Umā-caritra-prārthanā: Ṛṣayaḥ Sūtaṃ Pṛcchanti (Request for the Account of Umā)

Verse 1

मुनय ऊचुः । श्रुत्वा शंभोः कथा रम्या नानाख्यानसमन्विता । नानावतार संयुक्ता भुक्तिमुक्तिप्रदा नृणाम्

ບັນດາມຸນີກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໄດ້ຟັງເລື່ອງລາວອັນພິມພອນຂອງ ຊັມພູ (Śambhu) ທີ່ປະກອບດ້ວຍນິທານຫຼາຍປະການ ແລະຜູກພັນກັບອະວະຕາຣຫຼາຍຮູບ, ພວກເຮົາເຫັນວ່າມັນປະທານທັງ ພຸກຕິ (ຄວາມສຸກໂລກີ) ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແກ່ມະນຸດ»។

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामस्त्वत्तो ब्रह्मविदां वर । चरित्रं जगदंबाया भगवत्या मनोहरम्

ບັດນີ້ ພວກເຮົາປາຖະໜາຈະຟັງຈາກທ່ານ ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນ, ເລື່ອງລາວອັນງົດງາມແລະສັກສິດຂອງ ຈະກະດຳບາ (Jagadambā) ແມ່ແຫ່ງສາກົນ.

Verse 3

परब्रह्म महेशस्य शक्तिराद्या सनातनी । उमा या समभिख्याता त्रैलोक्यजननी परा

ອຸມາ—ຜູ້ໂດງດັງດ້ວຍນາມນັ້ນ—ແມ່ນພະລັງ (Śakti) ດັ້ງເດີມ ແລະນິລັນດອນ ຂອງ ມະເຫສະ (Maheśa) ພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ; ນາງແມ່ນແມ່ຜູ້ສູງສົ່ງ ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດແກ່ສາມໂລກ.

Verse 4

सती हेमवती तस्या अवतारद्वयं श्रुतम् । अपरानवतारांस्त्वं ब्रूहि सूत् महामते

ພວກເຮົາໄດ້ຍິນເຖິງອະວະຕາຣສອງພາກຂອງນາງ—ສະຕີ ແລະ ເຮມະວະຕີ. ໂອ ສູຕະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ຂໍໃຫ້ເຈົ້າເລົ່າອະວະຕາຣອື່ນໆຂອງນາງດ້ວຍ.

Verse 5

को विरज्येत मतिमान् गुणश्रवणकर्मणि । श्रीमातुर्ज्ञानिनो यानि न त्यजन्ति कदाचन

ຜູ້ມີປັນຍາຜູ້ໃດຈະຫັນໜີຈາກການປະຕິບັດໃນການຟັງຄຸນຄວາມດີອັນທິບຂອງພຣະເຈົ້າໄດ້? ແມ່ນແຕ່ນັກປັນຍາຜູ້ຮູ້ສິຣິຂອງພຣະແມ່ສູງສຸດ ກໍບໍ່ເຄີຍລະທິ້ງພິທີອັນສັກສິດນີ້ເລີຍ.

Verse 6

सूत उवाच । धन्या यूयं महात्मानः कृतकृत्याः स्थ सर्वदा । यत्पृच्छथ पराम्बाया उमायाश्चरितं महत्

ສູຕະກ່າວວ່າ: «ທ່ານທັງຫຼາຍໂອ ມະຫາອາດມາ, ທ່ານເປັນຜູ້ມີພອນ ແລະສຳເລັດກິດເສມອ. ເພາະທ່ານຖາມເຖິງຈະຣິດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣະແມ່ສູງສຸດ—ອຸມາ.»

Verse 7

शृण्वतां पृच्छतां चैव तथा वाचयतां च तत् । पादाम्बुजरजांस्येव तीर्थानि मुनयो विदुः

ສຳລັບຜູ້ຟັງ ຜູ້ຖາມ ແລະຜູ້ສວດອ່ານສິ່ງນັ້ນ, ບັນດາມຸນີຮູ້ວ່າ ມັນກາຍເປັນຕີຣຖະອັນສັກສິດແທ້—ດັ່ງຝຸ່ນຈາກດອກບົວແຫ່ງພຣະບາດຂອງພຣະເຈົ້າ.

Verse 8

ते धन्या कृतकृत्याः स्युर्धन्या तेषां प्रसूः कुलम् । येषां चित्तं भवेल्लीनं श्रीदेव्यां परसंविदि

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຜູ້ເຫຼົ່ານັ້ນເປັນຜູ້ມີພອນ ແລະສຳເລັດກິດທັງປວງ; ແມ່ຂອງເຂົາ ແລະວົງຕະກູນຂອງເຂົາກໍມີພອນເຊັ່ນກັນ—ຜູ້ທີ່ໃຈຫຼຸມລົງຢູ່ໃນ ສຣີເທວີ ໃນສະຕິຮູ້ອັນສູງສຸດ.

Verse 9

ये न स्तुवन्ति देवेशीं सर्वकारणकारणाम् । मायागुणैर्मोहितास्स्युर्हतभाग्या न संशयः

ຜູ້ໃດບໍ່ສັນລະເສີນ ເທວີ—ນາງເປັນເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ແລະເປັນເຫດສູງສຸດເຫນືອເຫດທັງປວງ—ຜູ້ນັ້ນຈະຖືກຄຸນຂອງ ມາຍາ ປົກຄຸມໃຫ້ຫຼົງ; ໂຊກຂອງເຂົາຈະພັງທະລາຍ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 10

न भजन्ति महादेवीं करुणारससागराम् । अन्धकूपे पतन्त्येते घोरे संसाररूपिणि

ຜູ້ໃດບໍ່ບູຊາມະຫາເທວີ (Mahādevī) ຜູ້ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງນ້ຳອະມຣິຕະແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ຜູ້ນັ້ນຈະຕົກລົງໃນບໍ່ມືດບອດ, ໃນສັງສານອັນນ່າຢ້ານ ທີ່ມີຮູບເປັນພັນທະນາການ.

