Adhyaya 10

Verse 1

स्कंद उवाच । उक्ता पंचनदोत्पत्तिर्मित्रावरुणनंदन । इदानीं कथयिष्यामि माधवाविष्कृतिं पराम्

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– မိတ္တရနှင့် ဝရုဏ၏ သားတော်ရေ၊ ပဉ္စနဒ၏ ဖြစ်ပေါ်လာပုံကို ငါဆိုပြီးပြီ။ ယခု ကာသီ၌ မာဓဝ (ဝိෂ္ဏု) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ငါဟောမည်။

Verse 2

यां श्रुत्वा श्रद्धया धीमान्पापेभ्यो मुच्यते क्षणात् । न च श्रिया वियुज्येत संयुज्येत वृषेण च

ယင်းကို သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်လျှင် ပညာရှိသည် ခဏချင်းပင် အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်၏။ ထို့ပြင် သရီ (လက္ခမီ) နှင့် မကွာကွင်းဘဲ၊ ဓမ္မ—ဝೃಷဘ (နွား) သင်္ကေတ—နှင့်လည်း ပေါင်းစည်းရ၏။

Verse 3

आगत्य मंदरादद्रेरुपेंद्रश्चंद्रशेखरम् । आपृच्छ्य तार्क्ष्यरथगः क्षणाद्वाराणसीं पुरीम्

မန္ဒရာတောင်မှ လာရောက်၍ ဥပೇಂದ್ರ (ဝိෂ္ဏု) သည် စန္ဒြရှေခရ (ရှီဝ) ထံမှ လာဘ်ပြု၍ နှုတ်ဆက်ကာ ခွာသွား၏။ ထို့နောက် တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ကို ရထားအဖြစ်စီးနင်း၍ ခဏချင်းပင် ဝါရာဏသီ မြို့သို့ ရောက်လေ၏။

Verse 4

दिवो दासं महीपालं समुच्चाट्य स्वमायया । स्थित्वा पादोदके तीर्थे केशवाख्य स्वरूपतः

မိမိ၏ ဒေဝမယာတန်ခိုးဖြင့် ဒိဝိုဒာသ အမည်ရှိ မဟီပာလ (ဘုရင်) ကို ဖယ်ရှားတော်မူ၏။ ထို့နောက် ပာဒိုဒက တီရ္ထ၌ ကေရှဝ ဟုခေါ်သော မိမိ၏ သဗ္ဗရူပဖြင့် တည်နေတော်မူ၏။

Verse 5

महिमानं परं काश्यां विचार्य सुविचार्य च । दृष्ट्वा पंचनदं तीर्थं परां मुदमवाप ह

ကာသီ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟိမာကို သေချာစွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီး၊ ပဉ္စနဒ တီရ္ထကို မြင်တွေ့သဖြင့်၊ အမှန်တကယ် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ရရှိတော်မူ၏။

Verse 6

उवाच च प्रसन्नात्मा पुंडरीकविलोचनः । अगण्या अपि वैकुंठ गुणा विगणिता मया

ထို့နောက် ကြာပန်းမျက်စိရှိသော ဘုရားသခင်သည် စိတ်နှလုံးကြည်နူးအေးချမ်း၍ မိန့်တော်မူသည်— “အို ဝိုင်ကుంఠ၊ သင်၏ဂုဏ်သတ္တိများသည် မရေတွက်နိုင်သော်လည်း ငါက ရေတွက်သိမ်းဆည်းပြီးပြီ”။

Verse 7

क्व क्षीरनीरधौ संति तावंतो निर्मला गुणाः । यावंतो विजयं तेत्र काश्यां पंचनदे ह्रदे

နို့ပင်လယ်ထဲမှာ ဘယ်မှာလဲ—ဒီကာရှီရှိ ပဉ္စနဒ ရေကန်၌ ရရှိသော အောင်မြင်မှုများအတိုင်း အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတ္တိများ အများအပြားရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 8

श्वेतद्वीपेपि सामग्री क्व गुणानां गरीयसी । ईदृशी यादृशी काश्यां धूतपापेस्ति पावनी

ရှွေတဒွီပ၌ပင်လျှင် ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ အမြင့်မြတ်သော ပြည့်စုံမှုကို ဘယ်မှာ ရနိုင်မည်နည်း။ ကာရှီ၌ ရှိသကဲ့သို့ “ဓူတပာပါ” ဟူသော အပြစ်သန့်စင်ပေးသူကဲ့သို့သော ပဝါနီသည် အခြားနေရာတွင် မရှိ။

Verse 9

मुदे कौमोदकी स्पर्शस्तथा न मम जायते धूतपापांबु संपर्को यथा भवति सर्वथा

ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဖြစ်သော်လည်း “ကောမോദကီ” (ငါ၏ ဂဒါ) ကို ထိတွေ့ခြင်းက ငါ့အား ထိုမျှ ပီတိမပေးနိုင်၊ အရာရာအားဖြင့် “ဓူတပာပါ” ရေကို ထိတွေ့ရသကဲ့သို့ မဟုတ်။

Verse 10

न क्षीरनीरधिजया सुखं मे श्लिष्टगात्रया । तथा भवेद्यथात्र स्यात्स्पृष्टया धूतपापया

နို့ပင်လယ်ကို အောင်နိုင်သူကို ချုပ်ဖက်ပွေ့ဖက်ရာမှ ရသော ပျော်ရွှင်မှုသည်ပင်၊ ဒီနေရာ၌ “ဓူတပာပါ” ၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် ပေါ်ထွန်းလာသော အာနန္ဒနှင့် မတူညီ၊ မတန်းတူ။

Verse 11

इत्थं पंचनदे तीर्थे क्षीरनीरधिजाधवः । संप्रेष्य तार्क्ष्यं त्र्यक्षाग्रे वृत्तांतविनिवेदितुम्

ဤသို့ ပဉ္စနဒ တီရ္ထသန့်ရှင်းရာ၌ နို့သမုဒ္ဒရာမှ ပေါ်ထွန်းသော သခင် မာဓဝသည် တာရ္ක්ෂျ (ဂရုဍ) ကို သုံးမျက်စိရှင် မဟာဒေဝ ရှိဝထံ စေလွှတ်၍ ဖြစ်ပွားသမျှ အကြောင်းအရာ အပြည့်အစုံကို လျှောက်တင်စေ하였다။

Verse 12

आनंदकाननभवं दिवोदास क्षमापतेः । संवर्णयन्गुणग्रामं पुण्यं पांचनदोद्भवम्

သူသည် အာနန္ဒဝန (ကာသီ) နှင့် ဆက်နွယ်သော နိုင်ငံ၏အရှင် မင်း ဒိဝိုဒာသ နှင့်ပတ်သက်၍ ပဉ္စနဒမှ ပေါ်ထွန်းလာသော သန့်ရှင်း၍ ကုသိုလ်ပေးသော ဂုဏ်သတ္တိအစုအဝေးကို ချီးမွမ်းဖော်ပြ하였다။

Verse 13

सुखोपविष्टः संहृष्टः सुदृष्टिर्विष्टरश्रवाः । दृष्टवांस्तपसा जुष्टमपुष्टांगं तपोधनम्

သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေ၍ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသော၊ မင်္ဂလာမြင်ကွင်းရှိသော ရှင်တော်—ဝိဋ္ဌရရှရဝါ—သည် တပသဖြင့် သန့်စင်၍ ခိုင်မာလာသော “တပဓန” မုနိကို မြင်တွေ့하였다။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပိန်ပါးသော်လည်း တပသက အားပေး၍ သန့်မြတ်စေခဲ့သည်။

Verse 14

स ऋषिस्तं समभ्येत्य पुंडरीकाक्षमच्युतम् । उपोपविष्टकमलं वनमालाविराजितम्

ထို ရှင်တော်သည် ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ အချျုတ—မလဲမလှဲသော သခင်—ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ သခင်သည် ကြာပန်းပေါ်၌ ထိုင်တော်မူ၍ တောပန်းမാലာ (ဝနမာလာ) ဖြင့် တင့်တယ်လင်းလက်နေ하였다။

