Adhyaya 50

Verse 1

भीष्म उवाच । यत्पुण्यमधिकं लोके सर्वदा सर्वसंमतम् । तद्वदस्वेच्छया विप्र यत्कृतं पूर्वपूर्वकैः

ພີສະມະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງກ່າວຢ່າງເສຣີເຖີດ—ໃນໂລກນີ້ ບຸນໃດຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ສຸດ ທີ່ຖືກຍອມຮັບເສມອ ແລະໂດຍທົ່ວໄປ; ແລະກຳກະທຳໃດທີ່ບັນພະບຸລຸດໂບຮານທີ່ສຸດໄດ້ປະພຶດມາແລ້ວ.

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । एकदा तु द्विजाः सर्वे व्यासशिष्यास्सहादरात् । व्यासं प्रणम्य पप्रच्छु धर्मं मां च यथा भवान्

ປຸລັສຕະຍະກ່າວວ່າ: ຄັ້ງໜຶ່ງ ດວິຊະທັງຫມົດ—ສິດຂອງວະຍາສະ—ໄດ້ກໍາບັງຄົມວະຍາສະດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລ້ວທູນຖາມເລື່ອງທັມມະ ແລະເລື່ອງຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ ດັ່ງທີ່ທ່ານຖາມຢູ່ນີ້.

Verse 3

द्विजा ऊचुः । पुण्यात्पुण्यतमं लोके सर्वधर्मेषु चोत्तमम् । किं कृत्वा मानवा स्वर्गं भुंजते चाक्षयं वद

ດວິຊະທັງຫຼາຍກ່າວວ່າ: “ໃນໂລກນີ້ ໃນບັນດາບຸນທັງປວງ ແລະໃນບັນດາທັມມະທັງຫມົດ ອັນໃດເປັນສູງສຸດ? ມະນຸດເຮັດອັນໃດແລ້ວຈຶ່ງໄດ້ເສວຍສະຫວັນດ້ວຍຜົນອັນບໍ່ສິ້ນສຸດ—ຈົ່ງບອກພວກເຮົາ.”

Verse 4

लभ्यं चाकष्टकं शुद्धं वर्णानां मर्त्यवासिनाम् । गुरूणां च लघूनां च साध्यमेकं क्रतुं वद

ຈົ່ງບອກພິທີ/ຍັດຍະອັນບໍລິສຸດພຽງຢ່າງດຽວ ທີ່ຫາໄດ້ງ່າຍ ບໍ່ຕ້ອງທົນທຸກ ສໍາລັບຜູ້ຄົນທຸກວັນນະໃນມະຕະຍະໂລກ ທັງຜູ້ໃຫຍ່ແລະຜູ້ນ້ອຍ ທີ່ສາມາດປະພຶດໃຫ້ສໍາເລັດໄດ້.

Verse 5

यद्यत्कृत्वा च देवानां पूज्यो नाके भवेन्नरः । तत्तद्वद च नो ब्रह्मन्प्रसादी भव धर्मतः

ໂອ ພຣາຫມັນ, ຈົ່ງບອກພວກເຮົາເຖີດວ່າ ກຳກະທຳໃດທີ່ຄວນເຮັດ ເພື່ອໃຫ້ມະນຸດເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາໂດຍເທວະໃນສະຫວັນ. ຂໍທ່ານໂປຣດເມດຕາ ແລະກ່າວຕາມທັມມະ.

Verse 6

व्यास उवाच । पंचाख्यानं वदिष्यामि शृणुध्वं तत्र पूर्वतः । पंचानामेककं कृत्वा विंदेन्मोक्षं दिवं यशः

ພຣະວະຍາສະກ່າວວ່າ: “ເຮົາຈະເລົ່າປັນຈາຂະຍານ 5 ປະການ; ຈົ່ງຟັງກ່ອນດ້ວຍໃຈຈົ່ງຈໍາ. ເມື່ອຮວບຮວມຫ້າໃຫ້ເປັນໜຶ່ງໃນການປະພຶດ ຈະໄດ້ໂມກສະ ສະຫວັນ ແລະກຽດຊື່.”

Verse 7

पित्रोरर्चाऽथ पत्युश्च साम्यं सर्वजनेषु च । मित्राद्रोहो विष्णुभक्तिरेते पंच महामखाः

ການບູຊາພໍ່ແມ່ ແລະການບູຊາຜົວ; ຈິດໃຈເສມພາກຕໍ່ຄົນທັງປວງ; ບໍ່ຫັກຫຼັງມິດ; ແລະພັກຕິຕໍ່ພຣະວິສນຸ—ນີ້ແມ່ນມະຫາຍັດ 5 ປະການ.

Verse 8

प्राक्पित्रोरर्चया विप्रा यद्धर्मं साधयेन्नरः । न तत्क्रतुशतैरेव तीर्थयात्रादिभिर्भुवि

ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ, ບຸນທຳທີ່ຄົນໄດ້ຈາກການບູຊາພໍ່ແມ່ກ່ອນນັ້ນ ໃນໂລກນີ້ ແມ່ນບໍ່ອາດໄດ້ມາແມ່ນແຕ່ດ້ວຍຍັດນັບຮ້ອຍ ຫຼືການໄປຕີຣະຖະສະຖານ ແລະອື່ນໆ.

Verse 9

पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः । पितरि प्रीतिमापन्ने प्रीयंते सर्वदेवताः

ພໍ່ແມ່ນທຳ, ພໍ່ແມ່ນສະຫວັນ, ແທ້ຈິງພໍ່ແມ່ນຕະປະອັນສູງສຸດ. ເມື່ອພໍ່ພໍໃຈ ທວງເທວະທັງປວງກໍພໍໃຈ.

Verse 10

पितरो यस्य तृप्यंति सेवया च गुणेन च । तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि वर्तते

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ບັນພະບຸລຸດພໍໃຈດ້ວຍການຮັບໃຊ້ດ້ວຍສັດທາ ແລະດ້ວຍຄຸນຄວາມດີ, ການອາບນ້ໍາໃນພາຄີຣະຖີ (ຄົງຄາ) ສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ ເຫມືອນເກີດຂຶ້ນທຸກມື້.

Verse 11

सर्वतीर्थमयी माता सर्वदेवमयः पिता । मातरं पितरं चैव यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम्

ແມ່ເປັນດັ່ງຮວມແຫ່ງຕີຣຖະອັນສັກສິດທັງປວງ ແລະພໍ່ເປັນດັ່ງຮວມແຫ່ງເທວະທັງຫມົດ. ຜູ້ໃດເຮັດປຣະທັກສິນາວຽນຮອບແມ່ພໍ່ ຜູ້ນັ້ນເຫມືອນໄດ້ວຽນຮອບຕີຣຖະແລະເທວະທັງປວງ

Verse 12

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा । जानुनी च करौ यस्य पित्रोः प्रणमतः शिरः

ໂດຍຜູ້ນັ້ນ ປານດັ່ງໄດ້ວຽນຮອບແຜ່ນດິນພ້ອມທັງເຈັດທະວີບ; ເພາະເມື່ອລາວກົ້ມກາບປຣະນາມແດ່ພໍ່ແມ່ ຫົວເຂົ່າແລະຝາມືແຕະດິນ ແລະສີສະນ້ອມລົງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ

Verse 13

निपतंति पृथिव्यां च सोक्षयं लभते दिवं । तयोश्चरणयोर्यावद्रजश्चिह्नानि मस्तके

ເມື່ອລົງນອນກາບກັບພື້ນດິນດ້ວຍຄວາມນັບຖື ຍ່ອມໄດ້ຮັບສະຫວັນອັນບໍ່ເສື່ອມ—ຕາບໃດທີ່ຮອຍຝຸ່ນຈາກບາດທັງສອງຂອງພໍ່ແມ່ຍັງປະທັບຢູ່ເທິງສີສະ

Verse 14

प्रतीके च विलग्नानि तावत्पूतः सुतस्तयोः । पादारविंदसलिलं यः पित्रोः पिबते सुतः

ຕາບໃດທີ່ລາວຍັງຜູກພັນກັບພິທີແລະການປະນິບັດບູຊາແດ່ທ່ານທັງສອງ ບຸດນັ້ນຍ່ອມບໍລິສຸດ—ໂດຍພິເສດບຸດຜູ້ດື່ມນ້ຳອັນສັກສິດຈາກບາດດອກບົວຂອງພໍ່ແມ່

Verse 15

तस्य पापक्षयं याति जन्मकोटिशतार्जितं । धन्योसौ मानवो लोके पूतोसौ सर्वकल्मषात्

ບາບທີ່ສະສົມມາຈາກການເກີດນັບຮ້ອຍລ້ານຍ່ອມສິ້ນໄປສໍາລັບຜູ້ນັ້ນ. ບຸກຄົນນັ້ນເປັນຜູ້ມີພອນໃນໂລກນີ້ ແລະບໍລິສຸດພົ້ນຈາກມົນທິນທັງປວງ

Verse 16

विनायकत्वमाप्नोति जन्मनैकेन मानवः । पितरौ लंघयेद्यस्तु वचोभिः पुरुषाधमः

ມະນຸດຍ່ອມໄດ້ຮັບສະພາບເປັນ ວິນາຍະກະ (ຜູ້ກໍ່ອຸປະສັກ) ໃນຊາດດຽວ ຖ້າເປັນຄົນຕໍ່າຊ້າ ແລ້ວລ່ວງເກີນພໍ່ແມ່ດ້ວຍວາຈາ।

Verse 17

निरये च वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवं । पित्रोरनर्चनं कृत्वा भुंक्ते यस्तु सुताधमः

ບຸດຜູ້ຕໍ່າຊ້າທີ່ກິນໂດຍບໍ່ໄດ້ອະຣະຈະນາ-ບູຊາ ແລະເຄົາລົບພໍ່ແມ່ ຈະຢູ່ໃນນະລົກຈົນກວ່າຈະເຖິງ ພຣະລະຍະ ອັນໃຫຍ່ (ການລະລາຍສາກົນ)។

Verse 18

क्रिमिकूपेथ नरके कल्पांतमुपतिष्ठति । रोगिणं चापि वृद्धं च पितरं वृत्तिकर्शितम्

ຕໍ່ມາຜູ້ນັ້ນຈະຢູ່ໃນນະລົກຊື່ ‘ກຣິມິກູປະ’ ຈົນສິ້ນກັລປະ—ຄືຜູ້ທີ່ເຮັດໃຫ້ພໍ່ຜູ້ເຈັບ ຫຼືຊະລາ ຜູ້ຜອມແຫ້ງເນື່ອງຈາກຂາດປັດໃຈດໍາລົງຊີວິດ ຕ້ອງທຸກຂ໌।

Verse 19

विकलं नेत्रकर्णाभ्यां त्यक्त्वा गच्छेच्च रौरवम् । अंत्यजातिषु म्लेच्छेषु चांडालेष्वपि जायते

ຜູ້ໃດທີ່ປະຖິ້ມຄົນພິການຜູ້ຂາດທັງຕາແລະຫູ ຈະໄປສູ່ນະລົກ ‘ຣາວະຣະວະ’; ແລະຈະເກີດໃໝ່ໃນກໍາເນີດຕໍ່າສຸດ—ໃນພວກມະເລັດສະ, ຄົນນອກວັນນະ, ແມ່ນກະທັ້ງຈັນດາລະ।

Verse 20

पित्रोरपोषणं कृत्वा सर्वपुण्यक्षयो भवेत् । नाराध्य पितरौ पुत्रस्तीर्थदेवान्भजन्नपि

ຖ້າບໍ່ອຸປະຖຳລ້ຽງດູພໍ່ແມ່ ບຸນກຸສົນທີ່ສະສົມໄວ້ທັງໝົດຈະສູນສິ້ນ। ແມ່ນແຕ່ບຸດຈະນະມັດສະການຕີຣະຖະ ແລະເທວະຕາ ແຕ່ຖ້າບໍ່ອາຣາທະນາພໍ່ແມ່ ກໍບໍ່ໄດ້ຜົນແທ້ຈິງ।

Verse 21

तयोर्न फलमाप्नोति कीटवद्रमते महीम् । कथयामि पुरावृत्तं विप्राः शृणुत यत्नतः

ໃນສອງຄົນນັ້ນ ຄົນໜຶ່ງບໍ່ໄດ້ຮັບຜົນ; ເຫມືອນແມງອ່ອນ ມັກພໍໃຈຢູ່ແຕ່ໃນດິນ. ຂ້ອຍຈະເລົ່າເລື່ອງໂບຮານ—ໂອ ພຣາຫມັນທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ.

Verse 22

यं श्रुत्वा न पुनर्मोहं प्रयास्यथ पुनर्भुवि । पुरासीच्च द्विजः कश्चिन्नरोत्तम इति स्मृतः

ເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ທ່ານທັງຫຼາຍຈະບໍ່ຕົກໃນຄວາມຫຼົງອີກໃນໂລກນີ້. ກາລກ່ອນມີພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ຖືກຈື່ຈຳໃນນາມ ‘ນະໂຣຕຕະມະ’.

Verse 23

स्वपितरावनादृत्य गतोसौ तीर्थसेवया । ततः सर्वाणि तीर्थानि गच्छतो ब्राह्मणस्य च

ເຂົາລະເລີຍບິດາມານາຂອງຕົນ ແລ້ວອອກໄປເພື່ອບໍລິການການຈາລິກໄປຫາຕີຣຖະ. ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນກໍເດີນທາງຈາກຕີຣຖະໜຶ່ງໄປອີກຕີຣຖະໜຶ່ງຢູ່ເລື້ອຍໆ.

Verse 24

आकाशे स्नानचेलानि प्रशुष्यंति दिने दिने । अहंकारोऽविशत्तस्य मानसे ब्राह्मणस्य च

ມື້ແລ້ວມື້ເລົ່າ ຜ້າອາບນ້ຳຂອງເຂົາແຫ້ງຢູ່ກາງອາກາດ; ແລະຄວາມຍິ່ງທະນົງ (ອະຫັງກາຣ) ໄດ້ເຂົ້າສູ່ໃຈຂອງພຣາຫມັນນັ້ນ.

Verse 25

मत्समो नास्ति वै कश्चित्पुण्यकर्मा महायशाः । इत्युक्ते चानने तस्य अहदच्च बकस्तदा

“ແທ້ຈິງແລ້ວ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າກັບຂ້ອຍ—ຂ້ອຍເປັນຜູ້ກະທຳບຸນ ມີກຽດຍົດຍິ່ງໃຫຍ່.” ເມື່ອຄຳນີ້ອອກຈາກປາກເຂົາ ນົກກະສາກໍຈິກຕີໃສ່ໃບໜ້າຂອງເຂົາໃນທັນທີ.