Verse 11

गंगां विहाय तृप्त्यर्थं मरुवारि यथा व्रजेत् । विहाय देवीं तद्भिन्नं तथा देवान्तरं व्रजेत्

ເຫມືອນຄົນຜູ້ລະທິ້ງແມ່ນ້ຳຄັງຄາ ແລ້ວໄປຫານ້ຳໃນທະເລຊາຍເພື່ອຫາຄວາມອິ່ມໃຈ; ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ການລະທິ້ງເທວີ ແລ້ວໄປຫາເທວະອື່ນທີ່ແຍກອອກຈາກນາງ ກໍເປັນຄວາມຫຼົງຜິດເຊັ່ນກັນ।

Verse 12

यस्याः स्मरणमात्रेण पुरुषार्थचतुष्टयम् । अनायासेन लभते कस्त्यजेत्तां नरोत्तमः

ພຽງແຕ່ລະລຶກເຖິງພຣະນາງເທວີ ອຸມາ ກໍໄດ້ຮັບເປົ້າໝາຍສີ່ປະການແຫ່ງຊີວິດ—ທັມມະ, ອັດຖະ, ກາມະ, ແລະ ໂມກສະ—ໂດຍບໍ່ລໍາບາກ. ຜູ້ປະເສີດຄົນໃດຈະລະທິ້ງພຣະນາງໄດ້?

Verse 13

एतत्पृष्टः पुरा मेधास्सुरथेन महात्मना । यदुक्तं मेधसा पूर्वं तच्छृणुष्व वदामि ते

ໃນການກ່ອນ ພຣະລາຊາສຸຣະຖະ ຜູ້ມີໃຈຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ຖາມເລື່ອງນີ້ແກ່຤ິສີ ເມທາ. ບັດນີ້ ຈົ່ງຟັງ ຂ້ອຍຈະເລົ່າໃຫ້ເຈົ້າຟັງຕາມທີ່ເມທາເຄີຍກ່າວໄວ້.

Verse 14

स्वारोचिषेन्तरे पूर्वं विरथो नाम पार्थिवः । सुरथस्तस्य पुत्रोऽभून्महाबलपराक्रमः

ໃນຍຸກກ່ອນໃນສະວາໂຣຈິສະ ມັນວັນຕະຣະ ມີກະສັດອົງໜຶ່ງຊື່ ວິຣະຖະ. ບຸດຂອງພຣະອົງຄື ສຸຣະຖະ ຜູ້ມີກໍາລັງໃຫຍ່ ແລະວິລະກຳກ້າຫານ.

Verse 15

दानशौण्डः सत्यवादी स्वधर्म्म कुशलः कृती । देवीभक्तो दयासिन्धुः प्रजानां परिपालकः

ພຣະອົງເປັນຜູ້ເລີດໃນການໃຫ້ທານ, ເວົ້າຄວາມຈິງ, ຊໍານານໃນທຳຂອງຕົນ ແລະ ກະທໍາການໄດ້ຜົນ; ເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ເທວີ, ເປັນທະເລແຫ່ງເມດຕາກຸສົນ, ແລະ ເປັນຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາຊົນ.

Verse 16

पृथिवीं शासतस्तस्य पाकशासनतेजसः । बभूबुर्नव ये भूपाः पृथ्वीग्रहणतत्पराः

ໃນຂະນະທີ່ພຣະອົງຜູ້ສະຫວ່າງໄສ—ຜູ້ມີລັດສະໝີທຽບທັນອິນທຣະ ຜູ້ລົງໂທດປາກະ—ກໍາລັງປົກຄອງແຜ່ນດິນ, ກໍເກີດມີກະສັດໃໝ່ 9 ອົງ ມຸ່ງໝັ້ນຈະຍຶດອໍານາດເຫນືອໂລກ.

Verse 17

कोलानाम्नीं राजधानीं रुरुधुस्तस्य भूपतेः । तैस्समन्तुमुलं युद्धं समपद्यत दारुणम्

ພວກເຂົາໄດ້ລ້ອມປິດນະຄອນຫຼວງຂອງກະສັດນັ້ນ ຊື່ວ່າ «ໂກລາ». ຈາກນັ້ນ ສົງຄາມອັນນ່າຢ້ານ ແລະ ວຸ່ນວາຍ ກໍເກີດຂຶ້ນທຸກດ້ານ.

Verse 18

युद्धे स निर्जितो भूपः प्रबलैस्तैर्द्विषद्गणैः । उज्जासितच्च कोलाया हृत्वा राज्यमशेषतः

ໃນສົງຄາມ ກະສັດນັ້ນຖືກພ່າຍແພ້ໂດຍກອງສັດຕູອັນແຂງແກ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ. ແລະ ເມື່ອໄດ້ຂັບໄລ່ພຣະອົງອອກໄປແລ້ວ, ພວກເຂົາກໍຍຶດເອົາອານາຈັກທັງໝົດ ບໍ່ເຫຼືອໄວ້ເລີຍ.

Verse 19

स राजा स्वपुरीमेत्याकरोद्राज्यं स्वमंत्रिभिः । तत्रापि च महःपक्षैर्विपक्षैस्स पराजितः

ກະສັດນັ້ນໄດ້ກັບຄືນໄປຍັງນະຄອນຂອງຕົນ ແລະພ້ອມກັບບັນດາມົນຕີ ຈັດລະບຽບອານາຈັກໃຫ້ຮຽບຮ້ອຍ. ແຕ່ໃນທີ່ນັ້ນເອງ ລາວກໍຖືກພ່າຍແພ້ໂດຍຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານອັນແຂງແກ່ ແລະພັກຄູ່ແຂ່ງຫຼາຍຝ່າຍ.