Verse 15

शंखपद्मगदाचक्र चंचत्करचतुष्टयम् । कौस्तुभोद्भासितोरस्कं पीतकौशेयवाससम्

လှုပ်ရှားနေသော လက်လေးဖက်တွင် သင်္ခ၊ ကြာပန်း၊ ဂဒါနှင့် စက္ကရကို ကိုင်ဆောင်တော်မူ၏။ ရင်ဘတ်သည် ကောသ္တုဘ မဏိဖြင့် တောက်ပလင်းလက်၍ အဝါရောင် ပိုးဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းတော်မူ၏။

Verse 16

सुनीलेंदीवररुचिं सुस्निग्ध मधुराकृतिम् । नाभीह्रदलसत्पद्म सुपाटलरदच्छदम्

အရှင်၏ တောက်ပမှုသည် အပြာနက် ကြာပန်းကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ ရုပ်သဏ္ဌာန်မှာ နူးညံ့ချောမွေ့ကာ အလွန်ချိုမြိန်လှပ၏။ နာဘီရေကန်မှ ကြာပန်းတောက်လင်းပြီး၊ ပန်းရောင်သွားလှလှကို ဖုံးကွယ်ထားသော နှုတ်ခမ်းတော်လည်း အလွန်လှ၏။

Verse 17

दाडिमीबीजदशनं किरीटद्योतितांबरम् । देवेंद्रवंदितपदं सनकादिपरिष्टुतम्

အရှင်၏ သွားတော်သည် သလဲသီးစေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်၍၊ မကွတ်တော်၏ တောက်ပမှုအောက်တွင် ဝတ်ရုံတော်လည်း လင်းလက်၏။ အရှင်၏ ခြေတော်ကို ဒေဝရာဇ အိန္ဒြာက ဝတ်ပြုကာ၊ စနကာတို့ အစရှိသော ပထမဋ္ဌာန ရှင်ရသီများက ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 18

दिव्यर्षिभिर्नारदाद्यैः परिगीतमहोदयम् । प्रह्लादाद्यैर्भागवतैः परिनंदितमानसम्

နာရဒာတို့ အစရှိသော ဒိဗ္ဗရသီများက အရှင်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုဏ်တော်ကို သီဆိုကြ၏။ ပြဟ္လာဒာတို့ အစရှိသော မဟာဘဂဝတ ဘက္တများကလည်း အရှင်၏ နှလုံးတော်ကို ပီတိဖြင့် ပြည့်စေကာ ချီးကျူးအောင်မြင်စေကြ၏။

Verse 19

धृतशार्ङ्गधनुर्दंडं दंडिताखिलदानवम् । मधुकैटभहंतारं कंसविध्वंससूचकम्

အရှင်သည် ရှာရင်္ဂ ဓနု၏ တုတ်တံကဲ့သို့သော အင်အားကို ကိုင်ဆောင်၍ ဒါနဝအားလုံးကို ဒဏ်ခတ်တော်မူ၏။ မဓုနှင့် ကိုင်ဋဘကို သတ်ဖြတ်သော အရှင်သည် ကံဆ၏ ပျက်စီးခြင်းကို ညွှန်ပြသည့် လက္ခဏာနှင့် အကြိုကြားသူ ဖြစ်၏။

Verse 20

कैवल्यं यत्परं ब्रह्म निराकारमगोचरम् । तं पुं मूर्त्या परिणतं भक्तानां भक्तिहेतुतः

ကဲဝလျ—မောက္ခတရားတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး ဘြဟ္မန်သည် ရုပ်မဲ့၍ အင်္ဒြိယတို့ မရောက်နိုင်သော်လည်း၊ ဘက္တတို့၏ ဘက္တိအတွက် အကြောင်းနှင့် အားကိုးရာဖြစ်စေရန် မူရတီရုပ်ဖြင့် ကိုယ်ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 21

वेदाविदुर्यदाकारं नैवोपनिषदोदितम् । ब्रह्माद्या न च गीर्वाणाश्चक्रे नेत्रातिथिं सतम्

ဝေဒများပင် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော၊ ဥပနိသဒ်များပင် အဆုံးတိုင် မကြေညာနိုင်သော ထိုသဏ္ဍာန်ကို—ဗြဟ္မာတို့နှင့် အခြားဒေဝတားများ၊ ဒေဝအစုအဝေးတို့ပင်လည်း အမြဲတမ်း “မျက်စိ၏ဧည့်သည်” (အပြည့်အဝ မြင်နိုင်၊ သိမြင်ဖမ်းယူနိုင်) အဖြစ် မပြုနိုင်ခဲ့ကြ။

Verse 22

प्रणनाम मुदायुक्तः क्षितिविन्यस्तमस्तकः । स ऋषिस्तं हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः

ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းတင်၍ ဂုဏ်ပြုလျက် မဟာတပသ ဗိသုကာ ရှင်အဂ္ဂနိဗိန္ဒုသည် အင်ဒြိယတို့၏ အရှင် ဟೃṣīkeśa ထံ ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။

Verse 23

तुष्टाव परया भक्त्या मौलिबद्धकरांजलिः । अध्यस्तविस्तीर्णशिलं बलिध्वंसिनमच्युतम्

အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် လက်အုပ်ချီ၍ ခေါင်းပေါ်တင်ကာ၊ ကျယ်ပြန့်သော ကျောက်ပြားပေါ် ထိုင်နေသည့် ဘလီကို ဖျက်ဆီးသူ အချျုတ (Acyuta) ကို ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။

Verse 24

तत्र पंचनदाभ्याशे मार्कंडेयादि सेविते । गोविंदमग्निबिंदुः स स्तुतवांस्तुष्टमानसः

ထိုနေရာ၌ ပဉ္စနဒါအနီး၊ မာရ္ကဏ္ဍေယ စသည့် ရှင်ရသေတို့ လာရောက်ဆည်းကပ်ရာတွင်၊ စိတ်ပျော်ရွှင်သည့် အဂ္ဂနိဗိန္ဒုသည် ဂోవိန္ဒ ကို စတုတိဖြင့် ချီးမွမ်း하였다။

Verse 25

अग्निबिंदुरुवाच । ॐ नमः पुंडरीकाक्ष बाह्यांतः शौचदायिने । सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात्

အဂ္ဂနိဗိန္ဒုက ဆိုသည်— “အိုṁ—ပုဏ္ဍရိကာක්ෂ၊ သင့်အား နမസ്കာရ; အပြင်အတွင်း သန့်ရှင်းမှု ပေးသနားတော်မူသူ။ သင်သည် သဟသ္ရရှီရ္ෂ ပုရုෂ၊ သဟသ္ရအක්ෂ၊ သဟသ္ရပတ် ဖြစ်တော်မူ၏။”

Verse 26

नमामि ते पदद्वंद्वं सर्वद्वंद्वनिवारकम् । निर्द्वंद्वया धिया विष्णो जिष्ण्वादि सुरवंदित

အို ဗိဿနုဘုရား၊ ဒွိသဘောအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ကျွန်ုပ် နမස්ကာရပြုပါ၏။ ဆန့်ကျင်မှုကင်းသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ် သင်ကို ပူဇော်ပါ၏၊ ဂျိရှ္ဏု (အိန္ဒြာ) နှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကလည်း ဝတ်ပြုချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 27

यं स्तोतुं नाधिगच्छंति वाचो वाचस्पतेरपि । तमीष्टे क इह स्तोतुं भक्तिरत्र बलीयसी

ဝါစပတိ (စကား၏အရှင်) ၏ စကားတောင်မှ အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းရန် သင့်ထံ မရောက်နိုင်သကဲ့သို့၊ ဒီမှာ ဘယ်သူက သင်ကို ချီးမွမ်းလိုက်နိုင်မည်နည်း။ သို့ရာတွင် ဤအမှု၌ ဘက္တိ (သဒ္ဓါ) သာ အင်အားကြီးဆုံး ဖြစ်၏။

