
Sukta 7.32
Vasiṣṭha (Maṇḍala 7 attribution; RV 7.32 continues Indra praise in this cycle)
Triṣṭubh
वसिष्ठस्यायं त्रिष्टुभः सूक्तः इन्द्रं सोमपेषणं प्रति समीपमाह्वयति, कवेराह्वानं सूक्ष्मतया शृण्वित्यनुशास्ति, तथा च “सहायधन” इन्द्रं कश्चन मर्त्यो न प्रतिस्पर्धितुमर्हतीति प्रतिपादयति। अस्मिन् सूक्ते इन्द्रस्य वीर्यं दानशीलता च स्तुत्या सह निबध्येते, तथा च श्रद्दधा (विश्वासः) एव उपासकं जयाय पूर्णतायै च नयतीति दृढतया प्रवहति। अन्ते च रक्षाप्रार्थना—इन्द्रः सखा सन् नः गूढा आपदः मा अभिभवन्तु, वयं च बाधकान्यापः तथा दीर्घान् अवरोहान् अतिक्रम्य परं पारं गच्छेम।
Mantra 1
मो षु त्वा वाघतश्चनारे अस्मन्नि रीरमन् । आरात्ताच्चित्सधमादं न आ गहीह वा सन्नुप श्रुधि ॥
मा षु त्वा वाघतः चनारे अस्मत् नि रीरमन्। आरात्तात् चित् साधमादं नः आ गही; इह वा सन् उप श्रुधि।
Mantra 2
इमे हि ते ब्रह्मकृतः सुते सचा मधौ न मक्ष आसते । इन्द्रे कामं जरितारो वसूयवो रथे न पादमा दधुः ॥
इमे हि ते ब्रह्मकृतः सुते सचा मधौ न मक्ष आसते। इन्द्रे कामं जरितारो वसूयवो रथे न पादम् आ दधुः॥
Mantra 3
रायस्कामो वज्रहस्तं सुदक्षिणं पुत्रो न पितरं हुवे ॥
रायस्कामो वज्रहस्तं सुदक्षिणं पुत्रो न पितरं हुवे॥
Mantra 4
इम इन्द्राय सुन्विरे सोमासो दध्याशिरः । ताँ आ मदाय वज्रहस्त पीतये हरिभ्यां याह्योक आ ॥
इम इन्द्राय सुन्विरे सोमासो दध्याशिरः। तान् आ मदाय वज्रहस्त पीतये हरिभ्यां याह्य् ओक आ॥
Mantra 5
श्रवच्छ्रुत्कर्ण ईयते वसूनां नू चिन्नो मर्धिषद्गिरः । सद्यश्चिद्यः सहस्राणि शता ददन्नकिर्दित्सन्तमा मिनत् ॥
श्रवच्छ्रुत्कर्णं वसूनां चाभिमुखं स गच्छति; नूनमपि नो गिरो मर्धयतु। यः सद्य एव सहस्राणि शतानि च ददाति, ददतः तस्य कश्चन न क्षीणयति।
Mantra 6
स वीरो अप्रतिष्कुत इन्द्रेण शूशुवे नृभिः । यस्ते गभीरा सवनानि वृत्रहन्त्सुनोत्या च धावति ॥
स वीरः अप्रतिष्कुतः इन्द्रेण नृभिश्च शूशुवे। यस्ते गभीराणि सवनानि, हे वृत्रहन्, सुनोत्यथ च त्वां प्रति धावति।
Mantra 7
भवा वरूथं मघवन्मघोनां यत्समजासि शर्धतः । वि त्वाहतस्य वेदनं भजेमह्या दूणाशो भरा गयम् ॥
भव वरूथं मघवन् मघोनां यत् समजासि शर्धतः। वि त्वाहतस्य वेदनं भजेम; मह्या दूणाशो भरा गयम्।
Mantra 8
सुनोता सोमपाव्ने सोममिन्द्राय वज्रिणे । पचता पक्तीरवसे कृणुध्वमित्पृणन्नित्पृणते मयः ॥
हे सोमपावनाः, वज्रिण इन्द्राय सोमं सुनोत। पक्तीः पचत, अवसे तं सज्जीकुरुत; स एव पूर्णयन्, पूर्णितुमिच्छते मयः प्रयच्छति।
Mantra 9
मा स्रेधत सोमिनो दक्षता महे कृणुध्वं राय आतुजे । तरणिरिज्जयति क्षेति पुष्यति न देवासः कवत्नवे ॥
मा स्रेदध्वं सोमिनः; दक्षतां कुरुत—महे कर्म कुरुत, राये आतुजे। तरणिरिव जयति, क्षेति, पुष्यति; न देवाः कवत्नवे।
Mantra 10
नकिः सुदासो रथं पर्यास न रीरमत् । इन्द्रो यस्याविता यस्य मरुतो गमत्स गोमति व्रजे ॥
सुदासो रथं न कश्चित् पर्यासते, न च रीरमति। यस्येन्द्रोऽविता, यस्य मरुतो गमन्ति, स गोमति व्रजे—दीप्ते पूर्णतायाः गोष्ठे—प्रविशति।
Mantra 11
