Sukta 62

Mantra 1

एते असृग्रमिन्दवस्तिरः पवित्रमाशवः । विश्वान्यभि सौभगा ॥

ഈ വേഗമുള്ള ഇന്ദു (സോമ)ബിന്ദുക്കൾ വിടുതൽ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവ പവിത്രക (പവിത്ര)ത്തിലൂടെ കടന്ന്, സർവ്വ സൗഭാഗ്യങ്ങളിലേക്കു—അസ്തിത്വത്തിന്റെ എല്ലാ മംഗളങ്ങളിലേക്കു—പ്രവഹിക്കുന്നു.

Mantra 2

विघ्नन्तो दुरिता पुरु सुगा तोकाय वाजिनः । तना कृण्वन्तो अर्वते ॥

ദുരിതങ്ങളെയും കഠിനമായ തടസ്സങ്ങളെയും തകർത്തുകൊണ്ട്, ഈ വാജിനഃ (ബലവാന്മാർ, സമൃദ്ധി-വാഹകർ) ആത്മാവിന്റെ സന്തതിക്കായി അനേകം സുഗമപഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; യാത്രാശക്തിയുടെ അശ്വത്തിനായി പുരോഗതിയുടെ അവിഛിന്നധാര പണിയുന്നു.

Mantra 3

कृण्वन्तो वरिवो गवेऽभ्यर्षन्ति सुष्टुतिम् । इळामस्मभ्यं संयतम् ॥

ഗാവിന്‍ (പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍ക്ക്) വിശാലമായ ഇടം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ട്, അവർ സുസ്തുതിയിലേക്കു ഒഴുകിവരുന്നു; ഞങ്ങള്‍ക്കായി ഇളാ (പോഷണവും ഋതപ്രേരണയും) യുടെ സംയത—ഏകതയില്‍ ക്രമീകരിച്ച—സമൃദ്ധി കൊണ്ടുവരുന്നു.

Mantra 4

असाव्यंशुर्मदायाप्सु दक्षो गिरिष्ठाः । श्येनो न योनिमासदत् ॥

അംശു (കിരണം) മദത്തിനായി പിഴിഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നു; അപ്സു (ജലങ്ങളില്‍) ദക്ഷശക്തി—ഗിരിഷ്ഠാ, പര്‍വ്വതജന്യ—തന്റെ യോനി (നിവാസം) പ്രാപിക്കുന്നു; ശ്യേനന്‍ (പരുന്ത്) തന്റെ കൂടില്‍ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ.

Mantra 5

शुभ्रमन्धो देववातमप्सु धूतो नृभिः सुतः । स्वदन्ति गावः पयोभिः ॥

ശുഭ്ര അന്ധസ് (ഉജ്ജ്വല സാരം), ദേവവാത (ദേവപ്രേരിത ശ്വാസം) നിറഞ്ഞത്, നൃഭിഃ (മനുഷ്യര്‍) സുത (പിഴിഞ്ഞെടുത്തത്), അപ്സു (ജലങ്ങളില്‍) ധൂത (ശുദ്ധീകരിച്ചത്)—ഈ സോമ; ഗാവഃ (പ്രകാശകിരണങ്ങള്‍) പയോഭിഃ (പാലധാരകളാല്‍) അതിനെ ആസ്വദിക്കുന്നു, പോഷിതപ്രകാശത്തിന്റെ മാധുര്യം അതില്‍ കണ്ടെത്തുന്നു.

Mantra 6

आदीमश्वं न हेतारोऽशूशुभन्नमृताय । मध्वो रसं सधमादे ॥

അപ്പോൾ അവർ, സാരഥികൾ കുതിരയെ ഓടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവനെ അമൃതത്വത്തിലേക്ക് പ്രേരിപ്പിച്ചു—മധുവിന്റെ രസം, മാധുര്യത്തിന്റെ രസം—ദേവന്മാരുടെ സഹ-ആനന്ദത്തിനായി।

Mantra 7

यास्ते धारा मधुश्चुतोऽसृग्रमिन्द ऊतये । ताभिः पवित्रमासदः ॥

ഹേ ഇന്ദു, മധു ചോരുന്ന നിന്റെ ധാരകൾ നമ്മുടെ രക്ഷയ്ക്കായി വിടുതൽ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവയാൽ നീ പവിത്രകത്തിന്മേൽ ആസനം ഏൽക്കുന്നു।

