Adhyaya 49

Verse 1

सूत उवाच । पाराशर्यमुने व्यास कुमारः कुंभजन्मने । यदावदत्कथामेतां तदा क्व द्रुपदात्मजा

စူတက ပြောသည်— ပရာရှရ၏ သား ဝျာသမုနိက အိုးမှ မွေးဖွားသော ရှိ (အဂஸတျယ) ၏ သား ကုမာရ စကန္ဒအား ဤကഥာကို ပြောကြားစဉ်၊ ထိုအချိန်တွင် ဒြုပဒ၏ သမီး ဒြော်ပဒီ သည် ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။

Verse 2

व्यास उवाच । पुराणसंहितां सूत ब्रूते त्रैकालिकीं कथाम् । संदेहो नात्र कर्तव्यो यतस्तद्गोचरोखिलम्

ဝျာသက ပြောသည်— အို စူတ၊ ပုရာဏ-သံဟိတာသည် သုံးကာလ—အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်—ကို လွှမ်းခြုံသော ကഥာကို ပြောပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် သံသယ မပြုရ၊ အကြောင်းမှာ အရာအားလုံးသည် ထို၏ အကျုံးဝင်ရာ ဖြစ်သည်။

Verse 3

स्कंद उवाच । आकर्णय मुने पूर्वं पंचवक्त्रो हरः स्वयम् । पृथिव्यां पंचधा भूत्वा प्रादुरासीज्जगद्धितः

စကန္ဒက ပြောသည်— အို မုနိ၊ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို နားထောင်လော့။ ပဉ္စဝက္ထရ ဟရ (ရှီဝ) သည် လောကအကျိုးအတွက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပုံသဏ္ဌာန် ငါးမျိုးအဖြစ် ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်။

Verse 4

उमापि च जगद्धात्री द्रुपदस्य महीभुजः । यजतो वह्निकुंडाच्च प्रादुश्चक्रेति सुंदरी

ကမ္ဘာကိုထိန်းသိမ်းသော မဟာဒေဝီ ဥမာသည်လည်း၊ ဒရုပဒ မင်းကြီး ယဇ္ဈပြုနေစဉ် မီးကွန်ဒ်မှ အလှတရားပြည့်ဝသော ဒေဝီကို ပေါ်ထွန်းစေ하였다။

Verse 5

पंचापि पांडुतनयाः साक्षाद्रुद्रवपुर्धराः । अवतेरुरिह स्वर्गाद्दुष्टसंहारकारकाः

ပဏ္ဍု၏ သားငါးပါးသည် ရုဒ္ဒရ၏ ကိုယ်ရုပ်ကို တိုက်ရိုက်ဆောင်ထားသူများဖြစ်၍၊ မကောင်းသူတို့ကို သုတ်သင်ရန် ကောင်းကင်မှ ဤလောကသို့ ဆင်းသက်လာကြသည်။

Verse 6

नारायणोपि कृष्णत्वं प्राप्य तत्साहचर्यकृत् । उद्वृत्तवृत्तशमनः सद्वृत्तस्थितिकारकः

နာရာယဏသည်လည်း ကృష్ణအဖြစ်ကို ရရှိကာ သူတို့၏ အဖော်အဖြစ်နေ၍၊ ပျက်ယွင်းသော အကျင့်ကို နှိမ်နင်းပြီး ကောင်းသော အကျင့်ဓမ္မ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ထူထောင်하였다။

Verse 7

प्रतपंतः पृथिव्यां ते पार्थाश्चेरुः पृथक्पृथक् । उदयानुदयौ तस्मिन्संपदां विपदामपि

အင်အားတောက်ပသော ပෘഥာ၏ သားတော်များသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးချင်းစီ မိမိလမ်းစဉ်အတိုင်း လှည့်လည်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ခရီးတွင် တက်တက်ကျကျ ရှိ၍ စည်းစိမ်လည်းရှိ၊ ဒုက္ခလည်းရှိ하였다။

Verse 8

कदाचित्ते महावीरा भ्रातृव्यप्रतिपादिताम् । विपत्तिमाप्य महतीं बभूवुः काननौकसः

တစ်ခါတစ်ရံ ထိုမဟာသူရဲကောင်းများသည် ရန်ဘက်ဆွေမျိုးတို့၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မဟာဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ကာ တောတွင်းနေထိုင်သူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 9

पांचाल्यपि च तत्पत्नी पतिव्यसनतापिता । धर्मज्ञा प्राप्य तन्वंगी ब्रध्नमाराधयद्भृशम्

ပာဉ္စာလီလည်း—သူ၏ဇနီး—ခင်ပွန်း၏ကံဆိုးဒုက္ခကြောင့်ပူလောင်နာကျင်လျက်၊ ဓမ္မကိုသိမြင်တည်ကြည်ပြီး ကိုယ်အင်္ဂါနူးညံ့သော်လည်း ကာရှီသို့ရောက်ကာ ဘြဓ္နာဟုခေါ်သော နေမင်းသခင်ကို အလွန်အမင်း စိတ်နှလုံးဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာပြု하였다။

Verse 10

आराधितोथ सविता तया द्रुपदकन्यया । सदर्वी सपिधानां च स्थालिकामक्षयां ददौ

ဒြုပဒ၏သမီးက ဤသို့ နေမင်းသခင် စဝိတೃကို အာရాధနာပြုသဖြင့်၊ နေမင်းသခင်သည် မကုန်ခန်းသော စ္ထာလီ (အစားအစာပန်းကန်) တစ်လုံးကို ဒေါ်လီနှင့် သင့်တော်သော အဖုံးနှင့်အတူ ပေးသနားတော်မူ하였다။

Verse 11

आराधयंतीं भावेन सर्वत्र शुचिमानसाम्

သူမသည် စိတ်နှလုံးထဲမှ ဘာဝ-ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်အာရాధနာပြုကာ အခြေအနေတိုင်းတွင် စိတ်ကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ထိန်းသိမ်း하였다။

Verse 12

स्थाल्यैतया महाभागे यावंतोऽन्नार्थिनो जनाः । तावंतस्तृप्तिमाप्स्यंति यावच्च त्वं न भोक्ष्यसे

“အို မဟာဘဂါဝတီ၊ ဤ စ္ထာလီ၏အာနုභာဝကြောင့် အစာတောင်းလာသူ မည်မျှရှိသော်လည်း ထိုမျှလောက် အားလုံး စိတ်ကျေနပ်အောင် ဗိုက်ပြည့်မည်—သင်ကိုယ်တိုင် မစားမီအထိပင်။”

Verse 13

भुक्तायां त्वयि रिक्तैषा पूर्णभक्ता भविप्यति । रसवद्व्यंजननिधिरिच्छाभक्ष्यप्रदायिनी

“သင်စားပြီးသွားလျှင် ဤပန်းကန်သည် လွတ်လပ်သွားမည်; သို့သော် ပြည့်နေချိန်တွင် အကောင်းဆုံး ထမင်းနှင့် အရသာပြည့်ဝသော ဟင်းလျာများ၏ သိုလှောင်ရာဖြင့် ပြည့်စုံကာ—လိုသမျှ အစားအစာကို ပေးစွမ်းနိုင်မည်။”