Verse 28

अपि यो भगवानीशो मनःप्राचामगोचरः । समादृशैरल्पधीभिः कथं स्तुत्यो वचः परः

စိတ်နှင့် အာရုံခံအင်္ဂါတို့၏ အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်နေသော မင်္ဂလာရှိသည့် အရှင်ဘုရားကို၊ ကျွန်ုပ်တို့ကဲ့သို့ ဉာဏ်နည်းသူများက ကန့်သတ်သော စကားလုံးများဖြင့် ဘယ်လို ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။

Verse 29

यं वाचो न विशंतीशं मनतीह मनो न यम् । मनो गिरामतीतं तं कः स्तोतुं शक्तिमान्भवेत्

စကားလုံးတို့ မဝင်ရောက်နိုင်သော အရှင်ကို၊ ဒီလောက၌ စိတ်တောင် မသိမြင်နိုင်၏။ စိတ်နှင့် စကားတို့ကို ကျော်လွန်သော ထိုအရှင်ကို အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းနိုင်မည့်သူ ဘယ်သူရှိမည်နည်း။

Verse 30

यस्य निःश्वसितं वेदाः स षडंगपदक्रमाः । तस्य देवस्य महिमा महान्कैरवगम्यते

ဝေဒများသည် သင်၏ အသက်ရှူထုတ်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဝေဒအင်္ဂါ ခြောက်ပါးနှင့် ပုဒ်စဉ်အလိုက် ရွတ်ဖတ်နည်းတို့ပါဝင်၏။ ထိုဒေဝ၏ မဟာမဟိမကို ဘယ်သူက၊ ဘယ်လိုမှ အမှန်တကယ် သိမြင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 31

अतंद्रितमनोबुद्धींद्रिया यं सनकादयः । ध्यायंतोपि हृदाकाशे न विंदंति यथार्थतः

စိတ်၊ ဉာဏ်နှင့် အင်္ဒြိယတို့ အမြဲနိုးကြားသော စနကာတို့သည်ပင် နှလုံးအတွင်းက အာကာသ၌ သမาธိပြု၍ တရားတော်အတိုင်း အမှန်တကယ် မသိမမြင်နိုင်ကြ။

Verse 32

नारदाद्यैर्मुनिवरैराबाल ब्रह्मचारिभिः । गीयमानचरित्रोपि न सम्यग्योधिगम्यते

နာရဒာတို့ကဲ့သို့ မဟာမုနိများ၊ ကလေးဘဝမှစ၍ ဗြဟ္မစာရီဖြစ်သူတို့က ပရမတ္ထလီလာကို သီဆိုကြသော်လည်း၊ ထိုသခင်ကို မှန်ကန်စွာ အပြည့်အဝ မသိမြင်နိုင်ကြ။

Verse 33

तंसूक्ष्मरूपमजमव्ययमेकमाद्यं बह्माद्यगोचरमजेयमनंतशक्तिम् । नित्यं निरामयममूर्तमचिंत्यमूर्तिं कस्त्वां चराचर चराचरभिन्न वेत्ति

အို ဘုရားသခင်၊ သင်သည် အလွန်သိမ်မွေ့သောရုပ်သဘော၊ မမွေးဖွား၊ မပျက်စီး၊ တစ်ပါးတည်းနှင့် အဓိကပထမ; ဗြဟ္မာတို့အပါအဝင် အားလုံး၏ မရောက်နိုင်ရာ၊ မအနိုင်ယူနိုင်၊ အနန္တသတ္တိရှိ; နిత్య၊ ရောဂါကင်း၊ ရုပ်မဲ့သော်လည်း စိတ်မမှီနိုင်သော ရုပ်သဘောရှိ—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာအားလုံးမှ ကွဲပြားသော သင်ကို အမှန်တကယ် ဘယ်သူ သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 34

एकैकमेव तव नामहरेन्मुरारे जन्मार्जिताघमघिनां च महापदाढ्यम् । दद्यात्फलं च महितं महतो मखस्य जप्तं मुकुंदमधुसूदनमाधवेति

အို ဟရီ၊ အို မုရာရီ၊ သင်၏ နာမတော်တစ်ပါးတည်းပင် မွေးဖွားမှုများစွာမှ စုဆောင်းလာသော အပြစ်ကို ဖျက်ဆီး၍ မဟာချမ်းသာကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် “မုကുന္ဒ၊ မဓုဆူဒန၊ မာဓဝ” ဟု ဂျပ်ဆိုလျှင် မဟာယဇ္ဉ၏ မြင့်မြတ်သော အကျိုးကို ချီးမြှင့်တော်မူ၏။

Verse 35

नारायणेति नरकार्णव तारणेति दामोदरेति मधुहेति चतुर्भुजेति । विश्वंभरेति विरजेति जनार्दनेति क्वास्तीह जन्म जपतां क्व कृतांतभीतिः

“နာရာယဏ”, “နရကသမုဒ္ဒရာကို ကူးတင်သူ”, “ဒါမောဒရ”, “မဓုဟာ”, “လက်လေးဖက်ရှင်”, “ဗိශ්ဝံဘရ”, “ဗိရဇ”, “ဇနာရဒန” ဟု ဂျပ်ဆိုသူတို့အတွက် ဤလောက၌ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း ဘယ်မှာရှိမည်နည်း၊ သေမင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းလည်း ဘယ်မှာရှိမည်နည်း။

Verse 36

ये त्वां त्रिविक्रम सदा हृदि शीलयंति कादंबिनी रुचिर रोचिषमंबुजाक्षम् । सौदामनीविलसितांशुकवीतमूर्ते तेपि स्पृशंति तव कांतिमचिंत्यरूपाम्

အို တြိဝိက్రమာ! နှလုံးထဲ၌ အမြဲတမ်း သင့်ကို ထိန်းသိမ်း၍ သတိရနေသူတို့သည်—ပဒုမ္မမျက်စိ၊ မိုးတိမ်လှပသကဲ့သို့ တောက်ပ၍ မီးလျှံကဲ့သို့ လင်းလက်သော ဝတ်ရုံဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော—မစဉ်းစားနိုင်သော သင့်ရုပ်သဏ္ဌာန်၏ တေဇောကန့်သို့ပင် ထိတွေ့ရကြသည်။

Verse 37

श्रीवत्सलांछनहरेच्युतकैटभारे गोविंदतार्क्ष्य रथकेशवचक्रपाणे । लक्ष्मीपते दनुजसूदन शार्ङ्गपाणे त्वद्भक्तिभाजि न भयंक्वचिदस्ति पुंसि

အို ဟရီ—သ္ရီဝတ္ဆ လက္ခဏာတော်ရှိသူ၊ အို အချျုတ—ကೈဋဘကို တိုက်ခိုက်ရာ၌ ဘာရကို ထမ်းဆောင်သူ၊ အို ဂోవိန္ဒ—ဂရုဍရഥ ကေရှဝ၊ စက္ကရပாணိ၊ အို လက္ရှ္မီပတိ—ဒနုဇသူဒန၊ ရှာရင်ဂပாணိ—သင့်ကို ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်သူအတွက် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ။

Verse 38

यैरर्चितोसि भगवंस्तुलसीप्रसूनैर्दूरीकृतैणमदसौरभदिव्यगंधैः । तानर्चयंति दिवि देवगणाःसमस्ता मंदारदामभिरलं विमलस्वभावान्

အို ဘဂဝန်! တူလစီပန်းများဖြင့် သင့်ကို အရ္ဍ္ဓနာပြုသူတို့—ကစတူရီ၏ မက်မောသော အနံ့ကိုပင် ဖယ်ရှားနိုင်သည့် ဒိဗ္ဗအနံ့ရှိသော—သန့်ရှင်းသဘောရှိသော ဘက္တတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဒေဝဂဏအားလုံးက မန္ဒာရပန်းကွင်းများဖြင့် ချီးမြှောက်ကြသည်။

