विष्णुः in the Rig Veda

अतो देवा अवन्तु नः, यतो विष्णुर्विचक्रमे। पृथिव्याः सप्त धामभिः॥

इदं विष्णुर्वि चक्रमे, त्रेधा नि दधे पदम्। समूळ्हमस्य पांसुरे॥

विष्णुः त्रीणि पदानि विचक्रमे—अदाभ्यो गोपा। ततः स धर्माणि धारयन् जगतः ऋतं नियमं च धत्ते।

विष्णोः कर्माणि पश्यत—यतः स व्रतानि दर्शयामास। स इन्द्रस्य युज्यः सखा—शक्तिः तेजसा सह संयुक्ता।

तद्विष्णोः परमं पदं सदा सूरयः पश्यन्ति—दिवीव चक्षुराततम्, नित्यं परमस्थानस्य दर्शनम्।

तद्विप्रासो विपन्यवो जागृवांसः समिन्धते—विष्णोः यत् परमं पदम्।

अस्यैव मातुः सवनेषु सद्यः जातः सन् महः पितुं चार्वन्नं पपिवान्। सहीयान् विष्णुः पचतं मुषायन्, वराहं विध्यत्; तम् अद्रिं तिरः अस्ता—अद्र्यावरणं भित्त्वा निहितं स्वर्ज्योतिः-पोषणं विमोचयितुं शक्तेः प्रतीकः।

तेऽवर्धन्त स्वतवसो महित्वना नाकं तस्थुरुरु चक्रिरे सदः । विष्णुर्यद्धावद्वृषणं मदच्युतं वयो न सीदन्नधि बर्हिषि प्रिये ॥

उत नः धियः गोअग्राः सम्यग्गच्छन्तु—हे पूषन्, हे विष्णो एवयावः—नः स्वस्तिमतः कर्ता भव।

शं नो मित्रः शं वरुणः; शं नो भवत्वर्यमा। शं न इन्द्रो बृहस्पतिः; शं नो विष्णुरुरुक्रमः।

अधुना विष्णोर्नु वीर्याणि प्रवोचं—यः पार्थिवानि रजांसि विममे, यश्चोत्तरं सधस्थम् अस्कभायत्। स विचक्रमाणस्त्रेधा उरुगायो लोकानां त्रिविधां गतिं स्थापयामास।

तस्माद् विष्णुः स्ववीर्येण स्तूयते—मृगो न भीमः कुचरो गिरिष्ठाः। यस्योरुषु त्रिषु विक्रमणेषु भुवनानि विश्वान्यधिक्षियन्ति॥

विष्णवे शूषमेतु मन्म—गिरिक्षिते उरुगायाय वृष्णे। य इदं दीर्घं प्रयतं सधस्थमेको विममे त्रिभिरित्पदेभिः॥

वयं तदस्य प्रियं पाथोऽभि प्राप्नुयाम, यत्र देवयवो नराः प्रमोदन्ते। उरुक्रमस्य हि स एव बन्धुरित्था; विष्णोः परमे पदे मध्वुत्सः।

प्र वोऽर्चनं पान्तमन्धसः प्रचोदयत—महे शूराय विष्णवे। यः पान्तमन्धसा मत्तो धियं चोदयति; यः पर्वतानां सानुषु अदाभ्यः स्थितः, महस्तस्थतुरर्वतेव साधुना।

त्वेषमित्था समरणं शिमीवतोरिन्द्राविष्णू सुतपा वामुरुष्यति । या मर्त्याय प्रतिधीयमानमित्कृशानोरस्तुरसनामुरुष्यथः ॥

भवा नः मित्र इव शेव्यः—घृतासुतिः, विभूतद्युम्नः, एवया सप्रथाः। अथ ते, हे विष्णो, विदुषा चिदपि स्तोमो यज्ञश्च हविष्मता यथावद् साधनीयौ।

यः पूर्व्याय वेधसे नवीयसे सुमज्जानये विष्णवे ददाशति, यश्च जातमस्य महतो महि ब्रवति—स एव श्रवोभिर् युज्यं चिद् अभ्यसति।

तमु स्तोतारः पूर्व्यं यथा विद ऋतस्य गर्भं जनुषा पिपर्तन। आस्य जानन्तो नाम चिद् विवक्तन; महस्ते विष्णो सुमतिं भजामहे।

तमस्य राजा वरुणस्तमश्विना क्रतुं सचन्त मारुतस्य वेधसः। दाधार दक्षमुत्तममहर्-विदं व्रजं च विष्णुः सखिवान् अपोर्णुते।