Verse 14

इत्थं वरस्तया लब्धः काश्यामादित्यतो मुने । अपरश्च वरो दत्तस्तस्यै देवेन भास्वता

ဤသို့ဖြင့် မုနိရေ၊ ကာသီမြို့၌ အာဒိတျ (နေမင်း) ထံမှ သူမသည် ဤဗရကို ရရှိ하였다။ ထို့ပြင် တောက်ပသော ဒေဝတား ဘာස්ဝန်ကလည်း သူမအား အခြားဗရတစ်ပါးကို ထပ်မံ ပေးတော်မူ하였다။

Verse 15

रविरुवाच । विश्वेशाद्दक्षिणेभागे यो मां त्वत्पुरतः स्थितम् । आराधयिष्यति नरः क्षुद्बाधा तस्य नश्यति

ရဝိက မိန့်တော်မူသည်– “ဝိශ්ဝေရှ್ವರ၏ တောင်ဘက်၌၊ သင်၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ငါ့ကို မည်သူမဆို အာရాధနာပြုလျှင်၊ ထိုသူ၏ ဆာလောင်မှုဒုက္ခသည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်။”

Verse 16

अन्यश्च मे वरो दत्तो विश्वेशेन पतिव्रते । तपसा परितुष्टेन तं निशामय वच्मि ते

“ပတိဗြတေ၊ သင်၏ တပသ်ကြောင့် ပျော်ရွှင်တော်မူသော ဝိශ්ဝေရှ్వరက ငါ့အား အခြားဗရတစ်ပါးကိုလည်း ပေးတော်မူ하였다။ နားထောင်လော့၊ ငါသည် သင်အား ပြောမည်။”

Verse 17

प्राग्रवे त्वां समाराध्य यो मां द्रक्ष्यति मानवः । तस्य त्वं दुःखतिमिरमपानुद निजैः करैः

“အရုဏ်တက်ချိန်၌ ပထမဦးစွာ သင်ကို ဗిధိအတိုင်း အာရాధနာပြုပြီး နောက် ငါ့ကို မြင်သော လူသည်—သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ရောင်ခြည်တို့ဖြင့် ထိုသူ၏ ဒုက္ခအမှောင်ကို ဖယ်ရှားပေးလော့။”

Verse 18

अतो धर्माप्रिये नित्यं प्राप्य विश्वेश्वराद्वरम् । काशीस्थितानां जंतूनां नाशयाम्यघसंचयम्

“ထို့ကြောင့်၊ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူရေ၊ ဝိශ්ဝေရှ్వరထံမှ ဤဗရကို ရရှိပြီးနောက် ကာသီ၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါတို့၏ စုဆောင်းထားသော အပြစ်အစုအဝေးကို ငါသည် အမြဲတမ်း ဖျက်ဆီးပေး၏။”

Verse 19

ये मामत्र भजिष्यंति मानवाः श्रद्धयान्विताः । त्वद्वरोद्यतपाणिं च तेषां दास्यामि चिंतितम्

ဤသန့်ရှင်းသောဌာန၌ ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် ငါ့ကို ဘုရားပူဇော်ကြသူတို့သည်၊ အို ကောင်းချီးပေးသူ၊ လက်ကို မြှောက်၍ သင်ကိုလည်း ရိုသေစွာ ပူဇော်ကြလျှင်—သူတို့ စိတ်ထဲက ဆန္ဒထားသမျှကို ငါ ပေးအပ်မည်။

Verse 20

भवतीं मत्समीपस्थां युधिष्ठिरपतिव्रताम् । विश्वेशाद्दक्षिणेभागे दंडपाणेः समीपतः

သင်—ယုဓိဋ္ဌိရအား ပတိဝြတာအဖြစ် သစ္စာတည်ကြည်သူ—ငါ့အနီး၌ နေထိုင်ရမည်။ ဗိශ්ဝေရှ၏ တောင်ဘက်ပိုင်း၌၊ ဒဏ္ဍပာဏီ၏ အနီးတွင် ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 21

येर्चयिष्यंति भावेन पुरुषा वास्त्रियोपि वा । तेषां कदाचिन्नो भावि भयं प्रियवियोगजम्

ယောက်ျားဖြစ်စေ မိန်းမဖြစ်စေ ဤနေရာ၌ စိတ်နှလုံးမှ ထွက်သော ဘာဝ-ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကြလျှင်—ချစ်မြတ်နိုးရာမှ ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်သော ကြောက်ရွံ့မှုကို မည်သည့်အခါမျှ မတွေ့ရ။

Verse 22

न व्याधिजं भयं क्वापि न क्षुत्तृड्दोषसंभवम् । द्रौपदीक्षणतः काश्यां तव धर्मप्रियेनघे

အို အပြစ်ကင်းစင်၍ ဓမ္မကို ချစ်မြတ်နိုးသူ၊ ကာရှီမြို့၌ ဒြောပဒီ၏ မင်္ဂလာဒർശနကြောင့် မည်သည့်နေရာ၌မဆို ရောဂါမှ ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှု မဖြစ်ပေါ်၊ ဆာလောင်ခြင်းနှင့် ရေငတ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခလည်း မရှိတော့မည်။

Verse 23

उवाच च प्रसन्नात्मा भास्करो द्रुपदात्मजाम्

ထို့နောက် စိတ်နှလုံးကြည်နူးသက်သာသော ဘာස්ကရ (နေဒေဝ) သည် ဒြုပဒ၏ သမီး ဒြောပဒီအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 24

आदित्यस्य कथामेतां द्रौपद्याराधितस्य वै । यः श्रोष्यति नरो भक्त्या तस्यैनः क्षयमेष्यति

ဒြောပဒီက ပူဇော်အာရాధနာပြုခဲ့သော အာဒိတျ၏ ဤကထာကို ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် နားထောင်သူ၏ အပြစ်တို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားမည်။

Verse 25

स्कंद उव ।च । द्रौपदादित्यमाहात्म्यं संक्षेपात्कथितं मया । मयूखादित्यमाहात्म्यं शृण्विदानीं घटोद्भव

စကန္ဒက မိန့်တော်မူသည်– “ဒြောပဒါ-အာဒိတျ၏ မဟိမကို ငါ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြီးပြီ။ ယခုတော့ အိုးမှ မွေးဖွားသော အဂஸတျာရေ၊ မယူးခာ-အာဒိတျ၏ မဟိမကို နားထောင်လော့။”

Verse 26

पुरा पंचनदे तीर्थे त्रिषुलोकेषु विश्रुते । सहस्ररश्मिर्भगवांस्तपस्तेपे सुदारुणम्

ရှေးကာလ၌ သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသော ပဉ္စနဒ တီရ္ထ၌ ရောင်ခြည်တစ်ထောင်ရှိသော ဘဂဝန် နေမင်းသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော တပသကို ပြုခဲ့သည်။

Verse 27

प्रतिष्ठाप्य महालिंगं गभस्तीश्वर संज्ञितम् । गौरीं च मंगला नाम्नीं भक्तमंगलदां सदा

ထိုသူသည် “ဂဘස්တီဣශ්ဝရ” ဟု အမည်ရသော မဟာလိင်္ဂကို တည်ထောင်ပူဇော်ကာ၊ “မင်္ဂလာ” ဟု အမည်ရသော ဂေါရီကိုလည်း တည်စေ၍၊ ဘက္တများအား အမြဲ မင်္ဂလာပေးတော်မူ၏။