Verse 39

यद्वाचि नाम तव कामदमब्जनेत्र यच्छ्रोत्रयोस्तव कथा मधुराक्षराणि । यच्चित्तभित्तिलिखितं भवतोस्ति रूपं नीरूपभूपपदवी नहि तैर्दुरापा

အို ပဒုမ္မမျက်စိရှိသော प्रभု! မိမိ၏ စကားတွင် ဆန္ဒပေးသော သင့်နာမတော်ရှိသူ၊ နားတွင် သင့်ကထာ၏ ချိုမြိန်သော အက္ခရာများ ကြားနေရသူ၊ စိတ်၏ နံရံပေါ်တွင် သင့်ရုပ်ပုံကို ရေးထိုးထားသူတို့အတွက်—အရုပ်မဲ့ မင်းမြတ်၏ အဆင့်သို့ ရောက်ခြင်း မခက်ခဲ။

Verse 40

ये त्वां भजंति सततं भुविशेषशायिंस्ताञ्छ्रीपते पितृपतींद्र कुबेरमुख्याः । वृंदारका दिवि सदैव सभाजयंति स्वर्गापवर्गसुखसंततिदानदक्ष

အို သ္ရီပတိ! မြေပြင်ပေါ်၌ အမြဲတမ်း သင့်ကို ဘဇန်ဆည်းကပ်သူတို့—အံ့ဩဖွယ် အိပ်ရာပေါ်၌ လဲလျောင်းတော်မူသူ—ထိုဘက္တတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပိတೃပတိ၊ အိန္ဒြာ၊ ကုဗေရ အစရှိသော ဒေဝတော်များက အမြဲတမ်း ဂုဏ်ပြုကြသည်။ အကြောင်းမူ သင်သည် ကောင်းကင်သုခနှင့် မောက္ခ (အပဝဂ္ဂ) သုခတို့၏ ဆက်တိုက်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးအပ်နိုင်သော အမြတ်ဆုံး အင်အားရှိသူဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 41

ये त्वां स्तुवंति सततं दिवितान्स्तुवंति सिद्धाप्सरोमरगणा लसदब्जपाणे । विश्राणयत्यखिलसिद्धिदकोविना त्वां निर्वाणचारुकमलां कमलायताक्ष

သင်ကို အစဉ်မပြတ် ချီးမွမ်းသူတို့ကို တောက်ပသော စိဒ္ဓ၊ အပ္ဆရာနှင့် သမိုင်းဝင် ဒေဝဂဏများကပါ ချီးမွမ်းကြ၏—အလင်းရောင်ပြည့်သော ကြာပန်းကို ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အရှင်။ သင်မရှိလျှင် မည်သူက စိဒ္ဓိအားလုံးကို ပေးနိုင်မည်နည်း၊ မောက္ခ၏ လှပသော ကြာပန်းကို ပေးနိုင်မည်နည်း—ကြာမျက်စိတော်မူသော အရှင်?

Verse 42

त्वं हंसि पासि सृजसि क्षणतः स्वलीला लीलावपुर्धर विरिंचिनतांघ्रियुग्म । विश्वं त्वमेव परविश्वपतिस्त्वमेव विश्वस्यबीजमसि तत्प्रणतोस्मि नित्यम्

သင်၏ကိုယ်ပိုင် လီလာဖြင့် ခဏတစ်ခဏအတွင်း ဖျက်ဆီးတော်မူ၊ ကာကွယ်တော်မူ၊ ဖန်ဆင်းတော်မူ၏—လီလာတော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်တော်မူသူ၊ သင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဘြဟ္မာတော်တိုင်ပင် ဦးညွှတ်၏။ ဤလောကသည် သင်တော်မူ၏; လောက၏ အမြင့်ဆုံး အရှင်လည်း သင်တော်မူ၏; သင်သည် အရာအားလုံး၏ မျိုးစေ့ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အစဉ်မပြတ် သင့်အား ပူဇော်နမස්ပြုပါ၏။

Verse 43

स्तोता त्वमेव दनुजेंद्ररिपो स्तुतिस्त्वं स्तुत्यस्त्वमेव सकलं हि भवानिहैकः । त्वत्तो न किंचिदपि भिन्नमवैमि विष्णो तृष्णां सदा कृणुहि मे भवजांभवारे

ဒနုဇအင်္ဒြ၏ ရန်သူတော်မူသော အရှင်၊ ချီးမွမ်းသူလည်း သင်တော်မူ၏၊ ချီးမွမ်းသံလည်း သင်တော်မူ၏၊ ချီးမွမ်းထိုက်သူလည်း သင်တော်မူ၏—အမှန်တကယ် ဤနေရာ၌ အရာအားလုံးသည် သင်တော်မူတစ်ပါးတည်း။ ဗိဿဏုတော်မူသော အရှင်၊ သင်မှ ခွဲခြားသည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာကို မသိပါ။ ဘဝ-သမုဒ္ဒရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ ဆာလောင်တမ်းတမှုကို အစဉ် (သင့်ထံသို့) တည်မြဲစေတော်မူပါ။

Verse 44

इति स्तुत्वा हृषीकेशमग्निबिंदुर्महातपाः । तस्थौ तूष्णीं ततो विष्णुरुवाच वरदो मुनिम्

ဤသို့ ဟೃṣīkeśa ကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် မဟာတပသီ အဂ္နိဗိန္ဒုသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် အပေးအကူပေးတော်မူသော ဗိဿဏုသည် ထိုမုနိအား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 45

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो महाप्राज्ञ महता तपसांनिधे । वरं वरय सुप्रीतस्तवादेयं न किंचन

သီရိဗိဿဏု မိန့်တော်မူသည်– “အဂ္နိဗိန္ဒု၊ မဟာပညာရှိ၊ မဟာတပ၏ خزန်တော်မူသူ၊ အလိုရှိသော အပေးအကူတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ ငါသည် အလွန်နှစ်သက်၏; သင်၏ မတောင်းမရနိုင်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိ။”

Verse 46

अग्निबिंदुरुवाच । यदि प्रीतोसि भगवन्वैकुंठेश जगत्पते । कमलाकांत तद्देहि यदिह प्रार्थयाम्यहम्

အဂ္နိဗိန္ဒုက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရား၊ သင် ပီတိတော်ရပါက—ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌ၏ အရှင်၊ လောက၏ အပိုင်ရှင်၊ ကမလာ၏ ချစ်သူ—ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ် ဆုတောင်းတင်ပြသမျှကို ချီးမြှင့်ပေးတော်မူပါ။”

Verse 47

कृतानुज्ञोथ हरिणा भ्रूभंगेन स तापसः । कृतप्रणामो हृष्टात्मा वरयामास केशवम्

ထို့နောက် ထိုတပသီသည် ဟရိ၏ မျက်ခုံးလှုပ်ရှားမှုတစ်ချက်ဖြင့် ခွင့်ပြုချက်ရ၍ ပဏာမပြုကာ၊ စိတ်နှလုံးရွှင်လန်းလျက် ကေရှဝထံမှ ဆုတောင်းတင်ပြသော အလှူတော်(ဝရ)ကို တောင်းလေ၏။

Verse 48

भगवन्सर्वगोपीह तिष्ठ पंचनदे ह्रदे । हिताय सर्व जंतूनां मुमुक्षूणां विशेषतः

အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့တော်မူသော ဘုရားသခင်၊ ဤပဉ္စနဒ ဟ္ရဒ၌ နေတော်မူပါ—သတ္တဝါအားလုံး၏ အကျိုးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် မောက္ခကို ရှာဖွေသူတို့၏ အကျိုးအတွက်။