Verse 20

दैवाच्छत्रुत्वमापन्नै रमात्यप्रमुखैर्गणैः । कोशस्थितं च यद्वित्तं तत्सर्वं चात्मसात्कृतम्

“ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຊະຕາກຳ, ຝູງຄົນເຫຼົ່ານັ້ນ—ມີບັນດາອຳມາດເປັນຫົວໜ້າ—ກໍກາຍເປັນສັດຕູ; ແລະຊັບສິນທີ່ເກັບໄວ້ໃນຄັງຫຼວງທັງໝົດ ກໍຖືກຍຶດເອົາເປັນຂອງຕົນ.”

Verse 21

ततस्स निर्गतो राजा नगरान्मृगया छलात् । असहायोऽश्वमारुह्य जगाम गहनं वनम्

“ຕໍ່ມາ ກະສັດໄດ້ອອກຈາກນະຄອນ ໂດຍອ້າງເຫດວ່າຈະອອກລ່າສັດ; ບໍ່ມີຜູ້ຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະບໍ່ມີຜູ້ຕິດຕາມ, ພຣະອົງຂຶ້ນຂີ່ມ້າ ແລ້ວເດີນທາງເຂົ້າສູ່ປ່າທຶບໜາ.”

Verse 22

इतस्ततस्तत्र गच्छन्राजा मुनिवराश्रमम् । ददर्श कुसुमारामभ्राजितं सर्वतोदिशम्

“ກະສັດເດີນທາງພະເນພະນອນໄປມາ ຈົນໄດ້ເຖິງອາສຣົມຂອງມຸນີຜູ້ປະເສີດ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະອົງເຫັນສະຖານທີ່ສ່ອງປະກາຍດ້ວຍສວນດອກໄມ້ ສະຫວ່າງໄສໄປທົ່ວທິດ.”

Verse 23

वेदध्वनिसमाकीर्णं शान्तजन्तुसमाश्रितम् । शिष्यैः प्रशिष्यैस्तच्छिष्यैस्समन्तात्परिवेष्टितम्

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍສຽງກ້ອງກັງວານແຫ່ງການສວດວິດາ ແລະເປັນທີ່ພັກພິງຂອງສັດທີ່ສະງົບ. ຮອບດ້ານຖືກຫ້ອມລ້ອມໂດຍສິດ, ສິດຮຸ່ນຫຼັງ ແລະສິດຂອງພວກເຂົາ ນັ່ງຮັບໃຊ້ຢ່າງເປັນລະບຽບ.

Verse 24

व्याघ्रादयो महावीर्या अल्पवीर्यान्महामते । तदाश्रमे न बाधन्ते द्विजवर्य्यप्रभावतः

ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາ, ແມ່ນແຕ່ສັດມີພະລັງຫຼາຍເຊັ່ນເສືອ ແລະອື່ນໆ ກໍບໍ່ກ້າລົບກວນຜູ້ມີກໍາລັງນ້ອຍໃນອາສຣົມນັ້ນ. ເພາະອານຸພາບແຫ່ງຄວາມສັກສິດຂອງພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດນັ້ນ.

Verse 25

उवास तत्र नृपतिर्महाकारुणिको बुधः । सत्कृतो मुनिनाथेन सुवचो भोजनासनैः

ທີ່ນັ້ນ ພະຣາຊາ—ຜູ້ມີປັນຍາ ແລະ ເມດຕາກະລຸນາອັນໃຫຍ່—ໄດ້ພັກຢູ່ຊົ່ວເວລາໜຶ່ງ. ພຣະມຸນີຜູ້ເປັນນາຍໄດ້ຕ້ອນຮັບຢ່າງດີ ດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ ແລະ ການຖວາຍອາຫານ ພ້ອມທີ່ນັ່ງອັນສົມຄວນ.

Verse 26

एकदा स महाराजश्चिंतामाप दुरत्ययाम् । अहो मे हीनभाग्यस्य दुर्बुद्धेर्हीनतेजसः

ຄັ້ງໜຶ່ງ ພະມະຫາກະສັດນັ້ນຖືກຄວາມກັງວົນອັນໜັກໜ່ວງ ແລະຍາກຈະຂ້າມພົ້ນຄອບງຳ. «ໂອ້! ຂ້າພະເຈົ້າມີວາສະນານ້ອຍ ປັນຍາຫຼົງຜິດ ແລະລັດສະມີທາງທຳອ່ອນລົງ» ເຂົາຄິດ.

Verse 27

हृतं राज्यमशेषेण शत्रुवर्गैर्मदोद्धतैः । मत्पूर्वै रक्षितं राज्यं शत्रुभिर्भुज्यतेऽधुना

«ອານາຈັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກພວກສັດຕູຫຼາຍກຸ່ມ ຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຈອງຫອງ ຍຶດໄປໝົດສິ້ນ. ອານາຈັກທີ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍປົກປ້ອງ ບັດນີ້ກັບຖືກພວກສັດຕູນັ້ນຊົມໃຊ້ ແລະປົກຄອງ»।

Verse 28

मादृशश्चैत्रवंशेस्मिन्न कोप्यासीन्महीपतिः । किं करोमि क्व गच्छामि कथं राज्यं लभेमहि

ໃນວົງສາຈາຍຕຣະນີ້ ບໍ່ເຄີຍມີກະສັດໃດເຫມືອນຂ້າພະເຈົ້າ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງ? ຈະໄປໃສ? ແລະຈະໄດ້ອານາຈັກຄືນມາແນວໃດ?

Verse 29

अमात्या मंत्रिणश्चैव मामका ये सनातनाः । न जाने कं च नृपतिं समासाद्याधुनासते

ອຳມາດ ແລະລັດຖະມົນຕີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ຜູ້ທີ່ເຄີຍຢູ່ກັບຂ້າພະເຈົ້າມາແຕ່ເກົ່າ—ບັດນີ້ກັບໄປນັ່ງຮັບໃຊ້ ຫຼັງຈາກເຂົ້າໄປພົບກະສັດຄົນໃດຄົນໜຶ່ງ; ຂ້າພະເຈົ້າກໍບໍ່ຮູ້ດ້ວຍຊ້ຳວ່າເຂົາໄປພຶ່ງພາຜູ້ໃດ.

