Sukta 141

Mantra 1

बळित्था तद्वपुषे धायि दर्शतं देवस्य भर्गः सहसो यतो जनि । यदीमुप ह्वरते साधते मतिॠतस्य धेना अनयन्त सस्रुतः ॥

बळित्था तद्वपुषे धायि दर्शतं देवस्य भर्गः सहसो यतो जनिः । यदीमुप ह्वरते साधते मतिऋतस्य धेना अनयन्त सस्रुतः ॥

Mantra 2

पृक्षो वपुः पितुमान्नित्य आ शये द्वितीयमा सप्तशिवासु मातृषु । तृतीयमस्य वृषभस्य दोहसे दशप्रमतिं जनयन्त योषणः ॥

पृक्षो वपुः पितुमान् नित्यः आ शेते। द्वितीयं स सप्तशिवासु मातृषु विश्राम्यति। तृतीयम् अस्य वृषभस्य दोहसे योषणः पोषकशक्तयः दशप्रमतिं जनयन्ति।

Mantra 3

निर्यदीं बुध्नान्महिषस्य वर्पस ईशानासः शवसा क्रन्त सूरयः । यदीमनु प्रदिवो मध्व आधवे गुहा सन्तं मातरिश्वा मथायति ॥

यदा बुध्नात् महिषस्य वर्पः निर्यति, तदा ईशानाः सूरयः शवसा क्रान्ति। यदा च प्रदिवो मध्व् आधवे अनु, गुहायां सन्तं मातरिश्वा मथायति।

Mantra 4

प्र यत्पितुः परमान्नीयते पर्या पृक्षुधो वीरुधो दंसु रोहति । उभा यदस्य जनुषं यदिन्वत आदिद्यविष्ठो अभवद्घृणा शुचिः ॥

यत् स परमान् पितुः प्र नीयते, तदा परितः पृक्षुधो वीरुधो दंसु रोहन्ति। उभे यदस्य जनुषी यद् इन्वते, तदा एव यविष्ठः शुचिः घृणा दीप्तः अभवत्।

Mantra 5

आदिन्मातॄराविशद्यास्वा शुचिरहिंस्यमान उर्विया वि वावृधे । अनु यत्पूर्वा अरुहत्सनाजुवो नि नव्यसीष्ववरासु धावते ॥

तदानीं स मातॄराविशति यास्वासौ निहितः—शुचिरहिंस्यमानः—उर्वियाऽपि विस्तारेण विवर्धते। पूर्वैः पदैः सना-जुवोऽरुहत् यदनु, स नित्यनव्यासीष्ववरासु रूपासु अधो धावति, निगूढं प्रबोधयितुम्।

Mantra 6

आदिद्धोतारं वृणते दिविष्टिषु भगमिव पपृचानास ऋञ्जते । देवान्यत्क्रत्वा मज्मना पुरुष्टुतो मर्तं शंसं विश्वधा वेति धायसे ॥

तदानीं ते दिविष्टिषु होतारं वृणते; भगमिव—वितरकं—तमाहूयाभ्यञ्जते। यदा स क्रत्वा मज्मना च पुरुष्टुतो देवान् प्रति विचरति, तदा मर्त्यस्य शंसं विश्वधा धायसे स्थापयितुं वहति।

Mantra 7

वि यदस्थाद्यजतो वातचोदितो ह्वारो न वक्वा जरणा अनाकृतः । तस्य पत्मन्दक्षुषः कृष्णजंहसः शुचिजन्मनो रज आ व्यध्वनः ॥

यदा स यजतो वातचोदितः प्रादुरस्थात्, ह्वारो न वक्वा जरणा अनाकृतः; तदा तस्य दक्षुषः शुचिजन्मनोऽपि कृष्णजंहसः पत्मानं दृढं रजःसु व्यध्वनः।

Mantra 8

रथो न यातः शिक्वभिः कृतो द्यामङ्गेभिररुषेभिरीयते । आदस्य ते कृष्णासो दक्षि सूरयः शूरस्येव त्वेषथादीषते वयः ॥

रथो न यतः शिक्वभिः कृतः, स अरुषैः अङ्गैः द्याम् ईयते। अथ, हे अग्नि-प्रदीपक, कृष्णासोऽपि सू॒रयः शूरस्येव त्वेषथाय, तव पक्षवत् तेजोबलं वयः इव ईषन्ते।

Mantra 9

त्वया ह्यग्ने वरुणो धृतव्रतो मित्रः शाशद्रे अर्यमा सुदानवः । यत्सीमनु क्रतुना विश्वथा विभुररान्न नेमिः परिभूरजायथाः ॥

त्वया ह्यग्ने धृतव्रतो वरुणो, मित्रः, सुदानवोऽर्यमा च पूर्णताम् अश्नुवन्ति। यत् त्वं क्रतुना विश्वथा विभुः सन् अजायथाः; अरान् नेमिरिव परिभूः, एवं लोकान् परितो व्यनक्ति।

Mantra 10

त्वमग्ने शशमानाय सुन्वते रत्नं यविष्ठ देवतातिमिन्वसि । तं त्वा नु नव्यं सहसो युवन्वयं भगं न कारे महिरत्न धीमहि ॥

त्वमग्ने शशमानाय सुन्वते, हे यविष्ठ, रत्नं देवतातिं च मिन्वसि। तस्मात् त्वां नु नव्यं सहसो युवानं, महिरत्नं वहन्तं, वयं कारे भगमिव ध्यामहि।

Mantra 11

अस्मे रयिं न स्वर्थं दमूनसं भगं दक्षं न पपृचासि धर्णसिम् । रश्मीँरिव यो यमति जन्मनी उभे देवानां शंसमृत आ च सुक्रतुः ॥

अस्मासु त्वं रयिं—स्वर्थं दमूनसं च—भग इव पपृचासि; दक्षं च धर्णसिं धारणीयमिवाधारं पपृचासि। रश्मीनिव यो उभे जन्मनी यमति, सुकृतो त्वं देवानां शंसं ऋतं च आ समनयसि।

Mantra 12

उत नः सुद्योत्मा जीराश्वो होता मन्द्रः शृणवच्चन्द्ररथः । स नो नेषन्नेषतमैरमूरोऽग्निर्वामं सुवितं वस्यो अच्छ ॥

उत नः सुद्योत्मा जीराश्वो मन्द्रः होता चन्द्ररथः शृणवतु। स नोऽमूढोऽग्निर्नेषतमैर्नेतृभिरस्मान् वामं सुवितं वस्योऽच्छ नयतु।

Mantra 13

अस्ताव्यग्निः शिमीवद्भिरर्कैः साम्राज्याय प्रतरं दधानः । अमी च ये मघवानो वयं च मिहं न सूरो अति निष्टतन्युः ॥

अस्ताव्यग्निः शिमीवद्भिरर्कैः साम्राज्याय प्रतरं दधानः। अमी च ये मघवानो वयं च मिहं न सूरोऽति निष्टतन्युः।