Verse 26

क्रोधाच्चैवेरितस्तस्य स शशाप द्विजो बकम् । पपात च बकः पृथ्व्यां स भस्मीभूतविग्रहः

ດ້ວຍໂທສະທີ່ຖືກກະຕຸ້ນ ພຣາຫມັນນັ້ນໄດ້ສາບແຊ່ງນົກກະຮຽນ. ນົກກະຮຽນຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ ແລະຮ່າງກາຍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ.

Verse 27

भीर्द्विजेंद्रं महामोहः प्राविशच्चांतकर्मणि । ततः पापाच्च विप्रस्य चेलं खं च न गच्छति

ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານ ມະຫາໂມຫະໄດ້ເຂົ້າສູ່ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ໃນຍາມປະກອບພິທີສຸດທ້າຍ. ເພາະບາບນັ້ນ ຜ້າຂອງພຣາຫມັນຈຶ່ງບໍ່ລອຍຂຶ້ນສູ່ຟ້າ.

Verse 28

विषादमगमत्सद्यस्ततः खं तमुवाच ह । गच्छ बाडव चांडालं मूकं परमधार्मिकम्

ລາວເສົ້າໝອງທັນທີ. ແລ້ວ ຄາ (Kha) ກ່າວກັບລາວວ່າ: “ຈົ່ງໄປຫາ ບາຑະວ-ຈັນຑາລ ຜູ້ເປັນໃບ້ ແຕ່ຊອບທຳຢ່າງສູງສຸດ.”

Verse 29

तत्र धर्मं च जानीषे क्षेमं ते तद्वचो भवेत् । खाच्च तद्वचनं श्रुत्वा गतोसौ मूकमंदिरम्

ທີ່ນັ້ນ ເຈົ້າຈະຮູ້ແຈ້ງທຳມະ ແລະຄຳສອນນັ້ນຈະນຳຄວາມສະຫງົບສຸກໃຫ້ເຈົ້າ. ເມື່ອຄາໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍໄປຍັງວິຫານຂອງມູກະ.

Verse 30

शुश्रूषंतं च पितरौ सर्वारंभान्ददर्श सः । ददतं शीतकाले च सम्यगुष्णं जलं तयोः

ລາວເຫັນວ່າ ຜູ້ນັ້ນຮັບໃຊ້ບິດາມານດາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບໃນທຸກກິດ ແລະໃນລະດູໜາວກໍຖວາຍນ້ຳອຸ່ນຢ່າງຖືກຄວນແກ່ທ່ານທັງສອງ.

Verse 31

तैलतापनतांबूलं तथा तूलवतीं पटीम् । नित्याशनं च मिष्टान्नं दुग्धखंडं तथैव च

ພຶງຖວາຍໝາກພູ (ຕຳບູນ) ທີ່ປຸງດ້ວຍນ້ຳມັນແລະເຄື່ອງເທດໃຫ້ອົບອຸ່ນ, ຜ້າ/ຜືນຫຸ້ມທີ່ຍັດຝ້າຍ, ອາຫານປະຈຳວັນ, ຂອງຫວານ ແລະຂອງຫວານຈາກນົມທີ່ກໍ່ເປັນກ້ອນດ້ວຍ।

Verse 32

दापयंतं वसंते च मधुमालां सुगंधिकां । अन्यानि यानि भोग्यानि कृत्यानि विविधानि च

ໃນລະດູບ່ອນໄມ້ຜຸກ (ວະສັນຕະ) ພຶງໃຫ້ຜູ້ອື່ນຈັດຖວາຍພວງມາລາດອກໄມ້ຫອມຫວານດຸດນ້ຳເຜິ້ງ ພ້ອມທັງເຄື່ອງບູຊາອື່ນໆ ແລະພິທີກຳຫຼາກຫຼາຍທີ່ຄວນປະກອບ

Verse 33

उष्णे चावीजयत्सोपि नित्यं च पितरावपि । ततस्तयोः प्रचर्यां च कृत्वा भुंक्तेथ सर्वदा

ແມ່ນແຕ່ໃນຍາມຮ້ອນ ລາວກໍຍັງພັດວີໃຫ້ທ່ານທັງສອງເປັນນິດ ແລະທຸກມື້ກໍປະຄອງຮັບໃຊ້ພໍ່ແມ່; ແລ້ວຈຶ່ງຄ່ອຍຮັບປະທານອາຫານເມື່ອໄດ້ບໍລິການທ່ານແລ້ວ

Verse 34

श्रमस्य वारणं कुर्यात्संतापस्य तथैव च । एभिः पुण्यैः स्थितो विष्णुस्तस्य गेहोदरे चिरम्

ພຶງປ້ອງກັນຄວາມເມື່ອຍລ້າ ແລະຂັບໄລ່ຄວາມທຸກຮ້ອນໃຈດ້ວຍ; ດ້ວຍບຸນກຸສົນເຫຼົ່ານີ້ ພຣະວິສະນຸຈະສະຖິດຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຜູ້ນັ້ນເປັນເວລາຍາວນານ

Verse 35

अंतरिक्षे च क्रीडंतमाधारस्तंभवर्जिते । तस्यापि भवने नित्यं स्थितं त्रिभुवनेश्वरं

ແລະລາວໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າແຫ່ງໄຕຣະພົບ ສະຖິດຢູ່ໃນພຣະທາມຂອງພຣະອົງເປັນນິດ—ສຳລານຢູ່ກາງນະພາ ໃນພູມທີ່ບໍ່ມີເສົາຄ້ຳຈຸນໃດໆ

Verse 36

विप्ररूपधरं कांतं नान्यैर्भूतं च सत्परम् । तेजोमयं महासत्वं शोभयंतं च मंदिरं

ເມື່ອຊົງຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ ພຣະອົງສ່ອງສະຫວ່າງແລະງາມສະຫງ່າ; ບໍ່ເໝືອນສັດອື່ນໃດ ເປັນຜູ້ມີຄຸນທຳສູງສຸດ. ປະກອບດ້ວຍຕະເຈົາອັນບໍລິສຸດ ມີພະລັງສັດຕະວະຍິ່ງໃຫຍ່ ຊົງສ່ອງແລະປະດັບວິຫານໃຫ້ງາມຜ່ອງໃສ।

Verse 37

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नो विप्रः प्रोवाच मूककम् । विप्र उवाच । आसन्नं च ममागच्छ त्वयैवेच्छामि शाश्वतं

ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສົດ ແລ້ວເວົ້າກັບຜູ້ໃບ້. ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເຂົ້າມາໃກ້ຂ້າ; ຕະຫຼອດການ ຂ້າປາຖະໜາແຕ່ເຈົ້າຜູ້ດຽວ”

Verse 38

हितं मे सर्वलोकानां तत्वतो वक्तुमर्हसि । मूक उवाच । पित्रोरर्चां करोम्यद्य कथमायामि तेंतिकं

“ເຈົ້າຄວນກ່າວໃຫ້ຂ້າຮູ້ຕາມຄວາມຈິງ ວ່າສິ່ງໃດເປັນປະໂຫຍດແກ່ທຸກໂລກ” ມູກະກ່າວວ່າ: “ມື້ນີ້ຂ້າກຳລັງເຮັດອັຣຈະນາ ບູຊາບິດາມານດາ; ແລ້ວຂ້າຈະໄປໃກ້ທ່ານໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 39

अर्चयित्वा तु पितरौ कृत्यं ते करवाणि वै । तिष्ठ मे द्वारदेशे च आतिथ्यं ते करोम्यहम्

ເມື່ອຂ້າບູຊາບິດາມານດາແລ້ວ ຂ້າຈະເຮັດກິດທີ່ຄວນເຮັດໃຫ້ທ່ານແນ່ນອນ. ຈົ່ງຢືນຄອຍຢູ່ທີ່ປະຕູເຮືອນຂ້າຊົ່ວຄາວ; ຂ້າຈະຕ້ອນຮັບທ່ານດ້ວຍອາຕິຖະຍະ

Verse 40

इत्युक्ते चैव चांडाले चुकोप ब्राह्मणस्तदा । ब्राह्मणं मां परित्यज्य किं कार्यमधिकं तव

ເມື່ອຈັນດາລາກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣາຫມັນກໍໂກດຂຶ້ນໃນທັນທີ: “ປະຖິ້ມຂ້າ—ຜູ້ເປັນພຣາຫມັນ—ແລ້ວ ເຈົ້າມີກິດໃດທີ່ໃຫຍ່ກວ່ານີ້?”

Verse 41

मूक उवाच । किं कुप्यसि वृथा विप्र न बकोहं तवाधुना । कोपस्सिद्ध्यति ते तावद्बकेनान्यत्र किंचन

ຄົນໃບ້ໄດ້ກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ເຈົ້າໂກດໄປເປົ່າໆເພາະຫຍັງ? ບັດນີ້ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນນົກກະສາສໍາລັບເຈົ້າອີກແລ້ວ. ຕາບໃດຍັງເປັນແບບນີ້ ຄວາມໂກດຂອງເຈົ້າຈະບໍ່ສໍາເລັດ; ຖ້າຈະໂກດກໍໄປໂກດບ່ອນອື່ນ.”

Verse 42

गगने स्नानशाटी ते न शुष्यति न तिष्ठति । वचनं खात्ततः श्रुत्वा मद्गृहं चागतो भवान्

ໃນຟ້າ ຜ້າອາບນ້ຳຂອງເຈົ້າບໍ່ແຫ້ງ ແລະບໍ່ຢູ່ນິ່ງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍານີ້ຈາກນົກ ເຈົ້າຈຶ່ງມາຮອດເຮືອນຂ້ອຍ.

Verse 43

तिष्ठ तिष्ठ वदिष्यामि नोचेद्गच्छ पतिव्रतां । तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ दयितं ते फलिष्यति

“ຢຸດກ່ອນ, ຢຸດກ່ອນ—ຂ້ອຍຈະບອກ; ບໍ່ຊັ້ນກໍໄປຫາເມຍຜູ້ຮັກສາສັດຕໍ່ຜົວ (ປະຕິວຣະຕາ) ນັ້ນ. ເມື່ອເຈົ້າໄດ້ເຫັນນາງແລ້ວ ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ສິ່ງທີ່ເຈົ້າຮັກຈະສໍາເລັດຜົນ.”

Verse 44

ततस्तस्यगृहाद्विष्णुर्द्विजरूपधरो विभुः । विनिस्सृत्य द्विजं प्राह गेहं तस्याः प्रयाम्यहं

ແລ້ວພຣະວິສນຸ ຜູ້ມີອໍານາດຫຼວງ ຜູ້ຮັບຮູບເປັນພຣາຫມັນ ໄດ້ອອກຈາກເຮືອນຂອງຜູ້ນັ້ນ ແລະກ່າວກັບພຣາຫມັນວ່າ: “ຂ້ອຍຈະໄປຫາເຮືອນຂອງນາງ”

Verse 45

स विमृश्य द्विजश्रेष्ठस्तेन सार्धं चचाल ह । गच्छंतं तमुवाचेदं हरिं विप्रेति विस्मितः

ເມື່ອໄດ້ຄິດພິຈາລະນາແລ້ວ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດກໍໄດ້ເດີນທາງໄປກັບພຣະອົງ. ເມື່ອພຣະຫຣິກໍາລັງຈະຈາກໄປ ພຣາຫມັນຜູ້ປະຫລາດໃຈໄດ້ເອີ້ນພຣະອົງວ່າ:

Verse 46

किर्थं च त्वया विप्र चांडालस्य गृहोदरे । सदा संस्थीयते तात योषाजनवृते मुदा

ໂອ ພຣາຫມັນ! ເປັນຫຍັງທ່ານຜູ້ເຄົາລົບຈຶ່ງພັກຢູ່ເປັນນິດໃນເຮືອນຂອງຈັນດາລາ ດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ຖືກຫມູ່ແມ່ຍິງຫ້ອມລ້ອມ?

Verse 47

हरिरुवाच । इदानीं मानसं शुद्धं न भूतं भवतो ध्रुवम् । पतिव्रतादिकं दृष्ट्वा पश्चाज्ज्ञास्यसि मां किल

ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ແນ່ນອນ ຈິດໃຈຂອງທ່ານຍັງບໍ່ບໍລິສຸດ. ເມື່ອທ່ານໄດ້ເຫັນຈິຣິຍາຂອງນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ ແລະຄຸນທຳອື່ນໆ ແລ້ວ ພາຍຫຼັງທ່ານຈະຮູ້ຈັກເຮົາແນ່”

Verse 48

विप्र उवाच । पतिव्रता च का तात किं वा तस्याश्श्रुतं महत् । येनाहं तत्र गच्छामि कारणं वद मे द्विज

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕານັ້ນແມ່ນໃຜ? ແລະທ່ານໄດ້ຍິນເລື່ອງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ອັນໃດກ່ຽວກັບນາງ? ໂອ ທະວິຊະ, ຂໍຈົ່ງບອກເຫດທີ່ເຮົາຄວນໄປທີ່ນັ້ນ”

Verse 49

हरिरुवाच । नदीनां जाह्नवी श्रेष्ठा प्रमदानां पतिव्रता । मनुष्याणां प्रजापालो देवानां च जनार्दनः

ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ໃນບັນດາແມ່ນ້ຳ ຊາຫນະວີ (ຄົງຄາ) ເປັນເລີດ; ໃນບັນດາສະຕຣີ ນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາເປັນສູງສຸດ; ໃນບັນດາມະນຸດ ຜູ້ປົກປ້ອງປະຊາຊົນເປັນປະເສີດ; ແລະໃນບັນດາເທວະ ຊະນາຣະດະນະ (ພຣະວິສນຸ) ເປັນສູງສຸດ”

Verse 50

पतिव्रता च या नारि पत्युर्नित्यं हिते रता । कुलद्वयस्य पुरुषानुद्धरेत्सा शतं शतं

ນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ ຜູ້ອຸທິດຕົນເພື່ອປະໂຫຍດແຫ່ງສາມີຢູ່ເປັນນິດ ຍ່ອມຍົກຂຶ້ນຊ່ວຍກູ້ບຸລຸດໃນທັງສອງຕະກູນ—ເປັນຮ້ອຍໆ—ໃຫ້ພົ້ນ

Verse 51

स्वर्गं भुनक्ति तावच्च यावदाभूतसंप्लवं । स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्वास्याः सार्वभौमो नृपः पतिः

ລາວເສວຍສຸກໃນສະຫວັນໄດ້ພຽງຈົນກວ່າຈະເຖິງ «ພູຕະ-ສຳປລະວະ» ຄືມະຫາປຣະລະຍະ. ເມື່ອຕົກຈາກສະຫວັນ ລາວຈະເກີດໃນໂລກເປັນຜູ້ປົກຄອງສາກົນ—ເປັນກະສັດ ແລະເປັນສາມີ.