Verse 28

दिव्यवर्षसहस्रं तु शतेन गुणितं मुने । आराधयञ्शिवं सोमं सोमार्धकृतशेखरम्

အို မုနိ၊ ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ထောင်ကို ရာဆတိုးသမျှ ကာလတစ်လျှောက် သူသည် ရှိဝကို အာရాధနာပြုခဲ့သည်—လမင်းကို ဆံတော်အလှဆင်ထားသော၊ လခြမ်းတင်သရဖူဆောင် မဟာဒေဝကို။

Verse 29

स्वरूपतस्तु तपनस्त्रिलोकीतापनक्षमः । ततोतितीव्र तपसा जज्वाल नितरां मुने

သဘာဝအရ နေမင်းသည် လောကသုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော အပူဓာတ်ရှိ၏။ ထို့နောက် အလွန်ပြင်းထန်သော တပဿာဖြင့်၊ အို မုနိ၊ ပို၍တောက်လောင်လျက် ရောင်ပြန်ထွန်းတောက်လာ၏။

Verse 30

मयूखैस्तत्र सवितुस्त्रैलोक्यदहनक्षमैः । ततं समस्तं तत्काले द्यावाभूम्योर्यदंतरम्

ထိုနေရာ၌ လောကသုံးပါးကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်သော နေမင်း၏ ရောင်ခြည်များကြောင့်၊ ထိုကာလတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြားရှိ အာကာသအလျားအဝန်းတစ်လျှောက်လုံး ပြည့်နှက်သွား၏။

Verse 31

वैमानिकैर्विष्णुपदे तत्यजे च गतागतम् । तीव्रे पतंगमहसि पतंगत्वभयादिव

ဗိဿဏုပဒ၌ နေထိုင်သော ကောင်းကင်ယာဉ်စီး ဒေဝတားတို့ပင် သွားလာလာရောက်မှုကို စွန့်လွှတ်ကြ၏။ နေမင်း၏ ထိုပြင်းထန်သော တောက်ပမှုအတွင်း၌ မီးသို့ဆွဲငင်ခံရသော ပိုးဖလံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သကဲ့သို့ပင်။

Verse 32

मयूखा एव दृश्यंते तिर्यगूर्ध्वमधोपि च । आदित्यस्य न चादित्यो नीपपुष्पस्थितेरिव

မြင်ရသည်မှာ ရောင်ခြည်များသာ—အလျားလိုက်လည်းကောင်း၊ အပေါ်သို့လည်းကောင်း၊ အောက်သို့လည်းကောင်း ဖြစ်၏။ နေမင်းကိုယ်တိုင်မမြင်ရဘဲ၊ နီပပန်းသည် မိမိတည်ရာ၌ ဖုံးကွယ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 33

तस्यवै महसां राशेस्तपोराशेस्तपोर्चिषाम् । चकंपे साध्वसात्तीव्रा त्रैलोक्यं सचराचरम्

ထိုတောက်ပမှု၏ အစုအဝေး—တပဿာ၏ အစုအဝေးနှင့် တပ၏ မီးရောင်တောက်ပမှု—ကြောင့် လောကသုံးပါးသည် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးအပါအဝင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် တုန်လှုပ်ကန့်လန့်သွား၏။

Verse 34

सूर्य आत्मास्य जगतो वेदेषु परिपठ्यते । स एव चेज्वालयिता को नस्त्राता भवेदिह

ဝေဒများတွင် နေမင်းကို ဤလောက၏ အတ္တမန်အဖြစ် ရွတ်ဆိုထားသည်။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသူ ဖြစ်လာလျှင် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်မည့်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 35

जगच्चक्षुरसौ सूर्यो जगदात्मैष भास्करः । जगद्योयन्मृतप्रायं प्रातःप्रातः प्रबोधयेत्

အဲဒီ နေမင်းသည် လောက၏ မျက်စိဖြစ်၏။ ဤ ဘာස්ကရသည် လောက၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်၏—မနက်တိုင်း မနက်တိုင်း သေလုနီးပါး လောကကို နိုးထစေသူ ဖြစ်သည်။

Verse 36

तमोंधकूपपतितमुद्यन्नेष दिनेदिने । प्रसार्य परितः पाणीन्प्राणिजातं समुद्धरेत्

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထွက်ပေါ်လာသော သူသည် အမှောင်၏ မျက်ကန်းတွင်းထဲသို့ ကျသွားသော သတ္တဝါအစုကို ပတ်လည်လက်များ ဖြန့်ကာ ကယ်တင်၍ မြှောက်တင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 37

उदितेऽत्रोदिमो नित्यमस्तं यात्यस्तमाप्नुमः । उदयेऽनुदये तस्मादस्माकं कारणं रविः

သူ ထွက်လာသော် ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့လည်း နေ့စဉ် နိုးထလာကြ၏။ သူ ဝင်သော် ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဝင်ရာသို့ သွားကာ အဆုံးသို့ ရောက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် ထွက်ခြင်း မထွက်ခြင်းတို့၌ ရဝိသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်သည်။

Verse 38

इति व्याकुलितं विश्वं पश्यन्विश्वेश्वरः स्वयम् । विश्वत्राता वरं दातुं संजग्मे तिग्मरश्मये

ဤသို့ ကမ္ဘာလောက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်၍၊ ဝိශ්ဝေရှဝရ ကိုယ်တိုင်—လောက၏ ကယ်တင်ရှင်—တိဂ္မရश्मိ နေမင်းထံသို့ ကောင်းချီးပေးရန် သွားရောက်하였다။

Verse 39

मयूखमालिनं शंभुरालोक्याति सुनिश्चलम् । समाधि विस्मृतात्मानं विसिस्माय तपः प्रति

ရောင်ခြည်ပန်းကုံးဖြင့် တန်ဆာဆင်သကဲ့သို့ရှိသော သမ္ဘူကို အလွန်မလှုပ်မယှက် တည်နေသည်ဟု မြင်သော်၊ နေမင်းသည် သမာဓိ၌ မိမိကို မေ့လျော့လျက် ထိုတပဿာကို အံ့ဩသွား၏။

Verse 40

उवाच च प्रसन्नात्मा श्रीकंठः प्रणतार्तिहृत् । अलं तप्त्वा वरं ब्रूहि द्युमणे महसां निधे

ထို့နောက် စိတ်ကြည်လင်သော သရီကဏ္ဌ၊ ဦးညွှတ်သူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးသူက မိန့်တော်မူသည်—“တပဿာ လုံလောက်ပြီ; အို ဒျုမဏေ၊ တေဇော၏ خزန်၊ ဆုတောင်းတော်မူလော့။”

Verse 41

निरुद्धेंद्रियवृत्तित्वाद्ब्रध्नो ध्यानसमाधिना । न जग्राह वचः शंभोर्द्वित्रिरुक्तोप्यकर्णवत्

အင်္ဒြိယလှုပ်ရှားမှုများကို တားဆီး၍ ဓျာန-သမာဓိ၌ လိမ္မာလျက်ရှိသော ဘြဓ္န (နေမင်း) သည် သမ္ဘူ၏ စကားကို မခံယူနိုင်ခဲ့; နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ် ပြောသော်လည်း နားမရှိသကဲ့သို့ပင် ရှိနေ၏။