Verse 30

विनाश्य राज्यमधुना न जाने कां गतिं गताः । रणभूमिमहोत्साहा अरिवर्गनिकर्तनाः

ບັດນີ້ ເມື່ອໄດ້ທຳລາຍອານາຈັກແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ວ່າພວກເຂົາໄດ້ໄປສູ່ຈຸດໝາຍໃດ—ຜູ້ກ້າຫານຮືກຮື້ໃນສະໜາມຮົບ ແລະເປັນຜູ້ຕັດທອນແຖວຂອງສັດຕູ।

Verse 31

मामका ये महाशूरा नृपमन्यं भजन्ति ते । पर्वताभा गजा अश्वा वातवद्वेगगामिनः

ວິລະຊົນຜູ້ກ້າຫານອັນໃຫຍ່ທີ່ເປັນຂອງເຮົາ ຖ້າເຂົາໄປຮັບໃຊ້ກະສັດອື່ນ ຊ້າງດັ່ງພູ ແລະມ້າໄວດັ່ງລົມ ກໍຈະໄປກັບເຂົາດ້ວຍ।

Verse 32

पूर्वपूर्वार्जितः कोशः पाल्यते तैर्नवाधुना । एवं मोहवशं यातो राजा परमधार्मिकः

“ຄັງສົມບັດທີ່ບັນພະບຸລຸດສະສົມໄວ້ແຕ່ກ່ອນ ບັດນີ້ຖືກຜູ້ມາໃໝ່ເຝົ້າຮັກສາແລະຈັດການ. ດັ່ງນັ້ນ ກະສັດຜູ້ທຳມະສູງສຸດນັ້ນ ຖືກມົວຫຼົງຄອບງຳ ແລະຕົກຢູ່ໃນອຳນາດຂອງເຂົາເຈົ້າ.”

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे तत्र वैश्यः कश्चित्समागतः । राजा पप्रच्छ कस्त्वं भोः किमर्थमिह चागतः

ໃນຂະນະນັ້ນ ມີຊາວໄວຊະຍະຄົນໜຶ່ງມາຮອດທີ່ນັ້ນ. ກະສັດຈຶ່ງຖາມວ່າ “ທ່ານແມ່ນໃຜ ແລະມາທີ່ນີ້ເພື່ອຫຍັງ?”

Verse 34

दुर्मना लक्ष्यसे कस्मादेतन्मे ब्रूहि साम्प्रतम् । इत्याकर्ण्य वचो रम्यं नरपालेन भाषितम्

“ເຈົ້າເປັນຫຍັງຈຶ່ງເບິ່ງເສົ້າໝອງແບບນີ້? ຈົ່ງບອກເຮົາໃນບັດນີ້.” ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນອັນໄພເລາະທີ່ກະສັດກ່າວ ເຂົາກໍຕຽມຈະຕອບ।

Verse 35

दृग्भ्यां विमुंचन्नश्रूणि समाधिर्वैश्यपुंगवः । प्रत्युवाच महीपालं प्रणयावनतो गिरम्

ນ້ຳຕາໄຫຼອອກຈາກດວງຕາທັງສອງ ສະມາທິ—ຜູ້ເລີດໃນຫມູ່ໄວສະຍະ—ກ້ອມກາຍດ້ວຍຄວາມຮັກນອບນ້ອມ ແລ້ວຕອບພຣະມະຫາກະສັດດ້ວຍຖ້ອຍຄຳອ່ອນໂຍນ។

Verse 36

वैश्य उवाच । समाधिर्नाम वैश्योहं धनिवंशसमुद्भवः । पुत्रदारादिभिस्त्यक्तो धनलोभान्महीपते

ໄວສະຍະກ່າວວ່າ: «ຂ້າພະເຈົ້າແມ່ນໄວສະຍະຊື່ ສະມາທິ ເກີດຈາກຕະກູນມັ່ງຄັ່ງ. ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ເນື່ອງຈາກຄວາມໂລບໃນເງິນທອງ ລູກ ເມຍ ແລະຄົນອື່ນໆ ໄດ້ຂັບໄລ່ຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 37

स वनमभ्यागतो राजन्दुःखितः स्वेन कर्मणा । सोहं पुत्रप्रपौत्राणां कलत्राणां तथैव च

ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດປ່າ ກໍເກີດຄວາມທຸກໃຈເນື່ອງຈາກກຳຂອງຕົນ. ຂ້າພະເຈົ້າ—ພ້ອມລູກ ຫຼານ ແລະຫຼານຊັ້ນຕໍ່ໆ—ພ້ອມທັງເມຍ ກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກນີ້.

Verse 38

भ्रातॄणां भ्रातृपुत्राणां परेषां सुहृदां तथा । न वेद्मि कुशलं सम्यक्करुणासागर प्रभो

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນມະຫາສະມຸດແຫ່ງຄວາມເມດຕາ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ແນ່ຊັດເຖິງຄວາມສຸກສະບາຍຂອງພີ່ນ້ອງ, ລູກຂອງພີ່ນ້ອງ, ແລະມິດສະຫາຍຜູ້ຫວັງດີອື່ນໆ ຂອງຂ້າພະເຈົ້າເລີຍ.

Verse 39

राजोवाच । निष्कासितो यैः पुत्राद्यैर्दुर्वृत्तैर्धनगर्धिभिः । तेषु किं भवता प्रीतिः क्रियते मूर्खजन्तुवत्

ພຣະຣາຊາກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າຖືກຂັບໄລ່ໂດຍລູກແລະຍາດພີ່ນ້ອງຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ແລະໂລບໃນຊັບ. ແລ້ວເຈົ້າຍັງຈະສະແດງຄວາມຮັກຕໍ່ເຂົາເຈົ້າ ເຫມືອນສັດຜູ້ໂງ່ຢູ່ເພາະຫຍັງ?»