Verse 52

अस्यैव महिषी भूत्वा सुखं विंदेदनंतरं । पुनः पुनः स्वर्गराज्यं तस्य तस्या न संशयः

ນາງເປັນມະເຫສີຂອງກະສັດອົງນີ້ເອງແລ້ວ ຈະໄດ້ຮັບສຸກອັນບໍ່ຂາດສາຍຕໍ່ໄປ. ແລະນາງຈະໄດ້ອຳນາດແຫ່ງລາຊະອານາຈັກໃນສະຫວັນຊ້ຳໆ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 53

एवं जन्मशतं प्राप्य अंते मोक्षो भवेद्ध्रुवम् । विप्र उवाच । पतिव्रता भवेत्कावा तस्याः किं वा च लक्षणं

ດັ່ງນີ້ ໄດ້ຮັບການເກີດມາຄົບຮ້ອຍຊາດແລ້ວ ໃນທ້າຍທີ່ສຸດ ໂມກສະ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ຍ່ອມແນ່ນອນ. ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໃຜແທ້ຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ປະຕິວຣະຕາ ແລະລັກສະນະຂອງນາງແມ່ນຢ່າງໃດ?”

Verse 54

ब्रूहि मे द्विजशार्दूल यथा जानामि तत्त्वतः । हरिरुवाच । पुत्राच्छतगुणं स्नेहाद्राजानं च भयादथ

ຂໍທ່ານຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ ດວິຊະສາຣະດູນ (ເສືອໃນຫມູ່ພຣາຫມັນ) ເພື່ອຂ້າພະເຈົ້າຈະຮູ້ຕັດຕະວະຕາມຄວາມເປັນຈິງ. ຫຣິກ່າວວ່າ: ຄວາມຮັກຕໍ່ກະສັດຫນາແນ່ນກວ່າຄວາມຮັກຕໍ່ລູກຊາຍເຖິງຮ້ອຍເທົ່າ; ແຕ່ເກີດຈາກຄວາມຢ້ານກົວ.

Verse 55

आराधयेत्पतिं शौरिं या पश्येत्सा पतिव्रता । कार्ये दासी रतौ वेश्या भोजने जननीसमा

ນາງໃດທີ່ບູຊາສາມີດຸດດັ່ງ ຊາວຣິ (ພຣະວິສນຸ) ແລະເບິ່ງທ່ານໃນພຣະພາບນັ້ນ ນາງນັ້ນແຫຼະແມ່ນ ປະຕິວຣະຕາ ຢ່າງແທ້. ໃນວຽກງານໃຫ້ເປັນດັ່ງທາສີ, ໃນຄວາມຮັກໃຫ້ເປັນດັ່ງນາງຄະນິກາ, ແລະໃນເລື່ອງອາຫານໃຫ້ເປັນດັ່ງແມ່.

Verse 56

विपत्सु मंत्रिणी भर्तुः सा च भार्या पतिव्रता । भर्तुराज्ञां न लंघेद्या मनो वाक्कायकर्मभिः

ໃນຍາມວິບັດ ນາງພຶງເປັນທີ່ປຶກສາແກ່ຜົວ; ແລະເປັນເມຍ «ປະຕິວຣະຕາ» ຢ່າລ່ວງລະເມີດຄໍາສັ່ງຜົວ ດ້ວຍໃຈ ວາຈາ ຫຼືກາຍກຳ.

Verse 57

भुक्ते पत्यौ सदा चात्ति सा च भार्या पतिव्रता । यस्यां यस्यांतु शय्यायां पतिः स्वपिति यत्नतः

ເມື່ອຜົວກິນແລ້ວ ນາງຈຶ່ງກິນ; ເມຍແບບນີ້ເປັນ «ປະຕິວຣະຕາ» ຢູ່ເສມອ. ແລະບນທີ່ນອນໃດທີ່ຜົວເລືອກຢ່າງລະມັດລະວັງເພື່ອນອນ ນາງກໍນອນບນນັ້ນເຊັ່ນກັນ.

Verse 58

तत्र तत्र च साभर्तुरर्चां करोति नित्यशः । नैव मत्सरमायाति न कार्पण्यं न मानिनी

ບ່ອນໃດທີ່ນາງຢູ່ ນາງກໍເຮັດອັຣຈະນາ-ບູຊາ ເພື່ອເກຍດຕິຜົວເປັນນິດ. ນາງບໍ່ຕົກໃນຄວາມອິດສາ ບໍ່ຕົກໃນຄວາມຕະໜີ່ຄັບແຄບ ແລະບໍ່ຕົກໃນຄວາມຖືຕົວ.

Verse 59

मानेऽमाने समानं च या पश्येत्सा पतिव्रता । सुवेषं या नरं दृष्ट्वा भ्रातरं पितरं सुतं

ນາງຜູ້ເຫັນກຽດແລະອັບອາຍເທົ່າກັນ ນັ້ນແມ່ນ «ປະຕິວຣະຕາ» ແທ້. ແລະເມື່ອເຫັນຊາຍຜູ້ແຕ່ງກາຍງາມ ນາງກໍຖືວ່າເປັນແຕ່ພີ່ນ້ອງ ພໍ່ ຫຼືລູກຊາຍເທົ່ານັ້ນ.

Verse 60

मन्यते च परं साध्वी सा च भार्या पतिव्रता । तां गच्छ द्विजशार्दूल वदकामं यथा तव

ນາງຖືກນັບຖືວ່າເປັນ «ສາດວີ» ອັນສູງສຸດ ແລະເປັນເມຍ «ປະຕິວຣະຕາ» ຜູ້ຈົ່ງຮັກຜົວ. ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ທະວິຊະ, ຈົ່ງໄປຫານາງ ແລະເວົ້າຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.

Verse 61

तस्य पत्न्योऽष्ट तिष्ठंति तन्मध्ये वरवर्णिनी । रूपयौवनसंपन्ना दयायुक्ता यशस्विनी

ລາວມີພັນລະຍາ 8 ຄົນ. ໃນນັ້ນມີນາງຜູ້ງາມວິເສດ ພ້ອມດ້ວຍຄວາມງາມແລະວັຍໜຸ່ມ ມີເມດຕາກະລຸນາ ແລະມີກຽດຊື່ລືຊາ.

Verse 62

शुभा नामेति विख्याता गत्वा तां पृच्छ ते हितं । एवमुक्त्वा तु भगवांस्तत्रैवांतरधीयत

“ນາງໂດຍນາມ ‘ສຸພາ’ ເປັນທີ່ລືຊາ. ໄປຖາມນາງເຖິງສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ.” ກ່າວແລ້ວ ພຣະພະຄະວານກໍອັນຕະທານໄປຈາກທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ.

Verse 63

तस्यैवादृश्यतां दृष्ट्वा विस्मितोभूद्द्विजस्तदा । स च साध्वीगृहं गत्वा पप्रच्छाथ पतिव्रतां

ເມື່ອເຫັນວ່າພຣະອົງຫາຍໄປຈາກສາຍຕາ ພຣາຫມັນກໍປະຫລາດໃຈ. ແລ້ວເຂົາໄປຫາເຮືອນຂອງນາງຜູ້ສຸດສິນ ແລະຖາມນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ.

Verse 64

अतिथेर्वचनंश्रुत्वागृहान्निःसृत्यसंभ्रमात् । दृष्ट्वा द्विजं सती तत्र द्वारदेशे स्थिताभवत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາຂອງແຂກ ນາງກໍຮີບອອກຈາກເຮືອນດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕົກ. ເຫັນພຣາຫມັນຢູ່ນັ້ນ ນາງຜູ້ມີສິນກໍຢືນຢູ່ທີ່ປາກປະຕູ.

Verse 65

तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ उवाच वचनं मुदा । प्रियं ममहितं ब्रूहि यथादृष्टं त्वमेव हि

ເມື່ອເຫັນນາງ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະກໍກ່າວດ້ວຍຄວາມຍິນດີວ່າ “ຈົ່ງບອກຂ້າເຖິງສິ່ງທີ່ຂ້າຮັກ ແລະສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ຂ້າ ຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ເຫັນຈິງ; ເພາະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນແມ່ນພະຍານ.”

Verse 66

पतिव्रतोवाच । सांप्रतं पत्युरर्चास्ति न चास्माकं स्वतंत्रता । पश्चात्कार्यं करिष्यामि गृहाणातिथ्यमद्य वै

ນາງຜູ້ຖືພຣະວິນັຍຕໍ່ສາມີ ກ່າວວ່າ: “ບັດນີ້ສາມີຂ້ອຍກໍາລັງປະກອບພູຊາ-ອາຣຈະນາ ແລະຂ້ອຍບໍ່ມີອິດສະລະ. ພາຍຫຼັງຈະເຮັດກິດທີ່ຄວນ; ມື້ນີ້ຂໍໃຫ້ທ່ານຮັບອາຕິຖະຍະຂອງຂ້ອຍ”

Verse 67

विप्र उवाच । मम देहे क्षुधा नास्ति पिपासाद्य न च श्रमः । अभीष्टं वद कल्याणि नोचेच्छापं ददामि ते

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໃນກາຍຂ້ອຍບໍ່ມີຄວາມຫິວ ບໍ່ມີຄວາມຫິວນ້ໍາ ແລະບໍ່ມີຄວາມເມື່ອຍ. ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົນ ຈົ່ງບອກສິ່ງທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ; ບໍ່ຊັ້ນຂ້ອຍຈະໃຫ້ຄໍາສາບແກ່ເຈົ້າ”

Verse 68

तमुवाच तदा सापि न बकोहं द्विजोत्तम । गच्छ धर्मतुलाधारं पृच्छ तं ते हितं द्विज

ແລ້ວນາງກ່າວວ່າ: “ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນນົກກະສາ. ຈົ່ງໄປຫາ ທັມມະຕຸລາທາຣ ແລ້ວຖາມເຂົາ; ໂອ ພຣາຫມັນ ເຂົາຈະບອກສິ່ງທີ່ເປັນປະໂຫຍດແກ່ເຈົ້າ”

Verse 69

इत्युक्त्वा सा महाभागा प्रययौ च गृहोदरम् । तत्रापश्यद्द्विजो विप्रं यथा चांडालवेश्मनि

ເມື່ອນາງກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງຜູ້ມີບຸນຫຼາຍກໍເຂົ້າໄປພາຍໃນເຮືອນ. ທີ່ນັ້ນ ດວິຊະໄດ້ເຫັນພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງ ປານດັ່ງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຈັນດາລາ

Verse 70

विमृश्य विस्मयापन्नस्तेन सार्धं ययौ द्विजः । तिष्ठंतं च द्विजं तं च सोपश्यद्धृष्टमानसम्

ເມື່ອຄິດໄຕ່ຕອງແລ້ວ ດວິຊະນັ້ນກໍເກີດຄວາມພິສົດໃຈ ແລະໄປກັບເຂົາ. ແລ້ວກໍເຫັນພຣາຫມັນນັ້ນຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍໃຈໝັ້ນຄົງ ແລະບໍ່ຫວາດຫວັ່ນ

Verse 71

स चोवाच मुदा विप्रं दृष्ट्वा तं तां सतीं च सः । देशांतरे च यद्वृत्तं तया च कथितं किल

ເຂົາໄດ້ເຫັນພຣາຫມັນນັ້ນ ແລະນາງສະຕີຜູ້ມີຄຸນທຳ ແລ້ວກ່າວດ້ວຍຄວາມປິຕິ; ແລະຍັງເລົ່າເຫດການໃນແດນອື່ນ ຕາມທີ່ນາງໄດ້ບອກໄວ້ແທ້ໆ

Verse 72

कथं जानाति मद्वृत्तं चांडालोपि पतिव्रता । अतो मे विस्मयस्तात किमाश्चर्यं परं महत्

ນາງຈັນດາລີນັ້ນ—ແມ່ນແຕ່ເປັນປະຕິວຣະຕາ ຊື່ສັດຕໍ່ຜົວ—ຈະຮູ້ເລື່ອງການປະພຶດລັບຂອງຂ້າໄດ້ແນວໃດ? ເພາະສະນັ້ນ ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພິສົງ; ຈະມີອັດສະຈັນໃດໃຫຍ່ກວ່ານີ້ອີກ?

Verse 73

हरिउवाच । ज्ञायते कारणं तात सर्वेषां भूतभावनैः । अतिपुण्यात्सदाचाराद्यतस्त्वं विस्मयं गतः

ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ທ່ານຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ເຫດນີ້ບັນດາຜູ້ອຸ້ມຊູສັດທັງປວງລ້ວນຮູ້. ເພາະບຸນອັນຍິ່ງ ແລະສະດາຈາຣະອັນດີຂອງເຈົ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງເກີດຄວາມພິສົງ.”

Verse 74

किमुक्तश्च तया त्वं च वद तत्सांप्रतं मुने । विप्र उवाच । प्रष्टुं धर्मतुलाधारं सा च मां समुपादिशत्

“ບັດນີ້ຈົ່ງບອກເຖີດ ໂອ ມຸນີ—ນາງເວົ້າຫຍັງ ແລະເຈົ້າຕອບຫຍັງ?” ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ນາງແນະນຳໃຫ້ຂ້າໄປຖາມຜູ້ເປັນຫຼັກຮອງຮັບຕາຊັ່ງແຫ່ງທຳ ຄື ທັມມະຕຸລາທາຣ.”

Verse 75

हरिरुवाच । आगच्छ मुनिशार्दूल अहं गच्छामि तं प्रति । गच्छंतं च हरिं प्राह तुलाधारः क्व तिष्ठति

ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ມາເຖີດ ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມຸນີ, ຂ້າຈະໄປຫາເຂົາ.” ເມື່ອພຣະຫຣິກຳລັງອອກເດີນທາງ ຕຸລາທາຣໄດ້ກ່າວຖາມວ່າ: “ເຈົ້າຈະໄປພັກ (ຢຸດ) ຢູ່ໃສ?”