Verse 49

लक्ष्मीशे न वरो मह्यमेष देयोऽविचारतः । नान्यं वरं समीहेहं भक्तिं च त्वपदांबुजे

လက္ရှ္မီ၏ အရှင်တော်၊ ကျွန်ုပ်အတွက် ဆုတောင်းတော်မူသည့် ဝရသည် ဤတစ်ပါးတည်း—မစဉ်းစားမနားဘဲ ချီးမြှင့်တော်မူပါ။ အခြားဝရ မလိုလားပါ; သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်၌ ဘက္တိသာ လိုလားပါသည်။

Verse 50

इति श्रुत्वा वरं तस्याग्निबिंदोर्मधुसूदनः । प्रीतः परोपकारार्थं तथेत्याहाब्धिजापतिः

အဂ္နိဗိန္ဒု၏ ဆုတောင်းဝရကို ကြားသော် မဓုဆူဒနသည် ပီတိတော်ရ၍၊ အများအကျိုးအတွက် ပင်လယ်မှ မွေးဖွားသော ဒေဝီ၏ ခင်ပွန်းတော် အရှင်က “တထာස්တု—အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 51

श्रीविष्णुरुवाच । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ स्थास्याम्यहमिह ध्रुवम् । काशीभक्तिमतां पुंसां मुक्तिमार्गं समादिशन्

သီရိဗိဿနုက မိန့်တော်မူသည်– “အဂ္နိဗိန္ဒု မုနိအမြတ်၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ မလှုပ်မယှက် တည်မြဲစွာ နေမည်၊ ကာသီကို ဘက္တိရှိသူတို့အား မောက္ခလမ်းကို သင်ကြားပေးမည်။”

Verse 52

मुने पुनः प्रसन्नोस्मि वरं ब्रूहि ददामि ते । अतीव मम भक्तोसि भक्तिस्तेस्तु दृढा मयि

“မုနိရေ၊ ငါသည် ထပ်မံနှစ်သက်ပျော်ရွှင်၏။ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပြောလော့၊ ငါသည် သင့်အား ပေးမည်။ သင်သည် ငါ၏ ဘက္တိအလွန်ကြီးသူ—ငါ့အပေါ် သင့်ဘက္တိ တည်ကြည်ခိုင်မာပါစေ။”

Verse 53

आदावेव हि तिष्ठासुरहमत्र तपोनिधे । ततस्त्वया समभ्यर्थि स्थास्याम्यत्र सदैव हि

“တပဿာ၏ ရတနာရေ၊ အစကတည်းက ငါသည် ဤနေရာ၌ နေရန် ရည်ရွယ်ထားပြီးသား။ ထို့နောက် သင်က ငါ့ကို တောင်းပန်သောအခါ ငါသည် ဤနေရာ၌ အမြဲတမ်း တည်နေမည်မှာ မုချပင်။”

Verse 54

प्राप्य काशीं सुदुर्मेधाः कस्त्यजेज्ज्ञानवान्यदि । अनर्घ्यं प्राप्य माणिक्यं हित्वा काचं क ईहते

ကာသီသို့ ရောက်ပြီးနောက် အမှန်တကယ် ပညာရှိဖြစ်လျှင် မည်သူက ထိုနေရာကို စွန့်ပစ်မည်နည်း။ တန်ဖိုးမမီနိုင်သော မဏိရတနာကို ရပြီးနောက် မည်သူက ထိုကို ပစ်၍ ဖန်တုံးကိုသာ လိုချင်မည်နည်း။

Verse 55

अल्पीयसा श्रमेणेह वपुषो व्ययमात्रतः । अवश्यं गत्वरस्याशु यथामुक्तिस्तथा क्व हि

ဤနေရာ၌ အားထုတ်မှု အနည်းငယ်သာဖြင့်—မကြာမီ ထွက်ခွာရမည့် ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခြင်းသာဖြင့်ပင်—ဤမျှ မုချ၍ လျင်မြန်သော မောက္ခကို အခြားဘယ်မှာ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 56

विनिमय्य जराजीर्णं देहं पार्थिवमत्र वै । प्राज्ञाः किमु न गृह्णीयुरमृतं नैर्जरं वपुः

ဤနေရာ၌ အိုမင်း၍ ပျက်ယွင်းသွားသော မြေသားကိုယ်ကို လဲလှယ်ပြီးနောက် ပညာရှိတို့သည် အမရတ (အမృత)၊ မအိုမင်းမပျက်စီး၊ မသေသော ကိုယ်တော်ကို မယူမလား?

Verse 57

न तपोभिर्न वा दानैर्न यज्ञैर्बहुदक्षिणैः । अन्यत्र लभ्यते मोक्षो यथा काश्यां तनु व्ययात्

တပဿာဖြင့်မဟုတ်၊ ဒါနဖြင့်မဟုတ်၊ ဒက္ခိဏာများစွာပါသော ယဇ္ဉဖြင့်မဟုတ်—ကာသီမှတပါး အခြားနေရာ၌ မောက္ခကို ကာသီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာပျောက်ကွယ်ခြင်းသာဖြင့် ရသကဲ့သို့ မရနိုင်။

Verse 58

अपि योगं हि युंजाना योगिनो यतमानसाः । नैकेनजन्मना मुक्ताः काश्यां मुक्ता वपुर्व्ययात्

စိတ်ကိုထိန်းချုပ်၍ ယောဂကိုကျင့်သုံးသော ယောဂီတို့ပင် တစ်ဘဝတည်းဖြင့် များစွာမလွတ်မြောက်ကြသေး; သို့သော် ကာသီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာပျောက်ကွယ်ခြင်းဖြင့် လွတ်မြောက်ကြသည်။

Verse 59

इदमेव महादानमिदमेव महत्तपः । इदमेव व्रतं श्रेष्ठं यत्काश्यां म्रियते तनुः

ဤအရာပင် မဟာဒါန၊ ဤအရာပင် မဟာတပဿာ; ဤအရာပင် အမြတ်ဆုံး ဝရတ—ကာသီ၌ ကိုယ်ခန္ဓာ သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 60

स एव विद्वाञ्जगति स एव विजितेंद्रियः । स एव पुण्यवान्धन्यो लब्ध्वा काशीं न यस्त्यजेत्

လောက၌ သူပင် အမှန်တကယ် ပညာရှိ၊ သူပင် အင်ဒြိယများကို အောင်နိုင်သူ; သူပင် ကုသိုလ်ရှိ၍ မင်္ဂလာတော်မူသူ—ကာသီကို ရပြီးနောက် မစွန့်လွှတ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 61

तावत्स्थास्याम्यहं चात्र यावत्काशी मुने त्विह । प्रलयेपि न नाशोस्याः शिवशूलाग्र सुस्थितेः

အို မုနိ၊ ဤနေရာ၌ ကာရှီ တည်တံ့နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငါလည်း ဤနေရာ၌ တည်မြဲစွာ နေမည်။ ပရလယကာလ၌ပင် ကာရှီသည် မပျက်စီး၊ ရှီဝ၏ တြိရှူးလ် အဖျားပေါ်၌ ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 62

इत्याकर्ण्य गिरं विष्णोरग्निबिंदुर्महामुनिः । प्रहृष्टरोमा प्रोवाच पुनरन्यं वरं वृणे

ဗိဿနု၏ စကားကို ကြားသော် မဟာမုနိ အဂ္နိဗိန္ဒုသည် ဝမ်းမြောက်လွန်၍ ရောမန့်ထလာသည်။ ထို့နောက် ထပ်မံပြော၏— “အခြားသော ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ငါရွေးချယ်၏။”

Verse 63

मापते मम नाम्नात्र तीर्थे पंचनदे शुभे । अभक्तेभ्योपि भक्तेभ्यः स्थितो मुक्तिं सदादिश

အို အရှင်၊ ဤမင်္ဂလာ ပဉ္စနဒ တီရ္ထ၌ ဤနေရာကို ကျွန်ုပ်၏ အမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်စေပါ။ ထို့ပြင် အရှင်သည် ဤနေရာ၌ တည်ရှိ၍ အမြဲ မုတ်ခ္ရှ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးသနားပါ—ဘက္တများအတွက်လည်း၊ ဘက္တမဟုတ်သူများအတွက်တောင်လည်း။