Verse 40

वैश्य उवाच । सम्यगुक्तं त्वया राजन्वचः सारार्थबृंहितम् । तथापि स्नेहपाशेन मोह्यतेऽतीव मे मनः

ວາຍຊະຍະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຖ້ອຍຄໍາທີ່ທ່ານກ່າວນັ້ນ ຖືກຕ້ອງແທ້ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍສານະສໍາຄັນ. ແຕ່ກໍຍັງເຊັ່ນນັ້ນ ໃຈຂ້ອຍຖືກຫຼອກລວງຢ່າງໜັກ ເພາະຖືກບ່ວງແຫ່ງຄວາມຜູກພັນຮັກຈັບໄວ້.”

Verse 41

एवं मोहाकुलौ वैश्यपार्थिवौ मुनिसत्तम । जग्मतुर्मुनिवर्यस्य मेधसः सन्निधिन्तदा

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ, ພໍ່ຄ້າແລະພຣະຣາຊາ—ທັງສອງຖືກມໍຫະກວນໃຈ ແລະສັ່ນຄອນດ້ວຍຄວາມຫຼົງ—ໄດ້ໄປຍັງສໍານັກຂອງມຸນີຜູ້ຍິ່ງ ນາມ ເມທະສະ ໃນເວລານັ້ນ.

Verse 42

स वैश्यराजसहितो नरराजः प्रतापवान् । प्रणनाम महावीरः शिरसा योगिनां वरम्

ພຣະຣາຊາຜູ້ກ້າຫານ ແລະມີອໍານາດນັ້ນ ພ້ອມດ້ວຍພຣະຣາຊາແຫ່ງວາຍຊະຍະ ໄດ້ກົ້ມສະຫຼຸດສີສະ ນະມັດສະການຕໍ່ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງໂຍຄີ ເພື່ອຍອມຮັບທ່ານເປັນອໍານາດທາງວິນຍານອັນສູງສຸດ.

Verse 43

बद्ध्वाञ्जलिमिमां वाचमुवाच नृपतिर्मुनिम् । भगवन्नावयोर्मोहं छेत्तुमर्हसि साम्प्रतम्

ພຣະຣາຊາປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວຕໍ່ມຸນີວ່າ: “ໂອ ພຣະຜູ້ເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ, ຂໍໃຫ້ທ່ານເມດຕາຕັດຂາດມໍຫະທີ່ເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຮົາທັງສອງ ໃນບັດນີ້.”

Verse 44

अहं राजश्रिया त्यक्तो गहनं वनमाश्रितः । तथापि हृतराज्यस्य तोषो नैवाभिजायते

ຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະຖິ້ມຈາກສິລິລາດຊະສົມບັດ ແລະໄດ້ອາໄສຢູ່ໃນປ່າລຶກ; ແຕ່ຖ້າຜູ້ໃດຖືກຍຶດອານາຈັກ ຄວາມພໍໃຈແທ້ຈິງກໍບໍ່ເກີດຂຶ້ນເລີຍ।

Verse 45

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां मधुकैटभवधे महाकालिकावतारवर्णनं नाम पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ໃນ «ສີຣີ ຊິວະ ມະຫາປຸຣານະ» ພາກທີ 5 «ອຸມາສັມຫິຕາ» ຈົບລົງດ້ວຍບົດທີ 45 ຊື່ວ່າ “ການປາບມະດຸ ແລະ ໄກຕະພະ: ການພັນລະນາການອະວະຕາຣຂອງ ມະຫາກາລິກາ”।

Verse 46

किमत्र कारणं ब्रूहि ज्ञानिनोरपि नो मनः । मोहेन व्याकुलं जातं महत्येषां हि मूर्खता

ຂໍຈົ່ງບອກເຫດປັດໃນເລື່ອງນີ້ແກ່ພວກເຮົາ. ແມ່ນແຕ່ພວກເຮົາເປັນຜູ້ຮູ້ ແຕ່ໃຈກໍຖືກມົວເມົາກວນວາຍ. ແທ້ຈິງ ນີ້ແມ່ນຄວາມໂງ່ໃຫຍ່ຂອງພວກເຮົາ.

Verse 47

ऋषि उवाच । महामाया जगद्धात्री शक्तिरूपा सनातनी । सा मोहयति सर्वेषां समाकृष्य मनांसि वै

຤ິສີ ກ່າວວ່າ: «ມະຫາມາຍາ—ແມ່ຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກ—ເປັນພະລັງງານ (ຊັກຕິ) ອັນນິລັນດອນ. ນາງເຮັດໃຫ້ສັດທັງປວງຫຼົງໄຫຼ ໂດຍດຶງດູດໃຈຂອງພວກເຂົາເຂົ້າຫານາງ»។

Verse 48

ब्रह्मादयस्सुरास्सर्वे यन्मायामोहिताः प्रभो । न जानन्ति परन्तत्त्वं मनुष्याणां च का कथा

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ແມ່ນແຕ່ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ເທວະທັງປວງ ຖືກມາຍາຂອງພຣະອົງຫຼອກລວງ ກໍບໍ່ຮູ້ຄວາມຈິງສູງສຸດ; ແລ້ວມະນຸດທົ່ວໄປຈະຮູ້ໄດ້ແນວໃດ?

Verse 49

सा सृजत्यखिलं विश्वं सैव पालयतीति च । सैव संहरते काले त्रिगुणा परमेश्वरी

ນາງແຕ່ຜູ້ດຽວ ສ້າງສັນຈັກກະວານທັງປວງ; ນາງແຕ່ຜູ້ດຽວ ຄຸ້ມຄອງຮັກສາ; ແລະເມື່ອເວລາມາຮອດ ນາງແຕ່ຜູ້ດຽວ ຖອນຄືນແລະລະລາຍມັນ. ພຣະເທວີສູງສຸດ ຜູ້ມີສາມຄຸນ (ຕຣິຄຸນ) ເປັນຜູ້ປົກຄອງການສ້າງ, ການຮັກສາ, ແລະການດັບສູນ.