Verse 42

काष्ठीभूतं तु तं ज्ञात्वा शिवः पस्पर्श पाणिना । महातपः समुद्भूत संतापामृतवर्षिणा

သူကို သစ်တုံးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ မသိမသာ ဖြစ်နေသည်ဟု သိသော်၊ ရှိဝသည် မဟာတပဿာမှ ပေါ်ထွန်းသော အပူကို အမృతမိုးဖြင့် သက်သာစေသော လက်တော်ဖြင့် ထိတော်မူ၏။

Verse 43

तत उन्मीलयांचक्रे लोचने विश्वलोचनः । तस्योदयमिव प्राप्य प्रगे पंकजिनीवनी

ထို့နောက် အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူသော ဝိශ්ဝလောစန သခင်သည် (သူ၏) မျက်စိကို ဖွင့်စေတော်မူ၏—မနက်အာရုဏ်တွင် နေထွက်ခြင်းကို ရရှိသကဲ့သို့ ကြာကန်သည် ပွင့်လန်းသကဲ့သို့။

Verse 44

परिव्यपेतसंतापस्तपनः स्पर्शनाद्विभोः । अवग्रहितसस्यश्रीरुल्ललास यथांबुदात्

အရှင်၏ထိတွေ့မှုကြောင့် နေရောင်၏လောင်ကျွမ်းသောအပူဒဏ် ပျောက်ကွယ်သွား၍၊ မိုးတိမ်မှမိုးရွာပြီးနောက် စိုက်ပျိုးသီးနှံ၏စည်းစိမ်တိုးပွားသကဲ့သို့ နေမင်းသည် ထွန်းလင်းတောက်ပလာ၏။

Verse 45

मित्रो नेत्रातिथीकृत्य त्र्यक्षं प्रत्यक्षमग्रतः । दंडवत्प्रणनामोच्चैस्तुष्टाव च पिनाकिनम्

မိတ္တ (နေမင်း) သည် မျက်စိကို ဧည့်သည်တော်ကဲ့သို့ အပြည့်အဝဖွင့်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သုံးမျက်စိရှင်ကို တိုက်ရိုက်မြင်လေ၏။ ထို့နောက် ဒဏ္ဍဝတ်ပုံစံဖြင့် လဲကျကန်တော့ကာ ပိနာကင် (ရှီဝ) ကို အသံမြင့်စွာ ချီးမွမ်းလေ၏။

Verse 46

रविरुवाच । देवदेव जगतांपते विभो भर्ग भीम भव चंद्रभूषण । भूतनाथ भवभीतिहारक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

ရဝိက ပြောသည်– “ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ လောကတို့၏အရှင်၊ အလုံးစုံပြည့်ဝသော အရှင်ဗိဘို! ဘർဂ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘီမ၊ လမင်းအလှဆင်ထားသော ဘဝ! ဘူတနာထ၊ သံသရာ-ဘဝ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားသူ—ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏၊ ဦးညွှတ်သူတို့၏ ဆန္ဒကို ပေးသနားသူအရှင်။”

Verse 47

चंद्रचूडमृड धूर्जटे हर त्र्यक्ष दक्ष शततंतुशातन । शांतशाश्वत शिवापते शिव त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

“လမင်းကို ဦးထိပ်တွင်ဆောင်သော ချန္ဒြချူဍ၊ မೃဍ၊ ဇဋာဆံပင်ရှိသော ဓူရ္ဇဋိ! ဟရ၊ သုံးမျက်စိရှင်! ကျွမ်းကျင်သူ၊ ရာချည်ကြိုးကဲ့သို့သော ချည်နှောင်မှုကို ဖြတ်တောက်ဖျက်ဆီးသူ! ငြိမ်းချမ်း၍ အနန္တတည်မြဲသူ၊ ရှီဝာ၏အရှင် ရှီဝ—ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏၊ ဦးညွှတ်သူတို့၏ ဆန္ဒကို ပေးသနားသူအရှင်။”

Verse 48

नीललोहित समीहितार्थ दहे द्व्येकलोचन विरूपलोचन । व्योमकेशपशुपाशनाशन त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

“နီလလိုဟိတ၊ ရည်မှန်းသော အရာကို ပြည့်စုံစေသူ! ဒဟန၊ လောင်ကျွမ်းစေသူ! မျက်စိနှစ်လုံးနှင့် တစ်လုံးရှိသော အရှင်၊ အံ့ဩဖွယ် မျက်စိရှင်! ဗျိုမကေရှ၊ ပသု (ချည်နှောင်ခံသတ္တဝါ) တို့၏ ပာရှ (ဖမ်းချည်ဖွဲ့) ကို ဖျက်ဆီးသူ—ကျွန်ုပ်သည် သင့်အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပါ၏၊ ဦးညွှတ်သူတို့၏ ဆန္ဒကို ပေးသနားသူအရှင်။”

Verse 49

वामदेवशितिकंठशूलभृच्चंद्रशेखर फणींद्रभूषण । कामकृत्पशुपते महेश्वर त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

အို ဝာမဒေဝ၊ လည်ပင်းပြာ သုံးခွားလက်နက်ကိုင်၊ လမောက်တော် ဆင်မြန်း၍ နဂါးမင်းဖြင့် အလှဆင်တော်မူသောရှင်; ကာမကို အနိုင်ယူသော ပశုပတိ မဟေရှဝရ၊ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏—ဦးညွှတ်သူတို့အား အလိုရှိသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 50

त्र्यंबक त्रिपुरसूदनेश्वर त्राणकृत्त्रिनयनत्रयीमय । कालकूट दलनांतकांतक त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

အို တြျမ္ဗက၊ တြိပုရကို ဖျက်ဆီးသော အရှင်၊ ကာကွယ်တော်မူသော သုံးမျက်စိရှင်၊ သုံးမျက်စိသည် တြိတတ္တဝ၏ အနှစ်သာရ; ကာလကူဋ အဆိပ်ကို ချေမှုန်းသောရှင်၊ မရဏ၏ သတ်သူကို သတ်သောရှင်—ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ဦးညွှတ်သူတို့အား အလိုရှိသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 51

शर्वरीरहितशर्वसर्वगस्वर्गमार्गसुखदापवर्गद । अंधकासुररिपो कपर्दभृत्त्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

အို ရှရဝ၊ အမှောင်ကင်းစင်သောရှင်၊ အရာရာ၌ ပျံ့နှံ့တော်မူသောရှင်၊ ကောင်းကင်လမ်း၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးတော်မူ၍ အပဝဂ္ဂ (မောက္ခ) ကိုလည်း ပေးတော်မူသောရှင်; အန္ဓက အဆူရ၏ ရန်သူ၊ ဇဋာဆောင်ရှင်—ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ဦးညွှတ်သူတို့အား အလိုရှိသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 52

शंकरोग्रगिरिजापते पते विश्वनाथविधिविष्णु संस्तुत । वेदवेद्यविदिताऽखिलेंगि तत्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

