Indrajit in the Ramayana

(Opowiada on) przymierze z Vibhīṣaṇą, wyjawienie sposobu zgładzenia (Rāvaṇy), śmierć Kumbhakarṇy, oraz zabicie Meghanādy.

Ten promienny przywódca małpiej armii udał się do domu Śuki, do mądrego Sāraṇy, a także do rezydencji Indrajita.

Rāvaṇa, Dziesięcioszyi, został ujrzany dosiadający dzika; Indrajit na śiṃśumārze; a Kumbhakarṇa na wielbłądzie, wyruszając w stronę południowego kierunku.

Wtedy władca rakszasów, wielki mocą, rozgniewany tym, że książę Aksza został zabity przez Hanumana, uspokoił swój umysł i rozkazał Indradżitowi, który był jak bóg.

Jesteś mistrzem astr i najwybitniejszym wśród znawców broni. Sprowadziłeś żal nawet na dewy i asury alike. Twoja dzielność była świadczona w walce nawet przeciwko bogom z Indrą na czele; i przez ubłaganie Praojca, Brahmy, zdobyłeś skarbiec…

Skonfrontowani z potęgą twoich boskich pocisków, nawet bogowie wraz z zastępami Marutów, choć sprzymierzeni z Indrą, nie zdołali ostać się przeciwko tobie w walce.

W bitwie nie ma niczego, czego nie mógłbyś dokonać; dzięki twojej przezorności i radzie żadne przedsięwzięcie nie jest ci niedostępne. Zaprawdę, w trzech światach nie ma nikogo, kto nie znałby potęgi twoich broni, oraz twojej własnej siły.

O najwybitniejszy wśród mistrzów broni, gdy się zbliżysz, ocenij siłę wroga tak, by został ujarzmiony bez dalszych zniszczeń. Zważyszwszy własną moc i siłę przeciwnika, wtedy rozpocznij walkę.

Nie wysyłaj masy bohaterskich oddziałów, przeciw tej małpie o ogromnej energii będzie to daremne. Nawet piorun by nie pomógł; jej szybkość jest jak Wiatru, nie do zmierzenia, i jak ogień nie może być pokonana zwykłymi broniami.

Prawidłowo zbadawszy tę sprawę ze spokojnym umysłem i rozwagą, przypomnij sobie boską moc swego łuku i broni; ruszaj i podejmij czyn tak, byś nie został zniszczony w jego trakcie.

Zaprawdę, nie jest to najlepsza rada mego umysłu, że posyłam cię naprzód. Lecz uważa się to za właściwą decyzję kszatrii, zgodną z dharmą królestwa.

O pogromco wrogów, jesteś biegły w walce wieloma rodzajami broni. Dlatego wiedz to z pewnością: w wojnie pragnę jedynie twego zwycięstwa.

Wtedy, słysząc słowa swego ojca, bohater, niezłomny duchem i potężny jak syn Dakszy, okrążył swego pana ojca w czci (pradakszina), jego postanowienie utwierdzone na bitwie.

Wtedy Indradżit, uhonorowany przez swoich umiłowanych krewnych, poruszony do wojny i, jego energia pobudzona, wyruszył ku polu bitewnemu.

Sławny syn pana rakszasów o oczach jak płatki lotosu, promienny wielkim blaskiem, wyszedł naprzód jak ocean wezbrany podczas pełni księżyca święta.

Indradżit, jak sam Indra, wsiadł na rydwan zaprzężony w cztery groźne bestie, białe, o ostrych kłach i szybkie jak Garuda; i rydwan pędził naprzód z niepowstrzymaną prędkością.

Ten wojownik na rydwanie, najwybitniejszy wśród łuczników, biegły w broni i najlepszy wśród znawców astr, popędził szybko rydwanem tam, gdzie stał Hanuman.

Słysząc huk jego rydwanu i brzęk cięciwy jego łuku, ten bohaterski wódz wśród małp stał się jeszcze bardziej podniecony.

Ekspert bitewny wziął swój niezwykle potężny łuk i ostro zakończone strzały; i mając Hanumana na oku, ruszył naprzód do walki.

Gdy on ruszył do walki, pełen radości z łukiem w dłoni, wszystkie strony świata pociemniały i wzburzyły się, a dzikie zwierzęta wyły na wiele przerażających sposobów.