்சிணம் செய்தான்.

Verse 59

प्रविष्टः कण्वराजासौ हृदि ध्यात्वा जनार्दनम् । पीताम्बरधरं देवं जटामुकुटधारिणम्

கண்வ அரசன் தீயில் புகுந்து, உள்ளத்தில் ஜனார்தனனைத் தியானித்தான்—பீதாம்பரதாரி, ஜடாமுகுடதாரியான பரம தேவனை।

Verse 60

श्रिया युक्तं सुपर्णस्थं शङ्खचक्रगदाधरम् । सुरारिसूदनं दध्यौ सुगतिर्मे भवत्विति

அவன் ஸ்ரீயுடன் இணைந்த, கருடாரூடன், சங்க-சக்கர-கதாதாரியான தேவர்களின் பகைவரை அழிக்கும் விஷ்ணுவைத் தியானித்து—“எனக்கு சுகதி உண்டாகுக” என்றான்।

Verse 61

पपात पुष्पवृष्टिस्तु साधु साधु नृपात्मज । आश्चर्यमतुलं दृष्ट्वा निरीक्ष्य च परस्परम्

அரசகுமாரனே! மலர்மழை பொழிந்தது; “சாது, சாது” என்ற முழக்கம் எழுந்தது. அந்த ஒப்பற்ற அதிசயத்தைப் பார்த்து அவர்கள் ஒருவரையொருவர் வியப்புடன் நோக்கினர்.

Verse 62

मृतं तैः पावके भृत्यैर्हृदि ध्यात्वा गदाधरम् । विमानस्थास्ततः सर्वे संजाताः पाण्डुनन्दन

பாண்டுநந்தனே! அவன் தீயில் உடலை விட்டான்; பணியாளர்களும் உள்ளத்தில் கதாதரனைத் தியானித்தனர். பின்னர் அவர்கள் அனைவரும் விமானங்களில் அமர்ந்தவர்களாயினர்.

Verse 63

निष्पापास्ते दिवं याताः सोमनाथप्रभावतः । ब्राह्मणे सङ्गमे तत्र ध्यायमाने वृषध्वजम्

அவர்கள் பாவமற்றவர்களாய் சோமநாதரின் பிரபாவத்தால் விண்ணுலகம் சென்றனர்; அங்கே அந்த சங்கமத்தில் ஒரு பிராமணன் வೃಷத்வஜன் (சிவன்) மீது தியானம் செய்துகொண்டிருந்தான்.

Verse 64

श्रीमार्कण्डेय उवाच । सोमनाथप्रभावोऽयं शृणुष्वैकमना विधिम् । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालं रवेर्दिने

ஸ்ரீ மார்கண்டேயர் கூறினார்—இது சோமநாதரின் மகிமை. ஒருமுக மனத்துடன் விதியை கேள்—அஷ்டமி அல்லது சதுர்தசி அன்று, எந்த நேரத்திலும், ஞாயிற்றுக்கிழமையில்.

Verse 65

विशेषाच्छुक्लपक्षे चेत्सूर्यवारेण सप्तमी । उपोष्य यो नरो भक्त्या रात्रौ कुर्वीत जागरम्

சிறப்பாக சுக்லபட்சத்தில் ஞாயிற்றுடன் சேர்ந்த சப்தமி வந்தால்—பக்தியுடன் உபவாசம் இருந்து இரவில் ஜாகரணம் செய்வான்.

Verse 66

पञ्चामृतेन गव्येन स्नापयेत्परमेश्वरम् । श्रीखण्डेन ततो गुण्ठ्य पुष्पधूपादिकं ददेत्

பசுவிலிருந்து பெறும் பஞ்சாமிருதத்தால் பரமேஸ்வரரை ஸ்நானம் செய்ய வேண்டும். பின்னர் ஸ்ரீகண்டம் (சந்தனம்) பூசி மலர், தூபம் முதலியவற்றை அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

Verse 67

घृतेन बोधयेद्दीपं नृत्यं गीतं च कारयेत् । सोमवारे तथाष्टम्यां प्रभाते पूजयेद्द्विजान्

நெய்யால் தீபத்தை ஏற்றி, நடனமும் கீதமும் நடத்த வேண்டும். திங்கட்கிழமையிலும் அஷ்டமி நாளிலும் காலைவேளையில் த்விஜர்களை பூஜிக்க வேண்டும்.