အို ရှင်ကရ၊ အင်အားကြီးသော အရှင်၊ ဂိရိဇာ၏ ခင်ပွန်း; အို ဝိශ්ဝနာထ၊ ဗြဟ္မာနှင့် ဝိෂ္ဏုတို့ ချီးမွမ်းတော်မူသောရှင်; ဝေဒများက သိနိုင်သမျှ သိမြင်ရသော၊ အရာအားလုံးအတွင်း တည်ရှိသည့် တတ္တဝ၏ အနှစ်သာရ—ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ဦးညွှတ်သူတို့အား အလိုရှိသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 53

विश्वरूपपररूप वर्जितब्रह्मजिह्मरहितामृतप्रद । वाङमनोविषयदूरदूरगत्वां नतोस्मि नतवांछितप्रद

အို အမృతကဲ့သို့ အမရတရားကို ပေးတော်မူသောရှင်; အခြေအနေချုပ်ထားသော ‘ဗြဟ္မန်’ အယူအဆ၏ ကွေ့ကောက်မှုကင်းစင်သောရှင်; စကြဝဠာရုပ်နှင့် အလွန်ရုပ် နှစ်မျိုးလုံးကို ကျော်လွန်သောရှင်; စကားနှင့် စိတ်၏ လက်လှမ်းမမီ အလွန်အလွန်ဝေးသောရှင်—ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏; ဦးညွှတ်သူတို့အား အလိုရှိသော ကောင်းချီးပေးတော်မူပါ။

Verse 54

इत्थं परीत्य मार्तंडो मृडं देवं मृडानिकाम् । अथ तुष्टाव प्रीतात्मा शिववामार्धहारिणीम्

ဤသို့ မာရတဏ္ဍ (နေမင်း) သည် မೃဍ ဒေဝ (ရှီဝ) နှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မೃဍာနိကာ ဒေဝီတို့ကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ကာ၊ ပီတိပြည့်နှက်သောစိတ်ဖြင့် ရှီဝ၏ ဘယ်ဖက်အဝက်ကို မျှဝေသည့် သာသနာတော်မိခင်ကို ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 55

रविरुवाच । देवि त्वदीयचरणांबुजरेणुगौरीं भालस्थलीं वहति यः प्रणतिप्रवीणः । जन्मांतरेपि रजनीकरचारुलेखा तां गौरयत्यतितरां किल तस्य पुंसः

ရဝိ (နေမင်း) မိန့်တော်မူသည်– အို ဒေဝီ၊ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သောသူသည် သင်၏ ပဒ္မခြေတော်ရေဏုမှ ပေါ်ထွန်းသော ဂေါရီဖြူဝင်းမှုကို မိမိနဖူးပေါ်၌ ဆောင်ထား၏။ အခြားဘဝ၌ပင် နဖူးပေါ်ရှိ လမင်း၏ လှပသောမျဉ်းတန်းက ထိုအမှတ်အသားကို ပိုမိုတောက်ပစေ၏။

Verse 56

श्रीमंगले सकलमंगलजन्मभूमे श्रीमंगले सकलकल्मषतूलवह्ने । श्रीमंगले सकलदानवदर्पहंत्रि श्रीमंगलेऽखिलमिदं परिपाहि विश्वम्

အို သရီမင်္ဂလာ၊ မင်္ဂလာအပေါင်း၏ မွေးရာမြေ! အို သရီမင်္ဂလာ၊ အပြစ်၏ ဝါဂွမ်းကဲ့သို့သော အစုအပုံများကို လောင်ကျွမ်းစေသော မီး! အို သရီမင်္ဂလာ၊ ဒာနဝတို့၏ မာန်မာနကို ချေမှုန်းသူ! အို သရီမင်္ဂလာ၊ ဤကမ္ဘာလောကတစ်လုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။

Verse 57

विश्वेश्वरि त्वमसि विश्वजनस्य कर्त्री त्वं पालयित्र्यसि तथा प्रलयेपिहंत्री । त्वन्नामकीर्तनसमुल्लसदच्छपुण्या स्रोतस्विनी हरति पातककूलवृक्षान्

အို ဝိශ්ဝေရှွရီ၊ သင်သည် လောကသတ္တဝါအပေါင်း၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ ထိန်းသိမ်းရှင် ဖြစ်ပြီး၊ ပရလယကာလ၌လည်း ဖျက်ဆီးရှင် ဖြစ်၏။ သင်၏ နာမကီර්တနကြောင့် လှိုင်းထန်တောက်ပလာသော သန့်ရှင်းသည့် ပုဏ္ဏစီးကြောင်းသည် အပြစ်အစုအဝေးတောအုပ်၏ သစ်ပင်များကို အမြစ်မှပင် ဆွဲနုတ်ပစ်၏။

Verse 58

मातर्भवानि भवती भवतीव्रदुःखसंभारहारिणि शरण्यमिहास्ति नान्या । धन्यास्त एव भुवनेषु त एव मान्या येषु स्फुरेत्तवशुभः करुणाकटाक्षः

အို မိခင် ဘဝါနီ၊ ပြင်းထန်သော ဒုက္ခအစုအဝေး၏ လေးလံသောဝန်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်သူမှာ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ သင်မှတပါး အခြားအာရုံမရှိ။ သင်၏ မင်္ဂလာပြည့်ဝသော ကရုဏာကတ္တားရှ် အလင်းရောင် ထွန်းလင်းသောသူတို့သာ လောကများ၌ အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူ၊ အလေးအနက်ထားကာ ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 59

ये त्वा स्मरंति सततं सहजप्रकाशां काशीपुरीस्थितिमतीं नतमोक्षलक्ष्मीम् । तान्संस्मरेत्स्मरहरो धृतशुद्धबुद्धीन्निर्वाणरक्षणविचक्षणपात्रभूतान्

သင်ကို အမြဲမပြတ် သတိရနေသူတို့—ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အလင်းတော်၊ ကာရှီမြို့၌ တည်နေထိုင်သော မိခင်တော်၊ ဦးညွှတ်သူတို့အတွက် မောက္ခလက္ရှမီ—ထိုသူတို့ကို ကာမကိုဖျက်သိမ်းသော စမရဟရ (ရှီဝ) ကလည်း ပြန်လည် သတိရတော်မူ၏။ သူတို့သည် ဉာဏ်သန့်စင်ပြီး နိဗ္ဗာဏကို ကာကွယ်ရာ၌ ပညာရှိကာ သင့်တော်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 60

मातस्तवांघ्रियुगलं विमलं हृदिस्थं यस्यास्ति तस्य भुवनं सकलं करस्थम् । यो नामतेज एति मंगलगौरि नित्यं सिद्ध्यष्टकं न परिमुंचति तस्य गेहम्

အမေတော်၊ မိမိနှလုံးအတွင်း၌ သင်၏ အညစ်အကြေးကင်းသော ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ထားရှိသူအတွက် လောကတစ်လုံးလုံးသည် လက်ဖဝါးပေါ်တင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အို မင်္ဂလာဂေါရီ၊ နေ့စဉ် သင်၏ နာမတော်၏ တောက်ပမှုသို့ ချဉ်းကပ်သူ၏ အိမ်ကို အဋ္ဌစိဒ္ဓိတို့ မစွန့်ခွာကြ။

Verse 61

त्वं देवि वेदजननी प्रणवस्वरूपा गायत्र्यसि त्वमसि वै द्विजकामधेनुः । त्वं व्याहृतित्रयमिहाऽखिलकर्मसिद्ध्यै स्वाहास्वधासि सुमनः पितृतृप्तिहेतुः