Verse 64

येत्र पंचनदे स्नात्वा गत्वा देशांतरेष्वपि । नरा पंचत्वमापन्ना मुक्तिं तेभ्योपि वै दिश

ထို့ပြင် ပဉ္စနဒ၌ ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အခြားဒေသများသို့ သွားကြသော လူတို့သည် နောက်တစ်ချိန် အခြားနေရာ၌ သေဆုံးလျှင်ပင် ထိုသူတို့အားလည်း မုတ်ခ္ရှကို ပေးသနားပါ။

Verse 65

येतु पंचनदे स्नात्वा त्वां भजिष्यंति मानवाः । चलाचलापि द्वैरूपा मा त्याक्षीच्छ्रीश्च तान्नरान्

သို့သော် ပဉ္စနဒ၌ ရေချိုးပြီး အရှင်ကို ကိုးကွယ်ပူဇော်မည့် လူတို့အား၊ အပြောင်းအလဲရှိခြင်းနှင့် တည်ငြိမ်ခြင်း ဟူသော နှစ်မျိုးသဘောရှိသည့် သရီ (လက္ခ္မီ) သည် မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်ပစ်ပါစေ။

Verse 66

श्रीविष्णुरुवाच । एवमस्त्वग्निबिंदोत्र भवता यद्वृतंमुने । त्वन्नाम्नोऽर्धेन मे नाम मया सह भविष्यति

သီရိဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်– “ဤသို့ပင် ဖြစ်စေကာ၊ အဂ္နိဗိန္ဒုရေ။ မုနိရေ၊ သင်ဤနေရာ၌ ရွေးချယ်ထားသကဲ့သို့၊ သင်၏နာမ၏ တစ်ဝက်နှင့် ငါ၏နာမသည် ငါနှင့်အတူ ပေါင်းစည်းလိမ့်မည်။”

Verse 67

बिंदुमाधव इत्याख्या मम त्रैलोक्यविश्रुता । काश्यां भविष्यति मुने महापापौघ घातिनी

“မုနိရေ၊ ကာသီ၌ ငါ၏နာမ ‘ဗိန္ဒု-မာဓဝ’ ဟူ၍ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုနာမသည် သုံးလောကလုံး၌ ကျော်ကြား၍ မဟာအပြစ်တို့၏ ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးများကို ဖျက်ဆီးပေးသူ ဖြစ်သည်။”

Verse 68

ये मामत्र नराः पुण्याः पुण्ये पंचनदे ह्रदे । सदा सपर्ययिष्यंति तेषां संसारभीः कुतः

“ဤနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ပဉ္စနဒ ရေကန်တွင် အမြဲတမ်း ငါ့ကို ပူဇော်ဝတ်ပြုကြမည့် ပုဏ္ဏဝန်သူတို့အတွက် သံသရာ၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် မည်သို့ ကျန်နိုင်မည်နည်း။”

Verse 69

वसुस्वरूपिणी लक्ष्मीर्लक्ष्मीर्निर्वाणसंज्ञिका । तत्पार्श्वगा सदा येषां हृदि पंचनदे ह्यहम्

“ဝသု(စည်းစိမ်) အဖြစ်တည်သော လက္ခမီနှင့် ‘နိဗ္ဗာန်’ ဟု ခေါ်သော လက္ခမီ—ဤနေရာ ပဉ္စနဒ၌ ငါသည် သူတို့၏နှလုံး၌ နေထိုင်သောသူတို့အနား၌ အမြဲတမ်း ရပ်တည်လျက်ရှိသည်။”

Verse 70

यैर्न पंचनदं प्राप्य वसुभिः प्रीणिता द्विजाः । आशुलभ्यविपत्तीनां तेषां तद्वसुरोदिति

“သို့သော် ပဉ္စနဒ သို့ မရောက်ဘဲ၊ ဝသု(ဒါန) ဖြင့် ဒွိဇ(ဗြာဟ္မဏ) များကို မပျော်ရွှင်စေသူတို့အပေါ် အခက်အခဲများသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူတို့အတွက် ထို ‘ဝသု’ (စည်းစိမ်/ကောင်းချီး) သည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။”

Verse 71

त एव धन्या लोकेस्मिन्कृतकृत्यास्त एव हि । प्राप्य यैर्मम सांनिध्यं वसवो मम सात्कृताः

ဤလောက၌ အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူတို့၊ လုပ်စရာကိစ္စ ပြီးမြောက်သူတို့ဟူသည် မိမိ၏ အနီးကပ်သန္နိဋ္ဌာန်ကို ရရှိပြီး၊ မိမိအတွက် ဝသုဒေဝတားတို့ကို သင့်တော်သကဲ့သို့ ဂုဏ်ပြုပူဇော်သူတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 72

बिंदुतीर्थमिदं नाम तव नाम्ना भविष्यति । अग्निबिंदो मुनिश्रेष्ठ सर्वपातकनाशनम्

ဤသန့်ရှင်းသော တီရ္ထသည် သင်၏နာမအတိုင်း ‘ဗိန္ဒုတီရ္ထ’ ဟူ၍ နာမည်ထင်ရှားလာမည်။ အို အဂ္နိဗိန္ဒု မုနိမြတ်ကြီး၊ ဤသည် ပာပအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။

Verse 73

कार्तिके बिंदुतीर्थे यो ब्रह्मचर्यपरायणः । स्नास्यत्यनुदिते भानौ भानुजात्तस्य भीः कुतः

ကာရ္တိကလတွင် ဗြဟ္မစရိယကို အားထားတည်မြဲ၍ နေမထွက်မီ ဗိန္ဒုတီရ္ထ၌ ရေချိုးသူ—အို နေ၏သားတော်—သူ့အတွက် ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘယ်ကနေ ကျန်နိုင်မည်နည်း။

Verse 74

अपि पापसहस्राणि कृत्वा मोहेन मानवः । ऊर्जे धर्मनदे स्नातो निष्पापो जायते क्षणात्

လူသည် မောဟကြောင့် ပာပထောင်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဥူရ္ဇ (ကာရ္တိက) ကာလ၌ ဓမ္မနဒီ၌ ရေချိုးလျှင် ခဏချင်းပင် ပာပကင်းစင်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 75

यावत्स्वस्थोस्ति देहोयं यावन्नेंद्रियविक्लवः । तावद्व्रतानि कुर्वीत यतो देहफलं व्रतम्

ဤကိုယ်ခန္ဓာ ကျန်းမာနေသရွေ့၊ အင်္ဒြိယများ မပျက်ယွင်းသရွေ့၊ ထိုအချိန်အတွင်း ဝရတ (ဗြတ) များကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အကျိုးफलသည် ဝရတအကျင့်အားဖြင့်သာ ရရှိသည်။

Verse 76

एकभक्तेन नक्तेन तथैवायाचितेन च । उपवासेन देहोयं संशोध्यो शुचिभाजनम्

တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာ စားသောက်ခြင်း၊ ညစာဝတ် (နက္တဝရတ) ကိုလိုက်နာခြင်း၊ မတောင်းဆိုဘဲ ရလာသော အဟာရကိုသာ လက်ခံခြင်း၊ ထို့ပြင် ဥပဝါသဖြင့်—သန့်ရှင်းမှု၏ ဘာဇနာဖြစ်သော ဤကိုယ်ကို သုတ်သင်၍ ပိုမိုသန့်စင်ရမည်။

Verse 77

कृच्छ्रचांद्रायणादीनि कर्तव्यानि प्रयत्नतः । अशुचिः शुचितामेति कायो यद्व्रतधारणात्

ကೃစ္ဆရ၊ စန္ဒြာယဏ စသည့် တပဿာများကို အားထုတ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းလျှင် မသန့်သော ကိုယ်တိုင်ပင် သန့်ရှင်းမှုသို့ ရောက်နိုင်သည်။

