ദേവി in the Kurma Purana

അവ ബ്രാഹ്മീ, ഭഗവതീ, സൗരീ, വൈഷ്ണവീ എന്നു പ്രസിദ്ധം. ഈ നാലു പുണ്യ സംഹിതകൾ ധർമ്മം, കാമം, അർത്ഥം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്നു.

നാരായണീ—മഹാമായ, അവ്യയ മൂലപ്രകൃതി—സ്വധാമത്തിന്റെ തേജസ്സാൽ ഈ സമസ്ത ധാമവും നിറച്ച്, എന്റെ പാർശ്വത്തിൽ വന്ന് ആസീനയായി.

ഇങ്ങനെ എന്റെ പ്രേരണയാൽ ആ മഹാമായ—ഹരിവല്ലഭ—ആജ്ഞാനുസാരം തന്നേ ചെയ്തു; അതുകൊണ്ട് ലക്ഷ്മീ (ശ്രീ)യെ വിധിപൂർവ്വം സമർചിക്കണം।

മഹാദേവിയുടെ ആ പരമപദം ഒന്നുതന്നെ—സർവ്വവ്യാപി, സൂക്ഷ്മം, കൂഠസ്ഥം, അചലം, ധ്രുവം. യോഗികൾ ധ്യാനദർശനത്തിൽ അതിനെ പ്രത്യക്ഷമായി കാണുന്നു.

ആ ബ്രഹ്മം ആനന്ദസ്വരൂപം—അക്ഷരം, കേവലം, നിഷ്കലം, പരമം. യോഗികൾ അതെയേ മഹാദേവിയുടെ പരമപദം, പരമധാമം എന്നു പ്രത്യക്ഷമായി ദർശിക്കുന്നു.

അവൾ ഏകവും അനേകവും—എല്ലാ വിഭിന്നാവസ്ഥകളിലും നിലകൊള്ളുന്നു. അവൾ മായാതീത, അത്യന്തം നിർമല. അവൾ മഹാമാഹേശ്വരി ശക്തി, സത്യസ്വരൂപിണി; മഹാദേവി, നിരഞ്ജന.

അവൾ മഹാമായ, അത്യന്തം ദുഷ്പ്രാപ്യവും അഗമ്യവും; മൂലപ്രകൃതിയുടെ ഈശ്വരി. അവൾ സംസാരയോനി, സമ്പൂർണ്ണസ്വരൂപിണി, സർവശക്തികളുടെ ഉദ്ഭവസ്ഥാനം.

പ്രകൃതി—ഗുഹപോലെ ഗൂഢമായ പ്രകടനാധാരം—അനാദി മായയാൽ അന്തർഗ്ഗൂഢമായി നെയ്തതും ത്രിതത്ത്വമയിയും. മഹാമായയിൽ നിന്നു ജനിച്ച, താമസീ സ്വഭാവമുള്ള, പുരുഷബന്ധിത, ധ്രുവ.

അവൾ മിന്നലുപോലെ ദീപ്തിമതി, ശാശ്വത യോനി (ആദി സ്രോതസ്); ജഗന്മാതയും ഈശ്വരപ്രിയയും. അവൾ സർവ്വാധാര, മഹാരൂപിണി, സർവ്വൈശ്വര്യസമന്വിത.

അവൾ ഈശ്വരാണിയും ശർവാണിയും—ശങ്കരന്റെ അർദ്ധശരീരിണിയായ ദേവി. അവൾ തന്നേ ഭവാനി, രുദ്രാണി, മഹാലക്ഷ്മി—പരമാംബിക മാതാവ്.

ആയിരം ജ്വാലാമാലകളാൽ അലങ്കൃതയായ ദേവദേവി മനോന്മനി—അവൾ മഹാഭഗവതി ദുർഗ്ഗ, വാസുദേവത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചവൾ.

അവൾ ദക്ഷിണാ (മംഗളദാനം), ദഹനാ (ദഹനശക്തി)യും ദാഹ്യാ (ദഹിക്കപ്പെടുന്നത്)യും; സർവ്വഭൂതങ്ങളാൽ നമസ്കൃത. അവൾ യോഗമായ, എല്ലാ വിഭാവങ്ങളുടെയും ജ്ഞാത്രി, മഹാമായ—അത്യന്തം മഹീയസി ശക്തി.

അവൾ യജ്ഞത്തിൽ ഇജ്യയും ഭക്തിയിൽ പൂജ്യയും; ജഗദ്ധാത്രി, പൂർണ്ണമായി അറിയാൻ ദുർവിജ്ഞേയ, എങ്കിലും സുരൂപിണി. അവൾ ഗുഹാംബികാ, ഗുണോത്പത്തി, മഹാപീഠാ, മരുത്സുതാ.

അവൾ മഹാമായയിൽ ആശ്രിത, മാന്യയും പൂജ്യയും; മഹാദേവന്റെ മനോഹരിണി. അവൾ വ്യോമലക്ഷ്മി, സിംഹരഥാരൂഢ, ചേക്കിതാന—ഭയഭക്തി ഉണർത്തുന്ന, അമിതപ്രഭയുള്ളവൾ.

അവൾ നൃസിംഹീ, ദൈത്യങ്ങളെ മഥിക്കുന്നവൾ, ശംഖ-ചക്ര-ഗദ ധരിച്ചവൾ. അവൾ സംകർഷണത്തിൽ നിന്നു സമുത്പന്നയെന്നു പറയപ്പെടുന്നു; അംബികയുടെ പാദങ്ങളിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചവൾ.

അവൾ സ്ഥാനേശ്വരി, സാധാരണ ആനന്ദത്തിനതീത; ത്രിശൂലവും വരമുദ്രയും ധരിച്ചവൾ. അവൾ സർവ്വദേവതാമൂർത്തി, സ്വയം ദേവി—പരമ വരദായിനി. അവൾ ഗണാംബിക, ഗിരിരാജപുത്രി, നിശുംബവിനാശിനി.

ഓം. ഹേ മഹാദേവീ! നിനക്ക് നമസ്കാരം; ഹേ പരമേശ്വരീ! നിനക്ക് നമസ്കാരം. ഹേ ഭഗവതി ഈശാനീ! നിനക്ക് നമസ്കാരം; ശിവാ-സ്വരൂപിണീ! നിനക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കാരം।

ഹേ ദേവീ, നിന്റെ ഈ അംബിക സത്യമായും പിതാവിന്റെ പുത്രിയായി (മാനവവംശത്തിൽ) ജനിച്ചു. അവൾ മേനാ—സകല ജഗന്മാതയുടെ ജനനി; അഹോ, പുണ്യത്തിന്റെ മഹത്വം എത്ര!

അഹോ! മഹാദേവിയുടെ സാന്നിധ്യം കൊണ്ടു എന്റെ ഭാഗ്യം അതിമഹത്താണ്. ആജ്ഞാപിക്കണമേ, മഹാദേവീ—ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം, ശങ്കരീ?

ബ്രഹ്മാ, ഹുതാശനൻ (അഗ്നി), ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ), യമൻ എന്നിവരും മറ്റു ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാരും മനോഹരമായ സ്ത്രീവേഷം ധരിച്ചു മഹാദേവിയെ സേവിച്ചു।