ဒေဝီတော်၊ သင်သည် ဝေဒတို့၏ မိခင်တော်၊ ပ္ရဏဝ (အိုံ) ၏ ရုပ်သဘောတော် ဖြစ်၏။ သင်သည် ဂါယတ္ရီ၊ ဒွိဇတို့အတွက် ကာမဓေနုကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ဤနေရာ၌ သင်သည် ဗျာဟෘတိ သုံးပါး (ဘူḥ၊ ဘုဝḥ၊ စွḥ) ဖြစ်၍ ကర్మပူဇာအားလုံး အောင်မြင်စေရန်; သင်သည် ‘စွာဟာ’ နှင့် ‘စွဓာ’ ဖြစ်ကာ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့ကို တೃप्तစေသော အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏၊ အို စုမန (စိတ်ကောင်း) ရှင်။

Verse 62

गौरि त्वमेव शशिमौलिनि वेधसि त्वं सावित्र्यसि त्वमसि चक्रिणि चारुलक्ष्मीः । काश्यां त्वमस्यमलरूपिणि मोक्षलक्ष्मीस्त्वं मे शरण्यमिह मंगलगौरि मातः

အို ဂေါရီ၊ သင်တော်တည်းသာ လမောက်တော်ဆောင်သော အရှင် (ရှီဝ) နှင့်အတူ ရှိ၏။ သင်တော်တည်းသာ ဝေဓသ (ဗြဟ္မာ) နှင့်အတူ ရှိ၏။ သင်သည် စာဝိတ္ရီ ဖြစ်၏။ စက်ကရကိုင်သော အရှင် (ဗိဿနု) နှင့်အတူ သင်သည် လှပသော လက္ရှမီ ဖြစ်၏။ ကာရှီ၌ အညစ်ကင်းရုပ်သဘောရှင်၊ သင်သည် မောက္ခလက္ရှမီ ဖြစ်၏။ အို မင်္ဂလာဂေါရီ မိခင်တော်၊ ဤနေရာ၌ သင်သည် ကျွန်ုပ်၏ ခိုလှုံရာ ဖြစ်၏။

Verse 63

स्तुत्वेति तां स्मरहरार्धशरीरशोभां श्रीमंगलाष्टक महास्तवनेन भानुः । देवीं च देवमसकृत्परितः प्रणम्य तूष्णीं बभूव सविता शिवयोः पुरस्तात्

စမရဟရ (ရှီဝ) ၏ အာဓာကိုယ်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုဒေဝီကို ‘သရီ မင်္ဂလာအဋ္ဌက’ ဟူသော မဟာစတဝဖြင့် ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ ဘာနု (နေမင်း) သည် ဒေဝီနှင့် ဒေဝကို အရပ်ရပ်မှ ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပူဇော်하였다။ ထို့နောက် ရှီဝနှင့် ရှီဝါ၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

Verse 64

देवदेव उवाच । उत्तिष्ठोत्तिष्ठ भद्रं ते प्रसन्नोस्मि महामते । मित्रमन्नेत्रगो नित्यं प्रपश्ये तच्चराचरम्

ဒေဝဒေဝ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်– “ထလော့ ထလော့၊ မဟာဉာဏ်ရှိသူရေ၊ သင်၌ မင်္ဂလာဖြစ်ပါစေ။ ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။ မိတ်ဆွေကဲ့သို့ သင်၏ မျက်စိအတွင်း နေထိုင်၍ လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော လောကအားလုံးကို အစဉ်မြင်တော်မူ၏။”

Verse 65

मम मूर्तिर्भवान्सूर्य सर्वज्ञो भव सर्वगः । सर्वेषां महसां राशिः सर्वेषां सर्वकर्मवित्

“ဟေ သုရိယ၊ သင်သည် ငါ၏ မူရတိတော်ပင် ဖြစ်၏။ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်လော့၊ အလုံးစုံ၌ ပျံ့နှံ့သူ ဖြစ်လော့။ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် အလင်းရောင်၏ မဟာသိုက် ဖြစ်လော့၊ အားလုံး၏ ကမ္မကို သိမြင်သူ ဖြစ်လော့။”

Verse 66

सर्वेषां सर्वदुःखानि भक्तानां त्वं निराकुरु । त्वया नाम्नां चतुःषष्ट्या यदष्टकमुदीरितम्

“ဘက္တားတို့၏ ဒုက္ခအားလုံးကို၊ အားလုံး၏ ဝေဒနာကို သင် ဖယ်ရှားပေးလော့။ ထို့ပြင် သင်သည် နာမတော် ခြောက်ဆယ်လေးပါးဖြင့် အဋ္ဌက (အပိုဒ် ၈ ပိုဒ်) ကို ရွတ်ဆိုကြေညာခဲ့သောကြောင့်…”

Verse 67

अनेन मां परिष्टुत्य नरो मद्भक्तिमाप्स्यति । अष्टकं मंगलागौर्या मंगलाष्टकसंज्ञकम्

“ဤအရာဖြင့် ငါ့ကို ချီးမွမ်းပါက လူသည် ငါ့အပေါ် ဘက္တိကို ရရှိလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ မင်္ဂလာဂေါရီအား ရည်ညွှန်းသော အဋ္ဌက (၈ ပိုဒ်) စတုတ္တရ၊ ‘မင်္ဂလာအဋ္ဌက’ ဟု ခေါ်သည်။”

Verse 68

अनेन मंगलागौरीं स्तुत्वा मंगलमाप्स्यति । चतुःषष्ट्यष्टकं स्तोत्रं मंगलाष्टकमेव च

“ဤအရာဖြင့် မင်္ဂလာဂေါရီကို ချီးမွမ်းလျှင် မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို ရရှိမည်။ ဤစတုတ္တရသည် နာမတော် ၆၄ ပါးဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ‘စတုဿဋ္ဌိ-အဋ္ဌက’ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာပင် အမှန်တကယ် ‘မင်္ဂလာအဋ္ဌက’ ဖြစ်သည်။”

Verse 69

एतत्स्तोत्रवरं पुण्यं सर्वपातकनाशनम् । दूरदेशांतरस्थोपि जपन्नित्यं नरोत्तमः

ဤအထူးမြတ်၍ သန့်ရှင်းသော စတုတ္ထရသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပေးသည်။ အဝေးဒေသ၌ နေထိုင်သော်လည်း မြတ်သောသူက နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုပါက သန့်စင်စေသော အာနုဘော်ကို ရရှိမည်။

Verse 70

त्रिसंध्यं परिशुद्धात्मा काशीं प्राप्स्यति दुर्लभाम् । अनेन स्तोत्रयुग्मेन जप्तेन प्रत्यहं नृभिः

စိတ်နှလုံးသန့်ရှင်းသူက သုံးဆန်ဓျာအချိန်များတွင် အလေ့အကျင့်ပြု၍ ဤစတုတ္ထရနှစ်ပုဒ်ကို နေ့စဉ် ရွတ်ဆိုလျှင် ရခဲသော ကာရှီကို ရောက်ရှိနိုင်သည်။