Verse 76

हरिरुवाच । जनानां निकरो यत्र बहुद्रव्यसुविक्रये । विक्रीणाति च क्रीणाति तुलाधारस्ततस्ततः

ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ສະຖານທີ່ໃດທີ່ຝູງຊົນມາຊຸມນຸມເພື່ອຊື້ຂາຍສິນຄ້າຫຼາຍຊະນິດ—ທີ່ນັ້ນເຂົາທັງຂາຍທັງຊື້ ແລະມີຕາຊັ່ງກັບຕຸ້ມນ້ຳໜັກຕັ້ງໄວ້ຕາມຈຸດຕ່າງໆ…”

Verse 77

जनो यवान्रसं स्नेहं कूटमन्नस्य संचयं । सर्वं तस्य मुखादेव गृह्णाति च ददात्यपि

ຄົນໜຶ່ງຮັບກໍໄດ້ ແລະໃຫ້ກໍໄດ້ ທຸກສິ່ງຜ່ານປາກຂອງຕົນເທົ່ານັ້ນ—ທັງເຂົ້າບາເລ, ລົດຊາດ, ໄຂມັນບໍລິສຸດ (ກີ/ນ້ຳມັນ) ແມ່ນກະທັ້ງກອງອາຫານທີ່ເກັບສະສົມໄວ້.

Verse 78

सत्यं त्यक्त्वानृतं किंचित्प्राणांते समुपस्थिते । नोक्तं नरवरश्रेष्ठस्तेनधर्मतुलाधरः

ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຄວາມຕາຍມາຢູ່ໃກ້ ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດນັ້ນກໍບໍ່ລະທິ້ງຄວາມຈິງເພື່ອເວົ້າຄຳບໍ່ຈິງແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ; ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງເປັນຜູ້ຖືຕາຊັ່ງແຫ່ງທັມມະ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນຄວາມຊອບທຳ.

Verse 79

इत्युक्ते तु तमद्राक्षीद्विक्रीणंतं रसान्बहून् । मलपंकधरं मर्त्यं दंतकुड्मलपंकिलम्

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍເຫັນມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງກຳລັງຂາຍນ້ຳຫວານ/ນ້ຳຮສາຫຼາຍຊະນິດ; ຮ່າງກາຍເປື້ອນຕົມສົກປົກ ແລະຟັນກັບເຫງືອກກໍມີຄາບສົກປົກຕິດຢູ່.

Verse 80

तत्र वस्तुधनोत्थां च भाषंतं विविधां गिरम् । वृतं बहुविधैर्मर्त्यैः स्त्रीभिः पुंभिश्च सर्वतः

ທີ່ນັ້ນ ລາວກຳລັງເວົ້າຖ້ອຍຄຳຫຼາຍຮູບແບບ ອັນເກີດຈາກເລື່ອງສິນຄ້າແລະຊັບສິນ; ແລະຖືກຫ້ອມລ້ອມຈາກທຸກດ້ານໂດຍມະນຸດຫຼາຍປະເພດ ທັງແມ່ຍິງແລະຜູ້ຊາຍ.

Verse 81

कथं कथमिति प्राह स तं मधुरया गिरा । धर्मस्य मे समुद्देशं वद प्राप्तोंऽतिकं हि ते

ລາວເວົ້າວ່າ “ແນວໃດ? ແນວໃດ?” ແລ້ວເອີ້ນຫາລາວດ້ວຍສຽງອ່ອນຫວານວ່າ: “ຂໍທ່ານບອກໂຄງຮ່າງແຫ່ງທຳມະໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ເພາະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າມາໃກ້ທ່ານແທ້ໆ”

Verse 82

तुलाधार उवाच । यावज्जनाः प्रतिष्ठंति ममैव सन्निधौ द्विज । तावन्मे स्वस्थता नास्ति यावच्च रात्रियामकः

ຕຸລາທາຣາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຕາບໃດທີ່ຜູ້ຄົນຍັງຢູ່ຕໍ່ໜ້າຂ້າພະເຈົ້າເອງ ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີຄວາມສະບາຍໃຈ ແມ່ນແຕ່ຍາມໜຶ່ງໃນຄືນກໍບໍ່ມີ”

Verse 83

तच्चोपदेशमादाय गच्छ धर्माकरं प्रति । बकस्य मरणे दोषं खे च वस्त्राविशोषणम्

ເມື່ອຮັບຄຳສອນນັ້ນແລ້ວ ຈົ່ງໄປຫາ ທັມມາກະຣະ; ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະຮູ້ເຖິງໂທດທີ່ເກີດຈາກການຕາຍຂອງນົກກະສາ ແລະກົດວ່າດ້ວຍການຕາກເສື້ອຜ້າໃຕ້ຟ້າໂລ່ງ

Verse 84

सर्वं तत्र च जानीषे सज्जनाद्रोहकं व्रज । तत्र तस्योपदेशेन तव कामः फलिष्यति

ທີ່ນັ້ນເຈົ້າຈະຮູ້ທຸກຢ່າງ. ຈົ່ງໄປຫາ ສັຈຊະນາດໂຣຫະກະ; ທີ່ນັ້ນ ໂດຍຄຳຊີ້ນຳຂອງລາວ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າຈະອອກຜົນ

Verse 85

इत्युक्त्वा तुलाधारः करोति क्रयविक्रयौ । तथा तात गमिष्यामि सज्जनाद्रोहकं प्रति

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຕຸລາທາຣາ ກໍເຮັດການຊື້ຂາຍຕາມປົກກະຕິ. ແລ້ວລາວກ່າວວ່າ “ລູກເອີຍ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປຫາ ສັຈຊະນາດໂຣຫະກະ”

Verse 86

तुलाधारसमुद्देशान्न जानामि तदालयम् । हरिरुवाच । एह्यागच्छ गमिष्यामि त्वया सार्द्धं च तद्गृहम्

“ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ທີ່ຢູ່ຂອງ ຕຸລາທາຣ ແລະບໍ່ຮູ້ທີ່ພັກຂອງລາວ।” ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ມາ—ໄປກັນເຖີດ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະໄປກັບເຈົ້າເຖິງເຮືອນຂອງລາວ।”

Verse 87

अथ वर्त्मनि गच्छंतमुवाच ब्राह्मणो हरिं । विप्र उवाच । तुलाधारे च न स्नानं न देवपितृतर्पणम्

ຕໍ່ມາ ເມື່ອພຣະຫຣິກຳລັງເດີນທາງ ພຣາຫມັນຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງ। ວິປຣາກ່າວວ່າ: “ທີ່ຕຸລາທາຣ ບໍ່ມີການອາບນ້ຳຊຳລະ ແລະບໍ່ມີການທຳຕັຣປະນະແດ່ເທວະ ແລະປິຕຣະ (Pitṛ)。”

Verse 88

मलदिग्धं च गात्रं तु सर्वं चेलमलक्षणम् । कथं जानाति मद्वृत्तं देशांतरसमुद्भवम्

ກາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າຖືກປະເປື້ອນດ້ວຍຄວາມສົກປົກ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມທັງໝົດກໍມີຮອຍຄົມ; ແລ້ວຜູ້ໃດຈະຮູ້ເລື່ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ—ອັນເກີດຈາກແດນໄກ?

Verse 89

अतो मे विस्मयस्तात सर्वं त्वं वद कारणम् । हरिरुवाच । सत्येन समभावेन जितं तेन जगत्त्रयम्

“ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຂ້າພະເຈົ້າພິສົງ; ຈົ່ງບອກເຫດທັງໝົດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ.” ພຣະຫຣິຕັດວ່າ: “ດ້ວຍສັດຈະ ແລະຈິດທີ່ເສມພາບ, ລາວໄດ້ພິຊິດໄຕໂລກ.”

Verse 90

तेनातृप्यंत पितरो देवा मुनिगणैः सह । भूतभव्य प्रवृत्तं च तेन जानाति धार्मिकः

ດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ ປິຕຣະ (Pitṛ) ທັງຫຼາຍຍ່ອມອິ່ມໃຈ, ແລະເທວະທັງຫຼາຍພ້ອມຫມູ່ມຸນີກໍອິ່ມໃຈເຊັ່ນກັນ; ແລະດ້ວຍສິ່ງນັ້ນ ຜູ້ດຳຣົງທຳຍ່ອມຮູ້ອະດີດ ອະນາຄົດ ແລະສິ່ງທີ່ກຳລັງເກີດຂຶ້ນ

Verse 91

नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् । विशेषे समभावस्य पुरुषस्यानघस्य च

ບໍ່ມີທຳໃດສູງກວ່າຄວາມສັດຈິງ ແລະບໍ່ມີບາບໃດໃຫຍ່ກວ່າຄວາມເທັດ—ໂດຍພິເສດສຳລັບບຸລຸດຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຜູ້ມີໃຈເສມພາກຕໍ່ທຸກຄົນ।

Verse 92

अरौ मित्रेप्युदासीने मनो यस्य समं व्रजेत् । सर्वपापक्षयस्तस्य विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

ຜູ້ໃດທີ່ໃຈເສມກັນຕໍ່ສັດຕູ ເພື່ອນ ແລະຜູ້ກາງໆ ບາບທັງປວງຂອງຜູ້ນັ້ນຈະສິ້ນສູນ ແລະຈະໄດ້ບັນລຸສາຍຸຊະຍະ ຄືການຮ່ວມເປັນໜຶ່ງກັບພຣະວິສນຸ।

Verse 93

एवं यो वर्तते नित्यं कुलकोटिं समुद्धरेत् । सत्यं दमः शमश्चैव धैर्यं स्थैर्यमलोभता

ຜູ້ໃດປະພຶດຢ່າງນີ້ເປັນນິດ ຈະຍົກກູ້ວົງຕະກູນໄດ້ເຖິງໂກຕິຫຼາຍ. ຄວາມສັດ, ດະມະ (ການສຳລວມອິນທຣີ), ຊະມະ (ຄວາມສະງົບໃຈ), ຄວາມອົດທົນ, ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ແລະຄວາມບໍ່ໂລບ—ເປັນຄຸນທຳຄວນບຳເນົາ।

Verse 94

अनाश्चर्यमनालस्यं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् । तेन वै देवलोकस्य नरलोकस्य सर्वशः

ໃນພາວະນັ້ນ ບໍ່ມີຄວາມພິສວົງ ແລະບໍ່ມີຄວາມເກຍດຄ້ານ; ທຸກສິ່ງຕັ້ງຢູ່ເທິງສິ່ງນັ້ນ. ໂດຍສິ່ງນັ້ນເອງ ເທວະໂລກ ແລະນະຣະໂລກ ຈຶ່ງຖືກຄ້ຳຈຸນທຸກປະການ।

Verse 95

वृत्तं जानाति धर्मज्ञस्तस्यदेहे स्थितो हरिः । लोके तस्य समो नास्ति समः सत्यार्जवेषु च

ຜູ້ຮູ້ທຳຍ່ອມຮູ້ຈັກຈັນຍາບັນອັນແທ້; ໃນກາຍຂອງຜູ້ນັ້ນເອງ ພຣະຫຣິສະຖິດຢູ່. ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໃຜເສມເທົ່າ—ໂດຍພິເສດໃນຄວາມສັດ ແລະຄວາມຕົງຕໍ່।

Verse 96

स च धर्ममयः साक्षात्तेनैव धारितं जगत् । द्विज उवाच । ज्ञातं मे त्वत्प्रसादाच्च तुलाधारस्य कारणम्

ທ່ານນັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຮູບທຳມະໂດຍຕົວມັນເອງ; ໂລກນີ້ຖືກຄ້ຳຈຸນໂດຍທ່ານພຽງຜູ້ດຽວ. ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງທ່ານ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຂົ້າໃຈເຫດແທ້ຂອງ ຕຸລາທາຣ ແລ້ວ”

Verse 97

अद्रोहकस्य यद्वृत्तं तद्ब्रूहि त्वं यदीच्छसि । हरिरुवाच । पुरैव राजपुत्रस्य कुलस्त्रीनवयौवना

“ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາ ຈົ່ງເລົ່າເລື່ອງຂອງ ອະໂດຣະຫະກະ—ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນກັບເຂົາ” ພຣະຫຣິກ່າວວ່າ: “ໃນການກ່ອນ ໃນເຮືອນຂອງລູກຊາຍກະສັດ ມີນາງຜູ້ສູງສະກຸນຜູ້ໜຶ່ງ ພຶ່ງເຂົ້າສູ່ວັຍຍຸວະ…”

Verse 98

पत्नीव कामदेवस्य शचीव वासवस्य च । तस्य प्राणसमा भार्या सुन्दरी नाम सुन्दरी

ນາງເຫມືອນພຣະຍາຂອງ ກາມເທວ ແລະເຫມືອນ ສະຈີ ມະເຫສີຂອງ ວາສະວະ (ພຣະອິນ) ພຣະຍາຜູ້ເທົ່າຊີວິດຂອງເຂົາ ຊື່ວ່າ ສຸນທະຣີ—ສົມນາມ “ຜູ້ງາມ” ແທ້

Verse 99

अकस्मात्पार्थिवस्यैव कार्ये गन्तुं समुद्यतः । मनसालोचितं तेन प्राणेभ्योपि गरीयसीम्

ທັນໃດນັ້ນ ເຂົາກໍຕຽມອອກເດີນທາງໄປເຮັດພຣະລາຊະກິດນັ້ນເອງ; ເພາະໃນໃຈເຂົາໄດ້ຕັ້ງປະຕິຍານສິ່ງໜຶ່ງ ທີ່ເຂົາເຫັນວ່າຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າຊີວິດ

Verse 100

कस्मिन्स्थाने स्थापयामि यतो रक्षा भवेद्ध्रुवम् । इत्यालोच्यैव सहसा त्वागतोस्य गृहं प्रति

“ຂ້ອຍຄວນວາງມັນໄວ້ທີ່ໃດ ເພື່ອໃຫ້ການປົກປ້ອງແນ່ນອນ?”—ຄິດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເຂົາກໍຮີບຮ້ອນມາຫາເຮືອນຂອງບຸລຸດນີ້ໃນທັນທີ

Verse 101

उक्तं च तादृशं वाक्यं श्रुत्वा स विस्मयंगतः । न तातस्ते न च भ्राता न चाहं तव बान्धवः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນ ລາວກໍຕົກໃຈພິສົດວ່າ: “ຂ້ອຍບໍ່ແມ່ນພໍ່ຂອງເຈົ້າ ບໍ່ແມ່ນອ້າຍນ້ອງ ແລະກໍບໍ່ແມ່ນຍາດພີ່ນ້ອງຂອງເຈົ້າເລີຍ”

Verse 102

पितृमातृकुलस्यैव तस्या न हि सुहृज्जनः । कथं च मद्गृहे तात स्थित्या स्वस्थो भविष्यसि

ໃນຕະກູນຝ່າຍພໍ່ແລະຝ່າຍແມ່ຂອງນາງ ແທ້ຈິງບໍ່ມີຜູ້ຫວັງດີເປັນມິດເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຢູ່ໃນເຮືອນຂ້ອຍແລ້ວ ເຈົ້າຈະຢູ່ຢ່າງສະບາຍໃຈ ແລະປອດໄພໄດ້ແນວໃດ?