Verse 78

व्रतैः संशोधिते देहे धर्मो वसति निश्चलः । अर्थकामौ सनिर्वाणौ तत्र यत्र वृष स्थितिः

ဝရတများဖြင့် သန့်စင်ထားသော ကိုယ်၌ ဓမ္မသည် မလှုပ်မယှက် တည်နေ၏။ ဓမ္မ၏ နွားထီး (ဝೃಷ) တည်မြဲရာအရပ်၌ အರ್ಥ၊ ကာမ နှင့် နိဗ္ဗာန်/မောက္ခပင် ရှိလာသည်။

Verse 79

तस्माद्व्रतानि सततं चरितव्यानि मानवैः । धर्मसान्निध्य कर्तृणि चतुर्वर्गफलेप्सुभिः

ထို့ကြောင့် လူသားတို့သည် ဝရတကို အမြဲတမ်း ကျင့်သုံးရမည်—အထူးသဖြင့် ဘဝ၏ ပုရုသာရထ္ထ လေးပါး၏ အကျိုးကို လိုလားသူတို့အတွက်။ ဝရတသည် ဓမ္မ၏ နီးကပ်တည်ရှိမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Verse 80

सदा कर्तुं न शक्नोति व्रतानि यदि मानवः । चातुर्मास्यमनुप्राप्य तदा कुर्यात्प्रयत्नतः

လူတစ်ယောက်သည် အချိန်တိုင်း ဝရတ မဆောင်နိုင်ပါက၊ စာတုర్మာသျ (Cāturmāsya) ကာလ ရောက်လာသော် ထူးထူးခြားခြား အားထုတ်၍ ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 81

भूशय्या ब्रह्मचर्यं च किंचिद्भक्ष्यनिषेधनम् । एकभक्तादि नियमो नित्यदानं स्वशक्तितः

ဝရတကိုထိန်းသူသည် မြေပေါ်၌အိပ်စက်၍ ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းစည်းကမ်း) ကိုစောင့်ထိန်းကာ အစားအစာအချို့ကိုရှောင်ကြဉ်ရမည်။ တစ်နေ့တစ်ကြိမ်သာစားသည့် စည်းကမ်းတို့ကိုလိုက်နာ၍ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း နေ့စဉ်ဒါနပြုရမည်။

Verse 82

पुराणश्रवणं चैव तदर्थाचरणं पुनः । अखंडदीपोद्बोधश्च महापूजेष्टदैवते

ပုရာဏာကိုနားထောင်၍ ထိုအဓိပ္ပါယ်အတိုင်း ပြန်လည်ကျင့်သုံးရမည်။ မပြတ်မတောက် အခဏ္ဍဒီပ မီးတိုင်ကိုထွန်းထားကာ မိမိ၏ အိဋ္ဌဒေဝတာအား မဟာပူဇာပြုရမည်။

Verse 83

प्रभूतांकुरबीजाढ्ये देशे चापि गतागतम् । यत्नेन वर्जयेद्धीमान्महाधर्मविवृद्धये

ပညာရှိဝရတထိန်းသူသည် အပင်ပေါက်နှင့် မျိုးစေ့များစွာရှိသောနေရာများတွင် အထူးသဖြင့် အကြောင်းမဲ့ သွားလာလှုပ်ရှားခြင်းကို ကြိုးစား၍ရှောင်ကြဉ်ရမည်၊ ထို့ကြောင့် မဟာဓမ္မ တိုးပွားစေမည်။

Verse 84

असंभाष्या न संभाष्याश्चातुर्मास्य व्रतस्थितैः । मौनं चापि सदा कार्यं तथ्यं वक्तव्यमेव वा

ချာတုర్మာသျ ဝရတကိုထိန်းသူတို့သည် စကားမပြောသင့်သူများနှင့် မဆက်ဆံမပြောဆိုရ။ အမြဲ မೌန (နှုတ်ဆိတ်) ကိုထိန်းရမည်၊ သို့မဟုတ် ပြောရလျှင် အမှန်တရားကိုသာ ပြောရမည်။

Verse 85

निष्पावांश्च मसूरांश्च कोद्रवान्वर्जयेद्व्रती । सदा शुचिभिरास्थेयं स्प्रष्टव्यो नाव्रती जनः

ဝရတထိန်းသူသည် နိဿပာဝ ပဲ၊ မစူရ ပဲနှင့် ကိုဒရဝ သီးနှံတို့ကိုရှောင်ကြဉ်ရမည်။ အမြဲ သန့်ရှင်းသူတို့နှင့်ပေါင်းသင်းနေထိုင်၍ ဝရတမထိန်းသူကို မထိမတွေ့ရ။

Verse 86

दंतकेशांबरादीनि नित्यं शोध्यानि यत्नतः । अनिष्टचिंता नो कार्या व्रतिना हृद्यपि क्वचित्

သွား၊ ဆံပင်၊ အဝတ်အစား စသည့်အရာတို့ကို နေ့စဉ် ကြိုးစား၍ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသင့်သည်။ ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသူသည် မည်သည့်အခါမျှ—နှလုံးအတွင်း၌ပင်—အမင်္ဂလာ သို့မဟုတ် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော အတွေးကို မထားသင့်။

Verse 87

द्वादशस्वपि मासेषु व्रतिनो यत्फलं भवेत् । चातुर्मास्यव्रतभृतां तत्फलं स्यादखंडितम्

တစ်နှစ်တစ်ဆယ်နှစ်လုံးအတွင်း ဝရတထိန်းသူ ရနိုင်သော အကျိုးဖလသည်၊ စာတုရ္မာသျ ဝရတကို ထမ်းဆောင်သူတို့အတွက် အဲဒီအကျိုးဖလပင် မပြတ်မတောက် ပြည့်စုံအောင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 88

चतुर्ष्वपि च मासेषु न सामर्थ्यं व्रते यदि । तदोर्जे व्रतिना भाव्यमप्यब्दफलमिच्छता

လေးလုံးလုံး ဝရတကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း မရှိပါက၊ တစ်နှစ်ပြည့် အကျိုးဖလကို လိုလားသူ ဝရတထိန်းသူသည် အနည်းဆုံး ဩရ္ဇ (ကာရ္တိက) လတွင် ဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 89

अव्रतः कार्तिको येषां गतो मूढधियामिह । तेषां पुण्यस्य लेशोपि न भवेत्सूकरात्मनाम्

ကာရ္တိကလကို ဝရတမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားသော ဉာဏ်မိုက်သူတို့အတွက် ကုသိုလ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စက်တောင် မပေါ်ပေါက်နိုင်၊ ထိုသူတို့ကို ဝက်သဘောဝိညာဉ်ရှိသူဟု ဆိုကြသည်။

Verse 90

कृच्छ्रं वा चातिकृच्छ्रं वा प्राजापत्यमथापि वा । संप्राप्ते कार्तिके मासि कुर्याच्छक्त्याति पुण्यवान्

ကာရ္တိကလ ရောက်လာသောအခါ၊ ကုသိုလ်ကြီးသူသည် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ကೃစ္ဆြ၊ အတိကೃစ္ဆြ သို့မဟုတ် ပရာဇာပတျ ပရాయရှ္စိတ္တကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 91

एकांतरं व्रतं कुर्यात्त्रिरात्र व्रतमेव वा । पंचरात्रं सप्तरात्रं संप्राप्ते कार्तिके व्रती

ကာရ္တိက လမြတ် ရောက်လာသောအခါ ဝရတီဘုရားကိုးကွယ်သူသည် တစ်နေ့ခြားတစ်နေ့ အစာရှောင်ခြင်းကို ပြုစေကာ၊ သုံးညဝရတ သို့မဟုတ် ငါးည၊ ခုနစ်ည ဝရတတို့ကိုလည်း ခံယူနိုင်သည်။