Verse 71

ध्रुवदैनंदिनं पापं क्षालितं नात्र संशयः । न तस्य देहिनो देहे जातु चित्किल्बिषस्थितिः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တည်မြဲနေသော အပြစ်သည် အမှန်တကယ် ဆေးကြောသန့်စင်သွားသည်—သံသယမရှိ။ ထိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အမှားအညစ်အကြေး မည်သည့်အခါမျှ မကျန်ရစ်။

Verse 72

त्रिकालं योजयेन्नित्यमेतत्स्तोत्रद्वयंशुभम् । किंजप्तैर्बहुभिः स्तोत्रैश्चंचलश्रीप्रदैर्नृणाम्

သုံးကာလတွင် နေ့စဉ် ဤမင်္ဂလာ စတုတ္ထရနှစ်ပုဒ်ကို ပေါင်းစည်း၍ ရွတ်ဆိုသင့်သည်။ လူတို့အတွက် မတည်ငြိမ်သော စည်းစိမ်သာယာကိုသာ ပေးသော အခြားစတုတ္ထရများကို များစွာ ရွတ်ဆိုခြင်းက ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။

Verse 73

एतत्स्तोत्रद्वयं दद्यात्काश्यां नैःश्रेयसीं श्रियम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मानवैर्मोक्षकांक्षिभिः

ဤစတုတ္ထရနှစ်ပုဒ်သည် ကာရှီ၌ နိဿရေယသီ-သရီ၊ မောက္ခသို့ ဦးတည်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် မောက္ခကို မျှော်လင့်သူတို့သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်း၍ ၎င်းကို ထိန်းသိမ်းအလေ့အကျင့်ပြုသင့်သည်။

Verse 74

एतत्स्तोत्रद्वयं जप्यं त्यक्त्वा स्तोत्राण्यनेकशः । प्रपंच आवयोरेव सर्व एष चराचरः

အခြားစတိုတရများစွာကို ချန်ထား၍ ဤစတိုတရနှစ်ပုဒ်ကိုသာ ဂျပ်ရွတ်သင့်သည်။ အကြောင်းမူကား လှုပ်ရှားသည့်နှင့် မလှုပ်ရှားသည့် စကြဝဠာအလုံးစုံသည် အမှန်တကယ် ထို “နှစ်ပါး” ၏ ပရပဉ္စ-ရূপ ပေါ်ထွန်းခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 75

तदावयोःस्तवादस्मान्निष्प्रपंचो जनो भवेत् । समृद्धिमाप्य महतीं पुत्रपौत्रवतीमिह

“နှစ်ပါး” ကို ချီးမွမ်းသော ဤစတိုတရကြောင့် လူသည် လောကီပရပဉ္စ၏ ရှုပ်ထွေးချုပ်ငြိမ်းမှုမှ ကင်းလွတ်လာသည်။ ထို့ပြင် ဤလောက၌ ကြီးမားသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိ၍ သားမြေးပေါများလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအရာကိုလည်း ကျော်လွန်မြင့်တင်ခံရသည်။

Verse 76

अंते निर्वाणमाप्नोति जपन्स्तोत्रमिदं नरः । अन्यच्च शृणु सप्ताश्व ग्रहराज दिवाकर

အဆုံးတွင် ဤစတိုတရကို ဂျပ်ရွတ်သော လူသည် နိဗ္ဗာန်ကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် နောက်ထပ်ကိုလည်း နားထောင်ပါ—မြင်းခုနစ်ကောင်ဆွဲသောသူ၊ ဂြိုဟ်တို့၏ မင်း၊ ဒိဝါကရ နေမင်းကြီး!

Verse 77

त्वया प्रतिष्ठितं लिंगं गभस्तीश्वरसंज्ञितम् । सेवितं भक्तिभावेन सर्वसिद्धिसमर्पकम्

သင်တော်မူ၍ တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂသည် “ဂဘတ္တီဣရှ္ဝရ” ဟု အမည်ရပြီး၊ ဘက္တိစိတ်ဖြင့် ပူဇော်ဆည်းကပ်ကြသဖြင့် စိဒ္ဓိအလုံးစုံနှင့် အောင်မြင်မှုအားလုံးကို ပေးအပ်တော်မူသည်။

Verse 78

त्वया गभस्तिमालाभिश्चांपेयांबुजकांतिभिः । यदर्चित्वैश्वरं लिंगं सर्वभावेन भास्कर

အို ဘာස්ကရ! သင်သည် ရွှေရောင်ချမ်းပကာနှင့် ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသော ကိရဏ်မാലာများဖြင့်၊ စိတ်နှလုံးအလုံးစုံကို အပ်နှံ၍၊ အရှင်၏ လိင်္ဂကို ပူဇော်အာရဓနာ ပြုခဲ့သည်။

Verse 79

गभस्तीश्वर इत्याख्यां ततो लिंगमवाप्स्यति । अर्चयित्वा गभस्तीशं स्नात्वा पंचनदे नरः

ထို့နောက် လင်္ဂသည် “ဂဘ္ဟစတီဣရှွရ” ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားလာမည်။ ဂဘ္ဟစတီဣရှွရကို ပူဇော်ကာ ပဉ္စနဒ၌ သန့်စင်ရေချိုးပြီးနောက် ဘုရားရှင်က وعدာထားသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ဘက္တက ရရှိသည်။

Verse 80

न जातु जायते मातुर्जठरे धूतकल्मषः । इमां च मंगलागौरीं नारी वा पुरुषोपि वा

အပြစ်အညစ်အကြေးများ ဆေးကြောသန့်စင်ပြီးသူသည် မိခင်၏ ဝမ်းဗိုက်၌ ထပ်မံမွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။ ထို့ပြင် “မင်္ဂလာဂေါရီ” ဝတ်ပြုကာလ/အခမ်းအနားကို မိန်းမဖြစ်စေ ယောက်ျားဖြစ်စေ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

Verse 81

चैत्रशुक्लतृतीयायामुपोषणपरायणः । महोपचारैः संपूज्य दुकूलाभरणादिभिः

ချိုက်တြလ၏ လဆန်း တတိယနေ့တွင် အစာရှောင်ခြင်းကို အဓိကထား၍ မဟာပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်—နူးညံ့သော ဝတ်စုံ (ဒုကူလ)၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများ စသည်တို့နှင့်—(မင်္ဂလာဂေါရီ) ကို ပြည့်စုံစွာ ပူဇော်ရမည်။

Verse 82

रात्रौ जागरणं कृत्वा गीतनृत्यकथादिभिः । प्रातः कुमारीः संपूज्य द्वादशाच्छादनादिभिः

ညတွင် သီချင်းဆိုခြင်း၊ အက၊ သာသနာကထာဖတ်ခြင်း စသည်တို့ဖြင့် ညအိပ်မပျော်ဘဲ စောင့်နိုးကာ၊ နံနက်တွင် ကုမာရီ (သန့်ရှင်းသော မိန်းကလေးငယ်) များကို ဗိဓိအတိုင်း ပူဇော်၍—အဝတ်အကာ/ဝတ်စုံ တစ်ဆယ်နှစ်စုံနှင့် အခြားလှူဒါန်းမှုများ ပေးရမည်။

Verse 83

संभोज्यपरमान्नाद्यैर्दत्त्वान्येभ्योपि दक्षिणाम् । होमं कृत्वा विधानेन जातवेदस इत्यृचा