Verse 50

यस्योपरि प्रसन्ना सा वरदा कामरूपिणी । स एव मोहमत्येति नान्यथा नृपसत्तम

ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ! ມີແຕ່ຜູ້ທີ່ນາງ—ພຣະເທວີຜູ້ປະທານພອນ ແລະປ່ຽນຮູບໄດ້ຕາມພຣະປະສົງ—ເມດຕາປຣະສານເທົ່ານັ້ນ ຈຶ່ງຂ້າມພົ້ນຄວາມຫຼົງໄດ້ແທ້; ບໍ່ມີຢ່າງອື່ນເລີຍ.

Verse 51

राजोवाच । का सा देवी महामाया या च मोहयतेऽखिलान् । कथं जाता च सा देवी कृपया वद मे मुने

ກະສັດກ່າວວ່າ: «ນາງເທວີນັ້ນແມ່ນໃຜ—ມະຫາມາຍາ—ຜູ້ເຮັດໃຫ້ສັດທັງປວງຫຼົງ? ແລະນາງເທວີນັ້ນເກີດມາແນວໃດ? ໂອ ມຸນີ, ຂໍທ່ານເວົ້າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງດ້ວຍເມດຕາ»។

Verse 52

ऋषिरुवाच । जगत्येकार्णवे जाते शेषमास्तीर्य योगराट् । योगनिद्रामुपाश्रित्य यदा सुष्वाप केशवः

຤ິສິກ່າວວ່າ: «ເມື່ອໂລກທັງປວງກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດອັນດຽວ, ເກສະວະ—ຈອມແຫ່ງໂຍຄີ—ໄດ້ປູເສສະເປັນຕຽງ ແລະອາໄສໂຍຄະນິດຣາ ນອນຢູ່ໃນຄວາມສະຫງົບລຶກ»។

Verse 53

तदा द्वावसुरौ जातौ विष्णौ कर्णमलेन वै । मधुकैटभनामानौ विख्यातौ पृथिवीतले

ໃນເວລານັ້ນ ແທ້ຈິງແລ້ວ ອະສຸຣະສອງຕົນໄດ້ເກີດຈາກຂີ້ຫູຂອງພຣະວິສນຸ। ພວກເຂົາໂດງດັງໃນໂລກດິນດ້ວຍນາມ “ມະທຸ” ແລະ “ໄກຕະພະ”。

Verse 54

प्रलयार्कप्रभौ घोरौ महाकायौ महाहनू । दंष्द्राकरालवदनौ भक्षयन्तौ जगन्ति वा

ພວກມັນສອງຕົວນ່າຢ້ານຢິ່ງ ສ່ອງໄຟດັ່ງຕາເວັນໃນຍາມປະລັຍ ມີກາຍໃຫຍ່ມະຫາສານ ແລະຂາກະໄຕແຂງແຮງ. ໃບໜ້າອັນນ່າສະພຶງກົວດ້ວຍຂຽວຟັນ ດູປານວ່າຈະກິນກືນໂລກທັງປວງໄດ້.

Verse 55

तौ दृष्ट्वा भगवन्नाभिपङ्कजे कमलासनम् । हननायोद्यतावास्तां कस्त्वं भोरिति वादिनौ

ເມື່ອເຫັນພຣະພຣະຫມາ (ພຣະບຣະຫມາ) ຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ ທີ່ຜຸດຂຶ້ນຈາກດອກບົວແຫ່ງສະດືພຣະພະຄະວານ, ທັງສອງກໍພ້ອມຈະຟັນຂ້າ ແລະເວົ້າວ່າ “ທ່ານເອີຍ, ທ່ານແມ່ນໃຜ?”

Verse 56

समालोक्यं तु तौ दैत्यौ सुरज्येष्ठो जनार्दनम् । शयानं च पयोम्भोधौ तुष्टाव परमेश्वरीम्

ເມື່ອເຫັນອະສູນສອງຕົວນັ້ນ ພຣະຈະນາຣະດະນະ ຜູ້ເປັນເທວະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ໃນຫມູ່ເທວະ ໃນຂະນະທີ່ບັນທົມຢູ່ເທິງທະເລນ້ຳນົມ ກໍໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເທວີສູງສຸດ ປະຣະເມສະວະຣີ ເພື່ອຂໍພຣະອຸປະຖຳອັນທິບ.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । रक्षरक्ष महामाये शरणागतवत्सले । एताभ्यां घोररूपाभ्यां दैत्याभ्यां जगदम्बिके

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ, ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງ, ໂອ ມະຫາມາຍາ ຜູ້ເມດຕາຕໍ່ຜູ້ມາພຶ່ງພາ. ໂອ ແມ່ແຫ່ງສາກົນ, ຂໍຊ່ວຍພວກເຮົາໃຫ້ພົ້ນຈາກອະສູຣະສອງຕົວນີ້ຜູ້ມີຮູບອັນນ່າຢ້ານ»។

Verse 58

प्रणमामि महामायां योगनिद्रामुमां सतीम् । कालरात्रिं महारात्रिं मोहरात्रिं परात्पराम्

ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມຕໍ່ ອຸມາ ຜູ້ເປັນສະຕີອັນບໍລິສຸດ—ນາງແມ່ນມະຫາມາຍາ ພະລັງແຫ່ງການປາກົດ, ແລະ ໂຍກນິດຣາ ນິດຣາອັນສັກສິດ. ຂ້າພະເຈົ້ານົບນ້ອມນາງເປັນ ກາລະຣາຕຣີ, ມະຫາຣາຕຣີ, ໂມຫະຣາຕຣີ—ຜູ້ສູງສຸດເຫນືອກວ່າສູງສຸດ.

