Mandodari in the Ramayana

Małpa ujrzała tam Mandodari śpiącą - promienną, o złocistej barwie i wspaniale przyozdobioną perłami i klejnotami, jakby jej własny przepych przyozdabiał najwspanialszy z pałaców; była ona ulubioną królową wewnętrznego pałacu.

Wówczas powstawszy spośród kobiet, Mandodari, żona tego złowrogiego, szlachetna pani, podeszła i powstrzymała go.

I przemówiła słodko Mandodari do niego, choć trawiony był pożądaniem: "Ty, którego męstwo równa się Mahendrze, co ci po Sicie?"

O Panie, rozkoszuj się tutaj z córkami Dewów i Gandharwów, a także z dziewami Jakszów. Co zrobisz z Sitą?

Wtedy te kobiety, zgromadzone razem, ułagodziły potężnego wędrowca nocy i szybko zaprowadziły go z powrotem do jego własnego pałacu.

Lecz tego młodzieńca, syna Mandodari, biegłego w wojennej sztuce, gdy nagle skoczył w niebo, chwyciłem za obie stopy; wirując nim sto razy, zrzuciłem go i zmiażdżyłem.

O najwybitniejszy z Rākṣasów! Maya, pan Dānavów, pragnąc przymierza z bojaźni przed tobą, oddał ci swą córkę za żonę.

Gdy jego woźnica został zabity, promienny syn Mandodari, Indradźit, sam przejął prowadzenie rydwanu i ponownie uchwycił swój łuk.

Bohaterski syn Mandodarī, otoczony przez najznakomitsze hufce rākṣasów, wyruszył z miasta, pędzony naprzód przez nieubłaganą siłę przeznaczenia.

Ponieważ ty, w okrucieństwie, trzymałeś Sitę uwięzioną siłą, rakszasowie, my sami i ty również, ci trzej razem, zostaliście strąceni w zgubę.

O najwybitniejszy z rakszasów, ani własna wola, ani pragnienie nie przeważa; przeznaczenie kieruje wszystkim. Kogo los uderzył, przez los zostaje zabity.

O potężnoręki, w tej wojnie ta zagłada spadła na wanarów, na rakszasów i na ciebie również, przez zrządzenie losu.

Na tym świecie bóg przeznaczenia, raz wprawiony w ruch, nie może zostać zawrócony, ani przez bogactwo, ani przez pragnienie, ani przez męstwo, ani nawet przez królewski rozkaz.

Ujrzawszy swego męża Dasagriwę zabitego przez Ramę, którego czyny są niezgłębione, Mandodari, przepełniona żalem, opłakiwała go tam.

Zapewne jest dobrze wiadomo, o potężnoręki, o młodszy bracie Waisrawany, że gdy byłeś w gniewie, nawet Purandara bał się stanąć przed tobą.

Dobrze wiadomo, że ze strachu przed tobą nawet wielcy widzi, sławni Gandharwowie i Carany uciekli w każdym kierunku.

Ty, pokonany w bitwie przez Ramę, zwykłego człowieka! O królu, władco rakszasów, czy nie czujesz wstydu? Cóż to jest?

Jakże zwykły człowiek, ten, który wędrował po lasach, mógł cię powalić, ciebie, który podbiłeś trzy światy, obdarzonego blaskiem i męstwem, zdającego się być niemożliwym do pokonania?

Przebywając poza zasięgiem ludzi i zdolny przybierać dowolne formy, twoje zniszczenie z rąk Ramy w bitwie wydaje się niemal nie do uwierzenia.

O wodzu wojsk, nie mogę uwierzyć, że to jest czyn Rāmy, to pokonanie ciebie, któryś był w pełni przygotowany z każdej strony.