အကောင်းဆုံး အစားအစာများဖြင့် (ဂုဏ်ပြုဧည့်သည်များကို) ကျွေးမွေးပြီး၊ အခြားသူများထံလည်း ဒက္ခိဏာ ပေးလှူကာ၊ “ဇာတဝေဒသ…” ဟုအစပြုသော ရိဂ္ဗေဒ မန္တရဖြင့် စည်းကမ်းတကျ ဟိုးမ (homa) ကို ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 84

अष्टोत्तरशताभिश्च तिलाज्याहुतिभिः प्रगे । एकं गोमिथुनं दत्त्वा ब्राह्मणाय कुटुंबिने

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် နှမ်းနှင့် ဂျီဖြင့် အာဟုတိ ၁၀၈ ကြိမ် ပူဇော်ကာ၊ အိမ်ထောင်ရှင် ဘြာဟ္မဏာတစ်ဦးအား နွားတစ်စုံကို ဒါနပြုလျှင် ဤကర్మသည် ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်သည်။

Verse 85

श्रद्धया समलंकृत्य भूषणैर्द्विजदंपती । भोजयित्वा महार्हान्नैः प्रीयेतां मंगलेश्वरौ

သဒ္ဓါဖြင့် ဘြာဟ္မဏာ ဇနီးမောင်နှံကို အလှဆင်အလင်္ကာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ အထူးကောင်းမွန်သော အာဟာရများဖြင့် ဧည့်ခံကျွေးမွေးလျှင်—မင်္ဂလေရှ္ဝရနှင့် မင်္ဂလာ ဒေဝီတို့ ပီတိဖြစ်၍ ကျေနပ်တော်မူသည်။

Verse 86

इति मंत्रं समुच्चार्य प्रातः कृत्वाथ पारणम् । न दुर्भगत्वमाप्नोति न दारिद्र्यं कदाचन

ဤသို့ မန္တရကို ရွတ်ဆိုပြီးနောက် မနက်ခင်းတွင် ပါရဏ (အဆုံးသတ်စားသောက်ခြင်း) ကို ပြုလုပ်လျှင်—မကောင်းကံ မတွေ့ရ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခလည်း မည်သည့်အခါမျှ မကျရောက်။

Verse 87

न वै संतानविच्छित्तिं भोगोच्छित्तिं न जातुचित् । स्त्री वैधव्यं न चाप्नोति न नायोषिद्वियोगभाक्

သားသမီးဆက်စပ်မှု မပြတ်တောက်၊ အပျော်အပါးနှင့် စည်းစိမ်လည်း မည်သည့်အခါမျှ မလျော့နည်း။ မိန်းမသည် မုဆိုးမဖြစ်ခြင်း မရောက်၊ ယောက်ျားလည်း ဇနီးနှင့် ခွဲခွာရသူ မဖြစ်။

Verse 88

पापानि विलयं यांति पुण्यराशिश्च लभ्यते । अपि वंध्या प्रसूयेत कृत्वैतन्मंगलाव्रतम्

အပြစ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကုသိုလ်ပုံတောင်ကို ရရှိသည်။ ဤမင်္ဂလာဝရတကို ပြုလုပ်လျှင် မမွေးနိုင်သော မိန်းမတောင် သားသမီး မွေးဖွားနိုင်သည်။

Verse 89

एतद्व्रतस्य करणात्कुरूपत्वं न जातुचित् । कुमारी विंदतेत्यंतं गुणरूपयुतं पतिम्

ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်ခြင်းကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ ရုပ်ဆိုးမှု မပေါ်ပေါက်လာ။ ကညာမိန်းကလေးသည် ဂုဏ်သီလပြည့်ဝ၍ ရုပ်ရည်လှပသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ခင်ပွန်းကို ရရှိ၏။

Verse 90

कुमारोपि व्रतं कृत्वा विंदति स्त्रियमुत्तमाम् । संति व्रतानि बहुशो धनकामप्रदानि च

ယောက်ျားလူငယ်တစ်ဦးပင် ဤဝရတကို ဆောင်ရွက်လျှင် အထူးကောင်းမြတ်သော ဇနီးကို ရရှိ၏။ အမှန်တကယ်ပင် ဓနနှင့် လိုလားသည့် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုတို့ကို ပေးသော ဝရတများ များစွာ ရှိသည်။

Verse 91

नाप्नुयुर्जातुचित्तानि मंगलाव्रततुल्यताम् । कर्तव्या चाब्दिकी यात्रा मधौ तस्यां तिथौ नरैः

အခြားဝရတများသည် မာင်္ဂလဝရတနှင့် မည်သည့်အခါမျှ တန်းတူမရနိုင်။ ထို့ပြင် မဓုလ၏ ထိုတိထိနေ့တွင် လူတို့သည် နှစ်စဉ် ယာထရာဝရတကို ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 92

सर्वविघ्नप्रशांत्यर्थं सदा काशीनिवासिभिः । अपरं द्युमणे वच्मि तव चात्र तपस्यतः

အတားအဆီးအားလုံးကို ငြိမ်းချမ်းစေရန် ကာရှီနေထိုင်သူတို့သည် ဤအမှုကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ထို့နောက် ဟေ ဒျုမဏီ၊ ဤနေရာ၌ တပဿာကျင့်နေသော သင်အတွက် အထူးသဖြင့် နောက်ထပ်အကြောင်းတစ်ခုကို ငါပြောမည်။

Verse 93

मयूखा एव खे दृष्टा न च दृष्टं कलेवरम् । मयूखादित्य इत्याख्या ततस्ते दितिनंदन

ကောင်းကင်၌ မြင်ရသည်မှာ ရောင်ခြည်များသာ ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ခန္ဓာရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မမြင်ရ။ ထို့ကြောင့် ဟေ ဒိတိ၏ သား၊ ‘မယုခာဒိတျ’ ဟူသော အမည် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 94

त्वदर्चनान्नृणां कश्चिन्न व्याधिः प्रभविष्यति । भविष्यति न दारिद्र्यं रविवारे त्वदीक्षणात्

သင့်ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုလျှင် လူတို့၌ ရောဂါမည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပေါ်လာ။ တနင်္ဂနွေနေ့၌ သင့်ကို ဖူးမြင်ကြည့်ရှုလျှင် ဆင်းရဲခက်ခဲမှု မပေါ်ပေါက်။

Verse 95

इत्थं मयूखादित्यस्य शिवो दत्त्वा बहून्वरान् । तत्रैवांतर्हितो भूतो रविस्तत्रैव तस्थिवान्

ဤသို့ မယူးခာဒိတျယအား ရှီဝက များစွာသော အရှင့်ကောင်းကင်ကောင်း အပေးအယူများကို ပေးတော်မူပြီး ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။ ရဝိ (နေမင်း) သည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်မြဲစွာ တည်ရှိနေ၏။

Verse 96

श्रुत्वाख्यानमिदं पुण्यं मयूखादित्यसंश्रयम् । द्रौपदादित्यसहितं नरो न निरयं व्रजेत्

မယူးခာဒိတျယနှင့် ဆက်နွယ်သော ဤပုဏ္ဏမြတ်သော အကြောင်းအရာကို (ဒရောပဒါဒိတျယနှင့်အတူ) ကြားနာသူသည် နရကသို့ မသွားရ။