Verse 103

एतस्मिन्नन्तरे तेन चोक्तं वाक्यं यथोचितम् । लोके त्वत्सदृशो नास्ति धर्मज्ञो विजितेन्द्रियः

ໃນຂະນະນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາອັນສົມຄວນວ່າ: “ໃນໂລກນີ້ບໍ່ມີໃຜເໝືອນເຈົ້າ—ຜູ້ຮູ້ທຳມະ ແລະຜູ້ຊະນະອິນທຣີຍ໌”

Verse 104

स चाह तं च सर्वज्ञं वक्तुं नार्हसि दूषणम् । त्रैलोक्यमोहिनीं भार्यां कः पुमान्रक्षितुं क्षमः

ແລະລາວກ່າວວ່າ: “ເຈົ້າບໍ່ຄວນເວົ້າຖ້ອຍຄໍາຕຳນິຕໍ່ຜູ້ຮູ້ທຸກສິ່ງນັ້ນ. ເພາະຊາຍຜູ້ໃດຈະສາມາດປົກປ້ອງພັນລະຍາຜູ້ມີເສ່ນຫຼົງສາມໂລກໄດ້?”

Verse 105

राजपुत्र उवाच । धरण्यां परिविज्ञाय त्वागतोहं तवान्तिकम् । एषा तिष्ठतु तेऽगारे व्रजामि निजमन्दिरम्

ເຈົ້າຊາຍກ່າວວ່າ: “ຂ້ອຍໄດ້ຄົ້ນຫາທົ່ວພື້ນພິພົບ ແລ້ວຈຶ່ງມາຮອດເຈົ້າ. ຂໍໃຫ້ນາງຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຈົ້າ; ຂ້ອຍຈະກັບໄປວັງຂອງຂ້ອຍເອງ”

Verse 106

इत्युक्ते स पुनः प्राह नगरेऽस्मिन्प्रशोभने । बहुकामुक संपूर्णे कथं रक्षा भवेत्स्त्रियाः

ເມື່ອເວົ້າແນວນັ້ນແລ້ວ, ລາວກໍເວົ້າອີກວ່າ: 'ໃນເມືອງທີ່ງົດງາມນີ້, ເຕັມໄປດ້ວຍຜູ້ຊາຍທີ່ມີຕັນຫາ, ຈະຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງແມ່ຍິງໄດ້ແນວໃດ?'

Verse 107

स चोवाच पुनस्तं च कुरु रक्षां व्रजाम्यहम् । गृहस्थस्सङ्कटादाह धर्मस्य राजपुत्रकम्

ແລະ ລາວກໍເວົ້າກັບເພິ່ນອີກວ່າ: 'ຈົ່ງໃຫ້ການປົກປ້ອງ; ຂ້ານ້ອຍຈະຈາກໄປ.' ດ້ວຍຄວາມທຸກໃຈ, ເຈົ້າເຮືອນຈຶ່ງເວົ້າກັບເຈົ້າຊາຍ, ຜູ້ເປັນລູກຊາຍຂອງທຳມະ.

Verse 108

करोम्यनुचितं कार्यं स्वदास्यमुचितं हितम् । सदा चैवेदृशी भार्या स्थातव्या मद्गृहे पितः

ຂ້ານ້ອຍເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ, ໃນຂະນະທີ່ສິ່ງທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ເປັນປະໂຫຍດ—ຄືໜ້າທີ່ອັນຖືກຕ້ອງຂອງຂ້ານ້ອຍ—ຂ້ານ້ອຍກັບລະເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານພໍ່, ພັນລະຍາແບບນີ້ຄວນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້ານ້ອຍຕະຫຼອດໄປ.

Verse 109

अरक्षारक्षणे देव वदाभीष्टं कुरु प्रियम् । मम तल्पे मया सार्धं शयानं भार्यया सह

ໂອ ເທບພະເຈົ້າ, ໃນເລື່ອງຂອງການປົກປ້ອງ ແລະ ການບໍ່ປົກປ້ອງນີ້, ຂໍຈົ່ງບອກສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ—ຈົ່ງເຮັດສິ່ງທີ່ໜ້າພໍໃຈ. (ຂ້ານ້ອຍເຫັນ) ລາວນອນຢູ່ເທິງຕຽງຂອງຂ້ານ້ອຍພ້ອມກັບຂ້ານ້ອຍ ແລະ ພັນລະຍາຂອງລາວ.

Verse 110

मन्यसे दैवतं स्वं चेत्तिष्ठेन्नोचेत्तु गच्छतु । क्षणं विमृश्य तं प्राह राजपुत्रः पुनस्तदा

'ຖ້າທ່ານຖືວ່າເທບພະເຈົ້າຂອງທ່ານເປັນໃຫຍ່ທີ່ສຸດ, ກໍຈົ່ງຢູ່ສາ; ຖ້າບໍ່ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານກໍໄປໄດ້.' ຫຼັງຈາກຄິດພິຈາລະນາຊົ່ວຄາວໜຶ່ງ, ເຈົ້າຊາຍຈຶ່ງເວົ້າກັບລາວອີກຄັ້ງໃນເວລານັ້ນ.

Verse 111

बाढमेतद्वचस्तात यथाभीष्टं तथा कुरु । ततो भार्यां जगादाथ अस्य वाक्याच्छिवाशिवम्

ລາວເວົ້າວ່າ “ດີແລ້ວ ຜູ້ຮັກ—ຈົ່ງເຮັດຕາມທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາ.” ແລ້ວເພາະຄໍາຂອງລາວນັ້ນ ລາວໄດ້ກ່າວກັບພັນລະຍາ ເວົ້າວາຈາທັງ śiva ແລະ aśiva ຄືທັງມົງຄຸນແລະອມົງຄຸນ.

Verse 112

कर्तव्यं च न ते दोष आज्ञया मम सुंदरि । एतदुक्त्वा गतः सोपि भूपतेः शासनात्पितुः

ລາວເວົ້າວ່າ “ສິ່ງນີ້ພຶງເຮັດແທ້ ແມ່ນາງຜູ້ງາມ—ເພາະເປັນຄໍາສັ່ງຂອງຂ້ອຍ ຈຶ່ງບໍ່ມີໂທດຕິດແກ່ເຈົ້າ.” ເວົ້າແລ້ວ ລາວກໍຈາກໄປຕາມພຣະບັນຊາຂອງພໍ່ຜູ້ເປັນກະສັດ.

Verse 113

अनंतरं क्षपायां च यदुक्तं च तथाकृतम् । योषितोर्मध्यगः सोपि नित्यं स्वपिति धार्मिकः

ຕໍ່ມາ ໃນຍາມຄ່ຳຄືນດ້ວຍ ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ເວົ້າໄວ້ ກໍໄດ້ເຮັດຕາມນັ້ນ; ແລະຊາຍຜູ້ຖືທຳນັ້ນ—ນອນຢູ່ກາງສະຕຣີສອງນາງ—ກໍຫຼັບຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 114

धर्मान्न चलते सोपि स्वभार्यापरभार्ययोः । संस्पर्शात्स्वस्त्रियश्चास्य कामाभिलषितं मनः

ລາວບໍ່ເຄື່ອນອອກຈາກທຳ (dharma) ເລີຍ ທັງຕໍ່ພັນລະຍາຂອງຕົນ ແລະຕໍ່ພັນລະຍາຂອງຜູ້ອື່ນ; ແຕ່ເມື່ອຖືກສຳຜັດໂດຍສະຕຣີຝ່າຍຕົນ ໃຈກໍຖືກກະຕຸ້ນດ້ວຍກາມະ.

Verse 115

तस्याः संसर्गतश्चैव दुहितैव प्रमन्यते । स्तनौ तस्यास्तु पृष्ठे च लगन्तौ च पुनःपुनः

ເນື່ອງຈາກການຄົບຄືນໃກ້ຊິດ ນາງກໍຖືກນັບວ່າເປັນດຸດລູກສາວຂອງລາວ; ແລະຖັນຂອງນາງກໍແນບຕິດກັບຫຼັງຂອງລາວຊ້ຳໆ.

Verse 116

बालकस्येव पुत्रस्य स्तनौ मातुः समन्यते । तस्या अंगानि चांगेषु लगंति च पुनःपुनः

ເຫມືອນເດັກນ້ອຍກອດແນບເຕົ້ານົມຂອງແມ່ ສັນໃດ ເຂົາກໍແນບກາຍ ນໍາອະວະຂອງຕົນໄປຊົມຊິດກັບອະວະຂອງນາງ ຊໍ້າແລ້ວຊໍ້າອີກ ສັນນັ້ນ

Verse 117

ततो मातुस्सुतस्येव सोमन्यत दिने दिने । तस्य योषासुसंसर्गो निवृत्तस्त्वभवत्ततः

ແລ້ວຕໍ່ມາ ມື້ຕໍ່ມື້ ເຂົາກໍອ່ອນນ້ອມສະຫງົບ ດຸຈເດັກນ້ອຍຢູ່ຕໍ່ໜ້າແມ່; ແລະນັບແຕ່ນັ້ນ ການຄົບຫາກັບສະຕຣີກໍຢຸດລົງ

Verse 118

एवं संवत्सरस्यार्द्धे तत्पतिश्चागतः पुरं । अपृच्छत्तं च लोकेषु तस्या वृत्तमथोदितम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອຜ່ານໄປຄົບຄຶ່ງປີ ຜົວຂອງນາງກໍມາຮອດນະຄອນ ເຂົາສອບຖາມຫານາງໃນຫມູ່ຊົນ ແລ້ວເລື່ອງລາວຂອງນາງກໍຖືກເລົ່າຂຶ້ນ

Verse 119

केचिद्भद्रं बोधयन्तो युवानोपि सुविस्मिताः । केचिदाहुस्त्वया दत्ता तया सार्द्धं स्वपित्यसौ

ບາງຄົນ—ແມ່ນແຕ່ໜຸ່ມ—ກໍພິສວົງຢ່າງຫຼາຍ ເມື່ອພະຍາຍາມປຸກພັດຣາ; ບາງຄົນກ່າວວ່າ “ເຈົ້າໄດ້ມອບເຂົາໃຫ້ນາງແລ້ວ, ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈຶ່ງນອນຮ່ວມກັບນາງ”

Verse 120

स्त्रीपुंसोरेकसंसर्गात्शांतता तु कथं भवेत् । तस्यां यस्याभिलाषोस्ति न पृष्टस्स वदेद्युवा

ຈາກການຄົບຊິດຊົມຊິດຂອງສະຕຣີແລະບຸລຸດ ຄວາມສະຫງົບຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ? ໜຸ່ມໃດມີຄວາມໃຄ່ປາຖະໜາຕໍ່ນາງ ຍ່ອມເວົ້າຂຶ້ນ ແມ່ນບໍ່ທັນໄດ້ຖາມກໍຕາມ

Verse 121

लोकानां कुश्रुतिर्वार्ता तेन पुण्यबलाच्छ्रुता । जनापवादमोक्षार्थं बुद्धिस्तस्याभवच्छुभा

ດ້ວຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນກຸສົນຂອງຕົນ ລາວໄດ້ຍິນຂ່າວຮ້າຍແລະຄໍາລືທີ່ແຜ່ຫຼາຍໃນຫມູ່ຊົນ; ເພື່ອພົ້ນຈາກຄໍາຕໍານິຂອງສາທາລະນະ ຈຶ່ງເກີດປະຕິຍານອັນມົງຄຸນໃນໃຈລາວ।

Verse 122

दारूणि स्वयमाहृत्याजिज्वलत्स महानलम् । एतस्मिन्नंतरे तात राजपुत्रः प्रतापवान्

ລາວໄດ້ນໍາໄມ້ຟືນມາເອງ ແລ້ວຈຸດໃຫ້ເປັນໄຟໃຫຍ່ລຸກໂຊນ. ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ໂອ້ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ເຈົ້າຊາຍຜູ້ກ້າຫານມີອານຸພາບກໍມາຮອດ.

Verse 123

आगमत्तद्गृहं सद्यः सोपश्यत्तं च योषितम् । प्रोत्फुल्लवदनां नारीं प्रविषादगतं नरं

ລາວໄປຮອດເຮືອນນັ້ນທັນທີ; ທີ່ນັ້ນລາວເຫັນນາງຜູ້ມີໃບໜ້າເບີກບານດ້ວຍຄວາມຍິນດີ ແລະເຫັນຊາຍຜູ້ຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າອັນເລິກລ້ຳ.

Verse 124

अनयोर्मानसं ज्ञात्वा राजपुत्रोवदद्वचः । किं न संभाषसे मां च मित्रकं चिरमागतम्

ເມື່ອຮູ້ສະພາບໃຈຂອງທັງສອງແລ້ວ ເຈົ້າຊາຍຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ເປັນຫຍັງເຈົ້າຈຶ່ງບໍ່ສົນທະນາກັບຂ້ອຍ—ມິດຂອງເຈົ້າ—ຜູ້ມາຫຼັງຈາກເວລາດົນ?”

Verse 125

अब्रवीत्सोपि धर्मात्मा राजपुत्रमनष्टधीः । यत्कृतं दुष्करं कर्म मया त्वद्धितकारणात्

ແລ້ວຊາຍຜູ້ມີທຳ ຜູ້ມີປັນຍາແຈ້ງໃສ ໄດ້ກ່າວກັບເຈົ້າຊາຍວ່າ: “ກິດອັນຍາກທີ່ຂ້ອຍໄດ້ເຮັດນັ້ນ ເຮັດເພື່ອປະໂຫຍດຂອງເຈົ້າແທ້ໆ.”

Verse 126

सर्वं व्यर्थमहं मन्ये जनानां च प्रवादतः । अद्य वह्निमहं यास्ये प्रपश्यंतु नरास्सुराः

ເນື່ອງຈາກຄໍານິນທາຂອງຜູ້ຄົນ ຂ້າເຫັນວ່າທຸກສິ່ງໄຮ້ຄ່າ. ມື້ນີ້ຂ້າຈະເຂົ້າໄປໃນໄຟ—ໃຫ້ມະນຸດແລະເທວະດາເຫັນເຖີດ.