Verse 68

जितक्रोधानात्मवतः परनिन्दाविवर्जितान् । सर्वाङ्गरुचिराञ्छस्तान् स्वदारपरिपालकान्

அவர்கள் கோபத்தை வென்றவர்கள், தன்னடக்கம் உடையவர்கள், பிறரை இகழ்வதைத் தவிர்ப்பவர்கள் ஆக வேண்டும்; நன்னடத்தையுடன், நடையில் இனிமை உடையவர்களாகவும், தம் தர்மபத்னியைப் பாதுகாப்பவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும்.

Verse 69

गायत्रीपाठमात्रांश्च विकर्मविरतान् सदा । पुनर्भूवृषलीशूद्री चरेयुर्यस्य मन्दिरे

காயத்ரீ ஜபம் மட்டுமே செய்பவராயினும், எப்போதும் தடைசெய்யப்பட்ட செயல்களைத் தவிர்ப்பவர்—அவருடைய இல்லத்தில் புனர்பூ, வ்ருஷலி, சூத்ரீ பெண்களும் குற்றமின்றி நடமாடலாம்।

Verse 70

दूरतोऽसौ द्विजस्त्याज्य आत्मनः श्रेय इच्छता । हीनाङ्गानतिरिक्ताङ्गान् येषां पूर्वापरं न हि

தன் நலனை நாடுபவன், அத்தகைய ‘த்விஜனை’ தூரத்திலிருந்தே விலக்க வேண்டும்—உறுப்புக் குறைபாடு உடையவர்களோ, அசாதாரண/அதிக உறுப்புகள் உடையவர்களோ, மேலும் ஒழுங்கு-மரியாதை உணர்வு இல்லாதவர்களோ.

Verse 71

व्रते श्राद्धे तथा दाने दूरतस्तान् विवर्जयेत् । आयसी तरुणी तुल्या द्विजाः स्वाध्यायवर्जिताः

விரதம், ஸ்ராத்தம், தானம் ஆகியவற்றில் அத்தகையவர்களைத் தூரத்தில் விலக்க வேண்டும். வேத ஸ்வாத்யாயம் இன்றித் த்விஜர்கள் இரும்பால் செய்யப்பட்ட இளம்பெண் போன்றவர்—வடிவு உண்டு, பயன் இல்லை।

Verse 72

आत्मानं सह याज्येन पातयन्ति न संशयः । शाल्मलीनावतुल्याः स्युः षट्कर्मनिरता द्विजाः

அவர்கள் தம்மையும் யஜமானனையும் வீழ்ச்சிக்குள் தள்ளுவர்—சந்தேகம் இல்லை. ஆறு கர்மங்களில் மட்டும் ஈடுபடும் த்விஜர்கள் சால்மலி மரப் பஞ்சைப் போன்றவர்—வெளியில் பெரிது, உள்ளே எடை இல்லை।

Verse 73

दातारं च तथात्मानं तारयन्ति तरन्ति च । श्राद्धं सोमेश्वरे पार्थ यः कुर्याद्गतमत्सरः

அவர்கள் தானம் அளிப்பவரையும் தம்மையும் காத்து, சம்சாரக் கடலைக் கடக்கச் செய்கிறார்கள். ஓ பார்த்தா, பொறாமையை விட்டு சோமேஸ்வரத்தில் ஸ்ராத்தம் செய்பவன் இந்த மீட்பளிக்கும் புண்ணியத்தை அடைகிறான்।

Verse 74

प्रेतास्तस्य हि सुप्रीता यावदाभूतसम्प्लवम् । अन्नं वस्त्रं हिरण्यं च यो दद्यादग्रजन्मने

அவனுடைய பித்ருக்கள் மகாப்ரளயம் வரை மிகுந்த திருப்தியுடன் இருப்பர். அன்னம், வஸ்திரம், ஹிரண்யம் ஆகியவற்றை அగ్రஜன்மனான பிராமணருக்கு தானம் செய்பவன் அவர்களுக்கு நிலையான திருப்தியை அளிக்கிறான்.