Mantra 8

सो अर्षेन्द्राय पीतये तिरो रोमाण्यव्यया । सीदन्योना वनेष्वा ॥

ഇന്ദ്രൻ പാനം ചെയ്യാൻ നീ ഒഴുകുക; അവ്യയമായ (ക്ഷയമില്ലാത്ത) ഉണ്ണിന്റെ രോമങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുക; പിന്നെ വനങ്ങളിലെ യോനികളിൽ—മരപ്പാത്രങ്ങളിൽ—ഇരിക്ക, പ്രകാശമയമായ മനോബലം നിന്നെ സ്വീകരിക്കേണ്ടതിന്।

Mantra 9

त्वमिन्दो परि स्रव स्वादिष्ठो अङ्गिरोभ्यः । वरिवोविद्घृतं पयः ॥

ഹേ ഇന്ദു (സോമ), നീ എല്ലാടും പരിയായി ഒഴുകുക—അത്യന്തം മധുരമായി—അംഗിരസർക്കായി. ഞങ്ങൾക്കായി വിശാലാവകാശം (വരിവഃ) കണ്ടെത്തിക്കൊടുക്കുക; ഘൃതവും പയസ്സും—ദീപ്തമായ പോഷണത്തിന്റെ സമൃദ്ധ സാരങ്ങൾ—നൽകുക.

Mantra 10

अयं विचर्षणिर्हितः पवमानः स चेतति । हिन्वान आप्यं बृहत् ॥

ഈ (സോമ) വിശാലദർശി ഇവിടെ സ്ഥാപിതനായി—പവമാനനായി; അവൻ ചേതനയിൽ ഉണരുന്നു. പ്രേരിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ ആപ്യം—വിശാല ജലതത്ത്വം, മഹാ ആഴം—ഋതത്തിന്റെ യുക്തവികാസത്തിലേക്ക് നീക്കുന്നു.

Mantra 11

एष वृषा वृषव्रतः पवमानो अशस्तिहा । करद्वसूनि दाशुषे ॥

ഇവൻ വൃഷാ—വൃഷവ്രതഃ; പവമാന സോമ, അശസ്തിഹാ—വൈരിവാക്കിന്റെ നാശകൻ. ദാശുഷേ (ദാനകൻ) വേണ്ടി അവൻ വസൂനി—സത്യസമ്പത്തുകൾ, സത്തയിലെ പൂർണ്ണതയുടെ ശക്തികൾ—സൃഷ്ടിക്കട്ടെ.

Mantra 12

आ पवस्व सहस्रिणं रयिं गोमन्तमश्विनम् । पुरुश्चन्द्रं पुरुस्पृहम् ॥

സ്വയം-പവിത്രനായ സോമാ, സഹസ്രഗുണ സമൃദ്ധിയോടെ ഞങ്ങളിലേക്കു ഒഴുകിവരിക; ഗോമന്തവും അശ്വിനവും—ഗോസംപത്തും അശ്വശക്തിയും നിറഞ്ഞ റയി (ധനം) നൽകുക; പുരുചന്ദ്രം—പ്രകാശമയമായതും, പുരുസ്പൃഹം—അനേകർ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ (അനുഗ്രഹമായി) വരിക.

Mantra 13

एष स्य परि षिच्यते मर्मृज्यमान आयुभिः । उरुगायः कविक्रतुः ॥

ഈ സോമൻ എല്ലാടവും ഒഴുക്കപ്പെടുന്നു; ആയുഭിഃ—ജീവശക്തികളാൽ മർമൃജ്യമാനൻ—ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നു. ഉരുഗായഃ—വിശാലഗാനമുള്ളവൻ, കവിക്രതുഃ—ഋഷിയുടെ ക്രതു (ദർശന-ഇച്ഛാശക്തി) ഉള്ളവൻ.

Mantra 14

सहस्रोतिः शतामघो विमानो रजसः कविः । इन्द्राय पवते मदः ॥

സഹസ്രോതിഃ—സഹസ്ര സഹായമുള്ളവൻ, ശതാമഘഃ—നൂറിരട്ടി ദാനസമൃദ്ധിയുള്ളവൻ; രജസഃ വിമാനം—രജസ് (മധ്യലോകം/അന്തരിക്ഷം) അളക്കുന്ന കവി (ഋഷി) ആകുന്നു. ഇന്ദ്രായ മദഃ പവതേ—ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി സോമത്തിന്റെ മദ (ആനന്ദോന്മാദം/ഉത്സാഹം) ഒഴുകുന്നു.