Verse 127

इत्युक्त्वा स महाभागः प्रविवेश हुताशनम् । विशतस्तस्य वह्नौ न कुसुमं चिकुरालये

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຜູ້ມີບຸນຍິ່ງນັ້ນກໍເຂົ້າໄປໃນໄຟ. ເມື່ອເຂົ້າສູ່ເປວໄຟ ແມ່ນແຕ່ດອກໄມ້ໃນມວຍຜົມກໍບໍ່ໄໝ້.

Verse 128

नांगमस्यानलोधाक्षीन्न च वस्त्रं न कुंतलम् । खे च देवा मुदा सर्वेसाधुसाध्विति चाब्रुवन्

ໄຟບໍ່ໄດ້ເຜົາອະໄວຍະວະໃດໆຂອງນາງ ດວງຕາກໍບໍ່ຖືກໄໝ້; ເສື້ອຜ້າແລະຜົມກໍບໍ່ເສຍຫາຍ. ເທວະດາໃນຟ້າພາກັນຍິນດີຮ້ອງວ່າ “ສາທຸ! ສາທຸ!”

Verse 129

अपतन्पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि समंततः । यैर्यैश्च दुष्कृतं वाक्यं गदितं तावुभौ प्रति

ຝົນດອກໄມ້ຕົກລົງຮອບໆເທິງສີສະຂອງລາວ—ໂດຍຄົນເຫຼົ່ານັ້ນເອງທີ່ເຄີຍເວົ້າຄໍາຮຸນແຮງ ແລະຜິດທໍາຕໍ່ທັງສອງ.

Verse 130

तेषां मुखे प्रजायंते कुष्ठानि विविधानि च । तत्रागत्य च देवाश्च वह्नेराकृष्यतं मुदा

ຈາກປາກຂອງພວກເຂົາເກີດໂລກຂີ້ທູດ ແລະໂລກຜິວໜັງຫຼາຍຢ່າງ. ແລ້ວເທວະດາກໍມາຮອດທີ່ນັ້ນ ແລະດ້ວຍຄວາມຍິນດີໄດ້ດຶງ (ພວກເຂົາ) ອອກຈາກໄຟ.

Verse 131

अपूजयन्सुपुष्पैश्च मुनयो विस्मयं गताः । सर्वैर्मुनिवरैरेवं मनुष्यैर्विविधैस्तदा

ໃນເວລານັ້ນ ບັນດາມຸນີຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມພິສວົງ ໄດ້ບູຊາພຣະອົງດ້ວຍດອກໄມ້ອັນປະເສີດ; ແລະມຸນີຜູ້ປະເສີດທັງປວງ ພ້ອມທັງຜູ້ຄົນຫຼາຍປະເພດ ກໍບູຊາເຊັ່ນນັ້ນໃນການນັ້ນ.

Verse 132

अर्च्यते तु महातेजाः स च सर्वानपूजयत् । सज्जनाद्रोहकं नाम कृतं देवासुरैर्नृभिः

ຜູ້ມີຣັດສະມີໃຫຍ່ນັ້ນ ໄດ້ຮັບການອັດຊະນາຕາມພິທີ ແລະພຣະອົງກໍຕອບແທນໂດຍໃຫ້ກຽດແກ່ທຸກຄົນ. ແຕ່ເທວະ, ອະສຸຣ ແລະມະນຸດ ໄດ້ກໍ່ການທີ່ເອີ້ນວ່າ “ສັຊຊະນາດໂຣຫະກະ” ຄືການຫັກຫຼັງຄົນດີ.

Verse 133

तस्य पादरजः पूता सस्यपूर्णा धराभवत् । सुराश्चाहुश्च तं तत्र भार्या ते संप्रगृह्यताम्

ເມື່ອຖືກຊຳລະໂດຍຝຸ່ນທີ່ພຣະບາດຂອງພຣະອົງ ແຜ່ນດິນກໍອຸດົມດ້ວຍພືດຜົນ. ແລ້ວເທວະແລະມຸນີໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງທີ່ນັ້ນວ່າ “ຂໍໃຫ້ຮັບພຣະຊາຍາຂອງທ່ານຄືນຕາມພິທີເຖີດ”

Verse 134

एतस्य सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति । नास्तीति सांप्रतं पृथ्व्यां कामलोभाजितः पुमान्

ໃນໂລກນີ້ ບໍ່ເຄີຍມີໃຜເທົ່າທຽມກັບລາວ ແລະອະນາຄົດກໍຈະບໍ່ມີ. ແທ້ຈິງແລ້ວ ໃນປັດຈຸບັນໃນແຜ່ນດິນ ບໍ່ມີບຸລຸດໃດຖືກກາມະແລະໂລພະຊະນະໄດ້ເຖິງພຽງນັ້ນ

Verse 135

देवासुरमनुष्याणां रक्षसां मृगपक्षिणाम् । कीटादीनां च सर्वेषां काम एष सुदुर्जयः

ສຳລັບເທວະ, ອະສຸຣ, ມະນຸດ, ຣາກຊະສະ, ສັດແລະນົກ—ແມ່ນກະທັ້ງສັດທັງປວງເລີ່ມແຕ່ແມງໄມ້—ກາມະນີ້ເປັນສິ່ງທີ່ພິຊິດໄດ້ຍາກຢ່າງຍິ່ງ

Verse 136

कामाल्लोभात्तथाक्रोधान्नित्यं सत्त्वेषु जायते । संसारबंधकः कामो ह्यकामो न क्वचिद्भवेत्

ດ້ວຍກາມ ດ້ວຍໂລບ ແລະດ້ວຍໂທສະ ສິ່ງນີ້ເກີດຂຶ້ນໃນສັດທັງຫຼາຍຢູ່ເນືອງນິດ. ກາມແມ່ນເຄື່ອງຜູກມັດສັງສາຣ; ຄວາມບໍ່ມີກາມບໍ່ພົບໃນໂລກນີ້.

Verse 137

अनेनैव जितं सर्वं भुवनानि चतुर्दश । अमुष्य हृदये नित्यं वासुदेवो मुदास्थितः

ດ້ວຍສິ່ງນີ້ຢ່າງດຽວ ທຸກຢ່າງຖືກພິຊິດ—ສິບສີ່ໂລກ ໃນດວງໃຈຂອງລາວ ວາສຸເທວະສະຖິດຢູ່ເນືອງນິດ ດໍາຮົງໃນປີຕິ

Verse 138

एवं स्पृष्ट्वाथ दृष्ट्वा तं मनुष्याः सर्वकल्मषात् । पूयंते ह्यनघाश्चैव लभंते चाक्षयां दिवम्

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອໄດ້ສຳຜັດແລ້ວໄດ້ເຫັນທ່ານ ມະນຸດຍ່ອມຖືກຊໍາລະຈາກບາບທັງປວງ; ເປັນຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ແລະໄດ້ບັນລຸສະຫວັນອັນບໍ່ເສື່ອມ

Verse 139

एवमुक्त्वा गता देवा विमानैश्च दिवं मुदा । मनुष्याः प्रययुस्तुष्टा दंपती स्वगृहं तथा

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ເທວະທັງຫຼາຍກໍໄປສູ່ສະຫວັນດ້ວຍຄວາມປິຕິ ໂດຍຂຶ້ນວິມານ ມະນຸດທັງຫຼາຍກໍກັບໄປດ້ວຍຄວາມພໍໃຈ ແລະຄູ່ສາມີພັນລະຍາກໍກັບສູ່ເຮືອນຂອງຕົນ

Verse 140

दिव्यं चक्षुस्तदा तस्य चासीद्देवान्स पश्यति । त्रैलोक्यस्य च वार्त्तां च जानाति लीलया भृशम्

ໃນເວລານັ້ນ ລາວໄດ້ຮັບດວງຕາທິບ ເຫັນເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ ແລະຂ່າວຄວາມແຫ່ງໄຕໂລກ ລາວກໍຮູ້ໄດ້ດ້ວຍຄວາມງ່າຍດາຍດຸດລີລາ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ

Verse 141

ततस्तस्य च वीथ्यां च दृष्टस्तेन सहैव सः । स पप्रच्छ मुदा तं च धर्मोद्देशं हितं वद

ຕໍ່ມາ ໃນຖະໜົນສາຍນັ້ນເອງ ເຂົາໄດ້ເຫັນຜູ້ນັ້ນຢູ່ກັບເຂົາ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິ ຈຶ່ງຖາມວ່າ “ຂໍໂອວາດອັນເປັນປະໂຫຍດກ່ຽວກັບທຳມະແດ່”

Verse 142

सज्जनाद्रोह उवाच । गच्छ बाडव धर्मज्ञ वैष्णवं पुरुषोत्तमम् । तं च दृष्ट्वा त्वभीष्टं ते सांप्रतं च फलिष्यति

ສັຈຈະນາດໂຣຫະ ກ່າວວ່າ “ໄປເຖີດ ໂອ້ ບາດະວະ ຜູ້ຮູ້ທຳມະ ໄປຫາວັຍສະນະວະຜູ້ສູງສຸດ ຄື ປຸຣຸໂສຕຕະມະ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ບຸລຸດ; ເມື່ອໄດ້ເຫັນທ່ານແລ້ວ ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າຈະອອກຜົນໃນບັດນີ້”

Verse 143

बकस्य निधनं यद्वा वस्त्रस्याशोषणं तथा । जानीषे चापरो यश्च कामस्तेऽस्ति हृदिस्थितः

ຈະເປັນການຕາຍຂອງນົກກະສາ ຫຼືການແຫ້ງຂອງເສື້ອຜ້າກໍຕາມ—ເຈົ້າຮູ້ທັງນັ້ນ; ແລະເຈົ້າຍັງຮູ້ຄວາມປາຖະໜາອື່ນທີ່ຊ່ອນຢູ່ໃນໃຈຂອງເຈົ້າ

Verse 144

एतच्छ्रुत्वा तु वचनमागतो वैष्णवं प्रति । विष्णुरूपद्विजेनैव सार्द्धं तेन मुदा ययौ

ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ເຂົາກໍເຂົ້າໄປຫາວັຍສະນະວະ; ແລະພ້ອມກັບພຣາຫມັນຜູ້ຮັບຮູບເປັນພຣະວິສນຸ ເຂົາກໍອອກເດີນທາງດ້ວຍຄວາມປິຕິ

Verse 145

अपश्यत्पुरुषं शुद्धं ज्वलंतं च पुरःस्थितम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं दीप्यमानं स्वतेजसा

ເຂົາໄດ້ເຫັນບຸລຸດຜູ້ບໍລິສຸດ ສ່ອງສະຫວ່າງດຸດໄຟ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ—ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທຸກປະການ ແລະສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຣັດສະມີຂອງພຣະອົງເອງ

Verse 146

अब्रवीत्स च धर्मात्मा ध्यानस्थं च हरेः प्रियम् । वदनो यद्यद्वृत्तं वै दूरात्त्वां चागतो ह्यहम्

ແລ້ວຜູ້ມີໃຈເປັນທຳນັ້ນ ໄດ້ກ່າວກັບຜູ້ເປັນທີ່ຮັກຂອງພຣະຫຣິ ຜູ້ນັ່ງຢູ່ໃນສະມາທິວ່າ: “ຈົ່ງເວົ້າຄວາມຈິງວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ; ເພາະຂ້າມາຈາກທີ່ໄກຫາເຈົ້າ”

Verse 147

वैष्णव उवाच । प्रसन्नस्ते सुरश्रेष्ठो दानवारीश्वरः सदा । दृष्ट्वा त्वां च मनोऽस्माकं हृष्यतीवाधुना द्विज

ໄວສະນະວະກ່າວວ່າ: “ອົງເຈົ້າແຫ່ງດານະວະ ຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ເທວະ ຍ່ອມພໍພຣະໄທໃນເຈົ້າເສມອ. ແລະບັດນີ້ເມື່ອເຫັນເຈົ້າ ໃຈຂອງພວກເຮົາກໍຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ, ໂອ ພຣາຫມະນ”

Verse 148

कल्याणं चातुलं तेद्य फलिष्यति मनोरथः । सुरवर्त्मनि ते नित्यं चेलं शुष्यति नान्यथा

ມົງຄຸນອັນຫາທຽບບໍ່ໄດ້ຈະມາຫາເຈົ້າ ແລະວັນນີ້ຄວາມປາຖະໜາຂອງເຈົ້າຈະອອກຜົນ ຢູ່ເສັ້ນທາງແຫ່ງເທວະ ເຄື່ອງນຸ່ງຂອງເຈົ້າຈະແຫ້ງຢູ່ເສມອ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ

Verse 149

दृष्ट्वा देवं सुरश्रेष्ठं मम गेहे हरिं स्थितम् । इत्युक्ते वैष्णवेनाथ स तु तं पुनब्रवीत्

ເມື່ອເຫັນພຣະຫຣິ—ພຣະເຈົ້າຜູ້ປະເສີດສຸດໃນຫມູ່ເທວະ—ປະທັບຢືນຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຂ້າ ໄວສະນະວະຈຶ່ງກ່າວດັ່ງນັ້ນ; ແລ້ວທ່ານຜູ້ເປັນນາຍນັ້ນກໍກ່າວກັບເຂົາອີກຄັ້ງ

Verse 150

क्वासौ विष्णुः स्थितो नित्यं दर्शयाद्य प्रसादतः । वैष्णव उवाच । अस्मिन्देवगृहे रम्ये प्रविश्य परमेश्वरम्

“ພຣະວິສະນຸຜູ້ສະຖິດຢູ່ນິລັນດອນນັ້ນຢູ່ໃສ? ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງເຈົ້າ ຈົ່ງໃຫ້ຂ້າໄດ້ເຫັນພຣະອົງໃນວັນນີ້” ໄວສະນະວະກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງເຂົ້າໄປໃນເທວະສະຖານອັນງາມນີ້ ແລ້ວຈະໄດ້ເຫັນພຣະປະເມດສະວອນ”

Verse 151

तं दृष्ट्वा किल्बिषाद्धोरान्मुच्यसे जन्मबंधानत् । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रविश्य सदनं प्रति

ເມື່ອໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ເຈົ້າຈະພົ້ນຈາກບາບອັນນ່າຢ້ານ ແລະຈາກພັນທະແຫ່ງການເກີດຊ້ຳໆ. ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄຳນັ້ນແລ້ວ ລາວກໍເຂົ້າໄປຍັງເຮືອນພັກອາໄສ।

Verse 152

अपश्यत्तं द्विजं विष्णुं तिष्ठंतं पद्मतल्पके । शिरसैव प्रवंद्याथ जग्राह चरणौ मुदा

ລາວເຫັນທະວິຊະນັ້ນ—ພຣະວິສນຸ—ຢືນຢູ່ເທິງຕຽງດອກບົວ. ລາວນ້ອມສະຫວາຍດ້ວຍການກົ້ມສີສະ ແລ້ວຈັບພຣະບາດຂອງພຣະອົງດ້ວຍຄວາມປິຕິ।

Verse 153

प्रसादी भव देवेश न ज्ञातस्त्वं पुरा मया । इहामुत्र च देवेश तवाहं किंकरः प्रभो

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍພຣະອົງໂປດເມດຕາ; ກ່ອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກພຣະອົງ. ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໂລກໜ້າ ໂອ ດີເວຊະ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຂ້າຮັບໃຊ້ຂອງພຣະອົງ ໂອ ພຣະນາຍ।

Verse 154

अनुग्रहश्च मे दृष्टो भवतो मधुसूदन । रूपं ते द्रष्टुमिच्छामि यदि चास्ति कृपा मयि

ໂອ ມະທຸສູດະນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະອະນຸຄຣະຫຂອງພຣະອົງແລ້ວ. ຖ້າພຣະອົງມີຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະເຫັນພຣະຮູບຂອງພຣະອົງ।

Verse 155

विष्णुरुवाच । अस्ति मे त्वयि भूदेव प्रियत्वं च सदैव हि । स्नेहात्पुण्यवतामेव दर्शनं कारितं मया

ພຣະວິສນຸຕັດວ່າ: “ໂອ ພູເທວະ (ພຣາຫມະນຜູ້ຄວນບູຊາ) ເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຂອງເຮົາເສມອ. ເນື່ອງດ້ວຍຄວາມເມດຕາ ເຮົາຈຶ່ງປະທານດາຣະຊະນະນີ້ແກ່ຜູ້ມີບຸນເທົ່ານັ້ນ.”