Verse 59

त्रिदेवजननीं नित्यां भक्ताभीष्टफलप्रदाम् । पालिनीं सर्वदेवानां करुणावरुणालयम्

ນາງແມ່ນແມ່ນິລັນດອນຂອງຕຣິເທວະ ຜູ້ປະທານຜົນທີ່ຜູ້ພັກຕິປາດຖະນາ ເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງເທວະທັງປວງ ແລະເປັນທີ່ສະຖິດແຫ່ງກະຣຸນາ—ດັ່ງມະຫາສະມຸດແຫ່ງພຣະຄຸນ।

Verse 60

त्वत्प्रभावादहं ब्रह्मा माधवो गिरिजापतिः । सृजत्यवति संसारं काले संहरतीति च

ໂດຍອານຸພາບຂອງເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ ຂ້າເປັນພຣະພຣະຫມາ; ມາທະວະ (ວິສນຸ) ຄ້ຳຈຸນ; ແລະພຣະອົງຜົວແຫ່ງກິຣິຊາ (ສິວະ) ກໍສ້າງ ປົກປ້ອງ ແລະເມື່ອເວລາມາຮອດ ກໍທຳລາຍວົງຈອນແຫ່ງສັງສານນີ້।

Verse 61

त्वं स्वाहा त्वं स्वधा त्वं ह्रीस्त्वं बुद्धिर्विमला मता । तुष्टिः पुष्टिस्त्वमेवाम्ब शान्तिः क्षान्तिः क्षुधा दया

ເຈົ້າແມ່ນ “ສະວາຫາ” ເຈົ້າແມ່ນ “ສະວະທາ” ເຈົ້າແມ່ນຄວາມອາຍ; ເຈົ້າແມ່ນປັນຍາອັນບໍລິສຸດບໍ່ມີມົນທິນ. ໂອແມ່, ເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວແມ່ນຄວາມພໍໃຈແລະຄວາມອຸດົມ; ເຈົ້າແມ່ນສັນຕິ, ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມຫິວ, ແລະກະຣຸນາ.

Verse 62

विष्णु माया त्वमेवाम्ब त्वमेव चेतना मता । त्वं शक्तिः परमा प्रोक्ता लज्जा तृष्णा त्वमेव च

ໂອແມ່, ມາຍາທີ່ແມ່ນແມ່ນວິສນຸຍັງໃຊ້ ກໍແມ່ນເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວ; ເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວຖືກຖອດຄວາມວ່າເປັນຈິດສຳນຶກອັນບໍລິສຸດ. ເຈົ້າຖືກປະກາດວ່າເປັນພະລັງອັນສູງສຸດ (ສັກຕິ) ແລະເຈົ້າແຕ່ຜູ້ດຽວຍັງປາກົດເປັນຄວາມອາຍ ແລະຄວາມປາດຖະນາ.

Verse 63

भ्रान्तिस्त्वं स्मृतिरूपा त्वं मातृरूपेण संस्थिता । त्वं लक्ष्मीर्भवने पुंसां पुण्याक्षरप्रवर्तिनाम्

ເຈົ້າແມ່ນຄວາມຫຼົງຜິດ ແລະເຈົ້າກໍແມ່ນຄວາມຈື່ຈຳ; ດຳລົງຢູ່ໃນຮູບແມ່. ເຈົ້າແມ່ນລັກສະມີໃນເຮືອນຂອງຜູ້ຊາຍຜູ້ໃຫ້ການເຄື່ອນໄຫວແກ່ອັກສອນອັນສັກສິດ—ຜູ້ສວດທ່ອງມັນຕຣາອັນມງຄຸນ.

Verse 64

त्वं जातिस्त्वं मता वृत्तिर्व्याप्तिरूपा त्वमेव हि । त्वमेव चित्तिरूपेण व्याप्य कृत्स्नं प्रतिष्ठिता

ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຕົ້ນກໍາເນີດແຫ່ງການເກີດ ແລະການມີຮ່າງ. ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຄວາມຄິດ ແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງໃຈ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ພຣະອົງແມ່ນຮູບແຫ່ງຄວາມສະພັງພອນທົ່ວທຸກທີ່. ແລະພຣະອົງ ໃນຮູບແຫ່ງຈິດຮູ້ (Chiti) ຊຶມຊາບທຸກສິ່ງ ແລະຕັ້ງຢູ່ເປັນຖານຮອງຮັບສາກົນທັງປວງ.

Verse 65

सा त्वमेतौ दुराधर्षावसुरौ मोहयाम्बिके । प्रबोधय जगद्योने नारायणमजं विभुम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ອັມບິກາ ແມ່ພຣະ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ອະສຸຣະສອງຕົນນີ້ຜູ້ຍາກຈະຊະນະ ຕົກຢູ່ໃນຄວາມຫຼົງ. ແລ້ວ ໂອ ຄັນທະໂລກ (ແມ່ແຫ່ງສາກົນ), ຈົ່ງປຸກນາຣາຍະນະ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ, ຜູ້ສະພັງພອນ—ເພື່ອໃຫ້ພຣະປະສົງອັນສູງສົ່ງສໍາເລັດ.

Verse 66

ऋषिरुवाच । ब्रह्मणा प्रार्थिता सेयं मधुकैटभनाशने । महाविद्याजगद्धात्री सर्वविद्याधिदेवता

຤ິສິກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ປະຫານມະດຸ ແລະ ໄກຕະພະ, ເທວີນີ້ຖືກພຣະພຣະຫມາອ້ອນວອນເຊີນ. ນາງແມ່ນ ມະຫາວິທະຍາ, ຜູ້ຄໍ້າຈຸນໂລກທັງປວງ, ແລະເປັນເທວະອະທິເທວະແຫ່ງວິທະຍາທັງຫມົດ».