Mantra 15

गिरा जात इह स्तुत इन्दुरिन्द्राय धीयते । विर्योना वसताविव ॥

പ്രേരിത വാണിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചവനും ഇവിടെ സ്തുതിക്കപ്പെട്ടവനും ആയ ഇന്ദു (സോമബിന്ദു) ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി അന്തരത്തിൽ സ്ഥാപിതനാകുന്നു; വീരൻ തന്റെ വാസസ്ഥാനത്ത് സ്ഥിരമായി ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ തന്റെ യോനിയിൽ—യജ്ഞാസനത്തിലും ഹൃദയത്തിലും—സുസ്ഥിതനായി വിശ്രമിക്കുന്നു.

Mantra 16

पवमानः सुतो नृभिः सोमो वाजमिवासरत् । चमूषु शक्मनासदम् ॥

പവമാനനായി, മനുഷ്യശക്തികളാൽ സുതം ചെയ്യപ്പെട്ട സോമൻ ബലസമൃദ്ധിപോലെ ഒഴുകി പുറപ്പെട്ടു; ചമൂകളിൽ അവൻ തന്റെ ഫലപ്രദമായ ശക്തിയാൽ ഇരിക്കുന്നു—സജ്ജീകരിച്ച പാത്രങ്ങളിൽ തന്റെ ആസനം സ്വീകരിക്കുന്നു.

Mantra 17

तं त्रिपृष्ठे त्रिवन्धुरे रथे युञ्जन्ति यातवे । ऋषीणां सप्त धीतिभिः ॥

അവനെ യാത്രയ്ക്കായി ത്രിപൃഷ്ഠ, ത്രിവന്ധുര രഥത്തിൽ യോജിപ്പിക്കുന്നു—ഋഷികളുടെ സപ്ത ധീതികളാൽ; ഇങ്ങനെ സോമൻ ക്രമബദ്ധമായ ചേതനാതലങ്ങളിലൂടെ ആരോഹണത്തിന്റെ വാഹനമാകുന്നു.

Mantra 18

तं सोतारो धनस्पृतमाशुं वाजाय यातवे । हरिं हिनोत वाजिनम् ॥

അവനെ—സോമനെ—സോതാരന്മാർ (പിഴിയുന്ന യജ്ഞികർ) വാജത്തിനായി, യാത്രയ്ക്കായി, ധനം ജയിക്കുന്ന അതിവേഗനായതായി പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു। വാജിനനായ ഹരിയെ (താമ്രവർണ്ണ അശ്വത്തെ) മുന്നോട്ടു തള്ളുക॥

Mantra 19

आविशन्कलशं सुतो विश्वा अर्षन्नभि श्रियः । शूरो न गोषु तिष्ठति ॥

സുത (പിഴിഞ്ഞ) സോമൻ കലശത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് എല്ലാ ശ്രിയസ്സുകളിലേക്കും (ഐശ്വര്യ-കാന്തികളിലേക്കും) ഒഴുകുന്നു। ശൂരനെന്നപോലെ ഗോഷു (പ്രകാശകിരണങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങളിൽ) അവൻ ദൃഢമായി നിലകൊള്ളുന്നു॥

Mantra 20

आ त इन्दो मदाय कं पयो दुहन्त्यायवः । देवा देवेभ्यो मधु ॥

ഹേ ഇന്ദു, നിന്റെ മദ (ഉല്ലാസം) നിമിത്തം ആയവഃ പയഃ (രസം) ദോഹിക്കുന്നു—ദേവന്മാർ ദേവന്മാർക്കായി മധു (മധുരരസം) അർപ്പിക്കുന്നു॥

Mantra 21

आ नः सोमं पवित्र आ सृजता मधुमत्तमम् । देवेभ्यो देवश्रुत्तमम् ॥

ഹേ സോമ! ഞങ്ങൾക്കായി പവിത്രകത്തിൽ (പവിത്രത്തിൽ) പ്രവേശിപ്പിക്ക; അതിനെ ഒഴുക്കിവിടുക—അത്യന്തം മധുരരസസമ്പന്നമായ, ദേവന്മാർക്കിടയിൽ ഏറ്റവും ശ്രുതിപ്രിയമായ—അതിനാൽ ദേവന്മാർ അത് സ്വീകരിച്ച് പ്രതികരിക്കട്ടെ.