Verse 156

दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाद्भाषणात्तथा । सकृत्पुण्यवतामेव स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

ພຽງແຕ່ໄດ້ເຫັນ, ໄດ້ສຳຜັດ, ໄດ້ພິຈາລະນາພາວະນາ, ຮ້ອງຄີຣຕະນະ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ເວົ້າເຖິງມັນ ຜູ້ມີບຸນແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ກໍໄດ້ບັນລຸສະຫວັນອັນບໍ່ເສື່ອມສູນ

Verse 157

नित्यमेव तु संसर्गात्सर्वपापक्षयो भवेत् । भुक्त्वा सुखमनंत च मद्देहे प्रविलीयते

ແທ້ຈິງ ດ້ວຍການຄົບຄືນກັບເຮົາເປັນນິດ ບາບທັງປວງຍ່ອມສິ້ນສູນ; ເມື່ອໄດ້ເສວຍສຸກອັນບໍ່ມີຂອບເຂດແລ້ວ ກໍລະລາຍເຂົ້າໃນກາຍຂອງເຮົາ

Verse 158

स्नात्वा च पुण्यतीर्थेषु दृष्ट्वा मां चैव सर्वतः । दृष्ट्वा पुण्यवतां देशान्मम देहे विलीयते

ໄດ້ອາບນ້ຳໃນຕີຣຖະອັນສັກສິດ ແລະເຫັນເຮົາຢູ່ທົ່ວທິດ; ໄດ້ເຫັນແດນດິນທີ່ຜູ້ມີບຸນເຮັດໃຫ້ບໍລິສຸດ—ບຸນນັ້ນຍ່ອມລະລາຍເຂົ້າໃນກາຍຂອງເຮົາ

Verse 159

कथयित्वा कथां पुण्यां लोकानामग्रतः सदा । स चैव नरशार्दूल मद्देहे प्रविलीयते

ເມື່ອເລົ່າກະຖາອັນເປັນບຸນນີ້ຢູ່ເທິງໜ້າປະຊາຊົນເປັນນິດ ຄົນນັ້ນເອງ—ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ—ຍ່ອມລະລາຍເຂົ້າໃນກາຍຂອງເຮົາ

Verse 160

उपोष्य वासरेस्माकं श्रुत्वा मच्चरितं ध्रुवम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा मद्देहे प्रविलीयते

ເມື່ອຖືອຸໂປສົດໃນວັນສັກສິດຂອງເຮົາ, ຟັງເລື່ອງຈະຣິດຂອງເຮົາຢ່າງແນ່ນອນ, ແລະຕື່ນເຝົ້າຕະຫຼອດຄືນ ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມຊຶມຊາບເຂົ້າໃນຮູບຂອງເຮົາ

Verse 161

अत्यंतघोषणो नृत्यगीतवाद्यादिकैस्सदा । नामस्मरन्द्विजश्रेष्ठ मद्देहे प्रविलीयते

ໂອ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດ! ຜູ້ໃດທີ່ຮ້ອງໂຮມດັງດ້ວຍຄວາມຍິນດີຢູ່ເສມອ ປະກອບດ້ວຍການຟ້ອນລໍາ ຮ້ອງເພງ ແລະດົນຕີ ພ້ອມກັບລະລຶກພຣະນາມ ຜູ້ນັ້ນຈະຫຼອມລວມເຂົ້າໃນພຣະກາຍຂອງເຮົາເອງ।

Verse 162

मद्भक्तस्तीर्थभूतश्च त्वमेव बकमारणात् । यत्पापं तस्य मोक्षाय सखे स्थित्वा उवाच ह

“ເຈົ້າແມ່ນພະພັກຕະຂອງເຮົາ ແລະເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ສັງຫານນົກກະຮຽນ (ອະສູຣ) ເຈົ້າຈຶ່ງກາຍເປັນຕີຣະຖະອັນສັກສິດໂດຍຕົນເອງ. ເພື່ອການປົດປ່ອຍຈາກບາບນັ້ນ ໂອ ສະຫາຍ,”—ແລ້ວຍືນຢູ່ທີ່ນັ້ນກ່າວດັ່ງນີ້।

Verse 163

गच्छ मूकं महात्मानं तीर्थं पुण्यवतां वरम् । मूकस्य दर्शनात्तात सर्वे दृष्टा महाजनाः

ໄປຫາ ມູກະ ມະຫາອາດມາ ຕີຣະຖະ—ເປັນທີ່ສັກສິດອັນປະເສີດທີ່ສຸດໃນບັນດາສະຖານບຸນຂອງຜູ້ມີກຸສົນ. ໂອ ລູກເອີຍ, ເພີຍແຕ່ເຫັນມູກະ ກໍເສມືອນໄດ້ເຫັນມະຫາຊົນຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ທັງປວງ।

Verse 164

तेषां च दर्शनादेव तथा संभाषणान्मम । ममसंपर्कभावाच्च मद्गृहं चागतो भवान्

ເພີຍແຕ່ໄດ້ເຫັນພວກເຂົາ ແລະໄດ້ສົນທະນາກັບເຮົາດ້ວຍ—ດ້ວຍເຫດແຫ່ງຄວາມຜູກພັນ ແລະການຄົບຄ້າກັບເຮົາ—ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ມາຮອດເຮືອນຂອງເຮົາດ້ວຍ।

Verse 165

जन्मकोटिसहस्रेभ्यो यस्य पापक्षयो भवेत् । स मां पश्यति धर्मज्ञो यथा तेन प्रसन्नता

ຜູ້ໃດທີ່ບາບຂອງຕົນຖືກທຳລາຍ—ແມ່ນແຕ່ບາບທີ່ສະສົມມາຈາກພັນໂກຕິການເກີດ—ຜູ້ນັ້ນຜູ້ຮູ້ທຳຍ່ອມເຫັນເຮົາແທ້; ໂດຍດາຣະຊະນະນັ້ນ ເຮົາຈຶ່ງປິຕິຍິນດີ।

Verse 166

ममैवानुग्रहाद्वत्सअहंदृष्टस्त्वयानघ । तस्माद्वरं गृहाण त्वं यत्ते मनसि वर्तते

ໂອ ລູກນ້ອຍຜູ້ນ່າຮັກ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ—ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງເຮົາເທົ່ານັ້ນ ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຫັນເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງຮັບພອນ: ເລືອກສິ່ງໃດກໍໄດ້ທີ່ຢູ່ໃນໃຈເຈົ້າ.

Verse 167

विप्र उवाच । अस्माकं सर्वथा नाथ मानसं त्वयि तिष्ठतु । त्वदृते सर्वलोकेश कदाचिन्न तु रोचताम्

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣະນາຖ, ຂໍໃຫ້ໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າສະຖິດຢູ່ໃນພຣະອົງຕະຫຼອດເວລາ. ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງທຸກໂລກ, ບໍ່ມີພຣະອົງແລ້ວ ຂໍຢ່າໃຫ້ສິ່ງໃດເຄີຍເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 168

माधव उवाच । यस्मादेतादृशी बुद्धिः स्फुरते ते सदानघ । तस्मान्मत्सदृशान्भोगान्मद्गेहे संप्रलप्स्यसे

ມາທະວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນຕະຫຼອດ, ເນື່ອງຈາກປັນຍາແບບນີ້ສ່ອງສະຫວ່າງໃນເຈົ້າ, ດັ່ງນັ້ນເຈົ້າຈະໄດ້ເສວຍສຸກເຊັ່ນເຮົາ ແລະຈະພັກອາໄສໃນທີ່ປະທັບຂອງເຮົາ.”

Verse 169

किंतु ते पितरौ पूजामाप्नुतो न त्वयानघ । पूजयित्वा तु पितरौ पश्चाद्यास्यसि मत्तनुम्

ແຕ່ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ, ພໍ່ແມ່ຂອງເຈົ້າຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເຈົ້າ. ເມື່ອເຈົ້າບູຊາພໍ່ແມ່ແລ້ວ ຈຶ່ງຈະໄດ້ມາສູ່ພຣະສະໜິດຂອງເຮົາ (ບັນລຸເຮົາ).

Verse 170

तयोर्निश्श्वासवातेन मन्युना च भृशं पुनः । तपः क्षरति ते नित्यं तस्मात्पूजय तौ द्विज

ໂດຍລົມຫາຍໃຈຂອງທ່ານທັງສອງ ແລະໂດຍຄວາມໂກດແຄ້ນອັນແຮງກ້າຂອງທ່ານທັງສອງອີກ ຕະປະຂອງເຈົ້າຈຶ່ງຖືກກັດກິນໄປທຸກມື້. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຈົ່ງບູຊາທ່ານທັງສອງນັ້ນເຖີດ.

Verse 171

मन्युर्निपतते यस्मिन्पुत्रे पित्रोश्च नित्यशः । तन्निरयं नाबाधेहं न धाता न च शंकरः

ລູກຊາຍຜູ້ໃດທີ່ຖືກຄວາມໂກດຂອງພໍ່ແມ່ຕົກຕ້ອງຢູ່ເປັນນິດ ນະລົກນັ້ນບໍ່ມີໃຜຫ້າມໄດ້—ບໍ່ແມ່ນທາຕາ (ພຣະພຣົມ) ແລະບໍ່ແມ່ນສັງກະຣະ (ພຣະສິວະ) ກໍຫ້າມບໍ່ໄດ້.

Verse 172

तस्मात्त्वं पितरौ गच्छ कुरु पूजां प्रयत्नतः । ततस्त्वं हितयोरेव प्रसादान्मत्पदं व्रज

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈົ່ງໄປຫາພໍ່ແມ່ ແລະບູຊາທ່ານທັງສອງດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ. ແລ້ວດ້ວຍພຣະກະຣຸນາຂອງຜູ້ມີພຣະຄຸນທັງສອງນັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຖິງພຣະທຳຂອງເຮົາ.

Verse 173

इत्युक्ते तु द्विजश्रेष्ठः पुनराह जगद्गुरुम् । प्रसन्नो यदि मे नाथ रूपं स्वं दर्शयाच्युत

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ດວິຊະຜູ້ປະເສີດໄດ້ກ່າວຕໍ່ພຣະຄູແຫ່ງໂລກອີກຄັ້ງວ່າ: “ຂ້າແຕ່ນາຖ ຖ້າພຣະອົງພໍພຣະໄທໃນຂ້າພະເຈົ້າ ໂອ້ ອະຈຸຕະ ຂໍພຣະອົງສະແດງພຣະຮູບສະຫວັນຂອງພຣະອົງເອງ.”

Verse 174

ततो द्विजप्रणयतः प्रसन्नहृदयो वशी । रूपं स्वं दर्शयामास ब्रह्मण्यो ब्रह्मकर्मणे

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ພຣາຫມັນ ຜູ້ສຳລວມຕົນຜູ້ມີໃຈປິຕິ—ຜູ້ເຄົາລົບພຣາຫມັນ—ໄດ້ສະແດງພຣະຮູບຂອງພຣະອົງເອງແກ່ຜູ້ປະກອບພິທີພຣະພຣົມນັ້ນ.

Verse 175

शंखचक्रगदापद्मधारणं पुरुषोत्तमम् । कारणं सर्वलोकस्य तेजसा पूरयज्जगत्

ພຣະປຸຣຸໂສຕຕະມະ ຜູ້ຖືສັງຂ໌ ຈັກຣະ ຄະທາ ແລະດອກບົວ—ເປັນເຫດແຫ່ງໂລກທັງປວງ—ໄດ້ເຕີມເຕັມສາກົນດ້ວຍພຣະຣັດສະມີຂອງພຣະອົງ.