Verse 67

द्वादश्यां फाल्गुनस्यैव शुक्लायां समभून्नृप । महाकालीति विख्याता शक्तिस्त्रैलोक्यमोहिनी

ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນວັນທີ 12 ຂອງຂ້າງຂຶ້ນ ເດືອນພາລກຸນາ ໄດ້ປາກົດພະລັງສັກຕິທີ່ຮູ້ຈັກວ່າ «ມະຫາກາລີ»—ຜູ້ມີອານຸພາບທຳໃຫ້ສາມໂລກຫຼົງໄຫຼ।

Verse 68

ततोऽभवद्वियद्वाणी मा भैषीः कमलासन । कण्टकं नाशयाम्यद्य हत्वाजौ मधुकैटभौ

ແລ້ວມີສຽງດັງຈາກຟ້າວ່າ: «ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ນັ່ງເທິງດອກບົວ. ມື້ນີ້ ຂ້າຈະກຳຈັດໜາມນີ້ ໂດຍສັງຫານມະດຸ ແລະ ໄກຕະພະ ໃນສົງຄາມ»។

Verse 69

इत्युक्त्वा सा महामाया नेत्रवक्त्रादितो हरेः । निर्गम्य दर्शने तस्थौ ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

ເມື່ອນາງມະຫາມາຍາກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງກໍອອກມາຈາກພຣະເນດ ແລະພຣະໂອດຂອງຮະຣິ (ວິສນຸ) ແລະອື່ນໆ. ແລ້ວນາງປາກົດຕໍ່ໜ້າ ແລະຢືນເປີດເຜີຍຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ຜູ້ມີກໍາເນີດອັນບໍ່ປາກົດ.

Verse 70

उत्तस्थौ च हृषीकेशो देवदेवो जनार्दनः । स ददर्श पुरो दैत्यो मधुकैटभसंज्ञकौ

ແລ້ວຮຶສີເກສະ—ຈະນາຣະດະນະ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ—ກໍລຸກຂຶ້ນ. ແລະພຣະອົງເຫັນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ດາຍຕະສອງຕົນ ຊື່ມະດຸ ແລະ ໄກຕະພະ.

Verse 71

ताभ्यां प्रववृत्ते युद्धं विष्णोरतुलतेजसः । पञ्चवर्षसहस्राणि बाहुयुद्धमभूत्तदा

ແລ້ວການຮົບກໍເລີ່ມຂຶ້ນລະຫວ່າງດາຍຕະສອງຕົນນັ້ນ ແລະພຣະວິສນຸຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້. ໃນເວລານັ້ນ ການຕໍ່ສູ້ດ້ວຍແຂນຕໍ່ແຂນດໍາເນີນຢູ່ຫ້າພັນປີ.

Verse 72

महामायाप्रभावेण मोहितो दानवोत्तमौ । जजल्पतू रमाकान्तं गृहाण वरमीप्सितम्

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງມະຫາມາຍາທີ່ເຮັດໃຫ້ຫຼົງໄຫຼ, ພວກທານະວະຜູ້ປະເສີດທັງສອງໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຣາມາການຕະ (ພຣະວິສນុ) ວ່າ: "ຈົ່ງຮັບເອົາພອນທີ່ທ່ານປາດຖະໜາເຖີດ"။

Verse 73

नारायण उवाच । मयि प्रसन्नौ यदि वां दीयतामेष मे वरः । मम वध्यावुभौ नान्यं युवाभ्यां प्रार्थये वरम्

ພຣະນາຣາຍະນະກ່າວວ່າ: "ຫາກທ່ານທັງສອງພໍໃຈໃນຕົວຂ້າພະເຈົ້າ, ຈົ່ງໃຫ້ພອນນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ: ຂໍໃຫ້ທ່ານທັງສອງເປັນຜູ້ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະສັງຫານ. ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຂໍພອນອື່ນໃດຈາກທ່ານເລີຍ"။

Verse 74

ऋथिरुवाच । एकार्णवां महीं दृष्ट्वा प्रोचतुः केशवं वचः । आवां जहि न यत्रासौ धरणी पयसाऽ ऽप्लुता

ຣຶຖິ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອເຫັນແຜ່ນດິນກາຍເປັນມະຫາສະໝຸດດຽວ ພວກເຂົາໄດ້ກ່າວຕໍ່ເກສະວະ (ພຣະວິດສະນຸ) ວ່າ: ‘ຂໍພາພວກເຮົາໄປບ່ອນທີ່ແຜ່ນດິນນີ້ບໍ່ຖືກນ້ຳຖ້ວມກົດຄຸມ’»។

Verse 75

निर्विकारादि साकारा निराकारापि देव्युमा । देवानां तापनाशार्थं प्रादुरासीद्युगेयुगे

ເທວີ ອຸມາ—ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະ ບໍ່ມີການແປປ່ຽນ—ແທ້ຈິງແມ່ນບໍ່ມີຮູບ ແຕ່ກໍຮັບຮູບປາກົດ. ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ ນາງປາກົດເພື່ອລົບລ້າງຄວາມທຸກຮ້ອນຂອງເທວະທັງຫຼາຍ.

Verse 76

एवन्ते कथितो राजन्कालिकायास्समुद्भवः । महालक्ष्म्यास्तथोत्पत्तिं निशामय महामते

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າໄດ້ເລົ່າແລ້ວເຖິງການເກີດຂຶ້ນຂອງ ກາລິກາ. ບັດນີ້ ໂອ ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ຈົ່ງຟັງ ຂ້າຈະພັນລະນາການປາກົດຂອງ ມະຫາລັກສະມີ ດ້ວຍ.

Verse 78

यदिच्छावैभवं सर्वं तस्या देहग्रहः स्मृतः । लीलया सापि भक्तानां गुणवर्णनहेतवे

ທັງໝົດນີ້ແມ່ນຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແຫ່ງພຣະປະສົງຂອງນາງ; ດັ່ງນັ້ນ ການຮັບເອົາກາຍຂອງນາງຈຶ່ງຖືກກ່າວເຖິງເຊັ່ນນັ້ນ. ແມ່ນແຕ່ກາຍນັ້ນກໍເປັນລີລາອັນທິບຂອງນາງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຜູ້ພັກດີ—ໃຫ້ສາມາດພັນລະນາ ແລະ ພິຈາລະນາຄຸນຂອງນາງໄດ້.