गमद्वाजं वाजयन्निन्द्र मर्त्यो यस्य त्वमविता भुवः । अस्माकं बोध्यविता रथानामस्माकं शूर नृणाम् ॥
यो मर्त्यः वाजयन् वाजं गच्छति, यस्य त्वम् अविता भवसि, हे इन्द्र। अस्माकं बोधि अविता रथानाम्; अस्माकं शूर नृणामपि अविता भव।
Mantra 12
उदिन्न्वस्य रिच्यतेंऽशो धनं न जिग्युषः । य इन्द्रो हरिवान्न दभन्ति तं रिपो दक्षं दधाति सोमिनि ॥
अथ नूनम् अस्य अंशः उदिन्न्वस्य रिच्यते—जिग्युषः धनमिव। यं इन्द्रं हरिवानं न दभन्ति, तं रिपुः सोमिनि केवलं स्वदक्षं दधाति (तच्च व्यर्थं भवति)।
Mantra 13
मन्त्रमखर्वं सुधितं सुपेशसं दधात यज्ञियेष्वा । पूर्वीश्चन प्रसितयस्तरन्ति तं य इन्द्रे कर्मणा भुवत् ॥
यज्ञियेषु मन्त्रं अखर्वं सुधितं सुपेशसं दधात। पूर्वीश्चन प्रसितयः तरन्ति तं—यः इन्द्रे कर्मणा भवति (कार्यसिद्धो भवति)।
Mantra 14
कस्तमिन्द्र त्वावसुमा मर्त्यो दधर्षति । श्रद्धा इत्ते मघवन्पार्ये दिवि वाजी वाजं सिषासति ॥
कः तम् इन्द्र त्वाम् असुमान् मर्त्यः दधर्षति? श्रद्धा एव ते मघवन् पार्ये दिवि वाजी वाजं सिषासति।
Mantra 15
मघोनः स्म वृत्रहत्येषु चोदय ये ददति प्रिया वसु । तव प्रणीती हर्यश्व सूरिभिर्विश्वा तरेम दुरिता ॥
मघोनः स्म वृत्रहत्येषु चोदय ये ददति प्रिया वसु। तव प्रणीती हर्यश्व सूरिभिः विश्वा तरेम दुरिता।
Mantra 16
तवेदिन्द्रावमं वसु त्वं पुष्यसि मध्यमम् । सत्रा विश्वस्य परमस्य राजसि नकिष्ट्वा गोषु वृण्वते ॥
तव एव इन्द्र अवमं वसु; त्वं पुष्यसि मध्यमम्। सत्रा विश्वस्य परमस्य राजसि; न किष्ट्वा गोषु वृण्वते।
Mantra 17
त्वं विश्वस्य धनदा असि श्रुतो य ईं भवन्त्याजयः । तवायं विश्वः पुरुहूत पार्थिवोऽवस्युर्नाम भिक्षते ॥
त्वं विश्वस्य धनदाऽसि, रणेषु जयिष्णूनां मध्ये श्रुतोऽसि। तस्मादयं सर्वः पार्थिवो जनः, हे पुरुहूत, तवावस्यम्—सहायं कृपां च—नाम भिक्षते।
Mantra 18
यदिन्द्र यावतस्त्वमेतावदहमीशीय । स्तोतारमिद्दिधिषेय रदावसो न पापत्वाय रासीय ॥
यदिन्द्र यावत्तस्त्वमेतावदहम् ईशीय, तर्हि, हे रदावसो, स्तोतारमेव निश्चयेन दधिषेय—यथा नैनं पापत्वाय पतनाय वा रासीय।
Mantra 19
शिक्षेयमिन्महयते दिवेदिवे राय आ कुहचिद्विदे । नहि त्वदन्यन्मघवन्न आप्यं वस्यो अस्ति पिता चन ॥
दिवे दिवे शिक्षेयम्—वर्धमानाय—कुहचिदपि रयः प्रापयितुं विदे। नहि हि त्वदन्यत्, हे मघवन्, अस्माकम् आप्यं वस्योऽस्ति—पिता च न।
Mantra 20
तरणिरित्सिषासति वाजं पुरंध्या युजा । आ व इन्द्रं पुरुहूतं नमे गिरा नेमिं तष्टेव सुद्र्वम् ॥
तरणिरित्सिषासति वाजं पुरंध्या युजा। आ व इन्द्रं पुरुहूतं नमे गिरा नेमिं तष्टेव सुद्र्वम्॥
Mantra 21
न दुःष्टुती मर्त्यो विन्दते वसु न स्रेधन्तं रयिर्नशत् । सुशक्तिरिन्मघवन्तुभ्यं मावते देष्णं यत्पार्ये दिवि ॥
न दुष्टुती मर्त्यो विन्दते वसु न स्रेधन्तं रयिर्नशत्। सुशक्तिरिन्मघवन्तुभ्यं मावते देष्णं यत्पार्ये दिवि॥
Mantra 22
अभि त्वा शूर नोनुमोऽदुग्धा इव धेनवः । ईशानमस्य जगतः स्वर्दृशमीशानमिन्द्र तस्थुषः ॥
अभि त्वा शूर नोनुमोऽदुग्धा इव धेनवः। ईशानमस्य जगतः स्वर्दृशमीशानमिन्द्र तस्थुषः॥
Mantra 23