Verse 92

पक्षव्रतं वा कुर्वीत मासोपोषणमेव वा । नोर्जो वंध्यो विधातव्यो व्रतिना केनचित्क्वचित्

နှစ်ပတ်ကြာ ဝရတကိုလည်း ပြုနိုင်သကဲ့သို့ လတစ်လုံးလုံး အစာရှောင်ခြင်းကိုလည်း ပြုနိုင်သည်။ သို့ရာတွင် ဥူရ္ဇာ (ကာရ္တိက) ဝရတကို မည်သည့်ဝရတီမဆို မည်သည့်အချိန်မဆို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို အကျိုးမဲ့ မဖြစ်စေရ။

Verse 93

शाकाहारं पयोहारं फलाहारमथापि वा । चरेद्यवान्नाहारं वा संप्राप्ते कार्तिके व्रती

ကာရ္တိက ရောက်လာသော် ဝရတီသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာ စားနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် နို့သာ၊ သို့မဟုတ် သစ်သီးသာ; မဟုတ်လျှင် ယဝ (barley) ဖြင့်ပြုသော အစာကိုသာ စားသုံးကာ ဝရတစည်းကမ်းအတိုင်း နေထိုင်ရမည်။

Verse 94

नित्यनैमित्तिकं स्नानं कुर्यादूर्जे व्रती नरः । ब्रह्मचर्यं चरेदूर्जे महाव्रतफलार्थवान्

ဥူရ္ဇာ (ကာရ္တိက) ကာလ၌ ဝရတီယောက်ျားသည် နေ့စဉ်နှင့် အခါသင့်အခါတော် စည်းကမ်းသတ်မှတ်ထားသော ရေချိုးသန့်စင်မှုကို ပြုရမည်။ ဥူရ္ဇာ၌ မဟာဝရတ၏ အကျိုးကို မျှော်လင့်၍ ဘြဟ္မစရိယကို ကျင့်သုံးရမည်။

Verse 95

बाहुलं ब्रह्मचर्येण यः क्षिपेच्छुचिमानसः । समस्तं हायनं तेन ब्रह्मचर्यकृतं भवेत्

စိတ်သန့်ရှင်းသူက ဥူရ္ဇာ၏ ရက်များစွာကို ဘြဟ္မစရိယဖြင့် ဖြတ်သန်းနိုင်လျှင်၊ ထိုသူအတွက် တစ်နှစ်လုံးသည်ပင် ဘြဟ္မစရိယကို ကျင့်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

Verse 96

यस्तु कार्तिकिकं मासमुपवासैः समापयेत् । अप्यब्दमपि तेनेह भवेत्सम्यगुपोषितम्

ကာတိကလကို အစာရှောင်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်စုံအောင် ပြီးမြောက်စေသူသည် ဤလောက၌ပင် တစ်နှစ်လုံးကို မှန်ကန်စွာ အစာရှောင်ခဲ့သကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခံရသည်။

Verse 97

शाकाहारपयोहारैरूर्जों यैरतिवाहितः । अखंडिता शरत्तेन तदाहारेण यापिता

ဩရ္ဇ (ကာတိက) လကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့် နို့အာဟာရဖြင့် ဖြတ်သန်းသူတို့သည် ထိုအာဟာရတည်းဟူသောအရာကြောင့် ဆောင်းဦးရာသီတစ်လျှောက်လုံး မပြတ်မတောက် ထိန်းသိမ်းနိုင်သည်။

Verse 98

पत्रभोजी भवेदूर्जे कांस्यं त्याज्यं प्रयत्नतः । यो व्रती कांस्यभोजी स्यान्न तद्व्रतफलं लभेत्

ဩရ္ဇ (ကာတိက) လတွင် ရွက်ပေါ်၌ စားသောက်ရမည်၊ ကြေးဝါ (ကာံသျ) ပန်းကန်များကိုလည်း ကြိုးစား၍ ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ကြေးဝါပန်းကန်ဖြင့် စားသော ဝ్రတီသည် ထိုဝ్రတ၏ အကျိုးကို မရနိုင်။

Verse 99

कांस्यस्य नियमे दद्यात्कांस्यं सर्पिः प्रपूरितम् । ऊर्जे न भक्षयेत्क्षौद्रमतिक्षुद्रगतिप्रदम्

ကြေးဝါကို ရှောင်ကြဉ်သည့် နိယမကို ထိန်းသိမ်းလျှင် ဂျီ (ghee) ဖြင့် ပြည့်နှက်သော ကြေးဝါပန်းကန်ကို ဒါနပြုရမည်။ ဩရ္ဇ (ကာတိက) လတွင် ပျားရည်ကို မစားရ၊ အလွန်နိမ့်သော အခြေအနေသို့ ဆွဲချတတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 100

मधुत्यागे घृतं दद्यात्पायसं च सशर्करम् । अभ्यंगेऽभ्यवहारे च तैलमूर्जे विवर्जयेत्

ပျားရည်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ဂျီ (ghee) နှင့် သကြားပါသော နို့ထမင်းချို (ပာယသ) ကို ဒါနပြုရမည်။ ဩရ္ဇ (ကာတိက) လတွင် ကိုယ်လိမ်းရန်နှင့် စားသောက်ရန် နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဆီကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 110

पापांधकारसंक्रुद्धः कार्तिके दीपदानतः । क्रोधांधकारितमुखं भास्करिं स न वीक्षते

အပြစ်၏အမှောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသူသည် ကာရ္တိကလတွင် မီးပူဇော် (ဒီပဒါန) ပြုလျှင် ဒေါသ၏အမှောင်က ဖုံးလွှမ်းထားသော မျက်နှာရှိ နေမင်းကို ထပ်မံ မမြင်တော့ပေ။

Verse 120

एकादशीं समासाद्य प्रबोधकरणीं मम । बिंदुतीर्थकृतस्नानो रात्रौ जागरणान्वितः

ကျွန်ုပ်ကို နိုးထစေသော ဧကာဒသီနေ့သို့ ရောက်လာပြီး ဘိန္ဒုတီရ္ထ၌ သန့်စင်ရေချိုးကာ ညလုံးပတ်လုံး ဇာဂရဏ (ညအိပ်မပျော်) ဖြင့် စောင့်နေတတ်သည်။

Verse 130

तस्माद्द्वेषो न कर्तव्यो विश्वेशे परमात्मनि । विश्वेश द्वेषिणां पुंसां प्रायश्चित्तं यतो नहि

ထို့ကြောင့် ပရမာတ္မန်ဖြစ်သော ဝိශ්ဝေရှ္ဝရကို မုန်းတီးခြင်း မပြုရ; ဝိශ්ဝေရှကို မုန်းသူတို့အတွက် အမှန်တကယ် ပရాయశ്ചित्त (အပြစ်လျော့) မရှိပေ။

Verse 140

आनंदकाननं पुण्यं पुण्यं पांचनदं ततः । ततोपि मम सान्निध्यमग्निबिंदो महामुने

အာနန္ဒကာနနသည် ပုဏ္ဏမြတ်၏၊ ထို့ထက်လွန်၍ ပဉ္စနဒလည်း ပုဏ္ဏမြတ်၏။ သို့သော် ထိုအားလုံးထက်ပင် မြင့်မြတ်သည်မှာ ငါ၏ နီးကပ်သော စန္နိဓိ ဖြစ်သည်၊ အို မဟာမုနိ အဂ္နိဘိန္ဒု။

Verse 145

भविष्याण्यपि कानीह तानि मे कथयाच्युत । यानि संपूज्यते भक्ताः प्राप्स्यंति कृतकृत्यताम्

အို အချျုတ၊ ဤနေရာ၌ နောင်တစ်ဖန် ပေါ်လာမည့် အခြားသော သန့်ရှင်းမြတ်သော အရာများကို ငါ့အား ပြောပါ—ထိုအရာတို့ကို သင့်တော်စွာ ပူဇော်လျှင် ဘက္တတို့သည် ဘဝရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိမည်။