Verse 75

स याति शाङ्करे लोक इति मे सत्यभाषितम् । हयं यो यच्छते तत्र सम्पूर्णं तरुणं सितम्

அவன் ஶாங்கர லோகத்தை அடைகிறான்—இது என் உண்மையான உரை. அங்கே முழுமையான, இளமையான, வெண்மையான குதிரையை தானம் செய்பவனும் அதே உயர்ந்த பலனைப் பெறுவான்.

Verse 76

रक्तं वा पीतवर्णं वा सर्वलक्षणसंयुतम् । कुङ्कुमेन विलिप्ताङ्गावग्रजन्महयावपि

தானத்திற்குரிய குதிரை சிவப்பு அல்லது மஞ்சள் நிறமுடையதாக, எல்லா சுபலக்ஷணங்களும் கொண்டதாக இருக்கட்டும். அத்துடன் அగ్రஜன்மனான பிராமணரும் குதிரையும் இருவரின் அங்கங்களிலும் குங்குமம் பூசப்படட்டும்.

Verse 77

स्रग्दामभूषितौ कार्यौ सितवस्त्रावगुण्ठितौ । अङ्घ्रिः प्रदीयतां स्कन्धे मदीये हयमारुह

அவர்களை மலர்மாலைகளாலும் மலர்தாமங்களாலும் அலங்கரித்து, வெண்வஸ்திரத்தால் மூடட்டும். என் தோள்மீது பாதம் வைத்து குதிரையில் ஏறு.

Verse 78

आरूढे ब्राह्मणे ब्रूयाद्भास्करः प्रीयतामिति । स याति शांकरं लोकं सर्वपापविवर्जितः

பிராமணர் ஏறிய பின் ‘பாஸ்கரன் பிரீதியடையட்டும்’ என்று சொல்ல வேண்டும். அவன் எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு ஶாங்கர லோகத்தை அடைவான்.

Verse 79

उपरागे तु सोमस्य तीर्थं गत्वा जितेन्द्रियः । सत्यलोकाच्च्युतश्चापि राजा भवति धार्मिकः

சந்திர கிரகண நேரத்தில் தீர்த்தத்திற்குச் சென்று இந்திரியங்களை அடக்கினால், சத்தியலோகத்திலிருந்து வீழ்ந்தவராயினும் அவர் தர்மமிகு அரசனாவார்।

Verse 80

तस्य वासः सदा राजन्न नश्यति कदाचन । दीर्घायुर्जायते पुत्रो भार्या च वशवर्तिनी

அரசே, அவனுடைய வாசஸ்தலம் எந்நாளும் அழிவதில்லை; நீண்ட ஆயுளுடைய மகன் பிறக்கிறான், மனைவியும் இணக்கமாய் பக்தியுடன் இருப்பாள்।

Verse 81

जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वदुःखविवर्जितः । सोपवासो जितक्रोधो धेनुं दद्याद्द्विजन्मने

அவன் எல்லாத் துயரங்களும் இன்றி முழு நூறு ஆண்டுகள் வாழ்வான். உபவாசம் இருந்து கோபத்தை வென்று, இருபிறப்பாளரான (பிராமணரான) ஒருவருக்கு பசுதானம் செய்ய வேண்டும்।

Verse 82

सवत्सां क्षीरसंयुक्तां श्वेतवस्त्रावलोकिताम् । शबलां पीतवर्णां च धूम्रां वा नीलकर्बुराम्

கன்றுடன் கூடிய, பால் வளமுடைய, வெண்மையான ஆடையால் மூடப்பட்ட—சிதறுநிறம், மஞ்சள் நிறம், புகைநிறம் அல்லது நீலத் துளிகளுள்ள—அத்தகைய பசுவைத் தானமாக அளிக்கலாம்।

Verse 83

कपिलां वा सवत्सां च घण्टाभरणभूषिताम् । रूप्यखुरां कांस्यदोहां स्वर्णशृङ्गीं नरेश्वर