न त्वावाँ अन्यो दिव्यो न पार्थिवो न जातो न जनिष्यते । अश्वायन्तो मघवन्निन्द्र वाजिनो गव्यन्तस्त्वा हवामहे ॥
न त्वत्समोऽन्योऽस्ति—न दिव्यो न पार्थिवः; न जातो न जनिष्यते। हे मघवन् इन्द्र, अश्वं (गतिशीलं बलम्) वाजं (विजयिन्याः शक्तेः पूर्णताम्) च गव्यानि (प्रकाश-ज्ञान-रश्मीन्) चेष्टमानाः त्वाम् आह्वयामः।
Mantra 24
अभी षतस्तदा भरेन्द्र ज्यायः कनीयसः । पुरूवसुर्हि मघवन्त्सनादसि भरेभरे च हव्यः ॥
या शक्तिः शतानि बाधाः अभिजयति, तां नः आ भर; हे इन्द्र, ज्यायान् ज्यायसाम्—कनीयसामपि त्वमेव ज्यायान्। हि मघवन्, पुरुवसुः सनादसि; भरेभरे च त्वमेव हव्यः।
Mantra 25
परा णुदस्व मघवन्नमित्रान्त्सुवेदा नो वसू कृधि । अस्माकं बोध्यविता महाधने भवा वृधः सखीनाम् ॥
परा णुदस्व मघवन् अमित्रान्; सुवेदया नः वसू कृधि। अस्माकं बोध्यविता; महाधने भवा वृधः सखीनाम्।
Mantra 26
इन्द्र क्रतुं न आ भर पिता पुत्रेभ्यो यथा । शिक्षा णो अस्मिन्पुरुहूत यामनि जीवा ज्योतिरशीमहि ॥
हे इन्द्र, अस्मभ्यं क्रतुं सम्यग्बुद्धिं च आ भर, यथा पिता पुत्रेभ्यः। हे पुरुहूत, अस्मिन् यामनि नः शिक्षय, येन वयं जीवाः सन्तो ज्योतिर् अश्नुमहे।
Mantra 27
मा नो अज्ञाता वृजना दुराध्यो माशिवासो अव क्रमुः । त्वया वयं प्रवतः शश्वतीरपोऽति शूर तरामसि ॥
अज्ञाताः वृजनाः दुराध्याः नः मा आक्रमुः; अशिवासः नः मा अवक्रमुः। हे शूर, त्वया वयं शश्वतीः प्रवतः अतिक्रम्य, अपोऽति तरामसि—सीम्नः प्रवाहानपि अतिक्रम्य।
A direct, intimate summons: the poet asks Indra not to be driven away by the singer’s call, but to come even from afar and listen closely.
Praise intensifies around Indra’s unmatched capacity to help; the hymn stresses that no mortal can challenge him, and that śraddhā in Indra propels the seeker toward vāja (winning power).
A rhetorical peak of assurance: Indra’s supremacy is beyond contest, and faith in him becomes the engine of victory and fullness in the ‘far heaven.’
Protective closure: may unknown dangers and unkind powers not trample us; with Indra we cross enduring descents and pass beyond obstructing waters/currents.
sadhamādaṃ na ā gahīha … upa śrudhi
śraddhā it te maghavan
apo ’ti śūra tarāmasi
It invites Indra to come close to the soma offering, praises his unmatched power and generosity, and teaches that trust in Indra leads to strength and victory, ending with a prayer for protection from hidden dangers.
Because the hymn presents śraddhā as the inner force that moves a person toward vāja—winning power, abundance, and success—by aligning the worshipper with Indra’s help.
On the outer level it is a plea to pass safely through obstacles and dangers; on the inner level it suggests going beyond limiting conditions—fear, confusion, and hostile forces—through Indra’s support.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.