Mantra 22

एते सोमा असृक्षत गृणानाः श्रवसे महे । मदिन्तमस्य धारया ॥

ഈ സോമധാരകൾ വിടുതൽ പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; സ്തുതിയോടെ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, അവ മഹത്തായ ശ്രവസ് (യശോ മഹിമ)ത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു—ആനന്ദത്തിന്റെ അത്യന്തം മദിരധാരയിലൂടെ.

Mantra 23

अभि गव्यानि वीतये नृम्णा पुनानो अर्षसि । सनद्वाजः परि स्रव ॥

യഥോചിത ഭോഗത്തിനായി പ്രകാശകിരണങ്ങളിലേക്കു, നരബലത്തോടെ ശുദ്ധനായി നീ ഉന്മേഷത്തോടെ ഒഴുകുന്നു; സനദ്വാജ (ചിരസ്ഥായി ബല-സമൃദ്ധി) നേടിക്കൊണ്ട്, ഞങ്ങളെ ചുറ്റി ഒഴുകുക.

Mantra 24

उत नो गोमतीरिषो विश्वा अर्ष परिष्टुभः । गृणानो जमदग्निना ॥

ഞങ്ങളിലേക്കു പ്രകാശസമൃദ്ധമായ എല്ലാ പ്രേരണകളും ഒഴുകിവരിക; പരിഷ്ടുഭ് (ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്ന) സ്തുതിയാൽ ഞങ്ങളെ ചുറ്റിവളയുക—ജമദഗ്നിയാൽ നീ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.

Mantra 25

पवस्व वाचो अग्रियः सोम चित्राभिरूतिभिः । अभि विश्वानि काव्या ॥

ഹേ സോമ, വാചസ്സിന്റെ അഗ്രണിയായി നീ നിന്നെ ശുദ്ധീകരിക്ക; നാനാവർണ്ണ സഹായശക്തികളോടെ എല്ലാ കാവ്യ-രഹസ്യങ്ങളിലേക്കും പ്രേരണ ചെലുത്തി അവയെ ഉണർത്തുക.

Mantra 26

त्वं समुद्रिया अपोऽग्रियो वाच ईरयन् । पवस्व विश्वमेजय ॥

നീ അഗ്രണിയായി സമുദ്രിയ ജലങ്ങളെ കലക്കി വാചയെ ചലിപ്പിക്കുന്നു; ഹേ വിശ്വമേജയ, നീ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുക, സർവ്വ സത്തയെയും വിറപ്പിച്ച് ഉണർത്തുക.

Mantra 27

तुभ्येमा भुवना कवे महिम्ने सोम तस्थिरे । तुभ्यमर्षन्ति सिन्धवः ॥

ഹേ കവി സോമാ! ഈ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളും നിന്റെ മഹിമയിൽ നിനക്കായി സ്ഥാപിതമായി നിലകൊള്ളുന്നു; നിനക്കായി ശക്തിയുടെ സിന്ധുക്കൾ (നദികൾ) ഒഴുകി മുന്നേറുന്നു.

Mantra 28

प्र ते दिवो न वृष्टयो धारा यन्त्यसश्चतः । अभि शुक्रामुपस्तिरम् ॥

നിന്റെ ധാരകൾ മുന്നോട്ടൊഴുകുന്നു—ദിവ്യവൃഷ്ടിപോലെ—അവിച്ഛിന്നമായി; ശുക്ലമായ ഉപസ്തരത്തേക്കു, ആ ദീപ്തമായ ആസനത്തേക്കു.

Mantra 29

इन्द्रायेन्दुं पुनीतनोग्रं दक्षाय साधनम् । ईशानं वीतिराधसम् ॥

ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി സോമബിന്ദുവിനെ ശുദ്ധമാക്കുവിൻ—ഉഗ്രം, ദക്ഷയ്ക്കു (വിവേകശക്തിക്കു) സാധനം; ഈശാനൻ, വീതി (യുക്തമായ ഭോഗം) നല്കുന്നവൻ, രാധസ് (സമൃദ്ധി) നിറഞ്ഞവൻ.

Mantra 30

पवमान ऋतः कविः सोमः पवित्रमासदत् । दधत्स्तोत्रे सुवीर्यम् ॥

പവമാനൻ, ഋതത്തിന്റെ കവി—സോമൻ—പവിത്രത്തിൽ ആസനം ഏറ്റിരിക്കുന്നു; നമ്മുടെ സ്തോത്രത്തിൽ സുവീര്യം, ഉന്നത വീര്യ-ശക്തി, സ്ഥാപിക്കുന്നു.