அல்லது, மனிதர்களின் அரசே, கன்றுடன் கூடிய கபில நிறப் பசு—மணிகளும் ஆபரணங்களும் அணிவிக்கப்பட்டது; வெள்ளி பதிக்கப்பட்ட குளம்புகள் உடையது; வெண்கலப் பால் கறக்கும் பாத்திரத்துடன்; பொன் மூடிய கொம்புகள் உடையது—தானமாக அளிக்க வேண்டும்।

Verse 84

श्वेतया वर्धते वंशो रक्ता सौभाग्यवर्धिनी । शबला पीतवर्णा च दुःखघ्न्यौ संप्रकीर्तिते

வெள்ளை பசுவை தானம் செய்தால் குலம் வளரும்; சிவப்பு பசு நல்வாழ்வை (சௌபாக்கியத்தை) வளர்க்கும். சபலை (புள்ளிப்பசு) மற்றும் மஞ்சள் நிறப் பசு—இவ்விரண்டும் துயர் நீக்கினி எனப் புகழப்படுகின்றன.

Verse 85

। अध्याय

அத்தியாயம் நிறைவு.

Verse 86

पक्षान्तेऽथ व्यतीपाते वै धृतौ रविसंक्रमे । दिनक्षये गजच्छायां ग्रहणे भास्करस्य च

பக்ஷ முடிவில், வ்யதீபாத யோகத்தில், த்ருதி யோகத்தில், சூரியன் சங்கிரமணத்தில், நாள் முடிவில், ‘கஜச்சாயா’ காலத்தில், மேலும் சூரிய கிரகணத்திலும்—இவை தீர்த்தக் கர்மங்களுக்கு மிகச் சிறப்பான காலங்கள்.

Verse 87

ये व्रजन्ति महात्मानः सङ्गमे सुरदुर्लभे । मृदावगुण्ठयित्वा तु चात्मानं सङ्गमे विशेत्

தேவர்க்கும் அரிதான அந்த சங்கமத்திற்குச் செல்லும் மகாத்மாக்கள், மண்ணால் தம்மை மூடிக்கொண்டு (தாழ்மை, தூய்மை உடன்) பின்னர் சங்கமத்தில் நுழைய வேண்டும்.

Verse 88

हृदयान्तर्जले जाप्या प्राणायामोऽथवा नृप । गायत्री वैष्णवी चैव सौरी शैवी यदृच्छया । तेऽपि पापैः प्रमुच्यन्त इत्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

அரசே! இதயத்தின் ‘உள் நீர்’ கொண்டு செய்யும் ஜபமோ, அல்லது பிராணாயாமமோ; மேலும் காயத்ரீ—வைஷ்ணவி, சௌரி, ஷைவி—எதுவாயினும், நம்பிக்கையுடன் இயல்பாகச் செய்தால், அவர்களும் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுவர். இவ்வாறு சங்கரர் உரைத்தார்.

Verse 89

जगतीं सोमनाथस्य यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणाम् । प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा

சோமநாதரின் புனித ஜகதியை யார் பிரதட்சிணை செய்கிறாரோ, அவரால் ஏழு தீவுகளுடன் கூடிய முழு வஸுந்தரையும் பிரதட்சிணை செய்ததுபோல் ஆகிறது.

Verse 90

ब्रह्महत्या सुरापानं गुरुदारनिषेवणम् । भ्रूणहा स्वर्णहर्ता च मुच्यन्ते नात्र संशयः

பிரம்மஹத்தி, மதுபானம், குருபத்னி-சேவனம், கருவழிப்பு, பொன் திருட்டு—இத்தகைய பாவங்களால் கட்டுண்டவர்களும் இங்கே பாவமுக்தி பெறுவர்; இதில் ஐயமில்லை.

Verse 91

तीर्थाख्यानमिदं पुण्यं यः शृणोति जितेन्द्रियः । व्याधितो मुच्यते रोगी चारोगी सुखमाप्नुयात्

ஜிதேந்திரியனாய் இந்தப் புண்ணிய தீர்த்தக் கதையை யார் கேட்கிறாரோ, அவர் நோயுற்றிருந்தால் நோயிலிருந்து விடுபடுவார்; ஆரோக்கியமாயிருந்தால் இன்பம் அடைவார்.