Verse 176

प्रणम्य दंडवद्विप्र उवाच पुनरच्युतम् । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे चक्षुषी शिवे

ເມື່ອກົດກາບລົງດັ່ງໄມ້ທ່ອນ ພຣາຫມັນນັ້ນຈຶ່ງກ່າວຕໍ່ພຣະອະຈະຍຸຕະອີກວ່າ: “ມື້ນີ້ການເກີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າສຳເລັດຜົນ; ມື້ນີ້ ໂອ້ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ດວງຕາຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮັບພອນ”

Verse 177

अद्य मे च करौ श्लाघ्यौ धन्योहं जगदीश्वर । अद्य मे पुरुषा यांति ब्रह्मलोकं सनातनम्

ມື້ນີ້ ມືທັງສອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄວນແກ່ການສັນລະເສີນແທ້; ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ມີບຸນ ໂອ້ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ. ມື້ນີ້ ຜູ້ຄົນຂອງຂ້າພະເຈົ້າເດີນທາງໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກອັນນິລັນດອນ

Verse 178

नंदंति बांधवा मेद्य त्वत्प्रसादाज्जनार्दन । इदानीं च प्रसिद्धा मे सर्वे चैव मनोरथाः

ມື້ນີ້ ຍາດພີ່ນ້ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າຍິນດີປິຕິ, ໂອ້ ຈະນາຣະດະນ, ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງ; ແລະບັດນີ້ ຄວາມປາຖະໜາທັງປວງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ສຳເລັດແທ້

Verse 179

किंतु मे विस्मयो नाथ मूकादि ज्ञानिनो भृशम् । कथं जानंति मद्वृत्तं देशांतरमुपस्थितम्

ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ໂອ້ ນາຖາ ຂ້າພະເຈົ້າພິສວງຫຼາຍ: ພວກນັກບຸນຜູ້ຮູ້ ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃບ້ ແລະອື່ນໆ ຮູ້ເລື່ອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ແນວໃດ ໃນເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າມາຈາກແດນອື່ນ

Verse 180

तस्य गेहोदराकाशे स्थितो विप्रोतिशोभनः । तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारशिरस्यपि

ໃນຊ່ອງວ່າງອັນເປີດໂລ່ງພາຍໃນເຮືອນຂອງລາວ ມີພຣາຫມັນຜູ້ສົງ່າງາມຢ່າງຍິ່ງຢືນຢູ່; ແລະໃນເຮືອນນັ້ນຍັງມີພັນລະຍາຜູ້ຖືສັດຕໍ່ສາມີ (ປະຕິວຣະຕາ) ອີກດ້ວຍ—ປານດັ່ງປາກົດຢູ່ເທິງສີສະຂອງຜູ້ຖືຕາຊັ່ງ ຄື ຕຸລາທາຣະ

Verse 181

तथा मित्राद्रोहकस्य त्वं च वैष्णवमंदिरे । अनुग्रहाच्च मे विप्र तत्त्वतो वक्तुमर्हसि

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ກ່ຽວກັບຜູ້ທີ່ຫັກຫຼັງມິດ ແລະກ່ຽວກັບເລື່ອງຂອງວັດໄວສະນະວະ—ໂອ ພຣາຫມັນ ດ້ວຍຄວາມເມດຕາຕໍ່ຂ້ອຍ ຈົ່ງອະທິບາຍຄວາມຈິງຕາມຕັດຕະວະ ໃຫ້ເປັນຢ່າງທີ່ເປັນຈິງ.

Verse 182

श्रीभगवानुवाच । पित्रोर्भक्तः सदा मूकः पतिव्रता शुभा च सा । सत्यवादी तुलाधारः समः सर्वजनेषु च

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕັດວ່າ: “ເຂົາເປັນຜູ້ພັກດີຕໍ່ພໍ່ແມ່ ແລະຢູ່ໃນຄວາມສງົບເງີຍສະເໝີ; ນາງນັ້ນເປັນພັນລະຍາພະຕິວຣະຕາ ຜູ້ເປັນມງຄົດ ແລະສຸພາບ ຊື່ສັດຕໍ່ສາມີ. ເຂົາເວົ້າສັດຈະ ໝັ້ນຄົງດຸຈຕາຊັ່ງ ມີໃຈເສມອົງ ແລະເປັນກາງຕໍ່ຊົນທັງປວງ”

Verse 183

लोभकामजिदद्रोहो मद्भक्तो वैष्णवः स्मृतः । संप्रीतोहं गुणैरेषां तिष्ठाम्यावसथे मुदा

ຜູ້ໃດຊະນະຄວາມໂລບ ແລະກາມ ບໍ່ມີຈິດພະຍາບາດ ແລະເປັນພະກະຕະຂອງເຮົາ—ຜູ້ນັ້ນເອີ້ນວ່າ ໄວສະນະວະ. ເຮົາພໍໃຈໃນຄຸນງາມຂອງເຂົາເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະສະຖິດຢູ່ໃນເຮືອນຂອງເຂົາດ້ວຍຄວາມຍິນດີ.

Verse 184

भारतीकमलाभ्यां च सहितो द्विजसत्तम । विप्र उवाच । महापातकिसंसर्गान्नराश्चैवातिपातकाः

ໂອ ຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ທະວິຊະ ເມື່ອມີ ພາຣະຕີ ແລະ ກະມະລາ ຢູ່ດ້ວຍ ພຣາຫມັນໄດ້ກ່າວວ່າ: “ເພາະຄົບຫາກັບຜູ້ມີບາບໃຫຍ່ ມະນຸດກໍກາຍເປັນຜູ້ບາບໜັກຢ່າງຍິ່ງ”

Verse 185

इति जल्पंति धर्मज्ञाः स्मृतिशास्त्रेषु सर्वदा । पुराणागमवेदेषु कथं त्वं तिष्ठसे गृहे

ດັ່ງນີ້ແລ ຜູ້ຮູ້ທັມມະຍ່ອມກ່າວເສມອໃນຄຳພີ ສະມຣິຕິ-ສາສະຕຣະ ແລະໃນ ປຸຣານະ ອາຄະມະ ແລະ ເວທ ວ່າ: “ເຈົ້າຈະຢູ່ໃນເຮືອນໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 186

श्रीभगवानुवाच । कल्याणानां च सर्वेषां कर्त्ता मूको जगत्त्रये । वृत्तस्थो योपि चाण्डालस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः

ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຕຣັດວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຜູ້ໃບ້ ຖ້າເປັນຜູ້ກະທຳກຸສົນທຸກປະການໃນໄຕໂລກ—ແມ່ນແຕ່ເກີດເປັນຈັນດາລ—ແຕ່ຕັ້ງມັ່ນໃນຄວາມປະພຶດຊອບ ເທວະທັງຫຼາຍຍ່ອມຮູ້ຈັກລາວວ່າເປັນພຣາຫມັນ.

Verse 187

मूकस्य सदृशो नास्ति लोकेषु पुण्यकर्मतः । पित्रोर्भक्तिपरे नित्यं जितं तेन जगत्त्रयम्

ໃນບັນດາໂລກທັງຫຼາຍ ດ້ານກຸສົນກຳ ບໍ່ມີໃຜເທົ່າທັນຜູ້ໃບ້. ຜູ້ໃດທີ່ຢູ່ໃນພັກຕິຕໍ່ພໍ່ແມ່ເປັນນິດ ຜູ້ນັ້ນໄດ້ຊະນະໄຕໂລກດ້ວຍພັກຕິນັ້ນແລ້ວ.

Verse 188

तयोर्भक्त्या त्वहं तुष्टः सर्वदेवगणैः सह । तिष्ठामि द्विजरूपेण तस्य गेहोदरे च खे

ເນື່ອງດ້ວຍພັກຕິຂອງທັງສອງນັ້ນ ເຮົາພໍໃຈພ້ອມກັບໝູ່ເທວະທັງປວງ; ແລະເຮົາສະຖິດຢູ່ໂດຍຮັບຮູບທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ) ທັງໃນເຮືອນຂອງລາວ ແລະໃນອາກາດດ້ວຍ.

Verse 189

तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारस्य मंदिरे । अद्रोहकस्य भवने वैष्णवस्य च वेश्मनि

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ ເຮົາສະຖິດຢູ່ໃນເຮືອນຂອງນາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ; ໃນວິຫານຂອງຕຸລາທາຣະ; ໃນທີ່ຢູ່ຂອງອະໂດຣະຫະກະ; ແລະໃນເຮືອນຂອງຜູ້ເປັນໄວສະນະວະດ້ວຍ.

Verse 190

सदा तिष्ठामि धर्मज्ञ मुहूर्तं न त्यजाम्यहम् । तेन पश्यंति मां नित्यं ये त्वन्ये पापकृज्जनाः

“ໂອ ຜູ້ຮູ້ທຳ ເຮົາສະຖິດຢູ່ນີ້ເສມອ; ບໍ່ລະໄປແມ່ນແຕ່ໜຶ່ງມຸຫູຣຕະ. ເພາະສະນັ້ນ ຄົນອື່ນໆຜູ້ກະທຳບາບເປັນນິດ ຈຶ່ງເຫັນເຮົາຢູ່ເປັນນິດ.”

Verse 191

पुण्यत्वाच्च त्वया दृष्टो ममानुग्रहकारणात् । पित्रोर्भक्तिपरः शुद्धश्चांडालो देवतां गतः

ເນື່ອງດ້ວຍບຸນກຸສົນຂອງເຈົ້າ ແລະເພາະເຫດແຫ່ງພຣະອະນຸກຣະຫຂອງຂ້າ ເຈົ້າຈຶ່ງໄດ້ເຫັນສິ່ງນີ້। ຈັນດາລນັ້ນ—ຜູ້ບໍລິສຸດ ແລະມີພັກຕິຕໍ່ພໍ່ແມ່—ໄດ້ບັນລຸສະຖານະເທວະແລ້ວ।

Verse 193

तस्य वै मानसे नित्यं वर्तेऽहतभावनः । स तज्जानाति त्वद्वृत्तं तथा पतिव्रतादयः

ຜູ້ໃດມີຈິດໃຈບໍ່ຖືກທຳລາຍ ບໍລິສຸດ ແລະບໍ່ມີມົນທິນ ໃນມໂນຂອງຜູ້ນັ້ນ ທ່ານຍ່ອມສະຖິດຢູ່ເປັນນິດ। ທ່ານຮູ້ຄວາມປະພຶດຂອງເຈົ້າ ແລະບັນດານາງຜູ້ເປັນປະຕິວຣະຕາ ກັບຜູ້ອື່ນໆ ກໍຮູ້ເຊັ່ນກັນ।

Verse 194

तेषां वृत्तं वदिष्यामि शृणु त्वं चानुपूर्वशः । यच्छ्रुत्वा सर्वथा मर्त्यो मुच्यते जन्मबंधनात्

ຂ້າຈະເລົ່າປະຫວັດຂອງພວກເຂົາ—ເຈົ້າຈົ່ງຟັງຕາມລຳດັບເຖີດ। ເພາະເມື່ອໄດ້ຟັງແລ້ວ ມະນຸດຜູ້ເປັນມັດຕະຍະ ຍ່ອມພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງການເກີດໂດຍທົ່ວທັງ।

Verse 195

पितुर्मातुः परं तीर्थं देवदेवेषु नैव हि । पित्रोरर्चा कृता येन स एव पुरुषोत्तमः

ບໍ່ມີຕີຣຖະ (ສະຖານທີ່ຈາລິກສັກສິດ) ໃດສູງສຸດກວ່າພໍ່ແມ່—ແມ່ນແຕ່ໃນຫມູ່ເທວະທັງຫຼາຍກໍບໍ່ມີ। ຜູ້ໃດໄດ້ບູຊາພໍ່ແມ່ ຜູ້ນັ້ນແຫຼະເປັນ “ປຸຣຸໂສຕຕະມະ” ຢ່າງແທ້ຈິງ।

Verse 196

पित्रोराज्ञा च देवस्य गुरोराज्ञा समं फलं । आराधनाद्दिवो राज्यं बाधया रौरवं व्रजेत्

ການນົບນ້ອມຕາມຄຳສັ່ງຂອງພໍ່ແມ່ ແລະການນົບນ້ອມຕາມພຣະບັນຊາຂອງພຣະເຈົ້າ ໃຫ້ຜົນເທົ່າກັນ; ການນົບນ້ອມຕາມຄຳສັ່ງຂອງຄູອາຈານກໍໃຫ້ຜົນເທົ່າກັນເຊັ່ນກັນ। ດ້ວຍການອາຣາທະນາພວກທ່ານ ຍ່ອມໄດ້ອຳນາດໃນສະຫວັນ; ແຕ່ຖ້າຂົ່ມເຫັງ ຫຼືເຮັດຮ້າຍພວກທ່ານ ຍ່ອມຕົກໄປນະລົກ ຣໍຣະວະ (Raurava)।

Verse 197

स चास्माकं हृदिस्थोऽपि तस्याहं हृदये स्थितः । आवयोरंतरं नास्ति परत्रेह च मत्समः

ທ່ານສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຂ້າພະເຈົ້າກໍສະຖິດຢູ່ໃນດວງໃຈຂອງລາວ. ລະຫວ່າງພວກເຮົາບໍ່ມີການແຍກຈາກ—ທັງໃນໂລກນີ້ ແລະ ໂລກໜ້າ—ແລະບໍ່ມີໃຜເທົ່າທຽມຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 198

मदग्रे मत्पुरे रम्ये सर्वैश्च बांधवैः सह । सभुंजीताक्षयं भोगमंते मयि च लीयते

ໃນພຣະພັກຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ໃນພຣະທາມອັນງາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ພ້ອມດ້ວຍຍາດພີ່ນ້ອງທັງປວງ ລາວເສວຍສຸກອັນບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ; ແລະໃນທ້າຍສຸດກໍລະລາຍເຂົ້າໃນຂ້າພະເຈົ້າ.

Verse 199

अतएव हि मूकोसौ वार्त्तां त्रैलोक्यसंभवाम् । जानाति नरशार्दूल एष ते विस्मयः कुतः

ດັ່ງນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ລາວເປັນຄົນໃບ້ ກໍຍັງຮູ້ຂ່າວສານທີ່ເກີດຂຶ້ນທົ່ວໄຕໂລກ. ໂອ ເສືອໃນຫມູ່ມະນຸດ ເຫດໃດຈຶ່ງປະຫລາດໃຈ?

Verse 200

द्विज उवाच । मोहादज्ञानतो वापि न कृत्वा पितुरर्चनं । ज्ञात्वा वा किं च कर्तव्यं सदसज्जगदीश्वर

ພຣາຫມັນກ່າວວ່າ: “ຖ້າເນື່ອງຈາກຄວາມຫຼົງ ຫຼື ຄວາມບໍ່ຮູ້ ບໍ່ໄດ້ບູຊາພໍ່—ຫຼືແມ່ນຮູ້ແລ້ວກໍຕາມ—ຄວນເຮັດຢ່າງໃດ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງຈັກກະວານ ຜູ້ເຫນືອກວ່າທັງສິ່ງຈິງແລະບໍ່ຈິງ?”

Verse 201

श्रीभगवानुवाच । दिनैकं मासपक्षौ वा पक्षार्धं वाथ वत्सरं । पित्रोर्भक्तिः कृता येन स च गच्छेन्ममालयं

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: ຈະເປັນໜຶ່ງມື້ ຫຼື ໜຶ່ງເດືອນ ຫຼື ໜຶ່ງປັກ ຫຼື ຄື່ງປັກ ຫຼື ໜຶ່ງປີ—ຜູ້ໃດມີພັກຕິ ແລະ ຮັບໃຊ້ບິດາມານດາ ຜູ້ນັ້ນກໍໄປສູ່ພຣະທາມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.