Verse 92

यत्ते संदह्यते चेतः शृणु तन्मे युधिष्ठिर । नैकापि नृप लोकेऽस्मिन् भ्रूणहत्या सुदुस्त्यजा

யுதிஷ்டிரா! உன் உள்ளத்தை எரியச் செய்பதை என்னிடமிருந்து கேள். அரசே! இவ்வுலகில் கருவழிப்பைப் போல விலக்க இயலாத பாவம் வேறில்லை.

Verse 93

किमु षड्विंशतिं पार्थ प्राप याः क्षणदाकरः । सोऽपि तीर्थमिदं प्राप्य तपस्तप्त्वा सुदुश्चरम्

பார்த்தா! ‘இரவாக்கி’ பெற்ற இருபத்தாறு (தோஷ/பாவ)ங்களைப் பற்றி என்ன சொல்ல வேண்டும்? அவனும் இந்தத் தீர்த்தத்தை அடைந்து மிகக் கடினமான தவம் செய்து தூய்மை பெற்றான்.

Verse 94

विमुक्तः सर्वपापेभ्यः शीतरश्मिरभूत्सुखी । श्रूयते नृप पौराणी गाथा गीता महर्षिभिः

அனைத்துப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபட்டு, குளிர்கதிர் கொண்ட சோமன் (சந்திரன்) மகிழ்ச்சியடைந்தான். அரசே, மகரிஷிகள் பாடிய இந்தப் பழம்பெரும் புராணப் பாடல் கேட்கப்படுகிறது.

Verse 95

लिङ्गं प्रतिष्ठितं ह्येकं दशभ्रूणहनं भवेत् । अतो लिङ्गत्रयं सोमः स्थापयामास भारत

உறுதியாக, நிறுவப்பட்ட ஒரு லிங்கமே பத்து கருவழிப்புகளுக்கான பிராயச்சித்தப் பலனை அளிக்கும். ஆகவே, பாரதா, சோமன் மூன்று லிங்கங்களை நிறுவினான்.

Verse 96

रेवौरिसंगमे ह्याद्यं द्वितीयं भृगुकच्छके । ततः सिद्धिं परां प्राप्य प्रभासे तु तृतीयकम्

முதல் (வழிபாடு/விரதம்) ரேவா-கடல் சங்கமத்தில்; இரண்டாவது ப்ருகுகச்சத்தில். பின்னர் பரம சித்தியை அடைந்து மூன்றாவது பிரபாசத்தில் உள்ளது.

Verse 97

इति ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । धर्म्यं यशस्यमायुष्यं स्वर्ग्यं संशुद्धिकृन्नृणाम्

இவ்வாறு உனக்கு இந்தத் தீர்த்தத்தின் உத்தமமான மகிமை முழுவதும் கூறப்பட்டது; இது தர்மம், புகழ், நீண்ட ஆயுள், ஸ்வர்கம், மேலும் மனிதர்க்கு உள்ளத் தூய்மையை அளிப்பதாகும்.

Verse 98

पुत्रार्थी लभते पुत्रान्निष्कामः स्वर्गमाप्नुयात् । मुच्यते सर्वपापेभ्यस्तीर्थं कृत्वा परं नृप

மகன் வேண்டுபவன் மக்களைப் பெறுவான்; ஆசையற்றவன் ஸ்வர்கத்தை அடைவான். அரசே, இந்த உத்தம தீர்த்தயாத்திரையைச் செய்து ஒருவர் எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுபடுவார்.

Verse 99

एतत्ते सर्वमाख्यातं सोमनाथस्य यत्फलम् । श्रुत्वा पुत्रमवाप्नोति स्नात्वा चाष्टौ न संशयः

சோமநாதரின் பலன் குறித்து இதையெல்லாம் உனக்குச் சொல்லப்பட்டது. இதைச் செவிமடுத்தாலே புத்திரப் பேறு உண்டாகும்; அங்கே நீராடினால் எட்டுமடங்கு புண்ணியம் கிடைக்கும்—சந்தேகம் இல்லை.